Sygnatura akt II AKa 154/21
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 maja 2022 r.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący SSA Artur Tomaszewski (spr.)
Sędziowie: SA Jerzy Skorupka
SA Wiesław Pędziwiatr
Protokolant: Katarzyna Szypuła
przy udziale Jarosława Gajka prokuratora (...)Prokuratury (...)we W.
po rozpoznaniu w dniach: 28 stycznia 2022r., 25 lutego 2022r., 8 marca 2022r. 12 kwietnia 2022r., 10 maja 2022r. i 24 maja 2022r. sprawy:
P. L. (1)
oskarżonego z art. 258 § 1 kk, art. 296a § 2 kk w związku z art. 12 kk
T. B. (1)
oskarżonego z art. 258 § 1 kk, art. 296a § 2 kk w związku z art. 12 kk
D. K. (1)
oskarżonego z art. 258 § 1 kk, art. 296a § 2 kk w związku z art. 12 kk
K. S. (1)
oskarżonego z art. 258 § 1 kk, art. 296a § 2 kk w związku z art. 12 kk
P. S. (1)
oskarżonego z art. 296a § 1 kk w związku z art. 12 kk
J. B. (1)
oskarżonego z art. 258 § 1 kk, art. 296a § 1 kk w związku z art. 12 kk
T. S. (1)
oskarżonego z art. 258 § 1 kk, art. 296a § 1 kk w związku z art. 12 kk
P. N. (1)
oskarżonego z art. 258 § 1 kk, art. 296a § 1 kk w związku z art. 12 kk, art. 296a § 2 kk
M. T. (1)
oskarżonego z art. 296a § 1 kk w związku z art. 12 kk, art. 296a§1 kk
D. Ś. (1)
oskarżonego z art. 296a § 1 kk w związku z art. 12 kk,
M. Ś.
oskarżonej z art. 296a § 1 kk w związku z art. 12 kk, art. 271 § 3 kk w związku z art. 12 kk
B. B. (1)
oskarżonego z art. 296a § 2 kk w związku z art. 12 kk
Z. B. (1)
oskarżonego z art. 296a § 2 kk w związku z art. 12 kk
T. D. (1)
oskarżonego z art. 296a § 2 kk w związku z art. 12 kk
W. F. (1)
oskarżonego z art. 296a § 2 kk w związku z art. 12 kk,
L. G. (1)
oskarżonego z art. 296a § 2 kk w związku z art. 12 kk
M. G. (1)
oskarżonego z art. 296a § 2 kk w związku z art. 12 kk
G. J. (1)
oskarżonego z art. 296a § 2 kk w związku z art. 12 kk
R. L. (1)
oskarżonego z art. 296a § 2 kk w związku z art. 12 kk
G. P.
oskarżonego z art. 296a § 2 kk w związku z art. 12 kk
D. G. (1)
oskarżonego z art. 296a § 2 kk w związku z art. 12 kk
W. W. (1)
oskarżonego z art. 296a § 2 kk w związku z art. 12 kk
P. T. (1)
oskarżonego z art. 296a § 2 kk w związku z art. 12 kk
T. L.
oskarżonego z art. 18 § 3 kk w związku z art. 296a § 2 kk i art. 271 § 3 kk w związku z art. 11 § 2 kk w związku z art. 12 kk,
S. G. (1)
oskarżonego z art. 296a § 2 kk
na skutek apelacji wniesionych przez:
oskarżonych: P. S. (1), P. L. (1), T. B. (1), K. S. (1), G. J. (1), M. G. (1), B. B. (1), P. N. (1), D. G. (1), M. T. (1), Z. B. (1), D. Ś. (1), M. Ś., T. D. (1), R. L. (1), W. F. (1), J. B. (1), L. G. (1), T. S. (1), W. W. (1), T. L., S. G. (1), D. K. (1),
prokuratora co do wszystkich oskarżonych,
oskarżyciela posiłkowego (...) Sp. z o.o. Sp. j. z siedzibą we W. co do oskarżonych P. L. (1), T. B. (1), D. K. (1), K. S. (1), P. S. (1), P. N. (1), B. B. (1), Z. B. (1), T. D. (1), W. F. (1), L. G. (1), M. G. (1), G. J. (1), R. L. (1), G. P., P. T. (1) i S. G. (1),
oskarżyciela posiłkowego (...) Sp. z o.o. z siedzibą w P. co do oskarżonych D. Ś. (1), M. Ś. i W. W. (1)
oskarżyciela posiłkowego (...) S.A. z siedzibą w W. co do oskarżonych M. T. (1), W. W. (1) i D. G. (1)
od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu
z 10 grudnia 2020 r. sygn. akt III K 421/15
I.
zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonych P. L. (1), T. B. (1), D. K. (1), K. S. (1), P. S. (1), J. B. (1), T. S. (1), P. N. (1), M. T. (1), D. Ś. (1), M. Ś., B. B. (1), Z. B. (1), T. D. (1), W. F. (1), L. G. (1), M. G. (1), G. J. (1), R. L. (1), G. P., D. G. (1), W. W. (1), P. T. (1) , T. L. i S. G. (1) w ten sposób, że:
1.
za podstawę kwalifikacji prawnej i wymiaru kar oraz zaliczeń w stosunku do oskarżonych P. L. (1), T. B. (1), D. K. (1), K. S. (1), P. S. (1), J. B. (1), T. S. (1), P. N. (1), M. T. (1), D. Ś. (1), M. Ś., T. D. (1), W. F. (1), L. G. (1), G. J. (1), W. W. (1), T. L. i S. G. (1) przyjmuje przepisy kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k.,
2.
w podstawie prawnej skazania oskarżonego T. L. za czyny przypisane mu w pkt XXXII, XXXIII i XXXIV w miejsce przepisu art. 18 § 1 k.k. przyjmuje przepis art. 18 § 3 k.k.,
3.
w podstawie prawnej wymiaru kar grzywny orzeczonych przy zastosowaniu art. 37a § 1 k.k. w stosunku do oskarżonych T. D. (1), W. F. (1), L. G. (1), G. J. (1), W. W. (1), T. L. i S. G. (1), w miejsce przepisu art. 37a § 1 k.k., przyjmuje przepis art. 58 § 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2015 r.,
4.
w podstawie prawnej kar łącznych orzeczonych w stosunku do oskarżonych P. N. (1) w pkt IX, M. T. (1) w pkt XIII, D. Ś. (1) w pkt XVII, M. Ś. w pkt XXI, W. F. (1) w pkt XXVI, W. W. (1) w pkt XXXI, T. L. w pkt XXXV, w miejsce przepisu art. 85 § 1 k.k., przyjmuje przepis art. 85 k.k. w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2015 r.,
5.
w podstawie prawnej warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonych w stosunku do oskarżonych P. L. (1), T. B. (1), D. K. (1), K. S. (1), J. B. (1), T. S. (1), P. N. (1), M. T. (1), D. Ś. (1) i M. Ś. kar pozbawienia wolności, w miejsce przepisu art. 70 § 1 k.k. przyjmuje przepis art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2015 r.,
6.
w kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonym B. B. (1), Z. B. (1), M. G. (1), R. L. (1), G. P., D. G. (1) i P. T. (1) w pkt XXXVII w miejsce przepisu art. 12 k.k. przyjmuje przepis art. 12 § 1 k.k.,
7.
w opisie czynów przypisanych oskarżonym P. L. (1), T. B. (1), D. K. (1), K. S. (1), P. S. (1), P. N. (1), B. B. (1), Z. B. (1), T. D. (1), W. F. (1), L. G. (1), M. G. (1), G. J. (1), R. L. (1), G. P., P. T. (1) , T. L. i S. G. (1) precyzuje, że Spółka (...) to (...) Sp. z o.o. z siedzibą we W., którego następcą prawnym był (...) Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą we W., a następnie (...) Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą we W., którego następcą prawnym jest obecnie (...) Sp. z o.o. Sp. j. z siedzibą we W.,
8.
w opisie czynów przypisanych oskarżonym J. B. (1), T. S. (1), P. N. (1), W. F. (1), T. L. precyzuje, że Spółka (...) to (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W.,
9.
w opisie czynów przypisanych oskarżonym M. T. (1), D. G. (1), W. W. (1) precyzuje, że Spółka (...) to (...) S.A. z siedzibą w W.,
10.
w opisie czynów przypisanych oskarżonym D. Ś. (1), M. Ś., W. W. (1) precyzuje, że Spółka (...) to (...) Sp. z o.o. i (...) Sp. k. z siedzibą w W., której następcą prawnym był (...) sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w P., którego z kolei następcą prawnym jest obecnie (...) Sp. z o.o. z siedzibą w P.;
11.
w opisie czynu przypisanego oskarżonemu M. T. (1) w pkt XII, dotyczącego zarzutu z pkt IX części wstępnej, w miejsce kwoty 10 000 zł przyjmuje, że była to kwota 7 000 zł,
12.
w opisie czynu przypisanego oskarżonemu D. Ś. (1) w pkt XVI, dotyczącego zarzutu z pkt XI części wstępnej, przyjmuje, iż czynu tego dopuścił się on w okresie od
1 lipca 2008 r. do 31 sierpnia 2009 r.,
13.
w opisie czynu przypisanego oskarżonemu W. F. (1) w pkt XXIV, dotyczącego zarzutu z pkt XVII części wstępnej, przyjmuje, iż czynu tego dopuścił się on w okresie od 1 stycznia 2008r. do 28 lutego 2010 r.,
14.
w opisie czynu przypisanego oskarżonemu W. F. (1) w pkt XXV dotyczącego zarzutu z pkt XVIII części wstępnej, przyjmuje, iż czynu tego dopuścił się on w okresie od 1 stycznia 2009r. do 28 lutego 2010 r.,
15.
w opisie czynu przypisanego oskarżonemu S. G. (1) w pkt XXXVI dotyczącego zarzutu z pkt XXXI części wstępnej, przyjmuje, iż czynu tego dopuścił się on w okresie od 2008r. do 22 kwietnia 2010 r.,
16.
uchyla w stosunku do oskarżonych P. S. (1), P. L. (1), T. B. (1), D. K. (1), K. S. (1), P. N. (1), T. D. (1), W. F. (1), L. G. (1), G. J. (1), S. G. (1) rozstrzygnięcie z pkt XXXVIII dotyczące nawiązek orzeczonych na podstawie art. 46 § 2 k.k.,
17.
uchyla w stosunku do oskarżonych M. T. (1) i W. W. (1) rozstrzygnięcie z pkt XL dotyczące nawiązek orzeczonych na podstawie art. 46 § 2 k.k.,
18.
uchyla w stosunku do oskarżonych T. S. (1), J. B. (1), P. N. (1), W. F. (1) rozstrzygnięcie z pkt XLII dotyczące nawiązek orzeczonych na podstawie art. 46 § 2 k.k.,
19.
uchyla w stosunku do oskarżonych W. W. (1) i D. Ś. (1) rozstrzygnięcie z pkt XLIII dotyczące nawiązek orzeczonych na podstawie art. 46 § 2 k.k.,
20.
w miejsce orzeczonego w pkt XLIV lit. a) w stosunku do oskarżonego P. S. (1) przepadku osiągniętej korzyści majątkowej, na podstawie art. 44 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzeka przepadek pieniędzy w walucie polskiej w kwocie 674 930 zł jako pochodzących bezpośrednio z przypisanego mu przestępstwa i na podstawie art. 44 § 4 k.k. w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzeka przepadek pieniędzy w walutach obcych w kwotach: 604 110 euro, 364 535 USD, 6 000 GBP, 12 200 koron czeskich i 50 dirhams, jako równowartości przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przypisanego mu przestępstwa,
21.
w miejsce orzeczonego w pkt XLIV lit. b, c, d, e) w stosunku do oskarżonych T. S. (1), J. B. (1), P. N. (1), M. T. (1), M. Ś. i D. Ś. (1) przepadku osiągniętej korzyści majątkowej, na podstawie art. 44 § 4 k.k. w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzeka:
a)
w stosunku do oskarżonego T. S. (1) przepadek kwoty 438.333,33 zł jako równowartości przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa przypisanego mu w pkt VI,
b)
w stosunku do oskarżonego J. B. (1) przepadek kwoty 438.333,33 zł jako równowartości przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa przypisanego mu w pkt VI,
c)
w stosunku do oskarżonego P. N. (1) przepadek kwoty 438.333,33 zł jako równowartości przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa przypisanego mu w pkt VII,
d)
w stosunku do oskarżonego M. T. (1) przepadek kwoty 363.932,79 zł jako równowartości przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa przypisanego mu w pkt XI,
e)
w stosunku do oskarżonego M. T. (1) przepadek kwoty 7.000,00 zł jako równowartości przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa przypisanego mu w pkt XII,
f)
w stosunku do oskarżonej M. Ś. przepadek kwoty 63.967,44 zł jako równowartości przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa przypisanego jej w pkt XIX,
g)
w stosunku do oskarżonego D. Ś. (1) przepadek kwoty 63.967,44 zł jako równowartości przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa przypisanego mu w pkt XVI,
h)
w stosunku do oskarżonego D. Ś. (1) przepadek kwoty 120.000,00 zł jako równowartości przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa przypisanego mu w pkt XV,
22.
odnośnie rozstrzygnięcia z pkt XXXIX precyzuje, że (...) Sp. z o.o. Sp. k., na rzecz którego orzeczono na podstawie art. 67 § 3 k.k. od oskarżonych B. B. (1), Z. B. (1), M. G. (1), R. L. (1), G. P. i P. T. (1) nawiązki, to obecnie (...) Sp. z o.o. Sp. j. z siedzibą we W.,
23.
odnośnie rozstrzygnięcia z pkt XLVII precyzuje, że pokrzywdzony (...) (poprzednio (...)), na rzecz którego zasądzono od oskarżonych D. Ś. (1), M. Ś. i W. W. (1) wydatki z tytułu ustanowienia pełnomocnika, to obecnie (...) Sp. z o.o. z siedzibą w P.,
24.
odnośnie rozstrzygnięcia z pkt XLIX precyzuje, że pokrzywdzony Spółka (...) Sp. z o.o., na rzecz którego zasądzono od oskarżonych P. S. (1), P. L. (1), T. B. (1), D. K. (1), K. S. (1), P. N. (1), T. D. (1), W. F. (1), L. G. (1), G. J. (1), S. G. (1), B. B. (1), Z. B. (1), M. G. (1), R. L. (1), G. P., P. T. (1) wydatki z tytułu ustanowienia pełnomocnika, to obecnie (...) Sp. z o.o. Sp. j. z siedzibą we W.,
25.
wymierzoną oskarżonemu P. S. (1) w pkt LI lit.e) opłatę obniża do 16.400 zł;
II.
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonych P. L. (1), T. B. (1), D. K. (1), K. S. (1), P. S. (1), J. B. (1), T. S. (1), P. N. (1), M. T. (1), D. Ś. (1), M. Ś., B. B. (1), Z. B. (1), T. D. (1), W. F. (1), L. G. (1), M. G. (1), G. J. (1), R. L. (1), G. P., D. G. (1), W. W. (1), P. T. (1) , T. L. i S. G. (1) utrzymuje w mocy;
III.
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. O. G. (1) 1.033,20 zł, wraz należnym podatkiem od towarów i usług, tytułem opłaty za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu oskarżonemu S. G. (1) w postępowaniu odwoławczym,
IV.
obciąża oskarżonych P. L. (1), T. B. (1), D. K. (1), K. S. (1), P. S. (1), J. B. (1), T. S. (1), P. N. (1), M. T. (1), D. Ś. (1), M. Ś., B. B. (1), Z. B. (1), T. D. (1), W. F. (1), L. G. (1), M. G. (1), G. J. (1), R. L. (1), G. P., D. G. (1), W. W. (1), P. T. (1) , T. L. i S. G. (1) oraz oskarżycieli posiłkowych (...) Sp. z o.o. Sp. j. z siedzibą we W., (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., (...) S.A. z siedzibą w (...) Sp. z o.o. z siedzibą w P. poniesionymi przez nich wydatkami postępowania odwoławczego;
V.
zwalnia oskarżonych P. L. (1), T. B. (1), D. K. (1), K. S. (1), P. S. (1), J. B. (1), T. S. (1), P. N. (1), M. T. (1), D. Ś. (1), M. Ś., B. B. (1), Z. B. (1), T. D. (1), W. F. (1), L. G. (1), M. G. (1), G. J. (1), R. L. (1), D. G. (1), W. W. (1), T. L. i S. G. (1) oraz oskarżycieli posiłkowych (...) Sp. z o.o. Sp. j. z siedzibą we W., (...) S.A. z siedzibą w (...) Sp. z o.o. z siedzibą w P. od obowiązku zapłaty wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym, obciążając nimi, jak i wydatkami związanymi z apelacją prokuratora, Skarb Państwa;
VI.
wymierza oskarżonym opłaty za postępowanie odwoławcze:
1.
oskarżonemu P. L. (1) w wysokości 8.180 zł,
2.
oskarżonemu T. B. (1) w wysokości 8.180 zł,
3.
oskarżonemu D. K. (1) w wysokości 8.180 zł,
4.
oskarżonemu K. S. (1) w wysokości 8.180 zł,
5.
oskarżonemu P. S. (1) w wysokości 16.400 zł,
6.
oskarżonemu J. B. (1) w wysokości 8.180 zł,
7.
oskarżonemu T. S. (1) w wysokości 8.180 zł,
8.
oskarżonemu P. N. (1) w wysokości 8.180 zł,
9.
oskarżonemu M. T. (1) w wysokości 6.180 zł,
10.
oskarżonemu D. Ś. (1) w wysokości 5.180 zł,
11.
oskarżonej M. Ś. w wysokości 1.180 zł,
12.
oskarżonemu T. D. (1) w wysokości 2.000 zł,
13.
oskarżonemu W. F. (1) w wysokości 2.000 zł,
14.
oskarżonemu L. G. (1) w wysokości 2.500 zł,
15.
oskarżonemu G. J. (1) w wysokości 1.500 zł,
16.
oskarżonemu W. W. (1) w wysokości 2.000 zł,
17.
oskarżonemu T. L. w wysokości 2000 zł,
18.
oskarżonemu S. G. (1) w wysokości 2.000 zł.,
19.
oskarżonemu B. B. (1) w wysokości 100 zł,
20.
oskarżonemu Z. B. (1) w wysokości 100 zł,
21.
oskarżonemu M. G. (1) w wysokości 100 zł,
22.
oskarżonemu R. L. (1) w wysokości 100 zł,
23.
oskarżonemu D. G. (1) w wysokości 100 zł;
VII.
wymierza oskarżycielom posiłkowym (...) Sp. z o.o. Sp. j. z siedzibą we W., (...) S.A. z siedzibą w (...) Sp. z o.o. z siedzibą w P. na rzecz Skarbu Państwa opłaty za postępowanie odwoławcze w wysokości po 240 zł;
VIII.
na podstawie art. 105 § 1 i 2 k.p.k. prostuje oczywiste omyłki pisarskie w pkt XLIX części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku w ten sposób, że w miejsce słowa (...) przyjmuje słowo (...) i w miejsce słowa (...) przyjmuje słowo (...).
UZASADNIENIE
Niniejsze uzasadnienie, z uwagi na obszerność sprawy oraz znaczą ilość wniesionych apelacji i stawianych w nich zarzutów odwoławczych, dla jasności i przejrzystości rozważań sporządzono z pominięciem urzędowego formularza, o jakim mowa w art. 99a k.p.k., co w orzecznictwie sądów powszechnych, jak i Sądu Najwyższego, uznaje się za dopuszczalne (por. np. wyrok SA w Gdańsku z 17.06.2020 r., II AKa 64/20, LEX nr 3055805; wyrok SA we Wrocławiu z 24.03.2022 r., II AKa 488/21, LEX nr 3372445; wyrok SN z 11.08.2020 r., I KA 1/20, OSNKW 2020, nr 9-10, poz. 41; wyrok SN z 16.11.2021 r., IV KK 448/20, LEX nr 3391770; wyrok SN z 19.01.2022 r., I KA 13/21, LEX nr 3370653).
Prokurator Prokuratury (...) we Wrocławiu w sprawie oskarżył:
1)
P. L. (1) ,
2)
T. B. (1) ,
3)
D. K. (1) ,
4)
K. S. (1) ,
o to, że :
I. w okresie od 1 lipca 2005 roku do 22 kwietnia 2010 roku, na terenie W., J. i innych miejscowości na terenie kraju, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, brali udział w zorganizowanej grupie przestępczej, której celem była przestępcza działalność, polegająca na udzielaniu obietnicy korzyści majątkowych oraz udzielaniu korzyści majątkowych w zamian za zachowania osoby pełniącej funkcję kierowniczą w Spółce (...) z siedzibą we W. i mającej istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...), będące nadużyciem udzielonych jej uprawnień i niedopełnieniem ciążących na niej obowiązków oraz mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), stanowiące czyny nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalne czynności preferencyjne
-tj. o czyn z art. 258 § 1 kk,
II. w okresie od 1 lipca 2005 roku do 22 kwietnia 2010 roku, we W., J. i innych miejscowościach na terenie kraju, działając, wspólnie i w porozumieniu z A. S. (1) – w zakresie dotyczącym towarów Spółki (...), G. J. (1) – w zakresie dotyczącym towarów Spółki (...), K. S. (2) – w zakresie dotyczącym towarów Spółki (...), B. K. i A. N. – w zakresie dotyczącym towarów Spółki (...), A. S. (2) i R. W. (1) – w zakresie dotyczącym towarów Spółki (...), R. L. (1) – w zakresie dotyczącym towarów Spółki (...), W. K. (1) – w zakresie dotyczącym towarów przedsiębiorstwa (...) oraz I. S. (1) – w zakresie dotyczącym towarów Spółki (...), w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu udzielili P. S. (1), pełniącemu funkcję kierowniczą w Spółce (...) z siedzibą we W., mającemu istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...) oraz pozostającemu w stosunku pracy ze Spółką (...), obietnicy udzielenia korzyści majątkowych, a następnie udzielili mu korzyści majątkowych w postaci pieniędzy w łącznej kwocie nie mniejszej niż 750 000 zł oraz oddania w nieodpłatne użytkowanie samochodów ciężarowych marki N. (...) o nr rej. (...) oraz S. (...) o nr rej. (...), w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla Grupa (...) Sp. z o. o., (...) Sp. z o. o., (...) Sp. z o. o sp. k., (...) sp. j., (...) sp. j., (...) S.A., (...) sp. j., (...) Sp. z o. o., (...) Sp. z o. o., (...) Sp. z o. o., (...) Sp. z o. o., (...) Sp. z o. o., (...) S.A., (...) Sp. z o. o., (...) S.A., (...) Sp. z o. o., Zakładu Produkcji (...), (...), w tym wyborze ofert (...) Sp. z o. o., (...) sp. j., (...) sp. j., (...) S.A., (...) sp. j., (...) Sp. z o. o., (...) Sp. z o. o., (...) Sp. z o. o sp. k., (...) Sp. z o. o., (...) Sp. z o. o., (...) Sp. z o. o., (...) S.A., (...) Sp. z o. o., (...) S.A., (...) Sp. z o. o., Zakładu Produkcji (...), (...), niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu (...) Sp. z o. o., (...) sp. j., (...) sp. j., (...) S.A., (...) sp. j., (...) Sp. z o. o., (...) Sp. z o. o., (...) Sp. z o. o., (...) Sp. z o. o., (...) Sp. z o. o sp. k., (...) Sp. z o. o., (...) S.A., (...) Sp. z o. o., Towarzystwa (...) Sp. z o. o., (...) S.A., (...) Sp. z o. o., Zakładu Produkcji (...), (...) przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną,
-tj. o czyn z art. 296a § 2 kk w zw. z art. 12 kk,
5)
P. S. (1) ,
o to, że :
III. w okresie od 1 maja 2004 roku do 22 kwietnia 2010 roku, we W., K., i innych miejscowościach, pełniąc funkcję kierowniczą w Spółce (...) z siedzibą we W., mając istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...) oraz pozostając w stosunku pracy ze Spółką (...), działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu zażądał, a następnie przyjął od: P. L. (1), T. B. (1), D. K. (1), K. S. (1) – reprezentujących Spółkę Grupa (...) i działających w interesie Spółek: A., (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), H., (...), Towarzystwa (...), Zakładu Produkcji (...), (...), od T. K. (1) i J. M. (1) – reprezentujących Spółkę (...), działających wspólnie i w porozumieniu z P. K. (1), P. T. (1) – reprezentującego Spółkę (...), L. G. (1) – reprezentującego Spółkę (...), R. W. (1) i A. S. (2) – reprezentujących Spółkę (...), B. B. (1) – reprezentującego Spółkę (...), L. W. – reprezentującego Spółkę Towarzystwo (...), A. J. (1) – reprezentującego Spółkę (...), W. Z. – reprezentującego Spółkę (...), M. J. (1) – reprezentującego Spółkę (...), A. S. (1) – reprezentującego Spółkę (...), R. L. (1) – reprezentującego Spółkę (...), G. P. – reprezentującego Spółkę (...) i występującego w interesie Spółek: (...) i (...), A. B. (1) – reprezentującego Spółkę (...), P. I. współdziałającego z W. F. (1) – reprezentujących Spółkę (...), P. K. (1) współdziałającego z R. K. i M. K. (1) – reprezentującym Spółkę (...), K. S. (2) – reprezentującego Spółkę (...), L. C. – reprezentującego Spółkę (...), D. K. (2) – reprezentującego Spółkę (...), W. Ł. – reprezentującego Spółkę (...), R. U. (1) i K. K. (1) - reprezentującego Spółkę (...), współdziałających z R. M. (1) i P. G., A. N. i B. K. – reprezentujących Spółkę (...), T. P. (1) – reprezentującego Spółkę (...), M. B. (1) – reprezentującego Spółkę (...), Z. Ł. – reprezentującego Spółkę (...), W. M. (1) i A. C. (1) – reprezentujących Spółkę (...) – współdziałających z M. K. (2) i A. K. (1), P. N. (1) – reprezentującego Spółkę (...), I. S. (1) – reprezentującego Spółkę (...), T. D. (1) – reprezentującego Spółkę (...), P. D. – reprezentującego Spółkę (...), S. G. (1) – reprezentującego Spółkę (...), M. G. (1) – reprezentującego Spółkę (...), M. B. (2) – reprezentującego Spółkę (...), G. J. (1) – reprezentującego Spółkę (...), P. K. (2) – reprezentującego Spółkę (...), Z. B. (1) reprezentującego (...), A. P. (1) – reprezentującego Spółkę (...) oraz innych nieustalonych osób, korzyści majątkowe w postaci bonów towarowych i gotówki o łącznej wartości nie mniejszej niż 4 100 000 zł, nadto przyjął w nieodpłatne użytkowanie od P. L. (1), T. B. (1), D. K. (1) i K. S. (1) samochody ciężarowe: marki N. (...) o nr rej. (...) oraz S. (...) o nr rej. (...), w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla Spółek: (...), (...), (...), A., (...), (...), Towarzystwo (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), Ł., V., (...), (...), (...), (...), (...), R. P., (...), S., (...) Skład (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), B., B., A., (...), A., (...), (...) oraz innych nieustalonych podmiotów, w tym wyborze oferty handlowej w/w podmiotów niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu w/w podmiotów przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną,
-tj. o czyn z art. 296a § 1 kk w zw. z art. 12 kk,
6)
J. B. (1) ,
7)
T. S. (1) ,
8)
P. N. (1) ,
o to, że :
IV. w okresie od 2006 do 2010 roku, na terenie W. i innych miejscowości, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wzięli udział w zorganizowanej grupie przestępczej, której celem była przestępcza działalność polegająca na żądaniu i przyjmowaniu korzyści majątkowych w zamian za zachowania osób pełniących funkcje kierownicze w Spółce (...) z siedzibą we W. i mających istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...), będące nadużyciem udzielonych im uprawnień i niedopełnieniem ciążących na nich obowiązków oraz mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), stanowiące czyny nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalne czynności preferencyjne
-tj. o czyn z art. 258 § 1 kk,
a nadto T. S. (1) i J. B. (1)
o to, że :
V. w okresie od 2006 do 2010 roku, w W. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z P. N. (1), jako pełniący funkcję kierowniczą w Spółce (...) z siedzibą w W. i mający istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...), w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, zażądali, a następnie przyjęli od: T. K. (1) – przedstawiciela Spółki (...) korzyści majątkowe w kwocie 1 000 000 zł, M. K. (1) – przedstawiciela Spółki (...) – korzyści majątkowe w kwocie 115 000 zł, P. I. działającego wspólnie i w porozumieniu z W. F. (1) – przedstawiciela Spółki (...) – korzyści majątkowe w kwocie 200 000 zł, w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych im uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nich obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla Spółek: (...), (...) i (...), w tym wyborze ofert handlowych Spółek: (...), (...) i (...), niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu Spółek: (...), (...) i (...) przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną,
-tj. o czyn z art. 296a § 1 kk w zw. z art. 12 kk,
a nadto P. N. (1)
o to, że :
VI. w okresie od 2006 do 2010 roku, w W. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z J. B. (1) i T. S. (1), pełniącymi funkcje kierownicze w Spółce (...) z siedzibą w W. i mającymi istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...), w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, zażądał, a następnie przyjął od: T. K. (1) – przedstawiciela Spółki (...) korzyści majątkowe w kwocie 1 000 000 zł, M. K. (1) – przedstawiciela Spółki (...) – korzyści majątkowe w kwocie 115 000 zł, P. I. działającego wspólnie i w porozumieniu z W. F. (1) – przedstawiciela Spółki (...) – korzyści majątkowe w kwocie 200 000 zł, w zamian za zachowania J. B. (1) i T. S. (1), będące nadużyciem udzielonych im uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nich obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla Spółek: (...), (...) i (...), w tym wyborze ofert handlowych Spółek: (...), (...) i (...), niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu Spółek: (...), (...) i (...), przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną,
-tj. o czyn z art. 296a § 1 kk w zw. z art. 12 kk,
VII. w okresie od 1 stycznia do 30 czerwca 2008 roku, we W., udzielił P. S. (1) pełniącemu funkcję kierowniczą w Spółce (...) z siedzibą we W. i mającemu istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...), korzyści majątkowej w kwocie 15 000 zł, w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla Spółki (...), w tym wyborze oferty Spółki (...), niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu Spółki (...) przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną,
-tj. o czyn z art. 296a § 2 kk,
9) M. T. (1)
o to, że :
VIII. w okresie od 1 stycznia 2008 roku do 31 maja 2010 roku, w W., K., Z. i innych miejscowościach, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, jako pełniący funkcję kierowniczą w Spółce (...) z siedzibą w W. i mający istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...), przyjął od W. W. (1), P. K. (1) i D. G. (1) korzyści majątkowe w łącznej kwocie 363 932,79 zł, w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla Spółki, w tym wyborze oferty handlowej Spółki (...), niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu Spółki (...), przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną,
-tj. o czyn z art. 296a § 1 kk w zw. z art. 12 kk,
IX. w okresie między 1 stycznia 2006 roku a 15 września 2008 roku, w W., jako pełniący funkcję kierowniczą w Spółce (...) z siedzibą w W. i mający istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...), przyjął od M. L. (1) – przedstawiciela Spółki (...), działającego wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, korzyść majątkową w kwocie 10 000 zł, w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla Spółki (...), w tym wyborze oferty handlowej Spółki (...), niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu Spółki (...), przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną,
-tj. o czyn z art. 296a § 1 kk,
10) D. Ś. (1)
o to, że :
X. w okresie od 2006 do 2007 roku, w W. działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, pełniąc funkcję kierowniczą w Spółce (...) z siedzibą w W. i mając istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...), zażądał, a następnie przyjął od M. L. (1), korzyści majątkowe w kwocie 120 000 zł, w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegając na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla (...) Sp. z o. o., w tym wyborze oferty handlowej Spółki (...) niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu Spółki (...) przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną,
-tj. o czyn z art. 296a § 1 kk w zw. z art. 12 kk,
XI. w okresie od 2008 do 2009 roku, w W., Z. i innych miejscowościach, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z M. Ś., pełniąc funkcję kierowniczą w Spółce (...) z siedzibą w W. i mając istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...), zażądał, a następnie przyjął od przedstawicieli Spółki (...), korzyści majątkowe w kwocie nie mniejszej niż 127 934,88 zł, w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegając na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla (...) Sp. z o. o., w tym wyborze oferty handlowej Spółki (...) niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu Spółki (...) przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną,
-tj. o czyn z art. 296a § 1 kk w zw. z art. 12 kk,
11) M. Ś.
o to, że :
XII. w okresie od 1 lipca 2008 do 31 sierpnia 2009 roku, w W., Z. i innych miejscowościach, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z D. Ś. (1) pełniącym funkcję kierowniczą w Spółce (...) z siedzibą w W. i mającym istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...), przyjęła od przedstawicieli Spółki (...), korzyści majątkowe w kwocie nie mniejszej niż 127 934,88 zł, w zamian za zachowania D. Ś. (1) będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla (...) Sp. z o. o., w tym wyborze oferty handlowej Spółki (...) niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu Spółki (...) przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną,
-tj. o czyn z art. 296a § 1 kk w zw. z art. 12 kk,
XIII. W okresie od 7 sierpnia 2008 do 13 sierpnia 2009 roku, w W., w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, jako osoba uprawniona do wystawienia dokumentu, poświadczyła nieprawdę w fakturach VAT nr (...), wystawionych przez (...) Sp. z o. o. na rzecz (...) Sp. z o. o., w których wskazane zostały usługi w rzeczywistości nie wykonane,
-tj. art. 271 § 3 kk w zw. z art. 12 kk
12) B. B. (1)
o to, że :
XIV. w okresie od czerwca 2007 roku do 22 kwietnia 2010 roku, we W., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu udzielił P. S. (1), pełniącemu funkcję kierowniczą w Spółce (...) z siedzibą we W. i mającemu istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...), korzyści majątkowych w łącznej kwocie nie mniejszej niż 67 000 zł, w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla (...) – (...) Spółka Jawna, w tym wyborze oferty (...) – (...) Spółka Jawna niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu (...) – (...) Spółka Jawna przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną,
-tj. o czyn z art. 296a § 2 kk w zw. z art. 12 kk
13) Z. B. (1)
o to, że :
XV. w okresie od 2005 do 2007 roku, we W., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, udzielił P. S. (1), pełniącemu funkcję kierowniczą w Spółce (...) z siedzibą we W. i mającemu istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...), korzyści majątkowej w łącznej kwocie nie mniejszej niż 80 000 zł, w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla (...) (...), w tym wyborze oferty (...) (...) niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu (...) (...) przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną,
-tj. o czyn z art. 296a § 2 kk w zw. z art. 12 kk,
14) T. D. (1)
o to, że :
XVI. w okresie od 1 stycznia 2007 do 22 kwietnia 2010 roku, we W., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, udzielił P. S. (1), pełniącemu funkcję kierowniczą w Spółce (...) z siedzibą we W. i mającemu istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...), korzyści majątkowej w kwocie 500 000 zł, w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla (...) Sp. z o. o., w tym wyborze oferty (...) Sp. z o. o. niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu (...) Sp. z o. o. przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną,
-tj. o czyn z art. 296a § 2 kk w zw. z art. 12 kk,
15) W. F. (1)
o to, że :
XVII. w okresie od 1 stycznia 2008 do 22 kwietnia 2010 rokiem, we W., działając wspólnie i w porozumieniu z P. I., w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, udzielił P. S. (1), pełniącemu funkcję kierowniczą w Spółce (...) z siedzibą we W. i mającemu istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...), korzyści majątkowych w łącznej kwocie nie mniejszej niż 200 000 zł, w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla (...) Sp z o. o., w tym wyborze oferty (...) Sp. z o. o. niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu (...) Sp. z o. o. przy świadczeniu usług przez (...) Sp. z o. o. , stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną,
- tj. o czyn z art. 296a § 2 kk w zw. z art. 12 kk
XVIII. w okresie od 1 stycznia 2009 roku do 22 kwietnia 2010 rokiem, w W., działając wspólnie i w porozumieniu z P. I., w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, udzielił J. B. (1) i T. S. (1), pełniącym funkcje kierownicze w Spółce (...) z siedzibą we W. i mającym istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...), działającym wspólnie i w porozumieniu z P. N. (1), korzyści majątkowych w łącznej kwocie nie mniejszej niż 200 000 zł, w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych im uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla (...) Sp z o. o., w tym wyborze oferty (...) Sp. z o. o. niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu (...) Sp. z o. o. przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną,
-tj. o czyn z art. 296a § 2 kk w zw. z art. 12 kk
16) L. G. (1)
o to, że :
XIX. w okresie od 1 stycznia 2006 do 31 marca 2010 roku, we W. i K., w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, udzielił P. S. (1), pełniącemu funkcję kierowniczą w Spółce (...) z siedzibą we W. i mającemu istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...), korzyści majątkowych w łącznej kwocie nie mniejszej niż 800 000 zł, w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla Spółki (...), w tym wyborze oferty Spółki (...) niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu Spółki (...) przy świadczeniu usług przez (...) Sp. z o. o. , stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną,
-tj. o czyn z art. 296a § 2 kk w zw. z art. 12 kk
17) M. G. (1)
o to, że :
XX. w okresie od 1 stycznia 2009 roku do 22 kwietnia 2010 roku, we W., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, udzielił P. S. (1), pełniącemu funkcję kierowniczą w Spółce (...) z siedzibą we W. i mającemu istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...), korzyści majątkowych w łącznej kwocie nie mniejszej niż 70 000 zł, w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla (...) S.A., w tym wyborze oferty (...) S.A. niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu (...) S.A. przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną,
-tj. o czyn z art. 296a § 2 kk w zw. z art. 12 kk
18) G. J. (1),
o to, że :
XXI. w okresie od 1 stycznia 2006 roku do 22 kwietnia 2010 roku, we W., działając wspólnie i w porozumieniu z T. B. (1), P. L. (1), D. K. (1) i K. S. (1), w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, udzielił P. S. (1), pełniącemu funkcję kierowniczą w Spółce (...) z siedzibą we W. i mającemu istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...), korzyści majątkowych w łącznej kwocie nie mniejszej niż 250 000 zł, w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla (...) S.A., w tym wyborze oferty (...) S.A. niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu (...) S.A. przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną,
-tj. o czyn z art. 296a § 2 kk w zw. z art. 12 kk
19) R. L. (1)
o to, że :
XXII. w okresie od 1 stycznia 2008 do 31 grudnia 2009 roku, we W., działając wspólnie i w porozumieniu z T. B. (1), P. L. (1), D. K. (1) i K. S. (1), w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, udzielił P. S. (1), pełniącemu funkcję kierowniczą w Spółce (...) z siedzibą we W. i mającemu istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...), korzyści majątkowej w kwocie 60 000 zł, w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla (...) Sp. z o. o., w tym wyborze oferty (...) Sp. z o. o. niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu (...) Sp. z o. o. przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną,
-tj. o czyn z art. 296a § 2 kk w zw. z art. 12 kk
20) G. P.,
o to, że :
XXIII. w okresie od 1 stycznia 2006 do 22 kwietnia 2010 roku, we W., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu udzielił P. S. (1), pełniącemu funkcję kierowniczą w Spółce (...) z siedzibą we W. i mającemu istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...), korzyści majątkowych w łącznej kwocie nie mniejszej niż 100 000 zł, w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla (...) s. c., (...) Sp. z o. o., (...) SA w tym wyborze oferty (...) s. c., (...) Sp. z o. o., (...) SA niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu (...) s. c., (...) Sp. z o. o., (...) SA, przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną,
-tj. o czyn z art. 296a § 2 kk w zw. z art. 12 kk
21) D. G. (1)
o to, że :
XXIV. w okresie od 1 stycznia 2008 roku do 31 maja 2008 roku w W., K. Z., i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z W. W. (1) i P. K. (1), w wykonaniu z góry powziętego zamiaru udzielił M. T. (1), pełniącemu funkcję kierowniczą w Spółce (...) z siedzibą w W. i mającemu istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...), korzyści majątkowych w kwocie nie mniejszej niż 100 000 zł, w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla Spółki (...), w tym wyborze oferty Spółki (...) niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu Spółki (...) przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną,
-tj. o czyn z art. 296a § 2 kk w zw. z art. 12 kk.
22) W. W. (1)
o to, że :
XXV. w okresie od 1 sierpnia 2008 roku do 31 sierpnia 2009 roku w W., Z. i innych miejscowościach, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, udzielił D. Ś. (1), działającemu wspólnie i w porozumieniu z M. Ś., pełniącemu funkcję kierowniczą w Spółce (...) z siedzibą w W. i mającemu istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...), korzyści majątkowych w kwocie 127 934,88 zł, w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla Spółki (...), w tym wyborze oferty Spółki (...) niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu Spółki (...) przy świadczeniu usług przez Spółkę (...) , stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną,
- tj. o czyn z art. 296a § 2 kk w zw. z art. 12 kk,
XXVI. w okresie od 1 stycznia 2008 roku do 31 maja 2010 roku w W., K. Z., i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1) i P. K. (1), w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, udzielił M. T. (1), pełniącemu funkcję kierowniczą w Spółce (...) z siedzibą w W. i mającemu istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...), korzyści majątkowych w kwocie 363 932,79 zł, w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla Spółki (...), w tym wyborze oferty Spółki (...) niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu Spółki (...) przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną,
- tj. o czyn z art. 296a § 2 kk w zw. z art. 12 kk.
23) P. T. (1)
o to, że :
XXVII. w okresie od 2009 do marca 2010 roku, we W., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, udzielił P. S. (1), pełniącemu funkcję kierowniczą w Spółce (...) z siedzibą we W. i mającemu istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...), korzyści majątkowej w postaci bonów towarowych o łącznej wartości 6 000 zł, w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla firmy (...) w tym wyborze oferty firmy (...) niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu firmy (...) przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną,
-tj. o czyn z art. 296a § 2 kk w zw. z art. 12 kk
24) T. L.
o to, że :
XXVIII. W okresie od 6 sierpnia do 2 listopada 2007 roku, w K., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w zamiarze aby M. K. (1) dopuścił się czynu zabronionego polegającego na wręczeniu korzyści majątkowej osobom pełniącym funkcje kierownicze w Spółce (...) i mającym istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...), w zamian za zachowania, stanowiące nadużycie udzielonych im uprawnień lub niedopełnienie ciążących na nich obowiązków mogące wyrządzić szkody majątkowe Spółce (...) oraz stanowiące czyny nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalne czynności preferencyjne, ułatwił mu to poprzez polecenie K. S. (3) poświadczenia nieprawdy w fakturach VAT nr (...), wystawionych przez przedsiębiorstwo (...), w których wskazane zostały usługi w rzeczywistości nie wykonane, i które służyły ukryciu źródła pochodzenia korzyści majątkowych przekazanych przez M. K. (1) osobom pełniącym funkcje kierownicze w Spółce (...).
-tj. o czyn z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 296a § 2 kk i art. 271 § 3 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk,
XXIX. W okresie od 23 lipca do 6 sierpnia 2007 roku, w K., w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w zamiarze aby W. M. (1) działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami dopuścił się czynu zabronionego polegającego na wręczeniu korzyści majątkowej osobie pełniącej funkcję kierowniczą w Spółce (...) i mającej istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...), w zamian za zachowania, stanowiące nadużycie udzielonych im uprawnień lub niedopełnienie ciążących na nich obowiązków mogące wyrządzić szkody majątkowe Spółce (...) oraz stanowiące czyny nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalne czynności preferencyjne, ułatwił mu to poprzez polecenie K. S. (3) poświadczenia nieprawdy w fakturach VAT nr (...), wystawionych przez przedsiębiorstwo (...), w których wskazane zostały usługi w rzeczywistości nie wykonane, i które służyły ukryciu źródła pochodzenia korzyści majątkowych przekazanych przez W. M. (1) osobie pełniącej funkcję kierowniczą w Spółce (...).
-tj. o czyn z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 296a § 2 kk i art. 271 § 3 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk
XXX. W okresie od 16 marca 2008 roku do 13 sierpnia 2008 roku, w K., w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w zamiarze aby R. L. (1), P. L. (1), T. B. (1), K. S. (1) i D. K. (1) dopuścili się czynu zabronionego polegającego na wręczeniu korzyści majątkowej osobie pełniącej funkcję kierowniczą w Spółce (...) i mającej istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...), w zamian za zachowania, stanowiące nadużycie udzielonych im uprawnień lub niedopełnienie ciążących na nich obowiązków mogące wyrządzić szkody majątkowe Spółce (...) oraz stanowiące czyny nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalne czynności preferencyjne, ułatwił im to poprzez polecenie nieustalonej osobie poświadczenia nieprawdy w fakturach VAT nr (...) wystawionych przez przedsiębiorstwo (...), w których wskazane zostały usługi w rzeczywistości nie wykonane, i które służyły ukryciu źródła pochodzenia korzyści majątkowych przekazanych przez R. L. (1), P. L. (1), T. B. (1), K. S. (1) i D. K. (1) osobie pełniącej funkcję kierowniczą w Spółce (...).
-tj. o czyn z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 296a § 2 kk i art. 271 § 3 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk
25) S. G. (1)
o to, że :
XXXI. w okresie od 2008 do 2010 roku, we W., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru udzielił P. S. (1), pełniącemu funkcję kierowniczą w Spółce (...) z siedzibą we W. i mającemu istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...), korzyści majątkowej w kwocie 40 000 zł, w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla (...) Sp. z o. o., w tym wyborze oferty (...) Sp. z o. o. niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu (...) Sp. z o. o. przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną,
-tj. o czyn z art. 296a § 2 kk
Sąd Okręgowy we Wrocławiu, po rozpoznaniu tej sprawy, wyrokiem z 10 grudnia 2020 r., sygn. akt III K 421/15, orzekł, że:
I.
uniewinnia oskarżonych:
P. L. (1), T. B. (1), D. K. (1) i K. S. (1)
od popełnienia czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 258 § 1 k.k.;
II.
uznaje oskarżonych:
P. L. (1), T. B. (1), D. K. (1) i K. S. (1)
za winnych czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku, eliminując z treści zarzutu zapis (...) S.A.”, tj. przestępstwa z art. 296a § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., i za to na podstawie art. 296a § 2 k.k. w zw. z art. 296a § 1 k.k. wymierza:
a)
oskarżonemu
P. L. (1)
karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 2 k.k. karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 400 (czterystu) złotych,
b)
oskarżonemu
T. B. (1)
karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 2 k.k. karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 400 (czterystu) złotych,
c)
oskarżonemu
D. K. (1)
karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 2 k.k. karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 400 (czterystu) złotych;
d)
oskarżonemu
K. S. (1)
karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 2 k.k. karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 400 (czterystu) złotych;
III.
na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 k.k., przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., wymierzone oskarżonym:
P. L. (1), T. B. (1), D. K. (1) i K. S. (1)
kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 3 (trzech) lat próby;
IV.
uznaje oskarżonego
P. S. (1)
za winnego czynu opisanego w punkcie III części wstępnej wyroku, eliminując z treści zarzutu zapis (...) S.A.”, tj. przestępstwa z art. 296a § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., i za to na podstawie art. 296a § 1 k.k. wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 2 k.k. karę 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 400 (czterystu) złotych;
V.
oskarżonych:
J. B. (1), T. S. (1), P. N. (1)
uniewinnia od popełnienia czynu opisanego w punkcie IV części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 258 § 1 k.k.;
VI.
uznaje oskarżonych:
J. B. (1), T. S. (1)
za winnych czynu opisanego w punkcie V części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 296a § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., i za to na podstawie art. 296a § 1 k.k. wymierza:
a)
oskarżonemu J. B. (1) karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 2 k.k. karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 400 (czterystu) złotych;
b)
oskarżonemu T. S. (1) karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 2 k.k. karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 400 (czterystu) złotych;
VII.
uznaje oskarżonego
P. N. (1)
za winnego czynu opisanego w punkcie VI części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 296a § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., i za to na podstawie art. 296a § 1 k.k. wymierza mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 2 k.k. karę 90 (dziewięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 400 (czterystu) złotych;
VIII.
uznaje oskarżonego
P. N. (1)
za winnego czynu opisanego w punkcie VII części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 296a § 2 k.k. i za to na podstawie art. 296a § 2 k.k. wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 2 k.k. karę 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 200 (dwustu) złotych;
IX.
na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. łączy kary pozbawienia wolności oraz kary grzywny orzeczone wobec oskarżonego P. N. (1) i wymierza mu karę łączną 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 400 (czterystu) złotych;
X.
na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., wymierzone oskarżonym:
J. B. (1), T. S. (1), P. N. (1)
kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 3 (trzech) lat próby;
XI.
uznaje oskarżonego
M. T. (1)
za winnego czynu opisanego w punkcie VIII części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 296a § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., i za to na podstawie art. 296a § 1 k.k. wymierza mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 2 k.k. karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 300 (trzystu) złotych;
XII.
uznaje oskarżonego
M. T. (1)
za winnego czynu opisanego w punkcie IX części wstępnej wyroku, z tym zastrzeżeniem, że czyn miał miejsce w okresie od 1 stycznia 2008 roku do 15 września 2008 roku, tj. przestępstwa z art. 296a § 1 k.k. i za to na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 2 k.k. karę 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 150 (stu pięćdziesięciu) złotych;
XIII.
na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. łączy kary pozbawienia wolności oraz kary grzywny orzeczone wobec
M. T. (1)
i wymierza mu karę łączną 1 (jednego) roku pozbawienia oraz karę łączną grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych grzywny, określając stawkę dzienną na kwotę 300 (trzystu) złotych;
XIV.
na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., wymierzoną oskarżonemu
M. T. (1)
karę pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 3 (trzech) lat próby;
XV.
uznaje oskarżonego
D. Ś. (1)
za winnego czynu opisanego w punkcie X części wstępnej wyroku, z tym, że czyn miał miejsce w okresie od 1 stycznia 2007 roku do 31 grudnia 2007 roku, tj. przestępstwa z art. 296a § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., i za to na podstawie art. 296a § 1 k.k. wymierza mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 2 k.k. karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 250 (dwustu pięćdziesięciu) złotych;
XVI.
uznaje oskarżonego
D. Ś. (1)
za winnego czynu opisanego w punkcie XI części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 296a § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., i za to na podstawie art. 296a § 1 k.k. wymierza mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 2 k.k. karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 250 (dwustu pięćdziesięciu) złotych;
XVII.
na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. łączy kary pozbawienia wolności oraz kary grzywny orzeczone wobec
D. Ś. (1)
i wymierza mu karę łączną 1 (jednego) roku pozbawienia oraz karę łączną grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych grzywny, określając stawkę dzienną na kwotę 250 (dwustu pięćdziesięciu) złotych;
XVIII.
na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., wymierzoną oskarżonemu
D. Ś. (1)
karę pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 3 (trzech) lat próby;
XIX.
uznaje oskarżoną
M. Ś.
za winną czynu opisanego w punkcie XII części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 296a § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., i za to na podstawie art. 296a § 1 k.k. wymierza jej karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 2 k.k. karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych;
XX.
uznaje oskarżoną
M. Ś.
za winną czynu opisanego w punkcie XIII części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k., przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., i za to na podstawie art. 271 § 3 k.k. wymierza jej karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
XXI.
na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy kary pozbawienia wolności orzeczone wobec
M. Ś.
i wymierza jej karę łączną 1 (jednego) roku pozbawienia;
XXII.
na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 k.k., przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., wymierzoną oskarżonej
M. Ś.
karę pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 3 (trzech) lat próby;
XXIII.
uznaje oskarżonego
T. D. (1)
za winnego czynu opisanego w punkcie XVI części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 296a § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., i za to na podstawie art. 296a § 2 k.k. w zw. z art. 296a § 1 k.k., przy zastosowaniu art. 37 a § 1 k.k., wymierza mu karę 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (stu) złotych;
XXIV.
uznaje oskarżonego
W. F. (1)
za winnego czynu opisanego w punkcie XVII części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 296a § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., i za to na podstawie art. 296a § 2 k.k. w zw. z art. 296a § 1 k.k., przy zastosowaniu art. 37 a § 1 k.k., wymierza mu karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (stu) złotych;
XXV.
uznaje oskarżonego
W. F. (1)
za winnego czynu opisanego w punkcie XVIII części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 296a § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., i za to na podstawie art. 296a § 2 k.k. w zw. z art. 296a § 1 k.k., przy zastosowaniu art. 37 a § 1 k.k., wymierza mu karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (stu) złotych;
XXVI.
na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. łączy kary grzywny orzeczone wobec
W. F. (1)
i wymierza mu karę łączną grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny, określając stawkę dzienną na kwotę 100 (stu) złotych;
XXVII.
uznaje oskarżonego
L. G. (1)
za winnego czynu opisanego w punkcie XIX części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 296a § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., i za to na podstawie art. 296a § 2 k.k. w zw. z art. 296a § 1 k.k., przy zastosowaniu art. 37 a § 1 k.k., wymierza mu karę 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (stu) złotych;
XXVIII.
uznaje oskarżonego
G. J. (1)
za winnego czynu opisanego w punkcie XXI części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 296a § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., i za to na podstawie art. 296a § 2 k.k. w zw. z art. 296a § 1 k.k., przy zastosowaniu art. 37 a § 1 k.k., wymierza mu karę 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (stu) złotych;
XXIX.
uznaje oskarżonego
W. W. (1)
za winnego czynu opisanego w punkcie XXV części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 296a § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., i za to na podstawie art. 296a § 2 k.k. w zw. z art. 296a § 1 k.k., przy zastosowaniu art. 37 a § 1 k.k., wymierza mu karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (stu) złotych;
XXX.
uznaje oskarżonego
W. W. (1)
za winnego czynu opisanego w punkcie XXVI części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 296a § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., i za to na podstawie art. 296a § 2 k.k. w zw. z art. 296a § 1 k.k., przy zastosowaniu art. 37 a § 1 k.k., wymierza mu karę 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (stu) złotych;
XXXI.
na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. łączy kary grzywny orzeczone wobec
W. W. (1)
i wymierza mu karę łączną grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny, określając stawkę dzienną na kwotę 100 (stu) złotych;
XXXII.
uznaje oskarżonego
T. L.
za winnego czynu opisanego w punkcie XXVIII części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 296a § 2 k.k. i art. 271§ 3 k.k. w z. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., i za to na podstawie art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 37 a § 1 k.k. wymierza mu karę 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (stu) złotych;
XXXIII.
uznaje oskarżonego
T. L.
za winnego czynu opisanego w punkcie XXIX części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 296a § 2 k.k. i art. 271§ 3 k.k. w z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., i za to na podstawie art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k., przy zastosowaniu art. 37 a § 1 k.k., wymierza mu karę 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (stu) złotych;
XXXIV.
uznaje oskarżonego
T. L.
za winnego czynu opisanego w punkcie XXX części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 296a § 2 k.k. i art. 271§ 3 k.k. w z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., i za to na podstawie art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k., przy zastosowaniu art. 37 a § 1 k.k. wymierza mu karę 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (stu) złotych;
XXXV.
na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. łączy kary grzywny orzeczone wobec
T. L.
i wymierza mu karę łączną grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny, określając stawkę dzienną na kwotę 100 (stu) złotych;
XXXVI.
uznaje oskarżonego
S. G. (1)
za winnego czynu opisanego w punkcie XXXI części wstępnej wyroku, przestępstwa z art. 296a § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., i za to na podstawie art. 296a § 2 k.k. w zw. z art. 296a § 1 k.k., przy zastosowaniu art. 37 a § 1 k.k., wymierza mu karę wymierza mu karę 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (stu) złotych;
XXXVII.
na podstawie art. 66 § 1 i 2 k.k. i art. 67 § 1 k.k. postępowanie karne w stosunku do oskarżonych:
a)
B. B. (1)
o czyn z art. 296a § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.
b)
Z. B. (1)
o czyn z art. 296a § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.
c)
M. G. (1)
o czyn z art. 296 a § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.
d)
R. L. (1)
o czyn z art. 296 a § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.
e)
G. P.
o czyn z art. 296 a § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.
f)
D. G. (1)
o czyn z art. 296 a § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.
g)
P. T. (1)
o czyn z art. 296 a § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.
warunkowo umarza na okres 2 (dwóch) lat próby;
XXXVIII.
na podstawie 46 § 2 k.k. orzeka od oskarżonych na rzecz (...) Sp z o.o., Sp.k nawiązki:
a)
od oskarżonego P. S. (1) w wysokości 10.000 (
dziesięciu
) tysięcy złotych,
b)
od oskarżonego P. L. (1) w wysokości 8.000 (
ośmiu
) tysięcy złotych,
c)
od oskarżonego T. B. (1) w wysokości 8.000 (
ośmiu
) tysięcy złotych,
d)
od oskarżonego D. K. (1) w wysokości 8.000 (
ośmiu
) tysięcy złotych,
e)
od oskarżonego K. S. (1) w wysokości 8.000 (
ośmiu
) tysięcy złotych,
f)
od oskarżonego P. N. (1) w wysokości 8.000 (
ośmiu
) tysięcy złotych,
g)
od oskarżonego T. D. (1) w wysokości 10.000 (
dziesięciu
) tysięcy złotych,
h)
od oskarżonego W. F. (1) w wysokości 8.000 (
ośmiu
) tysięcy złotych,
i)
od oskarżonego L. G. (1) w wysokości 10.000 (
dziesięciu
) tysięcy złotych,
j)
od oskarżonego G. J. (1) w wysokości 10.000 (
dziesięciu
) tysięcy złotych,
k)
od oskarżonego S. G. (1) w wysokości 10.000 (
dziesięciu
) tysięcy złotych;
XXXIX.
na podstawie 67 § 3 k.k. orzeka od oskarżonych na rzecz (...) Sp z o.o., Sp.k nawiązki:
a)
od oskarżonego B. B. (1) w wysokości 10.000 (
dziesięciu tysięcy
) złotych,
b)
od oskarżonego Z. B. (1) w wysokości 10.000 (
dziesięciu tysięcy
) złotych,
c)
od oskarżonego M. G. (1) w wysokości 10.000 (
dziesięciu
) tysięcy złotych,
d)
od oskarżonego R. L. (1) w wysokości 8.000 (
ośmiu
) tysięcy złotych,
e)
od oskarżonego G. P. w wysokości 10.000 (
dziesięciu
) tysięcy złotych,
f)
od oskarżonego P. T. (1) w wysokości 5.000 (
pięciu
) tysięcy złotych;
XL.
na podstawie 46 § 2 k.k
.
orzeka od oskarżonych na rzecz (...) S.A. nawiązki:
a)
od oskarżonego M. T. (1) w wysokości 10.000 (
dziesięciu
) tysięcy złotych,
b)
od oskarżonego W. W. (1) w wysokości 10.000 (
dziesięciu
) tysięcy złotych;
XLI.
na podstawie 67 § 3 k.k. orzeka od oskarżonego D. G. (1) na rzecz (...) S.A. nawiązkę w wysokości 10.000 (
dziesięciu
) tysięcy złotych;
XLII.
na podstawie 46 § 2 k.k. orzeka od oskarżonych na rzecz (...) Sp. z o.o. nawiązki:
a)
od oskarżonego T. S. (1) w wysokości 10.000 (
dziesięciu
) tysięcy złotych,
b)
od oskarżonego J. B. (1) w wysokości 10.000 (
dziesięciu
) tysięcy złotych,
c)
od oskarżonego P. N. (1) w wysokości 10.000 (
dziesięciu
) tysięcy złotych,
d)
od oskarżonego W. F. (1) w wysokości 10.000 (dziesięciu) tysięcy złotych;
XLIII.
na podstawie 46 § 2 k.k. orzeka od oskarżonych na rzecz (...) z siedzibą w W. nawiązki:
a) oskarżonego W. W. (1) w wysokości 10.000 (
dziesięciu
) tysięcy złotych,
b) od oskarżonego D. Ś. (1) w wysokości 10.000 (
dziesięciu
) tysięcy złotych;
XLIV.
na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzeka przepadek osiągniętej korzyści majątkowej:
a)
wobec oskarżonego P. S. (1) w kwocie 4.100.000 (czterech milionów stu tysięcy) złotych;
b)
solidarnie wobec oskarżonego T. S. (1) i J. B. (1) oraz oskarżonego P. N. (1) w kwocie 1.315.000 (milion trzystu piętnastu tysięcy) złotych;
c)
wobec oskarżonego M. T. (1) w kwocie 373.932,79 (trzysta siedemdziesiąt trzy tysiące, dziewięćset trzydzieści dwa złote, siedemdziesiąt dziewięć groszy) złotych;
d)
solidarnie wobec oskarżonej M. Ś. oraz oskarżonego D. Ś. (1) w kwocie 127.934,88 (sto dwadzieścia siedem tysięcy dziewięćset trzydzieści cztery złote osiemdziesiąt osiem groszy) złotych;
e)
wobec oskarżonego D. Ś. (1) w związku z czynem z punktu X części wstępnej wyroku w kwocie 120.000 (sto dwadzieścia tysięcy) złotych;
XLV.
na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza:
a)
oskarżonemu P. L. (1) – okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 29 czerwca 2010 roku do dnia 29 lipca 2010 roku – na poczet orzeczonej kary grzywny,
b)
oskarżonemu T. B. (1) – okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 29 czerwca 2010 roku do dnia 29 lipca 2010 roku – na poczet orzeczonej kary grzywny,
c)
oskarżonemu P. S. (1)- okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 23 kwietnia 2010 roku do dnia 18 czerwca 2010 roku – na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności,
d)
oskarżonemu P. N. (1) – okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 21 marca 2011 roku do dnia 26 kwietnia 2011 roku – na poczet orzeczonej kary grzywny,
e)
oskarżonemu M. T. (1)- okres zatrzymania od dnia 25 maja 2011 roku do dnia 26 maja 2011 roku- na poczet orzeczonej kary grzywny,
f)
oskarżonej M. Ś. - okres zatrzymania od dnia 6 listopada 2012 roku do dnia 7 listopada 2012 roku- na poczet orzeczonej kary grzywny;
XLVI.
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. O. G. (1) kwotę 9.741,60 (dziewięć tysięcy siedemset czterdzieści jeden złotych sześćdziesiąt groszy) złotych brutto tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu S. G. (1);
XLVII.
zasądza solidarnie od oskarżonych: D. Ś. (1), M. Ś. i W. W. (1) na rzecz pokrzywdzonego (...) (poprzednio (...)) kwotę 7.920 (siedem tysięcy dziewięćset dwadzieścia) złotych netto tytułem wydatków z tytułu ustanowienia pełnomocnika;
XLVIII.
zasądza solidarnie od oskarżonych: M. T. (1), W. W. (1), D. G. (1) na rzecz pokrzywdzonego (...) S.A. kwotę 7.920 (siedem tysięcy dziewięćset dwadzieścia) złotych netto tytułem wydatków z tytułu ustanowienia pełnomocnika;
XLIX.
zasądza solidarnie od oskarżonych P. S. (1), P. L. (1), T. B. (1), D. K. (1), K. S. (1), P. N. (1), T. D. (1), W. F. (1), (...)
G., G. J. (1), S. G. (1), B. B. (2), Z. B. (1), M. G. (1), R. L. (1), G. P., P. T. (1) na rzecz pokrzywdzonego Spółki (...) Sp. z o.o. kwotę 7.920 (siedem tysięcy dziewięćset dwadzieścia) złotych netto tytułem wydatków z tytułu ustanowienia pełnomocnika;
L.
zasądza solidarnie od oskarżonych T. S. (1), J. B. (1), P. N. (1), W. F. (1) na rzecz pokrzywdzonego Spółki (...) Sp. z o.o. kwotę 7.920 (siedem tysięcy dziewięćset dwadzieścia) złotych netto tytułem wydatków z tytułu ustanowienia pełnomocnika;
LI.
na podstawie art. 627 k.p.k. zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w częściach równych, a na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 i 5 w zw. z art. 3 ust. 1 i art. 6, art. 7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych wymierza im opłaty:
a)
oskarżonemu P. L. (1) w wysokości 8.180 zł,
b)
oskarżonemu T. B. (1) w wysokości 8.180 zł,
c)
oskarżonemu D. K. (1) w wysokości 8.180 zł,
d)
oskarżonemu K. S. (1) w wysokości 8.180 zł,
e)
oskarżonemu P. S. (1) w wysokości 20.000 zł,
f)
oskarżonemu J. B. (1) w wysokości 8.180 zł,
g)
oskarżonemu T. S. (1) w wysokości 8.180 zł,
h)
Oskarżonemu P. N. (1) w wysokości 8.180 zł,
i)
oskarżonemu M. T. (1) w wysokości 6.180 zł,
j)
oskarżonemu D. Ś. (1) w wysokości 5.180 zł,
k)
oskarżonej M. Ś. w wysokości 1.180 zł,
l)
oskarżonemu T. D. (1) w wysokości 2000 zł,
m)
oskarżonemu W. F. (1) w wysokości 2000 zł,
n)
oskarżonemu L. G. (1) w wysokości 2.500 zł,
o)
oskarżonemu G. J. (1) w wysokości 1.500 zł,
p)
oskarżonemu W. W. (1) w wysokości 2000 zł,
q)
oskarżonemu T. L. w wysokości 2000 zł,
r)
oskarżonemu S. G. (1) w wysokości 2000 zł.,
s)
oskarżonemu B. B. (1) w wysokości 100 zł,
t)
oskarżonemu Z. B. (1) w wysokości 100 zł,
u)
oskarżonemu M. G. (1) w wysokości 100 zł,
v)
oskarżonemu R. L. (1) w wysokości 100 zł,
w)
oskarżonemu G. P. w wysokości 100 zł,
x)
oskarżonemu D. G. (2) w wysokości 100 zł,
y)
oskarżonemu P. T. (1) w wysokości 100 zł.
Apelacje od powyższego wyroku zostały wniesione przez:
obrońców oskarżonych: P. S. (1), P. L. (1), T. B. (1), K. S. (1), G. J. (1), M. G. (1), B. B. (1), P. N. (1), D. G. (1), M. T. (1), Z. B. (1), D. Ś. (1), M. Ś., T. D. (1), R. L. (1), W. F. (1), J. B. (1), L. G. (1), T. S. (1), W. W. (1), T. L., S. G. (1), D. K. (1),
prokuratora co do wszystkich oskarżonych,
oskarżyciela posiłkowego (...) Sp. z o.o. Sp. j. z siedzibą we W. co do oskarżonych P. L. (1), T. B. (1), D. K. (1), K. S. (1), P. S. (1), P. N. (1), B. B. (1), Z. B. (1), T. D. (1), W. F. (1), L. G. (1), M. G. (1), G. J. (1), R. L. (1), G. P., P. T. (1) i S. G. (1),
oskarżyciela posiłkowego (...) Sp. z o.o. z siedzibą w P. co do oskarżonych D. Ś. (1), M. Ś. i W. W. (1)
oskarżyciela posiłkowego (...) S.A. z siedzibą w W. co do oskarżonych M. T. (1), W. W. (1) i D. G. (1).
Obrońcy oskarżonego P. S. (1), adw. J. G. (2) i adw. K. L.
, zaskarżyli wyrok w całości na jego korzyść zarzucając:
I.
obrazę prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu nieprawomocnie przypisanego oskarżonemu, a to:
A.
art. 296a § 1 k.k. poprzez błędną wykładnię okoliczności modalnych przestępstwa korupcji gospodarczej, wysławiających czynności stanowiące ekwiwalent udzielanych korzyści majątkowych, a to:
- zachowania stwarzającego możliwość wyrządzenia jednostce organizacyjnej prowadzącej działalność gospodarczą szkody majątkowej, co wynikało z niedostrzeżenia przez Sąd pierwszej instancji, że możliwość taka stanowić musi cechę tkwiącą w zachowaniu sprawcy, a tym samym – że dla realizacji tego znamienia nie jest wystarczające stwierdzenie abstrakcyjnej możliwości wyrządzenia takiej szkody, lecz że musi to być możliwość skonkretyzowana, a więc rzeczywista;
- zachowania stanowiącego czyn nieuczciwej konkurencji, co wyrażało się w niedostrzeżeniu, że formułowane w ten sposób odesłanie do art. 3 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (u.z.n.k.) wymaga:
• stwierdzenia sprzeczności zachowania sprawcy z prawem lub z dobrymi obyczajami, przy czy zachowaniem takim ma być czyn nieuczciwej konkurencji będący ekwiwalentem udzielonej korzyści, nie zaś samo jej udzielenie (korzyść ujmowana jako czyn nieuczciwej konkurencji stanowiłaby bowiem w tym ujęciu ekwiwalent samej siebie, czyli udzielonej korzyści), podczas gdy Sąd I instancji nie wskazał żadnego przepisu prawa, który miałby zostać przez oskarżonego naruszony; z kolei odwołanie do sprzeczności z dobrymi obyczajami nie może stanowić podstawy odpowiedzialności karnej z uwagi na naruszenie zasady nullum crimen sine lege certa;
• ustalenia że zachowanie sprawcy narusza interes innego przedsiębiorcy lub klienta lub przynajmniej mu zagraża, co wiąże się z koniecznością stwierdzenia narażenia na konkretne niebezpieczeństwo, a także sprecyzowania konkretnych podmiotów, których interes miałby być zagrożony;
• stwierdzenia, że sprawcą czynu nieuczciwej konkurencji jest sam przedsiębiorca, zaś dopuszczenie się go przez inną osobę możliwe jest jedynie w przypadkach wskazanych przez ustawę, które bynajmniej nie korespondują z zachowaniami nieprawomocnie przypisanymi P. S. (1);
- zachowania stanowiącego niedopuszczalną czynność preferencyjną, polegająca na nieuwzględnieniu przy interpretacji tego pojęcia tego, że czynność taka:
• musi zostać dokonana na rzecz nabywcy lub odbiorcy towaru, usługi lub świadczenia, podczas gdy dostawcy napojów do sieci handlowej nie należą do żadnej z tych grup;
• musi odbywać się kosztem interesu przedsiębiorstwa reprezentowanego przez sprawcę, co jednak nie zostało w żaden sposób ustalone przez Sąd I instancji.
B.
art. 296a § 1 k.k. w brzmieniu sprzed 18 grudnia 2008 roku, poprzez błędną wykładnię znamienia podmiotu przestępstwa biernej korupcji gospodarczej, polegającą na przyjęciu, że osoba zajmująca stanowisko kupca w Dziale Napoi – podejmująca, w ramach podległości służbowej i zewnętrznej kontroli opartej na zobiektywizowanych kryteriach, decyzje o wprowadzeniu lub niewprowadzeniu do oferty sieci konkretnego produktu (napoju) – jest (i to równocześnie):
- osobą pełniącą funkcję kierowniczą w jednostce prowadzącej działalność gospodarczą; podczas gdy za podmiot taki uznać można jedynie osobę o takim spektrum możliwości decyzyjnych, które odpowiadają funkcji prezesa zarządu, przewodniczącego rady nadzorczej czy kierownika oddziału a więc takich, które mają charakter strategiczny i w istotny sposób wpływają na kierunki rozwoju lub działalność spółki;
- osobą mającą istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością jednostki prowadzącej działalność gospodarczą, podczas gdy za podmiot taki uznać można jedynie osobę, która wywiera kwalifikowany wpływ na decyzje dotyczące istotnych czy wręcz strategicznych aspektów działalności takiej jednostki, taką jak członek zarządu, rady nadzorczej, prokurent lub likwidator.
C. art. 12 w zw. z art. 296a § 1 k.k. (według stanu prawnego przyjętego przez Sąd I instancji), polegającą na uznaniu, że:
- strona podmiotowa czynu ciągłego mająca postać z góry powziętego zamiaru pozwala włączyć do zachowań składających się na przypisany oskarżonemu czyn ciągły również takie zachowania, których popełnienie jest jedynie domniemywane, a ich strona przedmiotowa pozostaje całkowicie nieznana (zarówno co do czasu, miejsca oraz wszelkich towarzyszących jego popełnieniu okoliczności – w przypadku zaś takich m.in. przestępstw, jak łapownictwo menedżerskie, których realizacja opiera się na koniecznym współdziałaniu, również co do osób współdziałających); podczas gdy prawidłowa konstrukcja czynu ciągłego – zwłaszcza jeśli każde z jego zachowań stanowić ma samodzielną realizację znamion przestępstwa – obejmować może tylko te zachowania, które (podobnie jak czyny tworzące realny zbieg przestępstw) w warstwie składającej się na ich stronę przedmiotową zostały odpowiednio zidentyfikowane;
- stronę podmiotową można oderwać od zewnętrznego zachowania i uczynić z niej samodzielny składnik czynu ciągłego, co prowadziło Sąd I instancji do ustalenia, że elementem czynu ciągłego łapownictwa menadżerskiego mogą okazać się – właśnie ze względu na integrującą funkcję z góry powziętego zamiaru – bliżej nieokreślone zachowania, które polegać miałyby na przyjmowaniu korzyści majątkowych także od innych niż ustalone, a więc anonimowych (czyli potencjalnie nieistniejących) osób, w nieznanych okolicznościach, przede wszystkim zaś takich, które w prawidłowo ujętym czynie ciągłym stanowić powinny korespondującą z ustawowymi znamionami charakterystykę strony przedmiotowej wszystkich składających się na ów czyn zachowań.
II. obrazę przepisów postępowania mająca wpływ na treść orzeczenia, a to:
A.
art. 7 k.p.k., polegającą na przekroczeniu granic swobodnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, w szczególności zaś wyjaśnień oskarżonego, wyjaśnień współoskarżonych, w tym L. G. (1), G. P. i G. J. (1), jak również zeznań świadków L. W., M. K. (1), A. C. (1), M. L. (2), T. K. (2), K. G. oraz dowodów z dokumentów, a pośród nich umowy o prace P. S. (1) wraz z aneksami, dokumentu awansowego z 1 kwietnia 2009 r. i katalogu sprzedażowego „ (...) P. S.” wraz z dokumentami przedłożonymi na rozprawie 28 stycznia 2019 r., co doprowadziło do błędnego – a zatem niepozostającego pod ochroną normy wynikającej z art. 7 k.p.k. – ustalenia, że :
- na oskarżonym ciążył bliżej niesprecyzowany „obowiązek dbania o interes spółki (...)”; podczas gdy w treści zarzutu ani w uzasadnieniu orzeczenia nie wskazano, z czego obowiązek taki miałby wynikać oraz jaka miałaby być jego dokładna treść i zakres;
- zachowania nieprawomocnie przypisane oskarżonemu zagrażały interesowi majątkowemu (finansowemu) (...) sp. z o.o. sp.k. czy wręcz go naruszały; podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy – oceniony w sposób zgodny z zasadami logiki i wskazaniami doświadczenia życiowego – wskazuje, że czynności podejmowane przez P. S. (1) w ramach negocjacji z dostawcami znacznie przekraczały stawiane mu przez przełożonych cele negocjacyjne, a tym samym były źródłem zysku przewyższającego oczekiwania pokrzywdzonej spółki;
- ogólna kwota wręczonych P. S. (1) korzyści majątkowych wyniosła 4.100.000 zł; podczas gdy kwoty takiej niepodobna ustalić na podstawie opisu czynów współoskarżonych skazanych za czyny z art. 296a § 2 k.k., ani na podstawie zalegających w aktach sprawy wyroków zapadłych w stosunku do innych osób;
Przy czym uchybienia te miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, bowiem zdeterminowały ustalenie, że P. S. (1) zrealizował znamię czynnościowe zarzucanego mu czynu, jak również – w przypadku ostatniego z wymienionych uchybień – wpłynęły na rozstrzygnięcie w przedmiocie wysokości kwoty korzyści majątkowej podlegającej przepadkowi,
B.
art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., polegającą na przyjęciu, że w opisie zachowań składających się na przypisany oskarżonemu czyn ciągły można poprzestać na stwierdzeniu, że zachowania takie w okresie objętym czynem ciągłym miały miejsce (lub mogły mieć miejsce) ze względu na towarzyszący oskarżonemu z góry powzięty zamiar, a więc bez wskazania jakichkolwiek okoliczności (w tym m.in. czasu, miejsca, sposobu i okoliczności popełnienia tych zachowąń, a w przypadku przestępstw korupcyjnych – wysokości przyjętej korzyści), podczas gdy zachowania składające się na czyn ciągły – zwłaszcza jeśli każde z nich samodzielnie realizuje znamiona przestępstwa – muszą zostać opisane równie precyzyjnie, jak miałoby to miejsce w przypadku ich przekształcenia (jeśliby doszło do wyeliminowania z góry powziętego zamiaru) w charakterystyczny dla konstrukcji wieloczynowych ciąg przestępstw lub ich realny zbieg.
C.
art. 99a § 1 w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. i w zw. z art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia w sposób uchybiający standardowi rzetelnego procesu karnego, a zarazem sprzeczny z wytycznymi zawartymi w przepisach wykonawczych, co doprowadziło do:
- niepoczynienia przez Sąd I instancji jakichkolwiek ustaleń faktycznych, które wykraczałyby poza ogólnie (abstrakcyjnie) ujęty opis zarzucanego oskarżonemu czynu, a obejmujący jednocześnie (w koniunkcji) wszystkie znane ustawie znamiona dookreślające czynność sprawczą przestępstwa z art. 296a § 1 k.k., jak również wszystkie z okoliczności modalne odpowiadające czynnościom stanowiący ekwiwalent przyjmowanych korzyści majątkowych, a nadto szereg znamion precyzujących podmiot przestępstwa biernej korupcji gospodarczej; przy czym w opisie ustawowym wszystkie z tych znamion ujęte są alternatywnie, zaś rozważania Sądu I instancji – sprowadzające się do zaakceptowania opisu czynu przyjętego przez oskarżyciela – nie pozwalają między innymi na sprecyzowanie na czym konkretnie polegały poszczególne zachowania, kiedy były one podejmowane, a tym samym zabrakło ich skorelowania z okresami, w jakich oskarżony był na różnych stanowiskach zatrudniony;
- zbiorczego i niepoddającego się weryfikacji przywołania dowodów przyjętych za postawę rozstrzygnięcia; co miało istotny wpływ na treść orzeczenia, bowiem zaniechanie poczynienia ustaleń faktycznych co do konkretnych zachowań oskarżonego, mających – w przekonaniu Sądu – realizować znamiona przestępstwa, uniemożliwiało przypisanie ich realizacji, a nadto naruszało standard rzetelnego procesu karnego, co w demokratycznym państwie prawnym nie może zostać uznane za nieistotne dla bytu wydanego orzeczenia, a ewentualnie:
III. rażącą niewspółmierność orzeczonej względem oskarżonego kary 3 lat pozbawienia wolności, wynikająca z nieuwzględnienia faktu, że to wyjaśnienia P. S. (1) złożone na etapie postępowania przygotowawczego stanowiły zasadniczy dowód, który doprowadził organy ścigania do wykrycia wszystkich pozostałych czynów zarzucanych współoskarżonym, co nakazywałoby przyjąć (przy poczynionych prze Sąd I instancji założeniach), że P. S. (1) –współdziałając w popełnieniu przestępstwa z innymi osobami – ujawnił wobec organu powołanego do ścigania przestępstw informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa oraz istotne okoliczności jego popełnienia.
Podnosząc powyższe zarzuty, obrońcy oskarżonego wnieśli o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie P. S. (1) od zarzucanego mu czynu, a ewentualnie – jeśliby Sąd ad quem uznał, że uchybienia w zakresie obrazy przepisów postępowania regulujących przeprowadzanie dowodów i formułowanie ustaleń faktycznych znajdujących odzwierciedlenie w pisemnych motywach rozstrzygnięcia naruszają standard rzetelnego procesu w stopniu uniemożliwiającym kontrolę odwoławczą, powodując tym samy konieczność przeprowadzenia przewodu sądowego na nowo w całości – o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu we Wrocławiu.
Obrońca oskarżonych P. L. (1), T. B. (1) i M. T. (1), adw. Ł. W., zaskarżył wyrok w pkt II, XI, XII, XIII, XXXVIII, XL, XLIV, XLIX, LI części dyspozytywnej wyroku w całości na korzyść oskarżonych zarzucając:
I.
obrazę przepisów prawa procesowego, która miała istotny wpływ na treść orzeczenia,
- a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez:
- dokonanie dowolnej oceny wyjaśnień oskarżonego P. S. (1) złożonych w toku postępowania przygotowawczego i uznanie, że są one w zakresie, w jakim obciążają P. L. (1) i T. B. (1) rzeczowe, logiczne i co do istoty konsekwentne, a następnie dokonanie na ich podstawie ustaleń faktycznych, podczas gdy przywołane wyjaśnienia oskarżonego złożone w określonej sytuacji procesowej były koniunkturalne, noszą cechy pomówienia, które nie stanowi dowodu pełnowartościowego, a w szczególności są niespójne, niejasne, sprzeczne wewnętrznie, przy jednoczesnym bezzasadnym odmówieniu wiary konsekwentnym wyjaśnieniom złożonym przez oskarżonych P. L. (1) i T. B. (1) w toku postępowania sądowego, w których oskarżeni wskazali na bezzasadność przedstawionych im zarzutów, a także obiektywną niemożliwość zaistnienia okoliczności opisywanych przez P. S. (1) w postępowaniu przygotowawczym;
- dokonanie dowolnej oceny zeznań świadków D. Ż., R. W. (1), I. S. (1), M. C., J. K. (1), D. L. (1), G. Z., M. D., A. K. (2), A. W., J. I., P. K. (3), K. W. z których jednoznacznie wynika, iż oskarżeni P. L. (1) i T. B. (1) wbrew stanowisku Sądu prowadzili działalność legalną, nie dopuszczali się popełniania jakichkolwiek przestępstw, a dokumentacja księgowa (...) Sp.z o.o., będąca przedmiotem licznych kontroli organów skarbowych obrazowała rzeczywiste i legalne zdarzenia gospodarcze realizowane przez Spółkę, natomiast z zeznań w/w świadków w żaden sposób nie wynika, aby oskarżeni udzielili P. S. (1) obietnicę udzielenia korzyści majątkowych, a następnie by udzielili mu korzyści majątkowej w postaci pieniędzy w łącznej kwocie nie mniejszej niż 750.000 zł oraz oddania w nieodpłatne użytkowanie samochodów ciężarowych marki N. (...) o nr rej. (...) oraz S. (...) o nr rej. (...) w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...) tym bardziej, że świadek D. Ż. – Dyrektor firmy (...) zeznał, iż nie uczestniczył i nie wie nic o przekazywaniu środków pieniężnych komukolwiek, nic nie wie na temat łapówek, świadek I. zeznał, iż jako Dyrektor Firmy (...) nie ma wiedzy na temat korumpowania pracowników (...) przez pracowników (...) ani (...) i byli zadowoleni ze współpracy z (...), natomiast a w stosunku do niego samego oraz pracowników (...)” nie toczyło się żadne postępowanie karne, świadek A. W., choć przywołany przez sąd jako dowód obciążający oskarżonych, zeznawał na okoliczność (...) S.A., która została przez Sąd wyeliminowana z opisu czynu z pkt II, jako nie uczestnicząca w przestępczym procederze, I. S. (1), wobec którego postępowanie karne zostało warunkowo umorzone wskazał, iż w związku z tą współpracą miał postępowanie karne, zakończyło się warunkowym umorzeniem postępowania, ale wg niego nie popełnił przestępstwa. Nie przyznał się wtedy do winy … (…) …Nic mu nie wiadomo na temat łapówek, a przesłuchany w dniu 12 sierpnia 2019 r. na rozprawie zeznał, iż (...) w firmie (...) zajmowała się wyłącznie merchendeisingiem, a zatem wykładaniem towarów (...) na półki w wielu sieciach handlowych (m.in. (...)), natomiast nie prowadziła żadnych negocjacji z (...) i nic nie słyszał na temat wręczania „łapówek”;
- dokonanie dowolnej oceny zeznań świadków L. W. i B. K., z których jednoznacznie wynika, iż oskarżony P. L. (1), który na ich prośbę przekazywał przesyłkę P. S. (1) nie był informowany o jej zawartości, do przesyłki nie zaglądał, a fakt jej przekazania nie miał żadnego wpływu na podejmowanie przez P. S. (1) decyzji i nadużycia udzielonych mu uprawnień i niedopełnienia ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkowa Spółce (...), a nadto zarówno P. L. (1) jak i osoby związane z Grupa (...) sp. z o.o. nie prowadziły współpracy z powiązanymi ze świadkami podmiotami (...) i (...)
- dokonanie dowolnej oceny zeznań świadka A. K. (3) (właściciela firmy (...)), który w dniu 16.12.2014 r. zeznał, że P. L. (1) był jedyną osobą, z którą miał kontakt i nigdy nie było mowy o przekazywaniu jakichkolwiek korzyści majątkowych P. S. (1);
- pominięciu zeznań świadka K. w zakresie dotyczącym współpracy firmy (...) i świadka A. w zakresie współpracy firmy (...) Sp.j. ze spółką Grupa (...) Sp. z o.o., oraz pism kierowanych przez przedstawicieli w/w podmiotów w odpowiedzi na postanowienia o wydaniu rzeczy z dnia 25.08.2014 r., w którym zawarte zostało żądanie wydania dokumentów dotyczących współpracy firmy (...) z (...), D. (...) i P. L. w zakresie, w jakim świadkowie zeznali, iż nigdy nie współpracowali z (...) sp. z o.o., a także nie znają ani P. L. (1) ani T. B. (1), a także wobec nich samych nie toczyło się żadne postępowanie karne, co przeczy dowolnym ustaleniom Sądu, by w/w oskarżeni w imieniu (...) Sp.j. mieli wręczać P. S. korzyści majątkowe;
- pominięcie zeznań świadka G. Z. z dnia 1.04.2019 r. zarządzającego spółką (...), który kategorycznie zeznał, iż (...) charakteryzowała się największym profesjonalizmem na rynku, była skuteczna w działaniu, umowa która była zawarta pomiędzy firmami polegała na tym, że nie było odpłatności za nic, tylko musiał być efekt sprzedażowy, a (...), który się rozwijał, nie chciał ryzykować zatrudnianiem nowym ludzi, w związku z czym korzystał z (...), która oferowała profesjonalną obsługę, a nadto świadek, w stosunku do którego nie było prowadzone żadne postępowanie karne nie spotkał się z taką sytuacją, żeby (...) miał korumpować przedstawicieli firm kontrahentów za pośrednictwem spółki (...);
- pominięcie wyjaśnień G. J. (1), który podczas przesłuchania w dniach 3.09.2010 r. oraz 5.10.2017 r. zaprzeczył działaniom korupcyjnym i wyjaśnił rolę T. B. (1) jako zewnętrznego doradcy; natomiast o Grupie (...) Sp. z o.o. G. J. (1) wyjaśniał jako o „profesjonalnie dobrze zorganizowanej firmie z którą współpraca trwając na wiele płaszczyznach trwała wzorowo przez wiele kat i dotyczyła wielu sieci handlowych”, natomiast współpraca dotyczyła nie tylko świadczenia przez (...) usług pośrednictwa handlowego, ale także produkcji piwa na licencji przez browar (...) dla (...) Sp.z o.o.;
- pominięcie zeznań świadka W. K. (1), przedstawiciela firmy (...), który jak wynika z jego zeznań nigdy nie współpracował z firmą (...) i nie znał przedstawicieli tej firmy, a przy tym (...) nigdy nie miała żadnych relacji z tym przedsiębiorstwem, a zatem nie mogło wbrew treści orzeczenia dochodzić w tej konfiguracji do popełnienia przestępstw;
- pominiecie zeznań świadka P. K. (4) byłego Prezesa (...) z dnia 22.01.2015 r. oraz S. Z. – właściciel (...) z dnia 5.10.2012 r., którzy jednoznacznie zeznali, iż „nie ma takiej możliwości aby pracownik Spółki, lub jej przedstawiciel, oferował lub udzielał korzyści majątkowych lub osobistych P. S. (1)” w imieniu Spółki (...);
- pominięcie zeznań świadka M. S. (1) z dnia 24 wrzenia 2018 r., M. L. (3) z dnia 9.07.2018 r., dotyczących spółki (...), którzy zeznali, iż nie kojarzą spółki (...), a także świadka T. G. (1) oraz M. S. (2), którzy z ramienia spółki (...) potwierdzili współpracę wyłącznie z firmą (...) SP. z o.o., z których to depozycji jednoznacznie wynika, iż Sąd na błędnie utożsamiał działania T. L. ze spółki (...) sp. z o.o. z działaniami (...) Sp.z o.o., które to podmioty nie miały żadnego związku ze sobą;
- pominięcie zeznań świadka A. K. (4) przesłuchanej na rozprawie w dniu 25 czerwca 2018 r., która zeznała, iż (...) współpracował także ze spółką (...), a także nie wiedziała dlaczego firma (...) zdecydowała się na pośrednictwo we współpracy z (...), przejęła tę umowę po tym jak przyjęła pracę (…), nie wie na czym miałaby polegać pomoc w kontaktach z panem S., jaką oferował Pan T. L., co jednoznacznie wskazuje, iż to nie T. B. (1) i P. L. (1) oraz Grupa (...) p. z o.o. działała na rzecz (...), lecz T. L. ze spółki (...) sp. z o.o.;
- pominiecie zeznań świadka A., pracownika (...), który stwierdził kategorycznie, że nie było żadnego udziału M. T. w negocjacjach z firmą (...) i być nie mogło, albowiem w tamtym okresie oskarżony zajmował się w spółce zupełnie innym zakresem;
- dokonanie dowolnej oceny wyjaśnień oskarżonego M. T. (1) i D. G. (1) i błędne przyjęcie, iż oskarżeni przyznali się do stawianych im zarzutów, podczas gdy oskarżeni w swoich wyjaśnieniach kategorycznie zakwestionowali swoje sprawstwo, a złożone przez nich wyjaśnienia w pełni korespondują z dowodami rzeczowymi w postaci dokumentacji związanej z zatrudnieniem M. T. (1) w (...), zakresem jego obowiązków, dokumentacją księgową obrazującą opisane w niej zdarzenia gospodarcze, które miały miejsce, a nie stanowiącą, jak bezzasadnie przyjął Sąd, kamuflaż dla wręczanych korzyści majątkowych;
- dokonanie dowolnej oceny zeznań świadka P. K. (1), stanowiącego dowód przyjęcia przez M. T. (1) od W. W. (1), P. K. (1) i D. G. (1) korzyści majątkowej w łącznej kwocie 363932,79 zł w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych M. T. (1) uprawnień i niedopełnienia ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...),, polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla spółki, w tym wyborze oferty handlowej korzystnej Spółki (...), niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu Spółki (...), przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), podczas gdy świadek składając wyjaśnienia w postępowaniu przygotowawczym mając status podejrzanego każdorazowo odmiennie przedstawiał okoliczności i wartość przekazanych oskarżonemu środków, odmówił udziału w konfrontacji z M. T. (1), natomiast przesłuchany w sądzie zeznał, iż nie nakłaniał M. T. (1) do działań niezgodnych z prawem, nie potwierdził, by na zlecenie M. T. (1) miał wystawiać nierzetelne faktury VAT spółce (...), a przesłuchany na rozprawie w dniach 21 grudnia 2017 r. i 22 stycznia 2018 r. świadek zeznał, iż „dobrowolnie poddał się karze, albowiem był zmęczony i wyczerpany tą sytuacją (…) nie wręczał M. T. (1) korzyści majątkowej poza prezentami: alkoholem okazyjnie, winem”;
- dokonanie dowolnej oceny zeznań świadka P. W. (1) mających stanowić dowód przyjęcia przez M. T. (1) od W. W. (1), P. K. (1) i D. G. (1) korzyści majątkowej w łącznej kwocie 363932,79 zł w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych M. T. (1) uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku w sytuacji gdy z zeznań świadka wynika jedynie potwierdzenie znajomości oskarżonego z P. K., natomiast nie wynika, aby M. T. (1) dopuścił się popełnienia czynów zabronionych;
- dokonanie dowolnej oceny zeznań świadka K. K. (3) i P. S. (3), mających stanowić dowód przyjęcia przez M. T. (1) od W. W. (1), P. K. (1) i D. G. (1) korzyści majątkowej w łącznej kwocie 363932,79 zł w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych M. T. (1) uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku w sytuacji gdy z zeznań świadków wynika jedynie ogólny opis procesu negocjacji umów w Spółce (...), nie odnoszący się w żaden sposób do osoby oskarżonego, albowiem świadkowie jak stwierdzili nie nadzorowali pracy oskarżonego i nie mają wiedzy nad sposobem jej wykonywania, a nadto świadkowie ci nigdy nie współpracowali z M. T. (1);
- dokonanie dowolnej oceny zeznań świadka M. L. (1) i przyznanie im waloru wiarygodności, z których wynika, iż oskarżony M. T. (1) przyjął od świadka – przedstawiciela Spółki (...), korzyść majątkową w kwocie 7-8 tys. zł w 2006 r., podczas gdy oskarżony podjął prace w (...) w dniu 1 stycznia 2008 r., a zatem nie mógł w 2006 r. przyjąć korzyści majątkowej od kogokolwiek, do pracy faktycznie zgłosił się w dniu 2 stycznia 2008 r., a zatem nie mógł jak przyjął dowolnie Sąd rozpocząć popełniania przestępstwa w dniu, w którym jeszcze nie objął stanowiska (1 stycznia 2008 r.), do zakresu obowiązków oskarżonego nie należało prowadzenie negocjacji, a te ze spółki (...) prowadzone były przez podmiot zewnętrzny Grupę (...), na co oskarżony nie miał żadnego wpływu;
- dokonanie dowolnej oceny zeznań świadka A. C. (1) mających stanowić dowód przyjęcia przez M. T. (1) korzyści majątkowej w kwocie 7-8 tys. zł, podczas gdy z w/w zeznań świadek ten nie znał M. T. (1), nigdy się nie spotkali i nigdy ze sobą nie rozmawiali i w żaden sposób świadek ten nie potwierdził zasadności zarzutów stawianych oskarżonemu, podczas gdy oskarżony podjął prace w (...) w dniu 1 stycznia 2008 r., a zatem nie mógł w 2006 r. przyjąć korzyści majątkowej od kogokolwiek, do pracy faktycznie zgłosił się w dniu 2 stycznia 2008 r., a zatem nie mógł jak przyjął dowolnie Sad rozpocząć popełnienia przestępstwa w dniu, w którym jeszcze nie objął stanowiska (1 stycznia 2008 r.) do zakresu obowiązków oskarżonego nie należało prowadzeni negocjacji, a te ze spółką (...) prowadzone były przez podmiot zewnętrzny (...), na co oskarżony nie miał żadnego wpływu;
- dokonanie dowolnej oceny zeznań świadka D. P. mających stanowić dowód przyjęcia przez M. T. (1) korzyści majątkowej w kwocie 7-8 tys. zł w 2006 r., podczas gdy z w/w zeznań wynika jedynie, iż (...) miał trudności we wprowadzaniu swoich produktów na rynek w związku z rygorystycznymi procedurami obowiązujących we wszystkich sieciach handlowych i w żadne sposób świadek ten nie potwierdził zasadności zarzutów stawianych oskarżonemu;
- a to art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. – poprzez naruszenie zakazu czynienia niekorzystnych domniemań w sytuacji gdy stan dowodów nie pozwala na ustalenie faktów, przejawiających się w błędnym ustaleniu, iż:
a) oskarżeni P. L. (1) i T. B. (1), działając w ramach spółki kapitałowej Grupa (...) Sp. z o.o. w okresie od 1 lipca 2005 r. do 22 kwietnia 2010 r. w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami czasu udzielili P. S. (1), pełniącemu funkcję kierowniczą w Spółce (...) z siedzibą we W., mającemu istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...) oraz pozostającemu w stosunku pracy ze Spółką (...), obietnicy udzielenia korzyści majątkowych, a następnie udzielili mu korzyści majątkowych w postaci pieniędzy w łącznej kwocie nie mniejszej niż 750.000 zł oraz oddania w nieodpłatne użytkowanie samochodów ciężarowych marki N. (...) o nr rej. (...) oraz S. (...) o nr rej. (...), w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla (...) Sp. z o. o. i innych podmiotów, w sytuacji gdy:
- umowa Spółki Grupa (...) Sp. z o.o. została podpisana w dniu 26 września 2005 r., a jej rejestracja w Krajowym rejestrze Sądowym nastąpiła w dniu 8 listopada 2005 r., nadanie numeru NIP nastąpiło jeszcze później, ponieważ w dacie 21 listopada 2005 r., założycielami Spółki byli K. S. (1) i D. K. (1), natomiast T. B. (1) został wspólnikiem Spółki w dacie 11 czerwca 2007 r., a P. L. (1) nigdy nie został wspólnikiem Spółki, a zatem w/w oskarżeni nie mogli od 1 lipca 2005 r. składać jakichkolwiek obietnic w imieniu nieistniejącego podmiotu, a także na jego rzecz, a tym bardziej dysponować jego składnikami majątkowymi;
- z zeznań świadka K. w zakresie dotyczącym współpracy firmy (...) i świadka A. w zakresie współpracy firmy (...).j. ze spółką Grupa (...) Sp. z o.o. oraz pism kierowanych prze przedstawicieli w/w podmiotów w odpowiedzi na wezwania prokuratury wynika, iż w/w podmioty nigdy nie współpracowały z grupą (...) Sp. z o.o., a także nie znają ani P. L. (1) ani T. B. (1), a nadto wobec nich nie toczyło się żadne postępowanie karne, natomiast z zeznań świadka G. Z. z dnia 1.04.2019 r. zarządzającego spółką (...) wynika, iż (...) charakteryzowała się największym profesjonalizmem na rynku, była skuteczna w działaniu, umowa która była zawarta pomiędzy firmami polegała na tym, że nie było odpłatności za nic, tylko musiał być efekt sprzedażowy, a (...) się rozwijał, nie chciał ryzykować zatrudnianiem nowych ludzi, w związku z czym korzystał z (...), która oferowała profesjonalną obsługę gdzie dopiero za efekty była wypłacana prowizja, a nadto świadek, w stosunku do którego nie było prowadzone żadne postępowanie karne nie spotkał się z taką sytuacją, żeby (...) miał korumpować przedstawicieli firm kontrahentów za pośrednictwem spółki (...);
- z zeznań świadka W. K. (1), przedstawiciela firmy (...), wynika iż nigdy nie współpracował z firmą Grupa (...) i nie znał przedstawicieli tej firmy, a przy tym Grupa (...) nigdy nie miała żadnych relacji z tym przedsiębiorstwem, a zatem nie mogło dochodzić w tej konfiguracji do popełniania przestępstw, jak przyjął to Sad w pkt II części dyspozytywnej wyroku;
- z zeznań świadka P. K. (4) byłego Prezesa (...) z dnia 22.01.2015 r. oraz S. W. (...) z dnia 5.10.2012 r. wynika, iż „nie ma takiej możliwości aby pracownik Spółki, lub jej przedstawiciel, oferował lub udzielał korzyści majątkowych lub osobistych P. S. (1)” – w imieniu Spółki (...), a w/w świadkom nie przedstawiono zarzutów korupcji czynnej;
- z zeznań świadka I. S. (1), wobec którego postępowanie karne zostało warunkowo umorzone, wynika, iż w związku z tą współpracą miał postępowanie karne, które zakończyło się warunkowym umorzeniem postępowania, a nadto wg świadka nie popełnił przestępstwa. Nie przyznał się wtedy do winy …(…) … Nic mu nie wiadomo na temat łapówek, a przesłuchany w dniu 12 sierpnia 2019 r. na rozprawie zeznał, iż (...) w firmie (...) zajmowała się wyłącznie merchendeisingiem, a zatem wykładaniem towarów (...) na półki w wielu sieciach handlowych (m.in.. (...)), natomiast nie prowadziła żadnych negocjacji z (...) i nic nie słyszał na temat wręczania łapówek;
- z zeznań świadków A. S. (1), jak i R. L. (1) wynika, iż zarówno oni, jak i (...) Sp. z o.o., (...) oraz (...) nigdy nie współpracowały z oskarżonymi i Grupą (...) Sp. z o.o., lecz ze spółką … (...) Sp. z o.o., będącą zupełnie odrębnym bytem prawnym, z którym nic nigdy oskarżonych P. L. (1) i T. B. (1) nie łączyło, podobnie jak z wymienionymi spółkami, o czym świadczy nie tylko dokumentacja księgowa, na która zresztą Sąd się bezrefleksyjnie powołuje w uzasadnieniu wyroku, a także zeznania świadka M. S. (1) z dnia 24 września 2018 r., M. L. (3) z dnia 9.07.2018 r., który zeznał, iż nie kojarzy spółki (...), natomiast świadek T. G. (1) oraz M. S. (2) z ramienia spółki (...) potwierdzili współprace wyłącznie z firmą (...) Sp. z o.o., a przesłuchana na rozprawie w dniu 25 czerwca 2018 r. świadek A. K. (4) zeznała, iż (...) współpracował także ze spółką (...) T. L., co z uwagi na podobieństwo nazw zapewne zaburzyło Sądowi ich rozróżnienie, a także nie wiedziała dlaczego firma (...) zdecydowała się na pośrednictwo we współpracy z (...), przejęła tę umowę po tym jak przyjęła pracę (…) nie wiem na czym miałaby polegać pomoc w kontaktach z panem S., jaką oferował Pan T. L.;
b) oskarżony M. T. (1) przyjął od M. L. (1) – przedstawiciela Spółki (...), korzyść majątkowa w kwocie 10.000 zł, podczas gdy jak wynika z zeznań M. L. (1) miał on wręczyć M. T. (1) kwotę 7-8 tys. zł, a nie jak przyjął Sąd 10.000 zł, a nadto do przekazania w/w kwoty miało nastąpić na 2 lata przed podjęciem przez oskarżonego pracy w (...), albowiem w 2006 r. co czyni powyższą sytuację abstrakcyjna, a nadto Sąd zwolnił się z obowiązku ustalenia, czy takie zdarzenie miało miejsce, zważywszy na kategoryczne określenie jego ram czasowych przez M. L., czy bliżej nieokreślone w wyroku działania M. T. (1) wyrządziły jakąkolwiek szkodę, czy nosiły one cechy przestępstwa, nadto jakiego obowiązku oskarżony nie dopełnił oraz kiedy i jakich uprawnień nadużył, a także jakie decyzje podjął, które miały być korzystne dla Spółki (...), która do dnia dzisiejszego jest klientem (...);
c) oskarżony M. T. (1) przyjął od W. W. (1), P. K. (1) i D. G. (1) korzyści majątkowej w łącznej kwocie 363.932,79 zł w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych M. T. (1) uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla spółki, w tym wyborze oferty handlowej korzystnej Spółki (...), niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu Spółki (...), przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), podczas gdy powyższe okoliczności nie wynikają ze zgromadzonego i powołanego w uzasadnieniu wyroku materiału dowodowego, a przy tym Sąd zwolnił się z obowiązku ustalenia, czy bliżej nieokreślone w wyroku działania M. T. (1) wyrządziły jakąkolwiek szkodę, czy nosiły one cechy przestępstwa, nadto jakiego obowiązku oskarżony nie dopełnił oraz kiedy i jakich uprawnień nadużył, a także jakie decyzje podjął, które miały być korzystne dla Spółki (...), która do dnia dzisiejszego jest klientem (...), a także kiedy, w jakich okolicznościach i jakie kwoty miały zostać przekazane M. T. (1);
d) z zeznań świadka P. K. (1) wynika, iż M. T. (1) przyjął od W. W. (1), P. K. (1) i D. G. (1) korzyści majątkowej w łącznej kwocie 363932,79 zł w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych M. T. (1) uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla spółki, w tym wyborze oferty handlowej korzystnej Spółki (...), niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu Spółki (...), przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), podczas gdy świadek składając wyjaśnienia w postępowaniu przygotowawczym mając status podejrzanego, każdorazowo odmiennie przedstawiał okoliczności i wartość przekazanych oskarżonemu środków, odmówił udziału w konfrontacji z M. T. (1), natomiast przesłuchany w Sądzie zeznał, iż nie nakłaniał M. T. (1) do działań niezgodnych z prawem, nie potwierdził, by na zlecenie M. T. (1) miał wystawiać nierzetelne faktury VAT spółce (...), a przesłuchany na rozprawie w dniach 21 grudnia 2017 r. i 22 stycznia 2018 r. świadek zeznał, iż … dobrowolnie poddał się karze, albowiem był zmęczony i wyczerpany tą sytuacją (…) nie wręczał M. T. (1) korzyści majątkowej poza prezentami: alkoholem okazyjnie, winem”, co prowadzi do wniosku, iż Sąd powstałe na skutek złożonych zeznań P. K. wątpliwości co do zaistnienia przestępstwa oraz przekazywania kwot, rozstrzygnął na niekorzyść oskarżonego;
a zatem powyższego nie potwierdza jakikolwiek dowód przeprowadzony w sprawie – tym samym dowody, którym Sąd dał wiarę stworzyły „lukę” co do istnych elementów czynu, natomiast Sąd tak powstałą „lukę”, wobec braku możliwości jej realnego usunięcia, przy braku w tym zakresie poszlak, a tym bardziej dowodów bezpośrednich, usnął w formie domniemania wystąpienia w/w zdarzeń, a więc rozstrzygnął powstałe wątpliwości na niekorzyść oskarżonych;
- a to art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 k.p.k. poprzez wadliwe sporządzenie pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, polegające na oderwaniu ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd od źródeł dowodowych, w sposób uniemożliwiający prześledzenie i skontrolowanie wydanego w sprawie orzeczenia Sądu, a w szczególności poprzez:
a) zaniechanie wskazania na jakich dowodach osobowych i w jakim zakresie oparł się Sąd, czyniąc ustalenia obciążające oskarżonych w sytuacji, gdy przywołane przez Sąd w uzasadnieniu dowody osobowe i rzeczowe nie potwierdzają sprawstwa i winy oskarżonych;
b) zaniechanie wyjaśnienia na jakiej podstawie ustalona została kwota rzekomo wręczonych P. S. (1) przez oskarżonych T. B. (1) i P. L. (1) korzyści majątkowych zwłaszcza jeżeli zważy się, iż wyeliminowanie przez Sąd z opisu czynu spółki (...) nie wpłynęło na jej wysokość;
c) zaniechanie wyjaśnienia na jakiej podstawie ustalona została w wyroku kwota rzekomo wręczonych M. T. (1) korzyści majątkowych przez P. K. (1) w wysokości 363.932,79 zł i M. L. (1), w wysokości 10.000 zł, skoro P. K. zeznał pierwotnie, że przekazał M. T. (1) kwotę 100.000 zł następnie, że nie była to kwota 100.000 zł, lecz że przekazał 75 % bliżej nieokreślonej kwoty, a w końcu przed Sądem, że była to kwota 50.000 zł tytułem zwrotu udzielonej pożyczki, natomiast M. L. (1) zeznał, iż ręczył kwotę 7-8 tys. zł, pomijając, iż miał tego dokonać przed podjęciem przez M. T. (1) pracy w (...);
d) sporządzenie uzasadnienia wyroku z pominięciem logicznego uzasadnienia, dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, w szczególności braku spójnego i logicznego wyjaśnienia istotnych różnic w treści wyjaśnień osk. P. S., w sytuacji gdy wyjaśnienia te złożone na etapie postępowania przygotowawczego pozostawały w kolizji zasadami logicznego rozumowania oraz zeznaniami świadków, którzy kwestionowali swoją znajomość z oskarżonymi P. L. i T. B., którzy w świetle wyjaśnień mieli wręczać w imieniu świadków korzyści majątkowe i w istocie stanowiły wyłączną podstawę ustalenia przez Sąd sprawstwa i winy oskarżonych;
e) niewyjaśnienie sprzeczności w wyeliminowaniu z opisu w pkt II części dyspozytywnej wyroku rzekomo nielegalnych działań podejmowanych na rzecz spółki (...) S.A.”, przy jednoczesnym wskazaniu w treści uzasadnieni w rubryce 1.1.1. spółki (...) S.A.” jako podmiotu na rzecz którego miały być wręczane korzyści majątkowe, a nadto przyczyn dla których wyeliminowanie z opisu czynu w/w podmiotu nie wpłynęło na zmniejszenie kwoty rzekomo wręczonej P. S. (1) korzyści majątkowej;
f) niewyjaśnienie sprzeczności w depozycjach M. L. (1) z pozostałym w sprawie materiałem dowodowym w tym dowodami z dokumentów, z których jednoznacznie wynika, iż M. T. (1) nie mógł przyjąć od M. L. korzyści majątkowej przed datą podjęcia pracy w (...), a zatem przed 2008 r., a także nie mógł nadużyć swoich uprawnień i niedopełniać obowiązków w związku z negocjacjami z firmą (...), albowiem nigdy w takich negocjacjach nie uczestniczył, bowiem prowadziła je firma zewnętrzna, co czyni w/w zeznania nieprawdziwymi;
g) zaniechanie zindywidualizowania ciążącego na Sądzie obowiązku wskazania poszczególnych zachowań składających się na przyjęty w kwalifikacji prawnej czyn ciągły, a to czasu, miejsca, sposobu i okoliczności jego popełnienia oraz skutków, a zwłaszcza wysokości powstałej szkody w sytuacji gdy przedmiotem rozpoznania sprawy przez sąd jest zarzucany oskarżonemu czyn zabroniony, a więc obowiązkiem sądu jest ustalenie wszystkich zachowań oskarżonego, składających się na taki czyn, a Sąd rozpoznający sprawę nie może w takim wypadku ograniczać się wyłącznie do zachowań opisanych przez oskarżyciela, natomiast w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd nie przedstawił żadnych dowodów, które pozwoliłyby na ustalenie przywołanych wyżej zachowań w sposób przewidziany prawem, skutkiem czego oskarżeni nie wiedzą, jakie zachowania zostały im przypisane wyrokiem i w jaki sposób w istocie mieli rzekomo naruszyć prawo, a także jaki był powód wyeliminowania z opisu czynu rzekomo nielegalnych działań podejmowanych na rzecz spółki (...) S.A.” oraz przyczyn dla których wyeliminowanie z opisu czynu w/w podmiotu nie wpłynęło na zmniejszenie kwoty rzekomo wręczonej korzyści majątkowej;
h) niewyjaśnienie sprzeczności części dyspozytywnej wyroku z jego uzasadnieniem w zakresie w jakim Sąd przyjął w części 4 formularza uzasadnienia wyroku, iż oskarżeni T. B. (1) i P. L. (1) uczynili sobie z przestępstwa stałe źródło dochodów choć brak powyższego w przyjętej przez Sąd kwalifikacji, a także poczynionych przez Sąd ustaleniach, albowiem dochód z powyższego miał osiągnąć P. S. (1), a nie oskarżeni;
i) niewyjaśnienia przyczyn zmiany przez Sąd czasookresu popełnienia przez M. T. (1) czynu zabronionego opisanego w pkt XII części dyspozytywnej wyroku w sytuacji, gdy z zeznań M. L. (1) wynika, iż do przekazania korzyści majątkowej doszło w 2006 r., a żaden inny dowód nie pozwalał na przyjęcie daty wskazanej przez Sąd w wyroku;
j) poprzez zaniechanie wskazania w treści wyroku i uzasadnienia jaki stan prawny dla przepisu art. 296a k.k. został zastosowany w rozstrzyganiu w sprawie, zważywszy na zmianę przepisów prawa karnego od 1 lipca 2003 r. do 18 grudnia 2008 r. i do 29 lipca 2016 r. – i przyjęcie jednolitego stanu prawnego dla całokształtu okresu popełnionych czynów zabronionych w okresie od 2006 r. do 2010 r. – co skutkowało brakiem jakichkolwiek rozważań dotyczących wypełnienia znamion typu czynu zabronionego w określonym czasie i miejscu wg obowiązującego prawa – co ma istotne znaczenie dla ustalenia odpowiedzialności prawno-karnej oskarżonych.
II. spowodowany licznymi i poważnymi uchybieniami natury procesowej błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść orzeczenia, polegający na bezprawnym i nieuzasadnionym przyjęciu, że:
- oskarżeni P. L. (1) i T. B. (1), w okresie od 1 lipca 2005 r. do 22 kwietnia 2010 r. w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w krótkich odstępach czasu udzielili P. S. (1), pełniącemu funkcję kierownicza w Spółce (...) z siedziba we W., mającemu istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...) oraz pozostającemu w stosunku pracy ze Spółką (...), obietnicy udzielenia korzyści majątkowych, a następnie udzielili mu korzyści majątkowych w postaci pieniędzy w łącznej kwocie nie mniejszej niż 750.000 zł oraz oddania w nieodpłatne użytkowanie samochodów ciężarowych marki N. (...) o nr rej. (...) oraz S. (...) o nr rej. (...), w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla (...) Sp. z o. o. i innych podmiotów, w sytuacji gdy umowa Spółki Grupa (...) Sp. z o.o. została podpisana w dniu 26 września 2005 r., a jej rejestracja w Krajowym rejestrze Sądowym nastąpiła w dniu 8 listopada 2005 r., a jej rejestracja w Krajowym Rejestrze Sądowym nastąpiła w dniu 8 listopada 2005 r., nadanie numeru NIP nastąpiło jeszcze później, ponieważ w dacie 21 listopada 2005 r., a założycielami Spółki byli K. S. (1) i D. K. (1), natomiast T. B. (1) został wspólnikiem Spółki w dacie 11 czerwca 2007 r., a P. L. (1) nigdy nie został wspólnikiem Spółki, a zatem w/w oskarżeni, którzy nie współpracowali w dniu 1 lipca 2005 r. nie mogli składać jakichkolwiek obietnic w imieniu nieistniejącego podmiotu, a także na jego rzecz, a tym bardziej dysponować jego składnikami majątkowymi;
- oskarżeni P. L. (1) i T. B. (1) udzielili P. S. (1) pełniącemu funkcję kierownicza w Spółce (...) z siedziba we W. obietnicy udzielania korzyści majątkowych, a następnie udzielili mu korzyści majątkowych w postaci pieniędzy w łącznej kwocie nie mniejszej niż 750.000 zł oraz oddania w nieodpłatne użytkowanie samochodów ciężarowych marki N. (...) o nr rej. (...) oraz S. (...) o numerze rejestracyjnym (...), w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...) polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla Zakładu Produkcji (...).j., (...), podczas gdy z zeznań świadka K. w zakresie dotyczącym współpracy firmy (...) i świadka A. w zakresie współpracy firmy (...) SP.j. ze spółką Grupa (...) Sp. z o.o. oraz pism kierowanych przez przedstawicieli w/w podmiotów w odpowiedzi na wezwania Prokuratury wynika, iż w/w podmioty nigdy nie współpracowały z (...) sp. z o.o., a także nie znają ani P. L. (1) ani T. B. (1), a nadto wobec nich nie toczyło się żadne postępowanie karne, natomiast z zeznań świadka G. Z. z dnia 1.04.2019 r. zarządzającego spółką (...) wynika, iż (...) charakteryzowała się największym profesjonalizmem na rynku, była skuteczna w działaniu, umowa która była zawarta pomiędzy firmami polegała na tym, że nie było odpłatności za nic, tylko musiał być efekt sprzedażowy, a (...) się rozwijał, nie chciał ryzykować zatrudnianiem nowych ludzi, w związku z czym korzystał z (...), która oferowała profesjonalną obsługę gdzie dopiero za efekty była wypłacana prowizja, a nadto świadek, w stosunku do którego nie było prowadzone żadne postępowanie karne nie spotkał się z taką sytuacją, że (...) miał korumpować przedstawicieli firm kontrahentów za pośrednictwem spółki (...);
- oskarżeni P. L. (1) i T. B. (1) wspólnie i w porozumieniu z W. K. (1) udzielili P. S. (1), pełniącemu funkcję kierowniczą w spółce (...) z siedzibą we W. obietnicy udzielenia korzyści majątkowej, a następnie udzielili mu korzyści majątkowych w postaci pieniędzy w łącznej kwocie nie mniejszej niż 750.000 zł oraz oddania w nieodpłatne użytkowanie samochodów ciężarowych marki N. (...) o nr rej. (...) oraz S. (...) o nr rej. (...), w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla firmy (...), podczas gdy jak wynika z zeznań świadka W. K. (1), przedstawiciela firmy (...), nigdy nie współpracował z firmą Grupa (...) i nie znał przedstawicieli tej firmy, a przy tym (...) nigdy nie miała żadnych relacji z tym przedsiębiorstwem, a zatem nie mogło dochodzić w tej konfiguracji do popełniania przestępstw, jak przyjął to Sad w pkt II części dyspozytywnej wyroku;
- oskarżeni P. L. (1) i T. B. (1) udzielili P. S. (4), pełniącemu funkcję kierowniczą w Spółce (...) z siedzibą we W. obietnicę udzielenia korzyści majątkowych, a następnie udzielił mu korzyści majątkowych w postaci pieniędzy w łącznej kwocie nie mniejszej niż 750.00 zł oraz oddania w nieodpłatne użytkowanie samochodów ciężarowych marki N. (...) o nr rej. (...) oraz S. (...) o nr rej. (...), w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla firmy (...), podczas gdy jak wynika z zeznań świadka P. K. (4) byłego Prezesa (...) z dnia 22.01.2015 r. oraz S. Z. – Właściciela (...) z dnia 5.10.2012 r., „nie ma takiej możliwości aby pracownik Spółki, lub jej przedstawiciel, oferował lub udzielał korzyści majątkowych lub osobistych P. S. (1)” w imieniu Spółki (...), a w/w świadkom nie przedstawiono zarzutów korupcji czynnej;
- oskarżeni P. L. (1) i T. B. (1) wspólnie i w porozumieniu z I. S. (1) udzielili P. S. (1), pełniącemu funkcję kierownicza w Spółce (...) z siedziba we W., obietnice udzielenia korzyści majątkowych, a następnie udzielili mu korzyści majątkowe w postaci pieniędzy w łącznej kwocie nie mniejszej niż 750.000 zł oraz oddania w nieodpłatne użytkowanie samochodów ciężarowych marki N. (...) o nr rej. (...) oraz S. (...) o nr rej. (...), w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla firmy (...), podczas gdy jak wynika z zeznań świadka I. S. (1), wobec którego postępowanie karne zostało warunkowo umorzone, w związku z tą współpraca miał postępowanie karne, które zakończyło się warunkowym umorzeniem postępowania, a nadto wg świadka nie popełnił przestępstwa. Nie przyznał się wtedy do winy … (…)… Nic mu nie wiadomo na temat łapówek, a przesłuchany w dniu 12 sierpnia 2019 r. na rozprawie zeznał, iż (...) w firmie (...) zajmowała się wyłącznie merchendeisingiem, a zatem wykładaniem towarów (...) na półki w wielu sieciach handlowych (.m.in. (...)), natomiast ni prowadziła żadnych negocjacji z (...) i nie nie słyszał na temat wręczania łapówek;
- oskarżeni P. L. (1) i T. B. (1) wspólnie i w porozumieniu z A. S. (1), R. L. (1) udzielili P. S. (1), pełniącemu funkcję kierowniczą w spółce (...) z siedzibą we W. obietnicę udzielenia korzyści majątkowej, a następnie udzielili mu korzyści majątkowych w postaci pieniędzy w łącznej kwocie nie mniejszej niż 750.000 zł oraz oddania w nieodpłatne użytkowanie samochodów ciężarowych marki N. (...) o nr rej. (...) oraz S. (...) o nr rej. (...), w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla firmy (...) Sp. z o.o., (...) oraz (...), podczas gdy zarówno A. S. (1), jak i R. L. (1), jak i wymienione podmioty, nigdy nie współpracowały z oskarżonymi i (...) Sp. z o.o., lecz ze spółką … (...) Sp. z o.o., będącą zupełnie odrębnym bytem prawnym, z którym nic nigdy oskarżonych P. L. (1) i T. B. (1) nie łączyło, podobnie jak z wymienionymi spółkami, o czym świadczy nie tylko dokumentacja księgowa, na którą zresztą sąd się bezrefleksyjnie powołuje w uzasadnieniu wyroku, ale także zeznania świadka M. S. (1) z dnia 24 września 2018 r., M. L. (3) z dnia 9.07.2018 r., który zeznał, iż nie kojarzy spółki (...), natomiast świadek T. G. (1) oraz M. S. (2) z ramienia spółki (...) potwierdzili współpracę wyłącznie z firmą (...) Sp. z o.o., a przesłuchana na rozprawie w dniu 25 czerwca 2018 r. świadek A. K. (4) zeznała, iż (...) współpracował także ze spółką (...), co z uwagi na podobieństwo nazw zapewne zaburzyło Sądowi ich rozróżnienie, a także nie wiedziała dlaczego firma (...) zdecydowała się na pośrednictwo we współpracy z (...), przejęła tę umowę po tym jak przyjęła pracę (…) nie wiem na czym miałaby polegać pomoc w kontaktach z panem S., jaką oferował Pan T. L.;
- oskarżony M. T. (1) od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 maja 2010 r. w W., K. i Z. orz innych miejscowościach, jako pełniący funkcję kierowniczą w Spółce (...) przyjął od W. W. (1), P. K. (1) i D. G. (1), korzyści majątkowe w łącznej kwocie 363.932,79 zł w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interesy Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkowa Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla spółki, w tym wyborze oferty handlowej Spółki (...), niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu Spółki (...), przy świadczeniu usług przez spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną w sytuacji gdy zgromadzone w sprawie dowody, a w szczególności wyjaśnienia oskarżonego M. T. (1), W. W. (1) i D. G. (3) oraz zeznania P. K. (1), który przesłuchany na rozprawie w dniach 21 grudnia 2017 r. i 22 stycznia 2018 r. zeznał, iż „dobrowolnie poddał się karze, albowiem był zmęczony i wyczerpany tą sytuacją (…) nie wręczał M. T. (1) korzyści majątkowej poza prezentami: alkoholem okazyjnie, winem”, czynią powyższe ustalenia dowolnymi;
- oskarżony M. T. (1) w okresie od dnia 1 stycznia 2008 r. a 15 września 2008 r. w W., jako pełniący funkcję kierownicza w Spółce (...) i mający istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...), przyjął od M. L. (1) – przedstawiciela Spółki (...), korzyść majątkowa w kwocie 10.000 zł, w zamian za zachowanie będące nadużyciem udzielonym mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interesy Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkowa Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla Spółki (...), w tym wyborze oferty handlowej Spółki (...), niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu Spółki (...), przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną w sytuacji, gdy zgromadzone w sprawie dowody, a w szczególności wyjaśnienia oskarżonego M. T. (1), zeznania świadka A. C. (1) i D. P. oraz zakres obowiązków M. T. (1) zaprzeczają jego sprawstwu i winie;
- oskarżony M. T. (1) brał udział w negocjacjach w imieniu Spółki (...) ze spółką (...), podczas gdy z zakresu obowiązków M. T. (1) znajdujących się w aktach sprawy jednoznacznie wynika, że nie prowadził on negocjacji ze spółką (...), albowiem te prowadzone były przez podmiot zewnętrzny – (...), a rozpoczęły się przed podjęciem przez oskarżonego pracy w (...);
- oskarżony M. T. (1) przyjął od M. L. (1) – przedstawiciela Spółki (...) korzyść majątkową w kwocie 10.000 zł, podczas gdy jak wynika z zeznań M. L. (1) miał on wręczyć M. T. (1) kwotę 7-8 tys. zł, a nie jak przyjął Sąd 10.000 zł, a nadto do przekazania w/w kwoty miało nastąpić na 2 lata przed podjęciem przez oskarżonego pracy w (...), albowiem w 2006 r. co czyni powyższą sytuację abstrakcyjną, a zeznania nieprawdziwymi;
- (...) i (...) poniosły jakąkolwiek szkodę na skutek działania oskarżonych w sytuacji, gdy jeżeli przyjąć, iż doszło do wręczenia korzyści majątkowych P. S. (1) i M. T. (1) to wymienione środki pieniężne nie stanowiły elementu ceny określonej w umowie o współpracy między podmiotami, a miały charakter od ceny niezależny i nie miały być przekazane P. S. (1) i M. T. (1) działając jako Pełnomocnicy Pokrzywdzonych, a nadto skoro wymienione środki pieniężne pozostawały poza podmiotem Pokrzywdzonych, to stan majątku Pokrzywdzonych przed rzekomym przekazaniem wymienionych środków, jak i po przekazaniu rzekomych środków pieniężnych P. S. (1) i M. T. (1) pozostawał taki sam, a zatem nie została poniesiona przez Pokrzywdzone zarówno szkoda rzeczywista (dammum emergens), jak i Pokrzywdzone nie utraciły jakichkolwiek potencjalnych korzyści (lucrum cessans);
- oskarżony M. T. (1) przyjął korzyść majątkową od M. L. (1) w zamian za złagodzenie stanowiska przy negocjowaniu rocznych warunków handlowych oraz preferencyjne traktowanie produktów (...), podczas gdy oskarżony nie brał udziału w jakikolwiek negocjacjach z udziałem przedstawicieli (...), nie podejmował w tym zakresie żadnej decyzji, nie podpisywał umowy, a także brak jest jakichkolwiek ustaleń pozwalających na określenie kiedy i w jakich okolicznościach miało dojść do wręczenia korzyści majątkowej, na czym miało polegać owo złagodzenie stanowiska i o jakie stanowisko chodziło.
III. rażącą niewspółmierność kary wynikającej z nieuwzględnienia wszystkich okoliczności łagodzących, które wystąpiły w odniesieniu do oskarżonego T. B. (1) i P. L. (1) przejawiającą się w orzeczeniu wobec oskarżonych kary roku pozbawienia wolności, której wykonanie Sąd warunkowo zawiesił na okres próby 3 lat oraz kary grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 400 złotych, a w przypadku M. T. (1) na kwotę 300 zł w związku z błędnym zastosowaniem w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w art. 53 k.k. oraz 58 kk. i art. 33 § 3 k.k., podczas gdy ustalone przez Sąd okoliczności przemawiające na korzyść oskarżonych, a w szczególności właściwości i warunki osobiste oraz sposób życia oskarżonych przed popełnieniem przestępstwa i po jego popełnieniu, fakt: a) niekaralności oskarżonych, b) prawidłowej postawy społecznej oskarżonych, c) pozytywnej opinii środowiskowej prowadzą do wniosku, iż karą adekwatną jest kara grzywny, a zatem taka która została orzeczona przez Sąd wobec oskarżonych pozostających pod tożsamymi zarzutami, np. L. G. (1), choć suma wręczonej korzyści majątkowej przewyższała tę, przypisaną oskarżonym.
Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca wniósł o:
- zmianę wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie oskarżonych od wszystkich zarzuconych im czynów;
ewentualnie:
- uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;
ewentualnie:
- zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie kary grzywny jako kary samoistnej.
Obrońca oskarżonych K. S. (1) i D. K. (1), adw. P. W. (2), zaskarżył wyrok co do pkt II, III, XXXVIII, XLIX, LI części dyspozytywnej wyroku w całości na korzyść oskarżonych, zarzucając:
I.
naruszenie prawa materialnego, a to:
1.
art. 296a § 2 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, przez co wyrok nie odpowiada prawu, poprzez :
1)
zaniechanie ustalenia, jakie konkretnie zachowanie P. S. (1) miało być ekwiwalentem rzekomo otrzymanego przysporzenia majątkowego oraz istnienia związku przyczynowego pomiędzy rzekomym zachowaniem K. S. (1) a P. S. (1), podczas gdy przestępstwo popełnienia, kto udziela lub obiecuje korzyść majątkowa osobie pełniącej funkcję kierowniczą w jednostce organizacyjnej wykonującej działalność gospodarczą lub pozostając z nią w stosunku pracy, umowy zlecenia lub umowy o dzieło w zamian za nadużycie udzielonych mu uprawnień lub niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku mogące wyrządzić tej jednostce szkodę majątkowa albo stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji lub niedopuszczalną czynność preferencyjną na rzecz nabywcy lub odbiorcy towaru, usługi lub świadczenia;
2)
przyjęcia, że P. S. (1) mógł być podmiotem zarzucanego czynu, podczas gdy podmiotem czynu może być wyłącznie osoba pełniąca funkcję kierowniczą, w tym pod względem formalnym.
2.
art. 12 § 1 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, przez co wyrok nie odpowiada prawu, poprzez zaniechanie wskazania przez Sąd poszczególnych zachowań składających się na przyjęty czyn ciągły, a to czasu, miejsca, sposobu i okoliczności jego popełnienia oraz skutków, a zwłaszcza wysokości powstałej szkody, podczas gdy obowiązkiem Sądu było ustalenie wszystkich zachowań składających się na przestępstwo ciągłe.
3.
art. 46 § 1 i 2 k.k. poprzez jego błędną wykładnię, przez co wyrok nie odpowiada prawu, i uznanie, że rzekome zachowanie K. S. (1) miało spowodować szkodę po stronie (...) i w efekcie orzeczenie wobec oskarżonych nawiązki, w sytuacji gdy doktryna i judykatura zgodnie wskazują metodę dyferencyjną (różnicową) jako sposób określenia wysokości szkody majątkowej, której zastosowanie polega na tym, że porównuje się dwie wartości, a mianowicie stan majątku poszkodowanego istniejący po zdarzeniu, z którego szkoda wynikła, z hipotetycznym stanem majątku poszkodowanego, który istniałby, gdyby owo zdarzenie nie nastąpiło, a wysokość szkody jest różnicą pomiędzy wartością tych stanów majątkowych, w okolicznościach sprawy zaś oczywistym jest, że rzekome przekazanie środków pieniężnych P. S. (1) nie miało żadnego wpływu na stan składników majątkowych pokrzywdzonego, wymienione środki pieniężne nie stanowiły przecież elementu ceny określonej w umowie o współpracy między podmiotami, a miały charakter od ceny niezależny, miały być one zgodnie z aktem oskarżenia, przekazane P. S. (1), a nie P. S. (1) działającemu jako Pełnomocnik pokrzywdzonej.
II.
naruszenie przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to:
1.
art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. poprzez zaniechanie wskazania w części dyspozytywnej wyroku czasu, miejsca, sposobu i okoliczności jego popełnienia oraz skutków, a zwłaszcza wysokości powstałej szkody, podczas gdy obowiązkiem Sądu było ustalenie wszystkich zachowań składających się na przestępstwo ciągłe.
2.
art. 7 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez:
1)
ustalenie, że D. K. (1) miał popełnić zarzucany mu czyn, podczas gdy nie został przeprowadzony żaden dowód w sprawie, który by wskazywał, że D. K. (1) miałby popełnić jakiekolwiek przestępstwo, tak dowód o charakterze osobowym, jak i rzeczowym;
2)
ustalenie, że K. S. (1) miał popełnić zarzucany mu czyn, podczas gdy w całym materiale dowodowym dotyczącym okresu od 1 lipca 2005 r. do 22 kwietnia 2010 r. P. S. (1) raz wspominał o K. S. (1) w wyjaśnieniach z dnia 27 kwietnia 2010 r. stwierdzając: (…) „nie pamiętam kto mi wręczył pieniądze, mógł to być K. S. (1) (…) wydaje mi się, że to był K. S. (1) (…) z S. widziałem się 3-4 razy (…)”, podczas gdy K. S. (1) zaprzeczył powyższym wyjaśnieniom, przy czym uwagę zwraca, że sam pomawiający P. S. (1) nie był pewny, czy to była rzeczywiście jego osoba,
3)
ustalenie, że K. S. (1) i D. K. (1) mieli działać wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, podczas gdy brak jest jakiegokolwiek dowodu takiego porozumienia, a oskarżeni mieli dopuścić się zarzucanych czynów w okresie od 1 lipca 2005 r. do 22 kwietnia 2010 r. we W., podczas gdy jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, K. S. (1) podpisali umowę spółki (...) Spółka z o.o. dopiero w dacie 26 września 2005 r., a spółka została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego w dacie 8 listopada 2005 r., nadanie numeru NIP nastąpiło jeszcze później, ponieważ w dacie 21 listopada 2005 r., założycielami Spółki byli K. S. (1) i D. K. (1), natomiast T. B. (1) został wspólnikiem Spółki w dacie 11 czerwca 2007 r., a P. L. (1) nigdy nie został wspólnikiem Spółki, a zatem w/w oskarżeni nie mogli od 1 lipca 2005r.,
4)
ustalenie w części 3.1 uzasadnienia wyroku, że „(…) ekwiwalentem otrzymanego przysporzenia miały być zachowania P. S. (1) będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkowa Spółce (...). Polegały one na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla podmiotów gospodarczych, których dotyczyły wręczane przysporzenia w zakresie ich ofert niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu ich przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną (…)”, co stanowi błąd określany jako idem per idem („to samo przez to samo”) lub błędne koło bezpośrednie, a w efekcie przyjęcie przez Sąd I instancji, że „czynność preferowana, która miała być dokonana jako rzekomy ekwiwalent czynności sprawczej K. S. (1) i D. K. (1) to czynność preferowana”,
5)
dokonanie dowolnej oceny wyjaśnień oskarżonego P. S. (1) złożonych w toku postępowania przygotowawczego i uznanie, że są one w zakresie, w jakim obciążają K. S. (1) i D. K. (1) logiczne i konsekwentne, a następnie dokonanie na ich podstawie ustaleń faktycznych, podczas gdy przywołane wyjaśnienia oskarżonego złożone w określonej sytuacji procesowej były koniunkturalne, noszą cechy pomówienia, które nie stanowią wiarygodnego dowodu, do K. S. (1) odnoszą się wyłącznie w dwóch fragmentach wyjaśnień z dnia 27 kwietnia 2010 r. i opierają się na przypuszczeniu, do D. K. (1) w ogóle się nie odnoszą, a w szczególności są niespójne, niejasne, sprzeczne wewnętrznie, oraz zewnętrznie, w odniesieniu do pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przy jednoczesnym bezzasadnym odmówieniu wiary konkretnym i konsekwentnym wyjaśnieniom K. S. (1) i D. K. (1),
6)
dokonanie dowolnej oceny zeznań świadków D. Ż., R. W. (1), I. S. (1), M. C., J. K. (1), D. L. (1), G. Z., M. D., A. K. (2), A. W., J. I., P. K. (3), K. W. z których jednoznacznie wynika, iż oskarżeni P. L. (1) i T. B. (1) wbrew stanowisku Sądu prowadzili działalność legalną, nie dopuszczali się popełniania jakichkolwiek przestępstw, a dokumentacja księgowa (...) Sp.z o.o., będąca przedmiotem licznych kontroli organów skarbowych obrazowała rzeczywiste i legalne zdarzenia gospodarcze realizowane przez Spółkę, natomiast z zeznań w/w świadków w żaden sposób nie wynika, aby oskarżeni udzielili P. S. (1) obietnicy udzielenia korzyści majątkowych, a następnie by udzielili mu korzyści majątkowej w postaci pieniędzy w łącznej kwocie nie mniejszej niż 750.000 zł oraz oddania w nieodpłatne użytkowanie samochodów ciężarowych marki N. (...) o nr rej. (...) oraz S. (...) o nr rej. (...) w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...) tym bardziej, że:
a)
świadek D. D. (1) firmy (...) zeznał, iż nie uczestniczył i nie wie nic o przekazywaniu środków pieniężnych komukolwiek, nic nie wie na temat łapówek,
b)
świadek I. zeznał, iż jako Dyrektor firmy (...) nie ma wiedzy na lemat korumpowania pracowników (...) przez pracowników (...) ani Grupy Dynamie i byli zadowoleni ze współpracy z (...), natomiast a w stosunku do niego samego oraz pracow ników (...) nie toczyło się żadne postępowanie karne,
c)
świadek A. W., choć przywołany przez Sąd jako dowód obciążający oskarżonych, zeznawał na okoliczność (...) S.A., która została przez Sąd wyeliminowana z opisu czynu z pkt II, jako nie uczestnicząca w przestępczym procederze,
d)
świadek I. S. (1), wobec którego postępowanie karne zostało warunkowo umorzone wskazał, iż w związku z tą współpracą miał postępowanie karne, zakończyło się warunkowym umorzeniem postępowania, ale Wg niego nie popełnił przestępstwa. Nie przyznał się wtedy do winy...Nic mu nie wiadomo na temat łapówek, a przesłuchany w dniu 12 sierpnia 2019r. na rozprawie zeznał, iż (...) w firmie (...) zajmowała się wyłącznie merchendeisingiem, a zatem wykładaniem towarów' (...) na półki w wielu sieciach handlowych (m.in. (...)), natomiast nie prowadziła żadnych negocjacji z (...) i nic nie słyszał na temat wręczania „łapówek”,
e)
świadek L. W. i B. K. jednoznacznie zeznali, iż oskarżony P. L. (1), który na ich prośbę przekazywał przesyłkę P. S. (1) nie był informowany o jej zawartości, do przesyłki nie zaglądał, a fakt jej przekazania nie miał żadnego wpływu na podejmowanie przez P. S. (1) decyzji i nadużycia udzielonych mu uprawnień i niedopełnienia ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), a nadto zarówno P. L. (1), jak i osoby związane z Grupą (...) sp. z o.o. nie prowadziły współpracy z powiązanymi ze świadkami podmiotami (...) i (...),
f)
świadek A. K. (3) (właściciel firmy (...)), który w dniu 16 grudnia 2014r. zeznał, że P. P. L. (1) był jedyną osobą, z którą miał kontakt i nigdy nie było mowy o przekazywaniu jakichkolwiek korzyści majątkowych P. S. (1),
7)
pominięcie zeznań świadka:
a)
K. w zakresie dotyczącym współpracy firmy (...) i świadka A. w zakresie współpracy firmy (...).j. ze spółką Grupa (...) SP. z o.o. oraz pism kierowanych przez przedstawicieli w/w podmiotów w odpowiedzi na postanowienia o wydaniu rzeczy z dnia 25 sierpnia 2014 r., w którym zawarte zostało żądanie wydania dokumentów dotyczących współpracy firmy (...) z Grupą Dynamie, Dynamie B. i P. L. w zakresie, w jakim świadkowie zeznali, iż nigdy nie współpracowali z Grupą (...) Sp. z o.o., a także nie znają ani P. L. (1) ani T. B. (1), a także wobec nich samych nie toczyło się żadne postępowanie karne, co przeczy dowolnym ustaleniom Sądu, by w/w oskarżeni w imieniu (...) i (...) Sp. j. mieli wręczać P. S. (1) korzyści majątkowe,
b)
G. Z. z dnia 1 kwietnia 2019 r. zrządzającego spółką (...), który kategorycznie zeznał, iż (...) charakteryzowała się największym profesjonalizmem na rynku, była skuteczna w działaniu, umowa która była zawarta pomiędzy firmami polegała na tym, że nie było odpłatności za nic, tylko musiał być efekt sprzedażowy, a (...), który się rozwijał, nie chciał ryzykować zatrudnianiem nowych ludzi, w związku z czym korzystał z (...), która oferowała profesjonalną obsługę, a nadto świadek, w stosunku do którego nie było prowadzone żadne postępowanie karne nie spotkał się z taką sytuacją, żeby (...) miał korumpować przedstawicieli firm kontrahentów za pośrednictwem spółki (...);
c)
wyjaśnień G. J. (1), który podczas przesłuchania w dniach 3 września 2010 r. oraz 5 października 2017 r., zaprzeczył działaniom korupcyjnym i wyjaśnił rolę T. B. (1) jako zewnętrznego doradcy, natomiast o (...) Sp. z s o.o. G. J. (1) wyjaśniał jako o „profesjonalnie dobrze zorganizowanej firmie, z którą współpraca trwając na wielu płaszczyznach trwała wzorowo przez wiele lat i dotyczyła wielu sieci handlowych”, natomiast współpraca dotyczyła nie tylko świadczenia przez (...) usług pośrednictwa handlowego, ale także produkcji piwa na licencji przez browar (...) dla (...) Sp.z o.o.,
d)
W. K. (1), przedstawiciela firmy (...), który jak wynika z jego zeznań nigdy nie współpracował z firmą (...) i nie znał przedstawicieli tej firmy, a przy tym (...) nigdy nie miała żadnych relacji z tym przedsiębiorstwem, a zatem nie mogło wbrew treści orzeczenia dochodzić w tej konfiguracji do popełniania przestępstw;
e)
P. K. (4) byłego Prezesa (...) z dnia 22 stycznia 2015 r., oraz S. W. (...) z dnia 5 października 2012 r., którzy jednoznacznie zeznali, iż „nie ma takiej możliwości aby pracownik Spółki, lub jej przedstawiciel, oferował lub udzielał korzyści majątkowych, lub osobistych P. S. (1)” w imieniu Spółki (...);
f)
M. S. (1) z dnia 24 września 2018 r., M. L. (3) z dnia 9 lipca 2018 r., dotyczących spółki (...);
g)
T. G. (1) oraz M. S. (2) którzy z ramienia spółki (...) potwierdzili współprace wyłącznie z firmą (...) Sp. z o.o., z których to zeznań jednoznacznie wynika, iż Sad na błędnie utożsamiał działania T. L. ze spółki (...) Sp. z o.o. z działaniami (...) Sp.z o.o., które to podmioty nie miały żadnego związku ze sobą;
h)
A. K. (4) przesłuchanej na rozprawie w dniu 25 czerwca 2018 r., która zeznała, iż (...) współpracował także ze spółką (...), a także nie wiedziała dlaczego firma (...) zdecydowała się na pośrednictwo we współpracy z (...), przejęła tę umowę po tym jak przyjęła pracę (…) nie wie na czym miałaby polegać pomoc w kontaktach z panem S., jaką oferował Pan T. L., co jednoznacznie wskazuje, iż to nie T. B. (1) i P. L. (1) oraz (...) Sp. z o. o. działała na rzecz (...), lecz T. L. ze spółki (...) Sp. z o.o.
8)
pominięcie wyjaśnień K. S. (1), D. K. (1), T. B. (1), P. L. (1) mimo że były one logiczne, spójne i zgodne zarówno wewnętrznie, jak i zewnętrznie.
3.
art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 k.p.k. poprzez wadliwe sporządzenie pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, polegające na oderwaniu ustaleń faktycznych dokonanych przeze Sąd od źródeł dowodowych, w sposób uniemożliwiający prześledzenie i skontrolowanie wydanego w sprawie orzeczenia Sądu, a w szczególności poprzez:
1)
zaniechanie wskazania, na jakich dowodach osobowych, i w jakim zakresie, oparł się Sąd czyniąc ustalenia obciążające oskarżonego w sytuacji, gdy przywołane przez Sąd w uzasadnieniu dowody osobowe i rzeczowe nie potwierdzają sprawstwa i winy oskarżonego,
2)
zaniechanie wyjaśnienia na jakiej podstawie ustalona została kwota rzekomo wręczonych P. S. (1) przez oskarżonych korzyści majątkowych, skąd miałyby pochodzić środki pieniężne przekazywane rzekomo P. S. (1), czy wymienione środki pieniężne w ogóle istniały, kiedy konkretnie, w jaki sposób i w jakich wysokościach miały być przekazywane, i co konkretnie zostało miało zostać uzyskane w zamian za rzekomo przekazane środki pieniężne,
3)
zaniechanie wskazania poszczególnych zachowań składających się na przyjęty w kwalifikacji prawnej czyn ciągły, a to czasu, miejsca, sposobu i okoliczności jego popełnienia, czynności, która została uzyskana w zamian za wymienione zachowania oraz związku przyczynowego pomiędzy tymi zachowaniami a wymienioną czynnością, a wreszcie skutków tych rzekomych zachowań, w sytuacji gdy przedmiotem rozpoznania sprawy przez Sąd jest zarzucany oskarżonemu czyn zabroniony, a więc obowiązkiem Sądu jest ustalenie wszystkich zachowań oskarżonego składających się na taki czyn, a Sąd rozpoznający sprawę nie może w takim wypadku ograniczać się wyłącznie do zachowań opisanych przez oskarżyciela, tym bardziej, że w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd I instancji nie przedstawił żadnych dowodów, które pozwoliłyby na ustalenie przywołanych wyżej zachowań w sposób przewidziany prawem, skutkiem czego oskarżony nie wie, jakie zachowania zostały mu przypisane wyrokiem i w jaki sposób w istocie miał rzekomo naruszyć prawo,
4)
zaniechanie wyjaśnienia, kiedy i w jaki sposób K. S. (1) i D. K. (1) mieli działać wspólnie i w porozumieniu ze sobą, czy innymi osobami trzecimi,
5)
poprzez zaniechanie wskazania w treści wyroku i uzasadnienia jaki stan prawny dla przepisu art. 296a k.k. został zastosowany w rozstrzygani w sprawie, zważywszy na zmianę przepisów prawa karnego od 1 lipca 2003 roku do 18 grudnia 2008 roku i do 29 lipca 2016 roku – i przyjęcie jednolitego stanu prawnego dla całokształtu okresu popełnionych czynów zabronionych w okresie od 2006 r. do 2010 r. – co skutkowało brakiem jakichkolwiek rozważań dotyczących wypełnienia znamion typu czynu zabronionego w określonym czasie i miejscu wg obowiązującego prawa – co ma istotne znaczenie dla ustalenia odpowiedzialności prawno-karnej oskarżonych;
6)
sporządzenie uzasadnienia wyroku z pominięciem logicznego uzasadnienia, dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, w szczególności braku spójnego i logicznego wyjaśnienia istotnych różnic w treści wyjaśnień istotnych różnic w treści wyjaśnień oskarżonego P. S. (1), w sytuacji, gdy wyjaśnienia te złożone na etapie postępowania przygotowawczego pozostawały w kolizji z zasadami logicznego rozumowania oraz zeznaniami świadków, którzy kwestionowali swoją znajomość z oskarżonymi, którzy w świetle wyjaśnień mieli wręczać w imieniu świadków korzyści majątkowe i w istocie stanowiły wyłączną podstawę ustalenia przez Sąd sprawstwa i winy oskarżonych;
7)
niewyjaśnienie sprzeczności w wyeliminowaniu z opisu w pkt II części dyspozytywnej wyroku rzekomo nielegalnych działań podejmowanych na rzecz spółki (...) S.A.”, przy jednoczesnym wskazaniu w treści uzasadnienia w rubryce 1.1.1. spółki (...) S.A.” jako podmiotu na rzecz którego miały być wręczane korzyści majątkowe, a nadto przyczyn dla których wyeliminowanie z opisu czynu w/w podmiotu nie wpłynęło na zmniejszenie kwoty rzekomo wręczonej P. S. (1) korzyści majątkowej;
8)
niewyjaśnienie sprzeczności części dyspozytywnej wyroku z jego uzasadnieniem z zakresie w jakim Sąd przyjął w części 4 formularza uzasadnienia wyroku, iż oskarżeni uczynili sobie z przestępstwa stale źródło dochodów choć brak powyższego w przyjętej przez Sąd kwalifikacji, a także poczynionych przez Sąd ustaleniach, albowiem dochód z powyższego miał osiągnąć P. S. (1), a nie oskarżeni.
4.
art. 5 § 2 k.p.k. poprzez naruszenie zakazu czynienia niekorzystnych domniemań w sytuacji, gdy stan dowodów nie pozwala na ustalenie faktów, iż oskarżeni w okresie od 1 lipca 2005 r. do 22 kwietnia 2010 r. we W., J. i innych miejscowościach na terenie kraju, działając wspólnie i w porozumieniu z A. S. (1) – w zakresie dotyczącym towarów Spółki (...), G. J. (1) – w zakresie dotyczącym towarów Spółki (...), K. S. (4) – w zakresie dotyczącym towarów Spółki (...), B. K. i A. N. – w zakresie dotyczącym towarów Spółki (...), A. S. (2) i R. W. (1) – w zakresie dotyczącym towarów Spółki (...), R. L. (1) – w zakresie dotyczącym towarów Spółki (...), W. K. (1) – w zakresie dotyczącym towarów przedsiębiorstwa (...) oraz I. S. (1) – w zakresie dotyczącym towarów Spółki (...) udzielili P. S. (1), pełniącemu funkcję kierowniczą w Spółce (...) z siedzibą we W., mającemu istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...) oraz pozostającemu w stosunku pracy ze Spółka (...), obietnicy udzielenia korzyści majątkowych, a następnie udzielili mu korzyści majątkowych w postaci pieniędzy w łącznej kwocie nie mniejszej niż 750.000 zł oraz oddania w nieodpłatne użytkowanie samochodów ciężarowych marki N. (...) o nr rej. (...) oraz S. (...) o nr rej. (...), w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla (...) Sp. z o. o., (...) SP. z o.o., (...) Sp. z o.o. sp.k., (...) sp.j., (...) sp.j., (...) S.A., (...) sp. j., (...) SP. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) S.A., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., Zakładu Produkcji (...), (...), w tym wyborze ofert (...) Sp. z o.o., (...) sp.j., (...) sp.j., (...) S.A., (...) sp.j., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o.sp.k., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) S.A., (...) Sp. z o.o., (...) S.A., (...) Sp. z o.o., Zakładu Produkcji (...), (...), niezależnie od jakości ofert konkrencyjnych oraz preferowaniu (...) SP. z o.o., (...) sp.j., (...) sp.j., (...) S.A., (...) sp.j., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o.; (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o. sp.k., (...) Sp. z o.o., (...) S.A., (...) Sp. z o.o., Towarzystwa (...) Sp. z o.o., (...) S.A., (...) Sp. z o.o., Zakładu Produkcji (...), (...) przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), w sytuacji gdy:
a)
ustalenia Sądu opierają się wyłącznie na wyjaśnieniach P. S. (1), które złożone w określonej sytuacji procesowej były koniunkturalne, noszą cechy pomówienia, które nie stanowią wiarygodnego dowodu, a w szczególności są niespójne, niejasne, sprzeczne wewnętrznie, oraz pozostają w sprzeczności z całym pozostałym materiałem dowodowym, a jednocześnie w żadnym stopniu nie odnoszą się do D. K. (1), a co do K. S. (1) odnoszą się tylko do jednego zachowania i w tym zakresie opierają się wyłącznie na przypuszczeniu;
b)
nie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, skąd miałyby pochodzić środki pieniężne przekazywane rzekomo P. S. (1), czy wymienione środki pieniężne w ogóle istniały, kiedy konkretnie, w jaki sposób i w jakich wysokościach miały być przekazywane, i co konkretnie zostało miało zostać uzyskane w zamian za rzekomo przekazane środki pieniężne;
c)
nie można ustalić na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zachowań składających się na przyjęty w kwalifikacji prawnej czyn ciągły, a to czas, miejsce, sposób i okoliczności jego popełnienia, czynności, które zostały uzyskane w zamian za wymienione zachowania oraz związek przyczynowy pomiędzy tymi zachowaniami a wymienioną czynnością, a wreszcie skutki tych rzekomych zachowań;
d)
nie sposób ustalić na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dlaczego i w jaki sposób oskarżeni mieliby działać wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami; tym samym dowody, a w zasadzie dowód, któremu Sąd dał wiarę z pominięciem wszystkich pozostałych dowodów, stworzył „lukę” co do istnych elementów czynu, natomiast Sąd tak powstałą „lukę”, wobec braku możliwości jej realnego usunięcia, przy braku w tym zakresie poszlak, dowodów pośrednich, a tym bardziej dowodów bezpośrednich, usunął w formie domniemania wystąpienia w/w zdarzeń, a więc rozstrzygnął powstałe wątpliwości na niekorzyść oskarżonych.
III.
spowodowany licznymi i poważnymi uchybieniami natury procesowej – błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść orzeczenia, polegający na bezprawnym i nieuzasadnionym przyjęciu, że oskarżeni w okresie od 1 lipca 2005 r. do 22 kwietnia 2010 r. we W., J. i innych miejscowościach na terenie kraju, działając, wspólnie i w porozumieniu z A. S. (1) – w zakresie dotyczącym towarów Spółki (...), G. J. (1) – w zakresie dotyczącym towarów Spółki (...), K. S. – w zakresie dotyczącym towarów Spółki (...), B. K. i A. N. – w zakresie dotyczącym towarów Spółki (...), A. S. (2) i R. W. – w zakresie dotyczącym towarów Spółki (...), R. L. (1) – w zakresie dotyczącym towarów Spółki (...), W. K. (2) – w zakresie dotyczącym towarów przedsiębiorstwa (...) oraz I. S. (1) – w zakresie dotyczącym towarów Spółki (...) udzielili P. S. (1), pełniącemu funkcję kierownicza w Spółce (...) z siedziba we W., mającemu istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...) oraz pozostającemu w stosunku pracy ze Spółką (...), obietnicy udzielenia korzyści majątkowych, a następnie udzielili mu korzyści majątkowych w postaci pieniędzy w łącznej kwocie nie mniejszej niż 750.000 zł oraz oddania w nieodpłatne użytkowanie samochodów ciężarowych marki N. (...) o nr rej. (...) oraz S. (...) o nr rej. (...), w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla (...) Sp. z o. o., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o. sp.k., (...) sp.j., (...) sp.j., (...) S.A., (...) sp.j., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) SP. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) S.A., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., Zakładu Produkcji (...), (...), w tym wyborze ofert (...) Sp. z o.o., (...) sp.j., (...) sp.j., (...) S.A., (...) sp.j., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o. sp.k., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) S.A., (...) Sp. z o.o., (...) S.A., (...) Sp.z o.o., Zakładu Produkcji (...), (...), niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu (...) Sp. z o.o., (...) sp.j., (...) sp.j., (...) S.A., (...) sp.j., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) SP. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o. sp.k., (...) Sp. z o.o., (...) S.A., (...) Sp. z o.o., Towarzystwa (...) Sp. z o.o., (...) S.A., (...) Sp. z o.o. Zakładu Produkcji (...), (...) przy świadczeniu usług przez Spółkę (...).
IV.
rażącą niewspółmierność kary wynikającej z nieuwzględnienia wszystkich okoliczności łagodzących, które wystąpiły w odniesieniu do oskarżonego K. S. (1) i D. K. (1) przejawiającą się w orzeczeniu wobec oskarżonych kary roku pozbawienia wolności, której wykonanie Sąd warunkowo zawiesił na okres próby 3 lat oraz kary grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 400 złotych, podczas gdy ustalone przez Sąd okoliczności przemawiające na korzyść oskarżonych, a w szczególności właściwości i warunki osobiste oraz sposób życia oskarżonych przed popełnieniem przestępstwa i po jego popełnieniu, fakt: a) niekaralności oskarżonych; b) prawidłowej postawy społecznej oskarżonych; c) pozytywnej opinii środowiskowej prowadzą do wniosku, iż karą adekwatną jest kara grzywny, a zatem taka która została orzeczona przez Sąd wobec oskarżonych pozostających pod tożsamymi zarzutami, np. L. G. (1), choć suma wręczonej korzyści majątkowej przewyższała tę, przypisaną oskarżonym.
Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący obrońca wniósł o:
1)
zmianę wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie oskarżonych od wszystkich zarzuconych im czynów;
ewentualnie:
2)
uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;
ewentualnie:
3)
zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie kary grzywny jako kary samoistnej.
Obrońca oskarżonego J. B. (1), adw. A. B. (2), zaskarżył wyrok w pkt. VI, X, XLII lit. b), XLIV lit. b), L, LI lit. f) zarzucając:
I.
błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za postawę wyroku mających wpływ na treść orzeczenia, polegających na następujących stwierdzeniach Sądu I instancji:
1)
przyjęciu przez Sąd I instancji, że fakt przyjęcia od T. K. (1) – przedstawiciela Spółki (...) korzyści majątkowych w kwocie 1.000.000 zł, wynika z dowodu w postaci zeznań świadka T. K. (1) pomimo, że świadek ten nie zeznał, aby przekazywał korzyści majątkowe oskarżonemu J. B. (1), który miałby je przyjmować.
2)
pominięciu przez Sąd I instancji kolejnych zeznań świadka T. K. (1) przeczącego spotkaniom z oskarżonym J. B. (1) poza jednym przypadkiem w nieokreślonym roku z okresu objętego zarzutem, poświęconym zawarciu umowy handlowej.
3)
pominięciu zeznań świadka T. K. (1), który zaprzeczył kwocie łapówki 1.000.000 zł oraz posiadaniu przez tego świadka wiedzy o kwotach wręczanych łapówek oraz o przypadkach przekazywania pieniędzy oskarżonemu J. B. (1).
4)
pominięciu przez Sąd I instancji okoliczności wynikającej z akt osobowych J. B. (2) oraz jego oświadczenia, że działem napoje zajmował się do stycznia 2007 r. i po tym terminie nie prowadził działalności w tym zakresie.
5)
pominięciu okoliczności, że świadek M. K. (1) zeznając o rzekomym spotkaniu z oskarżonym J. B. (1) w maju 2007 r. nie znał jego stanowiska w Spółce (...), ani że świadek M. K. (1) nie był przedstawicielem firmy (...) wyłącznego dystrybutora win marki G., a miał ustalać łapówkę za korzystne decyzje handlowe dla Spółki (...).
6)
pominięciu przez Sąd I instancji zeznań świadka S. Ł. (1), który jako przedstawiciel firmy (...) negocjował warunki handlowe ze Spółką (...) i stwierdził, że M. K. (1) nie mógł tych warunków negocjować, ponieważ nie był pracownikiem firmy (...) wyłącznego dystrybutora win (...).
7)
przyjęciu zgodnie z zeznaniami świadka M. K. (1), że w dniu 5.05.2007 r. miało miejsce spotkanie z udziałem oskarżonego J. B. (1) i innych osób, pomimo występowania okoliczności przeczących, aby to spotkanie miało miejsce.
8)
przyjęciu przez Sąd I instancji, aby w następstwie spotkania z dnia 5.05.2007 r., na którym według świadka M. K. (1) miano ustalić warunki handlowe wprowadzenia win Spółki (...), wystawione 3 miesiące później faktury przez trzeci podmiot, służyły pozyskaniu pieniędzy na łapówkę przeznaczoną m.in. dla oskarżonego J. B. (1).
9)
stwierdzeniu przez Sąd I instancji, na podstawie zeznań P. I., iż oskarżony J. B. (1) przyjął od tego świadka korzyści majątkowe pomimo, że świadek P. I. zeznał, że ani nie współpracował z oskarżonym J. B. (1) ani nie miał wiedzy, aby kwoty przekazywane przez świadka osobie trzeciej trafiały do oskarżonego J. B. (1).
II.
obrazę przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia – art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. przez brak wskazania w uzasadnieniu wyroku, jakie fakty Sąd I instancji uznał za udowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych.
Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o :
1)
zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego czynu;
ewentualnie:
2)
uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonego T. S. (1), adw. A. B. (2), zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
I.
błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za postawę wyroku mających wpływ na treść orzeczenia, polegających na następujących stwierdzeniach Sądu I instancji:
1)
przyjęciu przez Sąd I instancji, że fakt przyjęcia od T. K. (1) – przedstawiciela Spółki (...) korzyści majątkowych w kwocie 1.000.000 zł, wynika z dowodu w postaci zeznań świadka T. K. (1) pomimo, że świadek ten nie zeznał, aby przekazywał korzyści majątkowe oskarżonemu T. S. (1), który miałby je przyjmować.
2)
pominięciu przez Sąd I instancji kolejnych zeznań świadka T. K. (1) przeczącego spotkaniom z oskarżonym T. S. (1) poza jednym przypadkiem w nieokreślonym roku z okresu objętego zarzutem, poświęconym zawarciu umowy handlowej.
3)
pominięciu zeznań świadka T. K. (1), który zaprzeczył kwocie łapówki 1.000.000 zł oraz posiadaniu przez tego świadka wiedzy o kwotach wręczanych łapówek oraz o przypadkach przekazywania pieniędzy oskarżonemu T. S. (1).
4)
pominięciu okoliczności, że świadek M. K. (1) zeznając o rzekomym spotkaniu z oskarżonym T. S. (1) w maju 2007 roku nie znał jego stanowiska w Spółce (...), ani że świadek M. K. (1) nie był przedstawicielem firmy (...) wyłącznego dystrybutora win marki (...), a miał ustalać łapówkę za korzystne decyzje handlowe dla Spółki (...).
5)
pominięciu przez Sąd I instancji zeznań świadka S. Ł. (1), który jako przedstawiciel firmy (...) negocjował warunki handlowe ze Spółką (...) i stwierdził, że M. K. (1) nie mógł tych warunków negocjować ponieważ nie był pracownikiem firmy (...) wyłącznego dystrybutora win (...).
6)
przyjęciu, zgodnie z zeznaniami świadka M. K. (1), że w dniu 5.05.2007 r. oraz w dniu 6.11.2007 r. miały miejsce spotkania z udziałem oskarżonego T. S. (1) i innych osób, pomimo występowania okoliczności przeczących, aby te spotkania miały miejsce.
7)
przyjęciu przez Sąd I instancji, aby w następstwie spotkania z dnia 5.05.2007 r., na którym według świadka M. K. (1) miano ustalić warunki handlowe wprowadzenia win Spółki (...), wystawione 3 miesiące później faktury przez trzeci podmiot, służyły pozyskaniu pieniędzy na łapówkę przeznaczoną m.in. dla oskarżonego T. S. (1).
8)
stwierdzeniu przez Sąd I instancji, na podstawie zeznań P. I., iż oskarżony T. S. (1) przyjął od tego świadka korzyści majątkowe pomimo, że świadek P. I. zeznał, że ani nie współpracował z oskarżonym T. S. (1) ani nie miał wiedzy, aby kwoty przekazywane przez świadka osobie trzeciej trafiały do oskarżonego T. S. (1).
9)
pominięciu przez Sąd I instancji zeznań świadka P. S. (5), który szczegółowo opisał proces podejmowania decyzji handlowych w Spółce (...) oraz ścieżkę wymaganej akceptacji, wykluczającą podejmowanie decyzji jednoosobowo, a nadto opisał szczegółowo, jak wyglądał proces składania zamówień do sklepów sieci (...) i kto był za ten proces odpowiedzialny.
II.
obrazę przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia – art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. przez brak wskazania w uzasadnieniu wyroku, jakie fakty Sąd I instancji uznał za udowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych.
Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o :
1)
zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego czynu;
ewentualnie:
2)
o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonych P. N. (1) i D. G. (1), adw. M. K. (3), zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonych zarzucając:
W zakresie dotyczącym oskarżonego P. N. (1):
I.
obrazę prawa materialnego a to art. 296a § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 1 § 1 k.k. poprzez niewskazanie w treści wyroku i uzasadnieniu jaki stan prawny dla przepisu art. 296a został dopasowany w rozstrzyganiu w sprawie, tj. wg. jakich zmian przepisów i ich faktycznego obowiązywania od 1 lipca 2003 r. do 18 grudnia 2008 r. i do 29 lipca 2016 r. normy prawnej Sąd orzekał – oraz w konsekwencji przyjęcie przez Sąd I instancji wyrokował na podstawie jednolitego stanu prawnego (opis znamion) na dzień wydania wyroku – dla całokształtu okresu popełnionych czynów zabronionych w okresie od 2006 r. do 2010 r. – bez ustalenia czy zostały spełnione znamiona typu czynu zabronionego w określonym czasie i miejscu wg obowiązującego prawa w czasie naruszenia normy art. 296a k.k. - które to braki wg obrony nie pozwalają na pozostawanie orzeczenia w obrocie prawnym i winny skutkować uniewinnieniem oskarżonego P. N. (1).
II.
obrazę prawa materialnego a to art. 296a § 1 k.k. wg stanu prawnego na okres rzekomego popełnienia czyn zabronionego a to wg stanów prawnych obowiązujących od 1 lipca 2003 r. do 18 grudnia 2008 r. i do 29 lipca 2016 r. poprzez przyjęcie, w treści zarzutu, że w okresie od 2006 r. do 2010 r. w W. i innych miejscowościach, oskarżony P. N. (1) działając wspólnie i w porozumieniu z J. B. (1) i T. S. (1), pełniącymi funkcje kierownicze w Spółce (...) z siedzibą w W. i mającymi istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...), w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu zażądał, a następnie przyjął od: T. K. (1) – przedstawiciela Spółki (...) korzyści majątkowe w kwocie 1.000.000 zł, M. K. (1) – przedstawiciela Spółki (...) – korzyści majątkowe w kwocie 115.000 zł, P. I. działającego wspólnie i w porozumieniu z W. F. (1) – przedstawiciela Spółki (...) – korzyści majątkowe w kwocie 200.000 zł, w zamian za zachowania J. B. (1) i T. S. (1), będące nadużyciem udzielonych im uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nich obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegające na podejmowani decyzji handlowych korzystnych dla Spółek: (...), (...) i (...), w tym wyborze ofert handlowych Spółek: (...), (...) i (...), niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu Spółek: (...), (...) i (...), przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną, wówczas gdy:
1.
oskarżony P. N. (1) nie sprawował żadnej funkcji wymienionych w art. 296a § 1 k.k. w spółce (...) – a zatem nie pełniąc funkcji wynikającej z treści ww. przepisu – nie mógł być on podmiotem mogącym realizować znamiona typu czynu zabronionego z art. 296a § 1 k.k.;
2.
w obrocie gospodarczym nie ma takich podmiotów jak: (...), (...), (...) i (...) – albowiem zarzucanego czynu można dopuścić się jedynie wobec podmiotów wskazanych w art. 296a § 1 k.k. – zatem wskazane w zarzucie i w części dyspozytywnej wyroku nazwy nie są opisane we właściwych rejestrach – zatem skoro ich tam nie ma to nie można popełnić przestępstwa z art. 296a § 1 k.k.;
3.
w okresie popełnienia zarzucanego czynu zabronionego obowiązywały 3 różne redakcje przepisu art. 296a k.k. – a Sąd nie określił wg której treści przepisu dokonał subsumcji stanu faktycznego i prawa, ani też nie podzielił ewentualnego zarzutu w taki sposób, aby można było dokonać jego przypisania do właściwie obowiązującego prawa;
4.
braku wskazania, jaki przepis stanowił podstawę do przyjęcia, że doszło do naruszenia norm znamiona „nieuczciwej konkurencji lub niedopuszczalnej czynności preferencyjnej” – albowiem opis ewentualnego zachowania, nie stanowi w ocenie oskarżonego podstawy do przyjęcia, że faktycznie doszło do złamania przepisów ustawy o nieuczciwej konkurencji – a taki zapis nie normatywny znalazł się w treści zarzutu i sentencji skazania wówczas gdy definicja „czynu nieuczciwej konkurencji” wynika z art. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, zaś za „czyn uznany za niedopuszczalną czynność preferencyjną na rzecz nabywcy lub odbiorcy towaru, usługi lub świadczenia” należy uznać zachowanie, które jest sprzeczne z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, regulaminami wewnętrznymi czy wreszcie ogólnym obowiązkiem dbania o powierzony majątek, mienie czy kondycje firmy wynikającym – przy czym Sąd I instancji nie wykazał jakie przepisy prawa powszechnie obowiązującego zostały naruszone.
III.
obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 § 2 zd. II k.k. w zw. z art. 296a § 1 k.k. poprzez wadliwą wykładnię – a w jej rezultacie niewłaściwe zastosowanie – polegająca na przyjęciu, iż znamiona występku korupcji menadżerskiej popełnionego w postaci zjawiskowej współsprawstwa zrealizowane są nawet wówczas, gdy: a) nie ustalono choćby jednego zachowania sprawcy wskazującego na działanie przezeń wspólnie z osobami, których zachowania realizują znamiona tego typu przestępnego oraz b) nie ustalono choćby jednego zachowania sprawcy wskazującego na istnienie porozumienia co do wspólnego wykonania czynu pomiędzy nim, a osobami, których zachowania realizują znamiona tego typu przestępnego – a ponad to nie wskazanie w wyroku Sądu I instancji jaki był rzeczywisty mechanizm działalności wspólnie i w porozumieniu współoskarżonych P. N. (1), J. B. (1) i T. S. (1).
IV.
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za postawę tego wyroku i mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, iż oskarżony P. N. (1) w okresie od 2006 do 2010 roku, w W. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z J. B. (1) i T. S. (1), pełniącymi funkcje kierownicze w Spółce (...) z siedzibą w W. i mającymi istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...), w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, zażądał, a następnie przyjął od: T. K. (1) – przedstawiciela Spółki (...) korzyści majątkowe w kwocie 1.000.000 zł, M. K. (1) – przedstawiciela Spółki (...) – korzyści majątkowe w kwocie 1150.000 zł, P. I. działającego wspólnie i w porozumieniu z W. F. (1) – przedstawiciela Spółki (...) – korzyści majątkowe w kwocie 200.000 zł, w zamian za zachowania J. B. (1) i T. S. (1), będące nadużyciem udzielonych im uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nich obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkowa Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla Spółek: (...), (...) i (...), w tym wyborze ofert handlowych Spółek: (...), (...) i (...), niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu Spółek: (...), (...) i (...), przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną, wówczas gdy:
1.
Sąd I instancji nie dokonał analizy krytycznej zeznań świadka M. K. (1) reprezentującego inkryminowanym okresie spółkę (...), a który to w toku postępowania przygotowawczego przedłożył do akt sprawy rachunek za posiłek w dnia 5 maja 2007 r. w W. na S. przy udziale oskarżonych P. N. (1) i B. – wówczas gdy nie ulega wątpliwości, że we wskazanej dacie i miejscu ani J. B. (1) ani P. N. (1) nie było w Polsce – przy czym mimo, że P. N. (1) złożył zdjęcia wraz z wnioskami dowodowymi (również osobowe źródła dowodowe), Sąd nie zbadał ww. okoliczności celem weryfikacji prawdziwości zeznań świadka M. K. (1) (…) zatem świadek wiarygodny dla Sądu nie wiedział ani z kim ani kiedy miał się spotkać, ani czy rzeczywiście osoba podająca się lub przedstawiona była P. N. (1).
2.
bezpodstawnym ustaleniu wysokości korzyści majątkowych jakie miałby otrzymać oskarżony P. N. (1) – wówczas gdy analiza treści zeznań świadków którzy rzekomo mieli wręczać wskazane korzyści majątkowe w ramach procesu kontradyktoryjnego doprowadziło do utraty ich wiarygodności, a to:
a)
T. K. (1) – nie miał możliwości przekazać kwoty 1.000.000 zł na rzekome korzyści majątkowe dla P. N. (1) i współoskarżonych, a nadto na rozprawie w dniu 21 maja 2018r. zeznał: „Nie wiem skąd wzięła się kwota 1.000.000 zł łapówki, ja chyba tak nie zeznawałem. Nie znam kwoty łapówek (..) Nie pamiętam jaką łączną kwotę otrzymałem, na pewno dużo więcej niż setki złotych. To było z 200-300.000 zł”- zatem obrona kwestionuje błędne nie ustalono kwoty rzekomych korzyści majątkowych – albowiem sam dający T. K. (1) nie wie komu i ile dał tych łapówek;
b)
M. K. (1) – nie znał P. N. (1), nie potrafił przypisać osoby do nazwiska, a tym bardziej nie potrafił wyjaśnić sprzeczności w ramach własnych zeznań;
c)
wadliwego przyjęcia działania P. I. wspólnie i w porozumieniu z W. F. (1) – wówczas gdy z dostępnego materiału dowodowego nie wynika wskazane działanie ani tym bardziej brak jest podstaw do przyjęcia, że zeznania P. I. polegają na prawdzie – wobec istotnych i niewyjaśnionych sprzeczności.
3.
błędnym przyjęciu, że zeznania P. I., T. K. (1) i M. K. (1) polegają na prawdzie, wówczas gdy wskazani świadkowie zostali skazani na relatywnie niskie kary w związku z ugodą procesową zawartą z organem prokuratorskim – a nadto prawdopodobną okolicznością jest to, że kwoty które rzekomo mieli przekazać P. N. (1) i współoskarżonym – w rzeczywistości o ile przyjąć, że zostały wyprowadzone ze spółek – to nigdy nie zostały przekazane ww. osobom oskarżonych i być może (co stanowi domniemanie analogiczne do domniemań Sądu) ww. osoby mając możliwości wynikające ze sprawowanych funkcji same przywłaszczyły kwoty pieniężne o których zeznają, że przekazały P. N. (1).
4.
błędnym przyjęciu, że wyjaśnienia P. S. (1) polegają na prawdzie, wówczas gdy z treści wyjaśnień ww. oskarżonego wynika, że dochodziło do negocjacji procesowych w celu obniżenia wymiaru kary jaką zaproponuje mu oskarżyciel – wówczas gdy z zeznań świadka M. R. (Prezesa (...)) który był przesłuchiwany przez Policje w dniu 18 września 2014 r. i wynika: „Gdybym się dowiedział o takich praktykach firma sama podjęłaby odpowiednie kroki, Takie praktyki nie były tolerowane” – co wyklucza możliwość przypisania oskarżonemu czynu wyłącznie na podstawie obarczonych błędem co do intencji wyjaśnień oskarżonego P. S. (1).
V.
obrazę prawa procesowego, a to:
1.
art. 167 k.p.k. (w brzmieniu ustalonym przez ustawę z dnia 27 września 2013 r., Dz.U. z 2013 r. poz. 1247) w zw. z art. 170 § 1 pkt 2 i 3 k.p.k. a contrario w zw. z art. . 410 k.p.k. i art. 4 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. i 7 k.p.k. poprzez:
a)
oddalenie wniosków dowodowych związanych z obaleniem tez wynikających z zeznań M. K. (1) i przedstawionego przeze niego dokumentu – faktury za posiłek z 5 maja 2007 r., który miał rzekomo spożywać z oskarżonym P. N. (1), a to w szczególności:
i.
Uzupełniających wyjaśnień oskarżonego P. N. (1):
ii.
zdjęcia wykonanego na ww. wyjeździe wraz z metryką JPG z dni 4 maja 2007 r. na którym widoczny jest oskarżony oraz zdjęcia z dnia 5 maja 2007 r. które wykonał oskarżony;
(...).
opinii biegłego z dziedziny technik audiowizualnych celem zbadania karty pamięci oraz aparatu fotograficznego (celem wykazania daty wykonania fotografii);
iv.
zwrócenie się do (...) (...) H., = hotelu w Austrii gdzie przebywał oskarżony – o przesłanie dokumentacji potwierdzającej jego pobyt we wskazanym okresie czasu oraz jeśli to możliwe o przekazanie kart meldunkowych;
v.
przesłuchania świadków: W. S., I. S. (2), P. S. (6), M. P. (1), B. P., M. P. (2), A. M., U. M. na okoliczność wykazania, iż P. N. (1) w określonym czasie i miejscu nie było w Polsce – co w konsekwencji doprowadziłoby do sytuacji gdy oczywiście nieprawdziwe zeznania świadka M. K. (1) zostałyby uznane za nieprawdziwe – jednak Sąd I instancji, odmówił możliwości ich obalenia poprzez obiektywny materiał dowodowy, z którego wynika, że oskarżony P. N. (1) nie mógł być w Polsce – skoro był za granicą w Austrii;
b)
pominięcia we wnioskowaniu dowodowym dowodu z opinii biegłego ds. rachunkowości, dokumentów (...) sp. z o.o. oraz treści zeznań świadka L. K. (1), przesłuchanego w trybie pomocy prawnej, który był w okresie objętym zarzutem oskarżonego P. N. (1) – syndykiem spółki (...) sp. z o.o. i wskazał, że nie było możliwości wyprowadzania kwot ze spółki na potrzeby rzekomych łapówek, a wszystkie rozliczenia były w sposób właściwy udokumentowane – co stoi w istotnej sprzeczności z zeznaniami świadka. Świadek stwierdził, że nie było też możliwości wystawiania tzw. pustych faktur – co wynika z treści dokumentacji finansowej spółki – której Sąd I instancji nie pozyskał.
2.
art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez nie przeprowadzenie dowodu z dokumentacji (...) sp. z o.o. i w konsekwencji opinii biegłego z dziedziny rachunkowości na okoliczność wykazania czy w okresie od 2006 r. do 2010 r. w dokumentacji spółki (...) sp. z o.o. widniały transakcje gotówkowe i na jaką kwotę, które mogłyby stanowić podstawę dla przyjęcia, że ze spółki były wyprowadzane środki pieniężne wskazane przez P. I. i T. K. (1) wobec treści zeznań L. K. (1) – przesłuchanego w drodze pomocy prawnej – który jako syndyk ww. spółki wykluczył jakiekolwiek możliwości udzielania „łapówek” czy to gotówkowo lub bezgotówkowo.
3.
art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z 410 k.p.k. poprzez nie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z dziedziny rachunkowości na okoliczność ustalenia czy w stosunku do podmiotów rzekomo pokrzywdzonych doszło do powstania szkody w związku z zarzucanymi oskarżonego czynami.
W zakresie jakie dotyczy oskarżonego D. G. (1):
I.
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę tego wyroku i mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, iż oskarżony D. G. (1) w okresie od 1 stycznia 2008 r. do 31 maja 2008 r. w W., K. Z., i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z W. W. (1) i P. K. (1), w wykonaniu z góry powziętego zamiaru udzielił M. T. (1), pełniącemu funkcję kierowniczą w Spółce (...) z siedzibą w W. i mającemu istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...), korzyści majątkowych w kwocie nie mniejszej niż 100.000 zł, w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla Spółki (...), w tym wyborze oferty Spółki (...) niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu Spółki (...) przy świadczeniu usług przez Spółkę (...) stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną wówczas gdy:
1.
w toku postępowania sądowego prokurator nie ujawnił i nie odczytał całości wyjaśnień oskarżonego – w szczególności tej części, gdzie rzekomo oskarżony miał się przyznać do zarzucanego mu czynu – zatem nie istnieje ona w obrocie prawnym.
2.
oskarżony M. T. (1) nie potwierdził, że miał otrzymać jakiekolwiek środki pieniężne od D. G. (1).
3.
zeznania P. K. (1) obarczone są dwiema wadami:
a)
schorzeniami psychicznymi nie zweryfikowanymi w toku postępowania sądowego – co wyklucza możliwość przypisania tym zeznaniom waloru prawdziwości;
b)
układem procesowym z prokuratorem, który to pakt jeszcze na etapie składania aktu oskarżenia w niniejszej sprawie był negocjowany – co potwierdza mechanizm prowadzenia postępowania przygotowawczego ujawniony przez P. S. (1).
II.
obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 § 2 zd. II k.k. w zw. z art. 296a § 2 k.k., poprzez wadliwą wykładnię – a w jej rezultacie niewłaściwe zastosowanie – polegającą na przyjęciu, iż znamiona występku korupcji menadżerskiej popełnionego w postaci zjawiskowej współsprawstwa zrealizowane są nawet wówczas, gdy: a) nie ustalono choćby jednego zachowania sprawcy wskazującego na działanie przezeń wspólnie z osobami, których zachowania realizują znamiona tego typu przestępnego oraz b) nie ustalono choćby jednego zachowania sprawcy wskazującego na istnienie porozumienia co do wspólnego wykonania czynu pomiędzy nim, a osobami, których zachowania realizują znamiona tego typu przestępnego – a ponadto nie wskazanie w wyroku Sądu I instancji jaki był rzeczywisty mechanizm działalności wspólnie i w porozumieniu z współoskarżonymi i świadkami w sprawie.
Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca wniósł o:
1)
uniewinnienie oskarżonych P. N. (1) i D. G. (1);
a z najdalej idącej ostrożności procesowej o:
2)
uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonego D. Ś. (1), adw. A. P. (2), zaskarżył wyrok w całości na korzyść tego oskarżonego zarzucając:
obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a to:
I.
art. 424 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. w zw. z art. 6 ust. 1-3 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia wyroku, skutkujące ograniczeniem prawa do obrony, naruszeniem standardów rzetelnego procesu przejawiające się w:
- osadzaniu uzasadnienia wyroku wyłącznie na selektywnych fragmentach zebranego w sprawie materiału dowodowego, przy pominięciu tych przemawiających na korzyść oskarżonej i nie odniesieniu się do ich oceny dowodowej;
- powoływaniu dowodów mających świadczyć o wykazaniu oznaczonego faktu, nie mającego w rzeczywistości żadnego z nim związku;
- zbiorczym powoływaniu dowodów mających wykazywać dany fakt bez wskazania w ocenie tych dowodów dlaczego i w jakim zakresie odnoszą się do osoby oskarżonego;
- powoływaniu dowodów i przyporządkowywaniu im waloru wiarygodności w sposób nie odnoszący się do osoby oskarżonego;
- nieprecyzyjnym i ogólnikowym określeniu działań oskarżonego, sprowadzających się w rzeczywistości do przytoczenia charakteru i oceny czynności bez wskazania samego działania czyli substratu materialnego opisu czynu;
- uznaniu za wiarygodne i bezsporne okoliczności, którym następnie Sąd a quo przeczy w podstawie prawnej skazania;
- braku oceny poszczególnych dowodów w zakresie mającym wykazywać fakty przemawiające na niekorzyść oskarżonego, co w konsekwencji uniemożliwia, w przeważającym stopniu, zrekonstruowanie toku rozumowania logicznego Sądu meriti w fazie wyrokowania oraz przeprowadzenie kontroli prawidłowości postępowania;
- nie odniesienie się do oceny i treści dowodów przyjętych za podstawę ustalenia faktów;
- przyjęcie za wiarygodne dowodów w sekcji 2, nie wskazanych jako podstawa dokonania ustaleń faktycznych, a posiadających jedynie numeryczne odwołanie do liczby porządkowej z sekcji 1, w konsekwencji czego oskarżony nie wie czy stanowiły one podstawę dokonywania określonych ustaleń czy też nie, w szczególności, iż ocena wiarygodności nie odwołuje się do zarzucanego mu czynu;
- wskazanie nr kart dowodów, nie posiadających swojej reprezentacji w aktach sprawy przy braku jednoczesnego wskazania w jakim alternatywnym zbiorze mogą się znajdować; podczas gdy uzasadnienie wyroku powinno zawierać precyzyjne ustalenia okoliczności faktycznych oraz szczegółową analizę całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku postępowania sądowego i jego wszechstronną i wnikliwą ocenę, bowiem tylko w ten sposób możliwa będzie realizacja funkcji kontrolnej zapadłego rozstrzygnięcia, i zagwarantowanie prawa do obrony oskarżonego oraz urzeczywistnienie prawa do rzetelnego procesu.
II.
art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. poprzez dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, wbrew zasadzie obiektywizmu, przy nieuwzględnieniu zasad logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, i uwzględniając jednie dowody przemawiające na niekorzyść oskarżonego i przydając im nieproporcjonalne znaczenie dla wykazania faktów oraz uznając za bezsporne i wiarygodne fakty, którym następnie Sąd meriti przeczy w postaci:
- bezzasadnego przyjęcia, iż oskarżony, legitymuje się szczególnymi przymiotami podmiotowymi wskazanymi w art. 296a § 1 k.p.k., w sytuacji gdy powyższe nie zostało w żaden sposób wykazane, zaś zebrany w sprawie materiał dowodowy uniemożliwia przyjęcia tego faktu, w szczególności, iż Sąd a quo w sekcji 2.2 uzasadnienia wyroku uznał wyjaśnienia oskarżonego, względem jego uprawnień i obowiązków, których zakres wyklucza go z kręgu interesów typu czynu z art. 296a § 1 k.k. za okoliczności bezsporne; podczas gdy poprawne ustalenie znamion podmiotowych sprawcy stającego pod zarzutem z art. 296a § 1 k.k. warunkuje możliwość ponoszenia przezeń odpowiedzialności karnej, i winno być ustalone w sposób niebudzący wątpliwości na podstawie całego zgromadzonego materiału dowodowego, względem okresu każdego z zarzucanych mu czynów, w odpowiedzialności karnej, nie zaś domniemywane lub zakładane jako aksjomat;
- poczynienie ustaleń w zakresie czynu przypisanego w pkt XV części dyspozytywnej wyroku, w sekcji 1.1.8 uzasadnienia, na podstawie depozycji świadków nie posiadających wiedzy w zakresie przypisanego oskarżonemu czynu, bądź mających ją zapośredniczoną w relacjach innych osób w sposób ogólny i uniemożliwiający identyfikacje osoby oskarżonego, nadto wywodzenie wykazania wskazanych faktów na podstawie dowodów bądź nieprzydatnych do ich stwierdzenia, bądź im wprost przeczącym; podczas gdy prawidłowe, transparentne i komunikatywne ustalenie faktów mających znaczenie dla przypisania oskarżonemu odpowiedzialności za zarzucany czyn, posiada fundamentalne znaczenie dla przedmiotu rozstrzygnięcia, co powinno być czynione zgodnie z zasadami logiki w sposób spójny, konsekwentny i obiektywny;
- poczynienie ustaleń w zakresie czynu przypisanego w pkt XVI części dyspozytywnej wyroku w sekcji 1.1.9 uzasadnienia, na podstawie depozycji świadków nie posiadających wiedzy w zakresie przypisanego oskarżonemu czynu, bądź opierając swoje depozycje jedynie na domniemaniach i supozycjach nie posiadających swego dowodnego potwierdzenia w ze branym w sprawie materiale dowodowym, nadto wywodzenie wykazania wskazanych faktów na podstawie dowodów bądź nieprzydatnych do ich stwierdzenia, bądź im wprost przeczącym; podczas gdy prawidłowe, transparentne i komunikatywne ustalenia faktów mających znaczenie dla przypisania oskarżonemu odpowiedzialności za zarzucany czyn posiada fundamentalne znaczenie dla przedmiotu rozstrzygnięcia, co powinno być czynione zgodnie z zasadami logiki w sposób spójny, konsekwentny i obiektywny;
- poczynienie ustaleń w zakresie czynu przypisanego w pkt XV części dyspozytywnej wyroku, w sekcji 1.1.8 uzasadnienia, na podstawie środków dowodowych co do których znaczenia dla ustalenia wykazywanego faktu Sąd nie poczynił żadnej refleksji jak również nie odniósł się do ich oceny dowodowej; podczas gdy prawidłowe, transparentne i komunikatywne ustalenie faktów mających znaczenie dla przypisania oskarżonej odpowiedzialności za zarzucany czyn posiada fundamentalne znaczenie dla przedmiotu rozstrzygnięcia, co powinno być czynione zgodnie z zasadami logiki w sposób spójny, konsekwentny i obiektywny;
- poczynienie ustaleń w zakresie czynu przypisanego w pkt XVI części dyspozytywnej wyroku, w sekcji 1.1.9. uzasadnienia, na podstawie środków dowodowych co do których znaczenia dla ustalenia wykazywanego faktu Sąd nie poczynił żadnej refleksji jak również nie odniósł się do ich oceny dowolnej; podczas gdy prawidłowe, transparentne i komunikatywne ustalenie faktów mających znacznie dla przypisania oskarżonemu odpowiedzialności za zarzucany czyn posiada fundamentalne znaczenie dla przedmiotu rozstrzygnięcia, co powinno być czynione zgodnie z zasadami logiki w sposób spójny, konsekwentny i obiektywny;
- przydanie wiarygodności, w sekcji 2 uzasadnienia, częściowym wyjaśnieniom oskarżonego M. T. (1) z postępowania przygotowawczego, w którym częściowo przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów jako rzutujących na przypisanie sprawstwa zarzucanych czynów oskarżonemu D. Ś. (1), bowiem ten dowód został odniesiony do liczby porządkowej 1.1.8 i 1.1.9, odnoszących się odpowiednio do czynu przypisanego w pkt XVI XVI dyspozytywnej części wyroku; podczas gdy oskarżony M. T. (1) nie składał depozycji odnoszących się do czynów zarzucanych oskarżonemu D. Ś. (1) i nie posiada on w tym obszarze żadnej wiedzy, co czyni ten dowodów całkowicie nieprzydatnym dla ustalenia okoliczności mogących mieć wpływ na ocenę prawną i faktyczną oskarżonego D. Ś. (1), w szczególności, iż niedopuszczalne jest projektowanie odpowiedzialności jednego oskarżonego per analogiam do odpowiedzialności drugiego;
- przyznanie wiarygodności w sekcji 2 uzasadnienia, częściowym wyjaśnieniom oskarżonego D. G. (1), złożonym na etapie postępowania przygotowawczego, w których częściowo przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów jako rzutujących na przypisanie sprawstwa zarzucanego czynu oskarżonemu D. Ś. (1), bowiem ten dowodów został odniesiony do liczby porządkowej 1.1.8 odnoszącej się do czynu przypisanego w pkt XV części dyspozytywnej wyroku; podczas gdy oskarżony D. G. (1) nie składał depozycji odnoszących się do czynów zarzucanych oskarżonemu D. Ś. (1) i nie posiada on w tym obszarze żadnej wiedzy, co czyni ten dowód całkowicie nieprzydatnym dla ustalenia okoliczności mogących mieć wpływ na ocenę prawną i faktyczną oskarżonego D. Ś. (1), w szczególności, iż niedopuszczalne jest projektowanie odpowiedzialności jednego oskarżonego per analogiam do odpowiedzialności drugiego;
- przyznanie wiarygodności, w sekcji 2 uzasadnienia, zeznaniom świadka A. C. (1), B. K., R. W. (2), L. W., W. M. (1), A. B. (1) i M. B. (2) w zakresie czynu odniesionego do liczby porządkowej 1.1.9 odnoszącej się do czynu przypisanego w pkt XVI dyspozytywnej części wyroku, w sytuacji gdy wymienieni nigdy nie zeznawali w tym wątku postępowania gdyby zaś odnosić ich depozycje do liczby porządkowej 1.1.8. odnoszącej się do czynu przypisanego w pkt XV dyspozytywnej części wyroku, to nie posiadają one dla dokonania ustaleń faktycznych w zakresie przypisania oskarżonemu sprawstwa zarzucanego czynu znaczenia, bowiem wprost wskazują oni, iż albo nie posiadają wiedzy w tym zakresie, bądź jest ona zapośredniczona i oparta na niezweryfikowanych informacjach osoby trzeciej - M. L. (1), co więcej w powodach uznania wiarygodności tych dowodów Sąd a quo odniósł się wyłącznie do okoliczności związanych z oskarżonym P. S. (1), nie odwołując się w jakimkolwiek stopniu do oceny ich wiarygodności w prymacie zarzutów formułowanych wobec oskarżonego D. Ś. (1); podczas gdy w perspektywie całokształtu dowodów zgromadzonych w sprawie oczywistym jest, iż wskazani świadkowie bądź nie mają jakiegokolwiek znaczenia dla dokonywania ustaleń relewantnych dla przypisania oskarżonemu odpowiedzialności za zarzucany czyn albo te ich wiedza jest w zasadzie iluzoryczna i stanowi echo przekazywanych im informacji pochodzących od M. L. (1), co więcej żaden z tych świadków nigdy nie wskazał oskarżonego D. Ś. (1) jako osoby otrzymującej korzyści majątkowe w zamian za realizację znamienia czasownikowego z art. 286a § 1 k.k.;
- przyznanie wiarygodności, w sekcji 2, zeznaniom świadków J. M. (2), P. K. (1), R. U. (1), P. I., M. J. (1), L. W., D. K. (2), A. J. (2), W. M. (2), P. G., I. S. (1), T. K. (1), K. K. (1), R. (...) , (...), M. P. (3), D. G. (4), W. D. i W. G. w zakresie czynu odniesionego do liczby porządkowej 1.1.8 odnoszącej się do czynu przypisanego w pkt XV dyspozytywnej części wyroku w sytuacji gdy dowody z zeznań wymienionych nie tylko nie zostały wymienione jako podstawa dokonywania ustaleń faktycznych we wskazanym czynie, ale nadto powodu uznania dowodu z ich zeznań odnoszą do czynów zarzucanych oskarżonemu P. S. (1), nie zaś do osoby oskarżonego D. Ś. (1), co więcej jedyny z wymienionych – P. K. (1), który złożył wyjaśnienia w postępowaniu przygotowawczym, które odnoszą się do osoby oskarżonego, złożył je w zakresie innego zarzutu, nadto depozycje te są nie tylko niewiarygodne, ale również wewnętrznie sprzeczne, i co najistotniejsze oparte wyłącznie na zasłyszanych informacjach, podczas gdy dokonywanie ustaleń w sprawie winno się odznaczać pryncypialnym podejściem do przyporządkowania konkretnemu oskarżonego, dokładnie oznaczonych środków dowodowych mających wykazywać fakty relewantne ze względu na formułowane zarzuty i co więcej winny one być uzasadnione co do waloru wiarygodności, zaś depozycje oparte li tylko na wiedzy zasłyszanej, przekazanej przez inną osobę podlegać muszą zweryfikowaniu, zaś tylko i wyłącznie gdy ta weryfikacja okaże się pozytywna, to taki dowód pośredni może stanowić ogniwo dowodzenia zaistnienia określonego faktu, co w niniejszej sprawie w żaden sposób nie zostało zrealizowane;
- przyznanie wiarygodności, w sekcji 2 uzasadnienia, zeznaniom świadka M. L. (1) w zakresie czynu odniesionego do liczby porządkowej 1.1.9 odnoszącej się o czynu przypisanego w pkt XVI części dyspozytywnej wyroku, w sytuacji gdy wskazany świadek nigdy nie składał zeznań w zakresie tego zarzutu, co więcej powody uznania wiarygodności depozycji świadka, wskazane w sekcji 2 uzasadnienia, odnoszą się wyłącznie do zarzutów formułowanych wobec oskarżonych M. T. (1) i T. S. (1), nadto odnosząc depozycje M. L. (1) do liczby porządkowej 1.1.8 odnoszącej się do czynu przypisanego w pkt XV dyspozytywnej części – nie wskazanego w treści uzasadnienia jako wykazanego za pomocą tego środka dowodowego – wskazać należy, iż są one skrajnie wręcz niewiarygodne, wewnętrznie sprzeczne, nadto stoją w klarownej opozycji do zasad logiki oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego i jako takie nie mogą stanowić podstawy czynienia ustaleń faktycznych; podczas gdy przesłankami sine qua non nadania określonym depozycjom atrybutu wiarygodności winna być ich wewnętrzna spójność, konsekwencja, logiczność oraz możliwość ich weryfikacji przy użyciu innych środków dowodowych;
- przyznanie wiarygodności, w sekcji 2 uzasadnienia, zeznaniom świadków P. S. (3), P. W. (1) oraz K. K. (3) w relacji do liczby porządkowej 1.1.8 i 1.1.9, odnoszących się odpowiednio do czynu przypisanego w pkt XV i XVI dyspozytywnej części wyroku, bowiem łączne rozpoznawanie tych depozycji stanowi sui generis nadużycie, P. S. (3) nie tylko nie pracował w firmie (...) w okresie objętym zarzutem dla oskarżonego D. Ś. (1), ale wręcz sam zeznał, iż wiedzy na temat zarzucanego oskarżonemu czynu nie posiada, podobnie jak K. K. (3), natomiast depozycje P. W. (1), które można relacjonować wyłącznie do czynu oznaczonego liczbą porządkowa 1.1.9, odnosząca się do czynu przypisanego w pkt XVI dyspozytywnej części wyroku, oparte są wyłącznie na supozycjach i hipotezach świadka, co więcej odznaczają się wewnętrzną sprzecznością oraz nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym; podczas gdy nie ulega wątpliwości, iż ocena wiarygodności określonych środków dowodowych winna być dokonywana indywidualnie nie poprzez zestawienie wybranych, konsekutywnych fragmentów zeznań, i wywodzenie na tej podstawie ich generalnej wiarygodności, w szczególności w sytuacji gdy oczywistym się jawi, iż treść zeznań jest z jednej strony co najmniej wątpliwa, z drugiej poprzez odnoszenie się do okoliczności marginalnych nieprzydatna dla czynienia ustaleń faktycznych w sferze sprawstwa oskarżonego;
- uznaniu za wiarygodne, w sekcji 2 uzasadnienia wyroku, opinii biegłych z zakresu informatyki w zakresie czynu odniesionego do liczby porządkowej 1.1.9 odnoszącej się do czynu przypisanego w pkt XVI części dyspozytywnej wyroku, w sytuacji gdy opinia ta nie tylko nie została wskazana jako dowód stanowiący podstawę ustaleń faktycznych we wskazanym zarzucie, ale co więcej nawet gdyby odnosić ją do liczby porządkowej 1.1.8 odnoszącej się do czynu przypisanego w pkt XV części dyspozytywnej wyroku, to pozostaje ona całkowicie irrelewantna dla czynienia na jej podstawie jakichkolwiek ustaleń faktycznych, bowiem w swojej treści w żaden sposób nie odnosi się do zarzucanego oskarżonemu typu czynu zabronionego; podczas gdy swobodna ocena materiału dowodowego jest bezpośrednio sprzężona z faktami, które na ich podstawie mają być wykazane lub zweryfikowane, uznawaniu za wiarygodny dowód nie korespondujący w żaden sposób z faktem mającym być na jego podstawie wykazanym i czynieniu na tej podstawie ustaleń w sposób jednoznaczny narusza zasadę sędziowskiej swobody ufundowanej na treści art. 7 k.p.k.;
- bezzasadnym i nieuprawnionym uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego D. Ś. (1) jako pozostającymi w rzekomo rażącej sprzeczności z zeznaniami świadków, w tym A. C. (1), D. P., D. L. (2), M. K. (2), M. M. (1), N. G., wynikami przeszukań, oględzin, zabezpieczonymi dowodami rzeczowymi, jak również ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją, w tym bankową oraz zgromadzonymi w sprawie opiniami biegłych; podczas gdy depozycje wymienionych świadków w żaden sposób nie podważają wyjaśnień oskarżonego bowiem żaden z wymienionych świadków nie wskazywał go jako sprawcy przestępstwa z art. 296a § 1 k.k., nie dysponowali bowiem oni w tej materii nieodzowną wiedza poza ogólnikową i abstrakcyjną świadomością istnienia procederu korupcyjnego zaś względem świadka A. C. (1) cały zasób, niesprecyzowanej wiedzy, osadzony był na niewiarygodnych informacjach pochodzących od osoby trzeciej, nadto wskazana w treści uzasadnienia dokumentacja również w żaden sposób nie podważa wiarygodności wyjaśnień oskarżonego, bowiem nie potwierdza ona popełnienia przezeń zarzucanego czynu;
- bezzasadnym i nieuprawnionym uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonej M. Ś. jako pozostającymi w rzekomo rażącej sprzeczności z zeznaniami świadków, w tym A. C. (1), D. P., D. L. (2), M. K. (2), M. M. (1), N. G., wynikami przeszukań, oględzin, zabezpieczonymi dowodami rzeczowymi, jak również ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją, w tym bankową oraz zgromadzonymi w sprawie opiniami biegłych; podczas gdy wymienieni świadkowie nigdy nie zeznawali w sposób mogący choćby hipotetycznie pozostawać w kolizji z wyjaśnieniami oskarżonej, zaś materialne środki dowodowe zgromadzone w sprawie w żaden sposób nie podważają jej wiarygodności w tej mierze.
III. art. 413 § 1 pkt 4 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 332 § 1 pkt 2 i 4 poprzez:
- recypowanie wadliwego opisu zarzucanych oskarżonemu czynów zawartych w akcie oskarżenia w pkt X przejawiające się w przyjęciu, iż czynność ekwiwalentna dla korzyści majątkowej z art. 296a § 1 k.k. stanowią „zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegając na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla (...) Sp. z o.o., w tym wyborze oferty handlowej Spółki (...) niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu Spółki (...) przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną”; podczas gdy nie powinno ulegać wątpliwości, iż powyższe stanowi wyłącznie abstrakcyjną ocenę i charakterystykę niesprecyzowanych zachowań uniemożliwiające poprawne określenie rzeczywistego zdarzenia historycznego mającego być oskarżonemu przypisanemu, nie wskazuje on bowiem jakie decyzje były podejmowane i w jaki sposób spółka (...) miała być preferowana, a rozstrzygnięciem sądu może być wyłącznie konkretne zdarzenie faktyczne nie zaś jego abstrakcyjna ocena i charakterystyka;
- recypowanie wadliwego opisu zarzucanych oskarżonemu czynów zawartych w akcie oskarżenia w pkt XI przejawiające się w przyjęciu, iż czynność ekwiwalentna dla korzyści majątkowej z art. 296a § 1 k.k. stanowią „zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegając na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla (...) Sp. z o.o., w tym wyborze oferty handlowej Spółki (...) niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu Spółki (...) przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną”; podczas gdy nie powinno ulegać wątpliwości, iż powyższe stanowi wyłącznie abstrakcyjną ocenę i charakterystykę niesprecyzowanych zachowań uniemożliwiające poprawne określenie rzeczywistego zdarzenia historycznego mającego być oskarżonemu przypisanemu, nie wskazuje on bowiem jakie decyzje były podejmowane i w jaki sposób spółka (...) miała być preferowana, a rozstrzygnięciem sądu może być wyłącznie konkretne zdarzenie faktyczne nie zaś jego abstrakcyjna ocena i charakterystyka;
- nie dokonaniu sprecyzowania czasu zarzucanego oskarżonemu przestępstwa wskazanego w akcie oskarżenia w pkt XI i oznaczonego jako okres od 2008 r. do 2009 r., w sytuacji gdy oskarżonej M. Ś. oskarżonej o działanie wspólnie i w porozumieniu z oskarżonym przy realizacji danego przestępstwa skonkretyzowano ramy czasowe na 1 lipca 2008 r. do 31 sierpnia 2009 r. Natomiast oskarżonemu W. W. (1) oskarżonemu o wręczanie korzyści majątkowych wymienionym, czyli o tzw. czyn lustrzany koniec czynności sprawczej oznaczono na dzień 31 sierpnia 2009 r.; podczas gdy wskazanie konkretnych ram czasowych w opisie czynu stanowi fundamentalny obowiązek Sądu w szczególności w pryzmacie przestępstw znamiennych podmiotowo, gdzie legitymowanie się przez sprawcę szczególnymi cechami podmiotowymi musi odnosić się do całego zarzucanego mu okresu przestępnego działania, zaś jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oskarżony D. Ś. (1) rozwiązał stosunek pracy ze spółką (...) w dniu 31 maja 2009 r.;
- nie wskazanie od kogo oskarżony miał przyjmować korzyści majątkowe w zakresie zarzucanego czynu z pkt XI aktu oskarżenia; podczas gdy w pkt XXV aktu oskarżenia o wręczanie korzyści majątkowych oskarżonemu D. Ś. (1) oskarżono W. W. (1).
W konsekwencji obrazy w/w norm postępowania – na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. oraz art. 438 ust. 3 k.p.k. – zarzucił dopuszczenie się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, poprzez:
- bezzasadne i nie polegające na prawdzie przyjęcie, iż oskarżony D. Ś. (1) legitymował się szczególnymi przymiotami podmiotowymi nadającymi mu status zdolnego do ponoszenia odpowiedzialności karnej z art. 296a § 1 k.k.;
- nie znajdujące oparcia w materiale dowodowym, przyjęcie, iż oskarżony zrealizował swoim zachowaniem znamiona strony przedmiotowej typu czynu zabronionego z art. 296a § 1 k.k.;
- bezzasadne przyjęcie, iż oskarżony przyjmował korzyści majątkowe od M. L. (1) w zakresie czynu wskazanego w pkt X aktu oskarżenia;
- bezzasadne przyjęcie, iż oskarżony przyjmował korzyści majątkowe od W. W. (1) w zakresie czynu wskazanego w pkt XI aktu oskarżenia.
Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu; ewentualnie, z daleko posuniętej ostrożności procesowej o przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonej M. Ś., adw. A. P. (2), zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonej zarzucając:
obrazę przepisów postępowania, mający wpływ na treść tego orzeczenia, a to:
I.
art. 424 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. w zw. z art. 6 ust. 1-3 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia wyroku, skutkujące ograniczeniem prawa do obrony, naruszeniem standardów rzetelnego procesu przejawiające się w:
- osadzaniu uzasadnienia wyroku wyłącznie na selektywnych fragmentach zebranego w sprawie materiału dowodowego, przy pominięciu tych przemawiających na korzyść oskarżonej i nie odniesieniu się do ich oceny dowodowej;
- powoływaniu dowodów mających świadczyć o wykazaniu oznaczonego faktu, nie mającego w rzeczywistości żadnego z nim związku;
- zbiorczym powoływaniu dowodów mających wykazywać dany fakt bez wskazania w ocenie tych dowodów dlaczego i w jakim zakresie odnoszą się do osoby oskarżonej;
- powoływaniu dowodów i przyporządkowywaniu im waloru wiarygodności w sposób nie odnoszący się do osoby oskarżonej;
- nieprecyzyjnym i ogólnikowym określeniu działań oskarżonej, których miała dopuścić się z oskarżonym D. Ś. (1), działając zeń wspólnie i w porozumieniu, sprowadzających się w rzeczywistości do przytoczenia charakteru i oceny czynności bez wskazania samego działania czyli substratu materialnego opisu czynu;
- brak oceny poszczególnych dowodów w zakresie mającym wykazywać fakty przemawiające na niekorzyść oskarżonej, co w konsekwencji uniemożliwia, w przeważającym stopniu, zrekonstruowanie toku rozumowania logicznego Sądu meriti w fazie wyrokowania oraz przeprowadzenie kontroli prawidłowości postępowania;
- nie odniesienie się do oceny i treści dowodów przyjętych za podstawę ustalenia faktów;
- przyjęcie za wiarygodne dowodów w sekcji 2, nie wskazanych jako podstawę dokonania ustaleń faktycznych, a osiadających jedynie numeryczne odwołanie do liczby porządkowej z sekcji 1, w konsekwencji czego oskarżony nie wie czy stanowiły one podstawę dokonywania określonych ustaleń czy też nie, w szczególności, iż ocena wiarygodności nie odwołuje się do zarzucanego mu czynu;
- wskazanie nr kart dowodów, nie posiadających swojej reprezentacji w aktach sprawy przy braku jednoczesnego wskazania w jakim alternatywnym zbiorze mogą się znajdować; podczas gdy uzasadnienie wyroku powinno zawierać precyzyjne ustalenia okoliczności faktycznych oraz szczegółową analizę całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku postępowania sądowego i jego wszechstronną i wnikliwą ocenę, bowiem tylko w ten sposób możliwa będzie realizacja funkcji kontrolnej zapadłego rozstrzygnięcia, i zagwarantowanie prawa do obrony oskarżonego oraz urzeczywistnienie prawa do rzetelnego procesu.
II.
art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. poprzez dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, wbrew zasadzie obiektywizmu, przy nieuwzględnieniu zasad logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, i uwzględniając jednie dowody przemawiające na niekorzyść oskarżonego i przydając im nieproporcjonalne znaczenie dla wykazania faktów oraz uznając za bezsporne i wiarygodne fakty, którym następnie Sąd meriti przeczy w postaci:
- bezzasadnego przyjęcia, iż oskarżony D. Ś. (1), z którym oskarżona miała wspólnie i w porozumieniu popełnić czyn przypisany jej w pkt XIX wyroku, legitymuje się szczególnymi przymiotami podmiotowymi wskazanymi w art. 296a § 1 k.p.k., w sytuacji gdy powyższe nie zostało w żaden sposób wykazane, zaś zebrany w sprawie materiał dowodowy uniemożliwia przyjęcia tego faktu, w szczególności, iż Sąd a quo w sekcji 2.2 uzasadnienia wyroku uznał wyjaśnienia oskarżonego, względem jego uprawnień i obowiązków, których zakres wyklucza go z kręgu intraneusów typu czynu z art. 296a § 1 k.k. za okoliczności bezsporne; podczas gdy poprawne ustalenie znamion podmiotowych sprawcy stającego pod zarzutem z art. 296a § 1 k.k. warunkuje możliwość ponoszenia odpowiedzialności karnej, zarówno przez oskarżonego D. Ś. (1), jak i oskarżoną i winno być ustalone w sposób niebudzący wątpliwości na podstawie całego zgromadzenia materiału dowodowego, względem okresu każdego z zarzucanych mu czynów, w odpowiedzialności karnej, nie zaś domniemywane lub zakładane jako aksjomat;
- bezzasadnego i nie znajdującego oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym przyjęcia, iż usługi realizowane przez (...) na rzecz spółki (...) miały charakter fikcyjny w konsekwencji czego oskarżona poświadczyła nieprawdę w wystawionych fakturach VAT; podczas gdy przesłane przez M. D. spółce (...) raporty z realizacji przedmiotu umowy jednoznacznie temu przeczą, a w sprawie nie wykazano by ich materialna treść nie odpowiadała prawdzie;
- poczynienie ustaleń w zakresie czynu przypisanego w pkt XIX części dyspozytywnej wyroku, w sekcji 1.1.0 uzasadnienia, na podstawie depozycji świadków nie posiadających wiedzy w zakresie przypisanego oskarżonemu czynu, bądź opierając swoje depozycje jedynie na domniemaniach i supozycjach nie posiadających swego dowodnego potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym, nadto wywodzenie wykazania wskazanych faktów na podstawie dowodów, bądź nieprzydatnych do ich stwierdzenia bądź im wprost przeczącym; podczas gdy prawidłowe, transparentne i komunikatywne ustalenie faktów mających znaczenie dla przypisania oskarżonej odpowiedzialności za zarzucany czyn, posiada fundamentalne znaczenie dla przedmiotu rozstrzygnięcia, co powinno być czynione zgodnie z zasadami logiki w sposób spójny, konsekwentny i obiektywny;
- poczynienie ustaleń w zakresie czynu przypisanego w pkt XIX części dyspozytywnej wyroku w sekcji 1.1.10 uzasadnienia, na podstawie środków dowodowych co do których znaczenia dla ustalenia wykazywanego faktu Sad nie poczynił żadnej refleksji jak również nie odniósł się do ich oceny dowodowej; podczas gdy prawidłowe, transparentne i komunikatywne ustalenia faktów mających znaczenie dla przypisania oskarżonej odpowiedzialności za zarzucany czyn posiada fundamentalne znaczenie dla przedmiotu rozstrzygnięcia, co powinno być czynione zgodnie z zasadami logiki w sposób spójny, konsekwentny i obiektywny;
- poczynienie ustaleń w zakresie czynu przypisanego w pkt XX części dyspozytywnej wyroku, w sekcji 1.1.11 uzasadnienia, na podstawie środków dowodowych co do których znaczenia dla ustalenia wykazywanego faktu Sąd nie poczynił żadnej refleksji jak również nie odniósł się do ich oceny dowodowej; podczas gdy prawidłowe, transparentne i komunikatywne ustalenie faktów mających znaczenie dla przypisania oskarżonej odpowiedzialności za zarzucany czyn posiada fundamentalne znaczenie dla przedmiotu rozstrzygnięcia, co powinno być czynione zgodnie z zasadami logiki w sposób spójny, konsekwentny i obiektywny;
- przyznanie wiarygodności, w sekcji 2 uzasadnienia, zeznaniom świadka A. C. (1), B. K., R. W. (2), L. W., W. M. (1), A. B. (1) i M. B. (2) w zakresie czynu odniesionego do liczby porządkowej 1.1.10 odnoszącej się do czynu przypisanego w pkt XIX części dyspozytywnej wyroku w sytuacji gdy wymienieni nigdy nie zeznawali w tym wątku postępowania nie dysponują wiedzą w tej materii; podczas gdy w perspektywie całokształtu dowodów zgromadzonych w sprawie oczywistym jest, iż wskazani świadkowie nie mają jakiegokolwiek znaczenia dla dokonywania ustaleń relewantnych dla przypisania oskarżonej odpowiedzialności za zarzucany czyn;
- przyznanie wiarygodności, w sekcji 2 uzasadnienia, zeznaniom świadków P. S. (3), P. W. (1) oraz K. K. (3) w relacji do liczby porządkowej 1.1.11, odnoszącej się do czynu przypisanego w pkt XIX dyspozytywnej części wyroku, bowiem łączne rozpoznawanie tych depozycji stanowi sui generis nadużycie, P. S. (3) nie tylko nie pracował w firmie (...) w okresie objętym zarzutem dla oskarżonej M. Ś., ale wręcz sam zeznał, iż wiedzy na temat zarzucanego oskarżonej czynu nie posiada, podobnie jak K. K. (3), natomiast depozycje P. W. (1), oparte są wyłącznie na supozycjach i hipotezach świadka, co więcej odznaczają się wewnętrzną sprzecznością oraz nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym; podczas gdy nie ulega wątpliwości, iż ocena wiarygodności określonych środków dowodowych winna być dokonywana indywidualnie nie poprzez zestawienie wybranych, konsekutywnych fragmentów zeznań, i wywodzenie na tej podstawie ich generalnej wiarygodności, w szczególności w sytuacji gdy oczywistym się jawi, iż treść zeznań jest z jednej strony co najmniej wątpliwa, z drugiej poprzez odnoszenie się do okoliczności marginalnych nieprzydatna dla czynienia ustaleń faktycznych w sferze sprawstwa oskarżonej;
- przyznanie wiarygodności, w sekcji 2 uzasadnienia, zeznaniom świadka D. P., D. L. (2), M. M. (1), R. G. (1) i M. K. (2), w zakresie czynu odniesionego do liczby porządkowej 1.1.10 odnoszącej się do czynu przypisanego w pkt XIX dyspozytywnej części wyroku w sytuacji gdy wymienieni nigdy nie zeznawali w tym wątku postępowania i nie dysponują wiedzą w tej materii, podczas gdy w perspektywie całokształtu dowodów zgromadzonych w sprawie oczywistym jest, iż wskazani świadkowie nie mają jakiegokolwiek znaczenia dla dokonywania ustaleń relewantnych dla przypisania oskarżonej odpowiedzialności za zarzucany czyn;
- uznaniu za wiarygodną, w sekcji 2 uzasadnienia wyroku, opinii biegłych z zakresu informatyki w zakresie czynu odniesionego do liczby porządkowej 1.1.10 odnoszącej się do czynu przypisanego w pkt XIX dyspozytywnej części wyroku, w sytuacji gdy opinia ta nie tylko nie została wskazana jako dowód stanowiący podstawę ustaleń faktycznych we wskazanym zarzucie i pozostaje ona całkowicie irrelewantna dla czynienia na jej podstawie jakichkolwiek ustaleń faktycznych, bowiem w swojej treści w żaden sposób nie odnosi się do zarzucanego oskarżonej typu czynu zabronionego; podczas gdy swobodna ocena materiału dowodowego jest bezpośrednio sprzężona z faktami, które na ich podstawie mają być wykazane lub zweryfikowane, uznawaniu za wiarygodny dowód nie korespondujący w żaden sposób z faktem mającym być na jego podstawie wykazanym i czynieniu na tej podstawie ustaleń w sposób jednoznaczny narusza zasadę sędziowskiej swobody ufundowanej na treści art. 7 k.p.k.;
- bezzasadnym i nieuprawnionym uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonej M. Ś. jako pozostającymi w rzekomo rażącej sprzeczności z zeznaniami świadków, w tym A. C. (1), D. P., D. L. (2), M. K. (2), M. M. (1), N. G., wynikami przeszukań, oględzin, zabezpieczonymi dowodami rzeczowymi, jak również ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją, w tym bankową oraz zgromadzonymi w sprawie opiniami biegłych; podczas gdy wymienieni świadkowie nigdy nie zeznawali w sposób mogący choćby hipotetycznie pozostawać w kolizji z wyjaśnieniami oskarżonej, zaś materialne środki dowodowe zgromadzone w sprawie w żaden sposób nie podważają jej wiarygodności w tej mierze.
III. art. 413 § 1 pkt 4 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 332 § 1 pkt 2 i 4 poprzez:
- recypowanie wadliwego opisu zarzucanych oskarżonej czynów, których miała dopuścić się wspólnie i w porozumieniu z oskarżonym D. Ś. (1), zawartych w akcie oskarżenia w pkt XIX przejawiające się w przyjęciu, iż czynność ekwiwalentna dla korzyści majątkowej z art. 296a § 1 k.k. stanowią „zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegając na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla (...) Sp. z o.o., w tym wyborze oferty handlowej Spółki (...) niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu Spółki (...) przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną”, podczas gdy nie powinno ulegać wątpliwości, iż powyższe stanowi wyłącznie abstrakcyjną ocenę i charakterystykę niesprecyzowanych zachowań uniemożliwiające poprawne określenie rzeczywistego zdarzenia historycznego mającego być oskarżonemu przypisanemu, nie wskazuje on bowiem jakie decyzje były podejmowane i w jaki sposób spółka (...) miała być preferowana, a rozstrzygnięciem sądu może być wyłącznie konkretne zdarzenie faktyczne nie zaś jego abstrakcyjna ocena i charakterystyka.
W konsekwencji obrazy w/w norm postępowania – na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. oraz art. 438 ust. 3 k.p.k. – zarzucił dopuszczenie się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, poprzez:
- bezzasadne i nie polegające na prawdzie przyjęcie, iż oskarżony D. Ś. (1) legitymował się szczególnymi przymiotami podmiotowymi nadającymi mu status zdolnego do ponoszenia odpowiedzialności karnej z art. 296a § 1 k.k., co wprost rzutuje na możliwość przypisania sprawstwa oskarżonej;
- nie znajdujące oparcia w materiale dowodowym, przyjęcie, iż oskarżona obejmowała soją wolą i świadomością działanie wspólnie i w porozumieniu z oskarżonym D. Ś. (1), w zakresie czynu przypisanego jej w pkt XIX dyspozytywnej części wyroku;
- brak jakichkolwiek ustaleń w zakresie strony podmiotowej zarzucanych oskarżonej czynów wskazanych w pkt XIX i XX dyspozytywnej części wyroku;
- bezzasadne przyjęcie, iż oskarżona poświadczyła nieprawdę w wystawionych fakturach VAT nr (...), (...), (...), (...) i (...) wystawionych przez (...) sp. z o.o. na rzecz (...) sp. z o.o., w sytuacji gdy realizacja przedmiotu umowy w postaci raportów znajduje materialne potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym.
Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonej od zarzucanego jej czynu; ewentualnie, z daleko posuniętej ostrożności procesowej o przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonego B. B. (1)
,
adw. R. T., zaskarżył wyrok w całości i zarzucił:
1)
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a w szczególności art. 7, 410 i 424 § 1 pkt 1 k.p.k. polegająca na niezasadnym nadaniu przymiotu wiarygodności obciążającym oskarżonego wyjaśnieniom współoskarżonego P. S. (1) wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, oparciu się na dowodach takich jak wyniki przeszukań, oględzin oraz połączeń telefonicznych potwierdzających jedynie fakt posiadania gotówki przez oskarżonego P. S. (1), ale nie wskazujących na pochodzenie części tej gotówki od oskarżonego B. B. (1) oraz braku wyjaśnienia w uzasadnieniu w jakim zakresie dowody takie poza werbalnym ich przywołaniem tworzą podstawę uzasadnionego przyjęcia przekazania przez oskarżonego B. B. (1) korzyści majątkowej P. S. (1).
2)
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku i mających wpływ na jego treść, polegający na niezasadnym uznaniu, że oskarżony B. B. (1) we wskazanym w wyroku okresie przekazał oskarżonemu P. S. (1) gotówkę w łącznej wysokości 67.000 zł podczas gdy w świetle prawidłowej oceny zebranego w tym zakresie materiału dowodowego brak było uzasadnionych podstaw do takiego ustalenia.
3)
obrazę art. 7 k.p.k. polegającą na dowolnej a nie swobodnej ocenie dowodów a w szczególności wyjaśnień P. S. (1) oraz zeznań świadka M. L. (2), który Sąd nie dał wiary, a także pominięciu części zeznań świadka T. K. (2) w zakresie, w jakim przestawiali oni zakres decyzyjności P. S. (7), co w rezultacie skutkowało błędnymi ustaleniami faktycznymi w zakresie uznania w/w za osobę spełniającą przesłanki podmiotu występku z art. 296a § 1 k.k. oraz, że zaistniały pozostałe elementy tego czynu stanowiące ekwiwalent czynności korupcyjnych.
4)
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za postawę zaskarżonego wyroku i mających wpływ na jego treść polegający na niesłusznym uznani, że przyjmując od oskarżonego B. B. (1) domniemane korzyści majątkowe oskarżony P. S. (1) z racji pełnionej funkcji w Spółce (...) oraz uprawnień z nią związanych był osobą, o jakiej mowa w dyspozycji art. 296a § 1 k.k., a jego zachowania wypełniły przesłanki składające się na określony w tym przepisie ekwiwalent za przyjęcie korzyści majątkowych, podczas gdy w świetle prawidłowej oceny zebranego w tej sprawie materiału dowodowego brak było podstaw do takiego uznania.
Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego B. B. (1) od popełnienia zarzucanego mu czynu.
Obrońca oskarżonego Z. B. (1), adw. J. F., zaskarżyła wyrok w całości w zakresie dotyczącym oskarżonego, tj. w zakresie:
• punktu XXXVII ppkt b sentencji wyroku, tj. w zakresie w jakim Sąd warunkowo na okres próby 2 lat umorzył postępowanie wobec oskarżonego Z. B. (1);
• punktu XXXIX ppkt b sentencji wyroku, tj. w zakresie w jakim Sąd orzekł od oskarżonego Z. B. (1) na rzecz (...) Sp. z o.o., Sp.k nawiązkę w wysokości 10.000 złotych;
• punktu XLIX sentencji wyroku, tj. w zakresie w jakim Sąd zasądził solidarnie od oskarżonych: P. S. (1), P. L. (1), T. B. (1), D. K. (1), K. S. (1), P. N. (1), T. D. (1), W. F. (1), P. B., G. J. (1), S. G. (2), B. B. (2), Z. B. (1), M. G. (1), R. L. (1), G. P. oraz P. T. (1) na rzecz pokrzywdzonego Spółki (...) Sp. z o.o. kwotę 7.920 zł netto tytułem wydatków z tytułu ustanowienia pełnomocnika;
• punktu LI ppkt t sentencji wyroku, tj. w zakresie w jakim Sąd zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w częściach równych oraz wymierzył oskarżonemu Z. B. (1) opłatę w wysokości 100 zł.
i na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zarzuciła:
1)
mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania, tj. art. 410 k.p.k. w zw. z art. 2 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. oraz z art. 7 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, a przez to dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, tj. oceny nie uwzględniającej całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej skutkującej błędnym uznaniem, że oskarżony Z. B. (1) dopuścił się czynu opisanego w akcie oskarżenia z art. 296a § 2 k.k., podczas gdy:
a.
z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu meriti w zakresie ustaleń faktycznych, tj. faktów uznanych za udowodnione nie wynika, aby którykolwiek dowód wskazany jako podstawa czynienia ww. ustaleń (pkt. 1.1.13 uzasadnienia) dotyczył wprost i bezpośrednio oskarżonego Z. B. (1) (protokół przeszukania pomieszczeń oskarżonego P. S. (1), umowa wynajęcia skrytki sejfowej przez oskarżonego P. S., rejestr udostępniania skrytki sejfowej przez oskarżonego P. S. (1), protokół zatrzymania oskarżonego Z. B. (1), protokół oględzin, opinia biegłego z zakresu wyceny kamieni szlachetnych i kosztowności dotycząca oskarżonego P. S. (1), opinia biegłego z zakresu informatyki dotycząca oskarżonego P. S. (1), pisemne oświadczenie P. S. (1), dokumentacia skarpowa dotycząca oskarżonego P. S. (1), protokół sporządzenia kopii danych z dysków dotyczący oskarżonego P. S. (1), umowy K./(...), wykazy połączeń telefonicznych dotyczące oskarżonego P. S. (1), historia rachunku bankowego dotyczącą oskarżonego P. S. (1), co oznacza, że zarówno w toku postępowania przygotowawczego, jak i sadowego nie zgromadzono materiału dowodowego wskazującego na dopuszczenie się przez oskarżonego czynów opisanych w akcie oskarżenia;
b.
jedynym dowodem, który wprost odnosił się do oskarżonego Z. B. (1) były pomówienia przez współoskarżonego P. S. (1) na etapie postępowania przygotowawczego, których Sąd meriti nie poddał jakiejkolwiek analizie pod kątem ich rozbieżności z wyjaśnieniami oskarżonego Z. B. (1), jak również pod kątem ich ewentualnej zgodności z innymi nie budzącymi wątpliwości dowodami zgromadzonymi w aktach sprawy, które by potwierdzały wersję P. S. (1); nadto wyjaśnienia obciążające Z. B. (1) zostały przez oskarżonego P. S. (1) odwołane na etapie postępowania sądowego, co również nie znalazło odzwierciedlenia w analizie stanu faktycznego oraz materiału dowodowego dokonanej przez Sąd I instancji, pomimo iż żadne inne dowody nie wskazywały na istnienie jakiejkolwiek sprzecznej z prawem relacji pomiędzy P. S. (1) a przedsiębiorstwem (...), którego właścicielem jest Z. B. (1);
c.
oskarżony P. S. (1) dopiero od 1 kwietnia 2009 r. awansował na stanowisko dyrektora działu kupieckiego, wobec czego w okresie objętym aktem oskarżenia, tj. 2005-2007 nie mógł popełnić przestępstwa z art. 296a § 1 k.k., albowiem w ww. okresie nie pełnił funkcji kierowniczej w Spółce (...) z siedzibą we W. i nie miał decydującego wpływu na podejmowanie decyzji, a tym samym oskarżonemu Z. B. (1) nie można przypisać czynu z art. 296a § 2 k.k.;
d.
oskarżony Z. B. (1) przedstawił na etapie postępowania sądowego dowody z dokumentów dotyczących współpracy handlowej (...)
(...)oraz (...) Sp. z o.o. na okoliczność przeczącą zasadności postawionego w stosunku do niego zarzutu z art. 296a § 2 k.k. dowodzące braku wypełnienia przez niego znamion czynu opisanego w ww. zarzucie, a w szczególności rzekomego preferowania firmy przez oskarżonego P. S. (1) oraz podejmowaniu przez P. S. (1) decyzji korzystnych dla (...) (...), jednakże Sąd I instancji w całości pominął ww. dowody jako podstawę orzekania.
2)
mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania, tj. art. 5 § 2 k.p.k. poprzez jego niezastosowanie i rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego wątpliwości, których nie usunięto w postępowaniu dowodowym, a brak było innych stanowczych dowodów świadczących o winie oskarżonego; wątpliwości pojawiły się w następujących kwestiach:
a.
na czym miało polegać podejmowanie przez oskarżonego P. S. (1) decyzji handlowych korzystnych dla (...) (...), skoro z dowodów z dokumentów przedłożonych przez Z. B. (1) wynika, iż warunki handlowe pogarszały się w każdym kolejnym roku na niekorzyść (...) (...), albowiem przewidywały coraz większe obciążenia dla przedsiębiorstwa (...) i coraz większe zyski dla (...) Sp. z o.o., na czym miał polegać wybór oferty (...) (...), niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych, skoro oskarżyciel publiczny nie przedstawił ani jednego przykładu potwierdzającego brak wyboru przez (...) Sp. z o.o. oferty konkurencyjnej i wybór właśnie produktów (...) (...); nadto w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd meriti ani jednym słowem nie wypowiedział się na temat tego znamienia czynu przypisanego oskarżonemu P. S. (1) nie opisując również na czym miały polegać ww. czynności wykonawcze, co czyni wyrok w powyższym zakresie nieudowodnionym;
b.
na czym miał polegać czyn nieuczciwej konkurencji w zachowaniu oskarżonego P. S. (1) oraz oskarżonego Z. B. (1) skoro opisane zachowanie oraz zgromadzone dowody nie wyczerpały przesłanek opisanych w ustawie z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji;
c.
na czym miała polegać niedopuszczalna czynność preferencyjna i które ze zgromadzonych dowodów na to wskazują.
Podnosząc powyższe zarzuty, apelująca wniosła o:
1)
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego Z. B. (1) od zarzucanych mu czynów;
ewentualnie o:
2)
uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;
3)
zasądzenie na podstawie art. 632 pkt 2 KPK w zw. z art. 634 KPK od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego Z. B. (1) kosztów procesu, w tym kosztów ustanowienia obrońcy w postępowaniu przed sądem I instancji oraz w postępowaniu odwoławczym.
Obrońca oskarżonego T. D. (1), adw. T. M. (1), zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonego i zarzucił:
1.
na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. – obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, przeprowadzoną z naruszeniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, ujawniającą się w nieuzasadnionym odmówieniu waloru wiarygodności wyjaśnieniom T. D. (1) złożonym przed Sądem, podczas gdy wyjaśnienia te charakteryzowały się precyzyjnością, rzetelnością a także pozostawały tożsame w stosunku do wyjaśnień złożonych przez oskarżonego T. D. (1) w toku postępowania przygotowawczego – a nadto potraktowanie tych wyjaśnień przez Sąd I instancji jako niewiarygodnych, z uwagi na brak przyznania się oskarżonego T. D. (1) do popełnienia zarzucanych mu czynów;
2.
na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. – obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, przeprowadzoną z naruszeniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, poprzez brak oceny dowodu w postaci części wyjaśnień oskarżonego P. S. (1) złożonych w postępowaniu przygotowawczym, tj. wyjaśnień złożonych w toku drugiego przesłuchania (k. 1882), co doprowadziło do błędnego ustalenia, że współpraca między (...) a firmą (...) miała charakter wyłącznie korupcyjny, podczas gdy oskarżony P. S. (1) wyjaśnia, iż (...) Sp. z o.o. w czasie nawiązania współpracy poszukiwał firmy, która mogłaby być przeciwwagą dla dotychczasowego dostawcy (...);
3.
na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. – obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, przeprowadzoną z naruszeniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, poprzez brak oceny dowodu w postaci zeznań świadka J. C. złożonych zarówno w toku postępowania przygotowawczego jak i rozprawy głównej, który to dowód ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, gdyż z zeznań tych wynika obowiązujący w (...) SP. z o.o. mechanizm kontroli finansowej, w tym jej charakter, częstotliwość oraz wyniki z niej osiągane, a nadto obowiązek akceptacji przez Zarząd (...) Sp. z o.o. każdorazowej czynności podejmowanej ze strony pracowników Spółki, w tym oskarżonego T. D. (1) jako pełniącego funkcję D. sprzedaży;
4.
na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. – obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj. art. 4 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. oraz art. 366 § 1 k.p.k. poprzez niezbadanie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego T. D. (1), tj. zaniechanie przeprowadzenia dowodu przez Sąd I instancji przepływów finansowych na rachunkach bankowych należących do firmy (...) Sp. z o.o., bądź prywatnych rachunkach bankowych należących do oskarżonego T. D. (1), celem zweryfikowania wysokości kwot wypłacanych z w/w rachunków w okresie objętym treścią zrzutów wobec oskarżonego T. D. (1), która to analiza mogłaby zweryfikować istnienie lub nieistnienie czynności korupcyjnych we współpracy między (...) Sp. z o.o. a (...) Sp. z o.o.;
5.
na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. – obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj. art. 4 k.p.k., poprzez nieuwzględnienie wyjaśnień oskarżonego P. S. (1) złożonych przed sądem, poza okolicznościami bezspornymi, dotyczącymi organizacji pracy na stanowisku kupca, zakresu uprawnień i obowiązków P. S. (1), procedur prowadzenia negocjacji i zawierania kontraktów, podczas gdy wyjaśnienia oskarżonego P. S. (1) pozostają tożsame i logiczne w stosunku do drugich wyjaśnień złożonych w toku prowadzonego postępowania przygotowawczego, z których wprost wynika motywacja oskarżonego P. S. (1) do nawiązania stosunków gospodarczych z (...) Sp. z o.o. działająca przez oskarżonego T. D. (1).
Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o:
- uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego T. D. (1) i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów;
ewentualnie:
- uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego T. D. (1) i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu we Wrocławiu.
Obrońca oskarżonego W. F. (1) – adw. A. B. (2) - zaskarżył wyrok w pkt. XXIV, XXV, XXVI, XXXVIII lit. h), XLII lit. d), XLIX, L, LI. lit. m) zarzucając:
I.
błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za postawę wyroku mających wpływ na treść orzeczenia, polegających na następujących stwierdzeniach Sądu I instancji:
1)
przyjęciu przez Sąd I instancji, że zeznania świadka P. I. potwierdzają działanie oskarżonego W. F. (1) wspólnie i w porozumieniu z tym świadkiem, polegające na opisanym w zarzutach aktu oskarżenia udzielaniu korzyści majątkowych wskazanym osobom, w warunkach w których udział oskarżonego W. F. (1) w tych czynach, zgodnie z zeznaniami świadka P. I., polegała na rzekomym uzyskaniu od świadka informacji przez oskarżonego W. F. (1) o wręczaniu pieniędzy, która nie spotkała się ze sprzeciwem.
2)
przyjęciu, że oskarżony dopuścił się zarzucanych czynów w okresie od 1.01.2008 r. do 22.04.2010 r. pomimo, że w tym okresie, w czasie w sumie obejmującym połowę tego okresu, nie sprawował funkcji kierowniczych w Spółce (...).
3)
przyjęciu, na podstawie zeznań świadka P. I., że oskarżony uczestniczył w działaniach polegających na pozyskaniu pieniędzy z przeznaczeniem na łapówki, poprzez akceptowanie tzw. pustych faktur przedkładanych przez świadka P. I., podczas gdy świadek ten zeznał, że nie potrafi wskazać, czy oskarżony miał możliwość odróżnienia tzw. faktury pustej od faktury rzeczywistej i w oparciu o jakie kryteria miałby dokonać takiego odróżnienia.
4)
pominięciu przez Sąd I instancji oświadczenia oskarżonego W. F. (1), że świadek P. I. nigdy nie informował oskarżonego o przekazywaniu pieniędzy poprzez fikcyjne umowy, a umowy m.in. z firmami (...), których było nawet od kilkudziesięciu do kilkaset w miesiącu, oskarżony akceptował po rozliczeniu i opisaniu ich przez pracowników, a świadek P. I. samodzielnie zarządzał i rozliczał powierzony mu dział.
5)
przyjęciu przez sąd I instancji ustaleń polegających na stwierdzeniu, że oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów w oparciu o zeznania świadka T. G. (2), pomimo że świadek T. G. (2) zeznał, iż on oraz P. I., jako dyrektorzy odpowiedzialni za sprzedaż mieli bardzo dużą samodzielność, a kontrola ze strony oskarżonego W. F. (1) jako dyrektora generalnego, przy braku możliwości nadzorowania wszystkich operacji, dokonywana była po potwierdzeniu czynności przez podwładnych pracowników.
6)
pominięciu przez Sąd I instancji okoliczności, że w dniu 29.10.2015 r. zostało zawarte pomiędzy Spółką (...) Spółka z o.o. sp.k. a oskarżonym W. F. (1) porozumienie zawierające oświadczenie stron, w celu uniknięcia jakichkolwiek wątpliwości co do stanu relacji prawnych pomiędzy stronami o wzajemnym zrzeczeniu się wobec siebie jakichkolwiek roszczeń oraz pretensji, jakie mogą wynikać z dotychczasowych stosunków prawnych między stronami, zaistniałych do dnia 15.10.2015 r.
II.
obrazy przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia – art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. przez brak wskazania w uzasadnieniu wyroku, jakie fakty Sąd I instancji uznał za udowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych.
Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o :
1)
zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od obu zarzucanych mu czynów,
ewentualnie:
2)
o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonego W. F. (1) – adw. M. W. - zaskarżył wyrok w zakresie punktów XXIV i XXV, XXVI, XVIII lit. h, XLII lit. d, XLIXL, LI lit. m., na korzyść oskarżonego, zarzucając:
1)
obrazę przepisów prawa procesowego mająca wpływ na treść orzeczenia, tj.:
a)
naruszenie przepisu art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k., polegająca na dokonaniu przez Sad dowolnej, a przez to wadliwej oceny zgromadzonych w niniejszej sprawie dowodów skutkującej nieuzasadnionym przypisaniem oskarżonemu W. F. (1) odpowiedzialności za popełnienie zarzucanych mu czynów – przy jednoczesnym:
- pominięciu okoliczności, iż W. F. (1) wiedział i akceptował bezprawne zachowanie P. I. w sytuacji, gdy żadne inne dowody poza zeznaniami P. I. nie obciążają W. F. (1)
- pominięciu przez sąd okoliczności, iż W. F. (1) w okresie od istopada 2008 r. do czerwca 2009 r. zajmował stanowisko menedżera w (...) Sp. z o.o. i tym samym nie mógł popełnić zarzucanych mu czynów jako funkcjonariusz w spółce (...) sp. z o.o.;
- pominięciu przez Sąd okoliczności, iż W. F. (1) zawarł ze spółką (...) sp. z o.o. sp.k., ugodę na mocy której spółka (...) sp. z o.o., sp.k., zrzekła się jakichkolwiek roszczeń wobec W. F. (1), które mogły powstać do dnia 15 października 2015 r., a więc w okresie stawianego oskarżonemu zarzutu;
- wadliwe przyznanie waloru wiarygodności zeznaniom P. I. w zakresie, w którym P. I. wskazuje na wiedzę oraz świadomość oskarżonego co do popełnionych przez świadka czynów, podczas gdy zeznania T. G. (2) wskazują że W. F. (1) nie miał realnego mechanizmu weryfikacji działań P. I. poza weryfikacja wskaźnikową stosowaną w przypadku odchyleń przyjętych w spółce wskaźników weryfikacyjnych;
- wadliwe przyznanie waloru wiarygodności zeznaniom P. I. w zakresie, w którym P. I. wskazuje, że „wszyscy tak naprawdę kontrolowali te usługi” podczas gdy świadek T. G. (3) wprost wskazuje, że taka kontrola nie była możliwa;
- pominięcie zeznań syndyka L. K. (2), który w swoich zeznaniach zanegował możliwość wystawiania „pustych faktur” w spółce (...) sp. z o.o. oraz niekontrolowanego wypływu środków pieniężnych z uwzględnieniem, że syndyk pełnił swoją funkcję w okresie stawianych oskarżonemu zarzutów.
2) błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego orzeczenia, mające wpływ na jego treść, tj.:
- przyjęcie przez Sąd, iż oskarżony miał wiedzę o bezprawnych czynach P. I. przy braku jakichkolwiek innych dowodów niż dowód z zeznań P. I.;
- przyjęcie, że oskarżony W. F. (1) w okresie stawianych mu zarzutów pełnił funkcje kierownicze w spółce (...) sp. z o.o.
Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego W. F. (1) od popełnienia zarzucanego mu czynu; ewentualnie – uchylenie wydanego orzeczenia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonego L. G. (1) – adw. W. M. (3) – zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonego i zarzucił:
1.
obrazę przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:
1)
art. 7 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. i art. 4 k.p.k. poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, wbrew zasadzie obiektywizmu, przy nieuwzględnianiu zasad logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, co do sprawstwa i winy oskarżonego L. G. (1):
a)
poprzez nieobiektywne uznanie, iż wyjaśnienia oskarżonego P. S. (1) złożone w toku postępowania przygotowawczego są wystarczającym dowodem winy oskarżonego L. G. (1), podczas gdy nie stanowią one dowodu pełnowartościowego i spójnego z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, ponieważ nie zostały złożone bezinteresownie, ani konsekwentnie i nie są ze sobą zgodne w kolejnych fazach postępowania, a nadto nie znajdują potwierdzenia w żadnych innych, choćby posiłkowych dowodach, co doprowadziło do skazania osoby niewinnej – L. G. (1);
b)
bezzasadnej odmowie wiarygodności wyjaśnień oskarżonego L. G. (1), w sytuacji, gdy wyjaśnienia te są spójne na każdym etapie postępowania, konsekwentne, szczegółowo wyjaśniają proceder stosowany przez oskarżyciela posiłkowego (pokrzywdzonego spółkę (...)) w zakresie współpracy z dostawcami, a ponadto wyjaśnienia L. G. (1) korespondują z pozostałym materiałem dowodowym w sprawie;
co w konsekwencji doprowadziło do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych, które miały wpływ na wynik postępowania, a mianowicie:
a)
błędne ustalenie, iż oskarżony L. G. (1) swoim zachowaniem wypełnił ustawowe znamiona czynu zabronionego stypizowanego w art. 296a § 2 k.k.;
b)
błędne ustalenie, iż oskarżony L. G. (1) w okresie od 1 stycznia 2006 r. do 31 marca 2010 r. udzielił oskarżonemu P. S. (1) korzyści majątkowej w łącznej kwocie nie mniejszej niż 800.000 zł w zamian za zachowanie będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnienia ciążącego na nim obowiązku dbania o interes spółki (...);
c)
błędne ustalenie, iż oskarżony L. G. (1) podejmował działania mające na celu narażenie Spółki (...) sp. z o.o. na powstanie szkody;
d)
błędne ustalenie, iż oskarżony P. S. (1) podejmował decyzje handlowe korzystne dla spółki (...) z pokrzywdzeniem spółki (...);
e)
błędne ustalenie, iż oskarżony P. S. (1) preferował spółki (...) S.A. przy świadczeniu usług przeze (...) sp. z o.o. z pominięciem innych dostawców;
f)
pominięcie w ustaleniach faktycznych, iż spółka (...) w okresie współpracy ze spółką (...) tj. od 1 stycznia 2006 r. do 31 marca 2010 r. wypracowała duży zysk w związku z nałożeniem na spółkę (...) wysokich opłat marketingowych (opłaty promocyjne, półkowe);
g)
pominięcie w ustaleniach faktycznych, że oferowana przez spółkę (...) cena sprzedaży alkoholu była najniższa na rynku;
h)
błędne ustalenie, iż oskarżony P. S. (1) samodzielnie podejmował decyzje w zakresie wprowadzania dostawców, asortymentu, promocji oraz wszelkich działań handlowych w spółce (...).
2)
art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie dowodów z dokumentów w postaci: faktur dostaw towarów z firmy (...) S.A. do firmy (...) z okresu od 2009 do 17.10.2012 r., korespondencji mailowej z grudnia 2011 r. z (...) do (...), dokumentów pod nazwa ramowe warunki zakupu, ramowych warunków współpracy na rok 2012, 3-maila z grudnia 2011 r., wyroku Sadu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 13 marca 2013 r., sygn.. X GC 373/12, wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 21 maja 2019 r., sygn.. X GC 62/13, wyciągu danych z Sądu Rejonowego we Wrocławiu, Wydział Gospodarczy Krajowy Rejestr Sądowy dotyczących spółki (...) wskazanych szczegółowo we wniosku dowodowym oskarżonego L. G. (1) z dnia 21 sierpnia 2020 roku, które to dowody zostały przeprowadzone na rozprawie z dnia 27 sierpnia 2020 r., co skutkowało błędnym ustaleniem, że L. G. (1) swoim zachowaniem wypełnił znamiona czynu zabronionego stypizowanego w art. 296a § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.
3)
art. 4 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. poprzez nieuzasadnione uznanie, że wszelkie niedające się usunąć wątpliwości zostały w sprawie wyjaśnione, podczas gdy z materiału dowodowego wynika, iż wątpliwości takie istnieją i dotykają istotnych dla oceny zawinienia oskarżonego kwestii, w szczególności w zakresie ustalenia, iż oskarżony L. G. (1) udzielił P. S. (1) korzyści majątkowych w łącznej kwocie nie mniejszej niż 800.000 zł w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień, a ponadto że wybór oferty spółki (...) S.A. naraził lub mógł narazić spółkę (...) sp. z o.o. na powstanie szkody, które to wątpliwości należało rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego L. G. (1).
4)
art. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k. i art. 6 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego oskarżonego L. G. (1), złożonego na rozprawie w dniu 21 lipca 2020 r. z tej przyczyny, iż w ocenie Sądu wnioski dowodowe wykazują okoliczności, które nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a ponadto zmierzają do przedłużenia postępowania, podczas gdy przeprowadzenie zawnioskowanych dowodów było konieczne dla wykazania okoliczności wskazujących na brak wypełnienia przez oskarżonego L. G. (1) znamion przestępstwa stypizowanego w art. 296a § 2 k.k.
2.
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za postawę rozstrzygnięcia, a mających istotny wpływ na treść wyroku poprzez wadliwe ustalenie, że spółce (...) została wyrządzona szkoda, a ponadto zachodziły przesłanki orzeczenia nawiązki na rzecz pokrzywdzonego, co skutkowało błędnym zastosowaniem art. 46 § 2 k.k.
Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego L. G. (1) od zarzuconego mu czynu.
Obrońcy oskarżonego M. G. (1) – adw. Ł. C. i adw. H. W. (1) – zaskarżyli wyrok w pkt XXXVII c), XXXIX c), XLIX oraz LI u) na korzyść oskarżonego zarzucając:
1.
Obrazę przepisów postępowania, a to:
a.
art. 410 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. poprzez brak uwzględnienia całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, przede wszystkim zaś brak poczynienia ustaleń faktycznych w oparciu o zeznania świadków J. Ł. i M. J. (2), a także świadka P. K. (1), w zakresie w którym świadek ów wskazywał na zatajanie przez P. S. (1) podczas składania przez niego wyjaśnień na etapie postępowania przygotowawczego osób wręczających mu korzyści majątkowe, jak również dowody z dokumentów przedstawionych przez oskarżonego M. G. (1) w trakcie złożonych przez niego w dniu 21 lipca 2020 r. wyjaśnień oraz dowody z rachunków (...) spółki (...), a w konsekwencji wynikające z nich okoliczności, które świadczą o tym, że:
- oskarżony M. G. (1) nie był z ramienia spółki (...) osobą prowadzącą negocjacje ze spółką (...), w tym nie ustalał warunków współpracy z oskarżonym P. S. (1), w szczególności nie czynił tego podczas bezpośrednich spotkań, spotykał się zaś z P. S. (1) sporadycznie i w towarzystwie (...), który bezpośrednio negocjował z P. S. (1) warunki handlowe pomiędzy (...) a (...) Polska;
- oskarżony M. G. (1) w typowanych przez oskarżyciela publicznego terminach nie mógł spotkać się z oskarżonym P. S. (1), w celu przekazania mu środków finansowych z uwagi na fakt, że w tym czasie przebywał w innych częściach Polski;
- brak było jakichkolwiek racjonalnych przesłanek wskazujących na przekazanie P. S. (1) środków finansowych, poza środkami wskazanymi w łączących T. K. Polska umowach handlowych;
- z rachunków spółki (...) ani z rachunków oskarżonego M. G. (1) nie zostały wypłacone środki pieniężne, które miałyby być wręczone oskarżonemu P. S. (1) tytułem korzyści majątkowej;
- oskarżony P. S. (1) nie był osobą podejmującą samodzielne decyzje w imieniu spółki (...) w zakresie relacji handlowych łączących tę spółkę z jej kontrahentami;
- oskarżony P. S. (1) składając wyjaśnienia w toku postępowania przygotowawczego chronił przed odpowiedzialnością karną niektóre osoby wręczające mu korzyści majątkowe;
b. art. 7 k.p.k. w zw. z 5 § 2 k.p.k. oraz 4 k.p.k., art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 k.p.k., poprzez dowolną, sprzeczną z zasadami logiki oraz wskazaniami wiedzy i doświadczeni życiowego, ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie, brak rozstrzygnięcia rodzących się wątpliwości na korzyść oskarżonego, a także nieuwzględnienie dowodów korzystnych dla oskarżonego, jak również sporządzenie uzasadnienia w sposób utrudniający kontrolę zaskarżonego wyroku, przede wszystkim zaś dowolną, sprzeczną z zasadami logiki oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego ocenę dowodów w postaci:
- wyjaśnień oskarżonego P. S. (1) złożonych przed Sądem poprzez pozbawienie ich waloru wiarygodności podczas gdy oskarżony P. S. (1) w sposób logiczny wyjaśnił przyczynę modyfikacji swoich depozycji złożonych na etapie postępowania przygotowawczego, a także złożył przed Sądem logiczne wyjaśnienia wskazując miedzy innymi, że podczas wyjaśnień składanych w postępowaniu przygotowawczym oprócz osób wręczających mu korzyści majątkowe pomówił także osoby, które owych korzyści mu nie wręczały;
- wyjaśnień oskarżonego P. S. (1) złożonych w postępowaniu przygotowawczym, w zakresie okoliczności rzekomego przekazywania przez oskarżonego M. G. (1) środków pieniężnych oskarżonemu P. S. (1), które to wyjaśnienia, wbrew ocenie Sądu, są wewnętrznie niespójne, jak również są niespójne z pisemnym oświadczeniem oskarżonego P. S. (1), a także depozycjami oskarżonego M. G. (1) oraz obiektywnymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, co przekonuje o ich wadliwości;
- wyjaśnień oskarżonego P. S. (1), złożonych w postępowaniu przygotowawczym w zakresie celu rzekomego przekazywania przez oskarżonego M. G. (1) środków pieniężnych oskarżonemu P. S. (1), podczas gdy z przedmiotowych wyjaśnień, w całości uznanych prze Sąd za wiarygodne nie wynika aby rzekome korzyści majątkowe wręczane były przez M. G. (1) P. S. (1) w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych oskarżonemu P. S. (1) uprawnień i niedopełnienia ciążącego na nim obowiązku dbania o interes spółki (...), mogące wyrządzić tej spółce szkodę majątkową, a polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla (...), w tym wyborze oferty (...) niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu spółki (...) przy świadczeniu usług przez spółkę (...);
- wyjaśnień oskarżonego P. S. (1) złożonych przed Sądem w zakresie możliwości podejmowania przez niego decyzji w spółce (...), poprzez odmowę im wiarygodności, podczas gdy z całokształtu prawidłowo ocenionego materiału dowodowego, w tym dokumentów przedstawionych przez oskarżonego M. G. (1) wynika, że P. S. (1) nie był samodzielny w podejmowaniu decyzji w imieniu spółki (...) odnoszących się do relacji handlowych łączących spółkę z jej kontrahentami;
- zeznań świadków K. O. i T. K. (2), poprzez uznanie za wiarygodne, w zakresie w jakim twierdzili, iż „w praktyce” działania oskarżonego P. S. (1) były samodzielne i automatycznie aprobowane przez przełożonych, podczas gdy zasady doświadczenia życiowego i zakresy obowiązków w firmie (...) przeczą takim twierdzeniom, a co za tym idzie ustaleniom Sądu;
- wyjaśnienia oskarżonego M. G. (1) złożonych przed Sądem, dowolnie uznanych za niewiarygodne, podczas gdy zgodne są one z dowodami zgromadzonymi w toku postępowania, a w szczególności z dowodami z dokumentów przedstawionych przez oskarżonego podczas depozycji oraz dowodami z zeznań świadków J. Ł. i M. J. (2);
- zeznań świadków E. H., R. B. (2), G. K., M. M. (2), A. B. (3), G. Ś. oraz W. K. (3) poprzez uznanie ich za wiarygodne, w zakresie w jakim wykluczyli oni możliwość bezprawnego wpływania na treść wyjaśnień oskarżonego P. S. (1), podczas gdy wskazania doświadczenia życiowego, a także inne dowody zgromadzone w sprawie, w tym wyjaśnienia oskarżonego M. G. (1) przeczą takim ustaleniom;
- analizy połączeń telefonicznych oskarżonego P. S. (1) z numerem telefonu przypisanym oskarżonemu M. G. (2), z której Sąd wyprowadził dowolny wniosek, że oskarżony M. G. (2) spotkał się z oskarżonym P. S. (1), a w konsekwencji na takich spotkaniach przekazał mu środki pieniężne, podczas gdy wszechstronna ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie przeczy takim ustaleniom.
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, poprzez przyjęcie, że w okresie od 1 stycznia 2009 r. do 22 kwietnia 2010 r. we W. M. G. (1) udzielił P. S. (1) korzyści majątkowej w łącznej kwocie nie mniejszej niż 70.000 zł, że korzyści majątkowe zostały udzielone w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych P. S. (1) uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową spółce (...), a polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla (...), w tym na wyborze oferty (...) niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu (...) przy świadczeniu usług przez spółkę (...), a w konsekwencji, że oskarżony M. G. (2) dopuścił się zarzucanego mu czynu, podczas gdy prawidłowe ustalenia faktyczne nie prowadzą do takiego wniosku.
Podnosząc powyższe zarzuty, obrońcy wnieśli o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu; ewentualnie – o uchylenie skarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Obrońca oskarżonego G. J. (1), adw. P. W. (2), zaskarżył wyrok w pkt XXVIII, XXXVIII, XLIX, LI w części dyspozycyjnej wyroku w całości na korzyść oskarżonego, zarzucając:
I.
naruszenie prawa materialnego, a to:
1.
art. 296a § 2 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, przez co orzeczenie nie odpowiada prawu, poprzez:
a)
zaniechanie ustalenia, jakie konkretnie zachowanie P. S. (1) miało być ekwiwalentem rzekomo otrzymanego przysporzenia majątkowego oraz istnienia związku przyczynowego pomiędzy rzekomym zachowaniem G. J. (1) a P. S. (1), podczas gdy przestępstwo popełnienia, kto udziela lub obiecuje korzyść majątkową osobie pełniącej funkcję kierowniczą w jednostce organizacyjnej wykonującej działalność gospodarczą lub pozostając z nią w stosunku pracy, umowy zlecenia lub umowy o dzieło w zamian za nadużycie udzielonych mu uprawnień lub niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku mogące wyrządzić tej jednostce szkodę majątkową albo stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji lub niedopuszczalną czynność preferencyjną na rzecz nabywcy lub odbiorcy towaru, usługi lub świadczenia;
b)
przyjęcia, że P. S. (1) mógł być podmiotem zarzucanego czynu, podczas gdy podmiotem czynu może być wyłącznie osoba pełniąca funkcję kierowniczą, w tym pod względem formalnym.
2.
art. 12 § 1 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, przez co orzeczenie nie odpowiada prawu, poprzez zaniechanie wskazania przez Sąd poszczególnych zachowań składających się na przyjęty czyn ciągły, a to czasu, miejsca, sposobu i okoliczności jego popełnienia oraz skutków, a zwłaszcza wysokości powstałej szkody, podczas gdy obowiązkiem Sadu było ustalenie wszystkich zachowań składających się na przestępstwo ciągłe.
3.
art. 46 § 1 i 2 k.k. poprzez jego błędną wykładnię, przez co orzeczenie nie odpowiada prawu i uznanie, że rzekome zachowanie G. J. (1) miało spowodować szkodę po stronie (...) i w efekcie orzeczenie wobec oskarżonego nawiązki, w sytuacji gdy doktryna i judykatura zgodnie wskazują metodę dyferencyjna (różnicową) jako sposób określenia wysokości szkody majątkowej, której zastosowanie polega na tym, że porównuje się dwie wartości, a mianowicie stan majątku poszkodowanego istniejący po zdarzeniu, z którego szkoda wynikła, z hipotetycznym stanem majątku poszkodowanego, który istniałby, gdyby owo zdarzenie nie nastąpiło, a wysokość szkody jest różnicą pomiędzy wartością tych stanów majątkowych, w okolicznościach sprawy zaś oczywistym jest, że rzekome przekazanie środków pieniężnych P. S. (1) nie miało żadnego wpływu na stan składników majątkowych pokrzywdzonej, wymienione środki pieniężne nie stanowiły przecież elementu ceny określonej w umowie o współpracy między podmiotami, a miały charakter od ceny niezależny, miały być one, zgodnie z aktem oskarżenia, przekazane P. S. (1), a nie P. S. (1) działającemu jako Pełnomocnik pokrzywdzonej.
II. obrazę przepisów prawa procesowego, która miała istotny wpływ na treść orzeczenia, a to:
1) art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., poprzez zaniechanie wskazania w części wstępnej i dyspozytywnej wyroku czasu, miejsca, sposobu i okoliczności jego popełnienia oraz skutków, a zwłaszcza wysokości powstałej szkody, podczas gdy obowiązkiem Sądu było ustalenie wszystkich zachowań składających się na przestępstwo, w szczególności przestępstwo ciągłe.
2) art. 7 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez:
a) ustalenie w części 3.1 uzasadnienia wyroku, że „(…) ekwiwalentem otrzymanego przysporzenia miały być zachowania P. S. (1) będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...). Polegały one na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla (...) S.A., w tym wyborze oferty (...) S.A. niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu (...) S.A. przy świadczeniu usług przez Spółkę (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną (…)”, co stanowi błąd określany jako „to samo przez to samo”, lub błędne koło bezpośrednie, a w efekcie przyjęcie przez Sąd I instancji, że „czynność preferowana, która miała być dokonana jako rzekomy ekwiwalent czynności sprawczej G. J. (1) to czynność preferowana”;
b) dokonanie dowolnej oceny wyjaśnień oskarżonego P. S. (1) złożonych w toku postępowania przygotowawczego i uznanie, że są one w zakresie, w jakim obciążają G. J. (1) logiczne i konsekwentne, a następnie dokonanie na ich podstawie ustaleń faktycznych, podczas gdy przywołane wyjaśnienia oskarżonego złożone w określonej sytuacji procesowej były koniunkturalne, noszą cechy pomówienia, które nie stanowią wiarygodnego dowodu, a w szczególności są niespójne, niejasne, sprzeczne wewnętrznie, oraz zewnętrznie, w odniesieniu do pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przy jednoczesnym bezzasadnym odmówieniu wiary konkretnym i konsekwentnym wyjaśnieniom G. J. (1), a w szczególności;
c) pominięcie zeznań świadka G. Z. z dnia 1 kwietnia 2019 r., Dyrektora ds. Kluczowych Klientów, (...), który zeznał jednoznacznie, że:
• generalnie spółka (...) w tych czasach dynamicznie się rozwijała, kupowała nowe towary stąd zwiększały się moce produkcyjne i stąd też potrzebowała profesjonalnej pomocy w obsłudze, a grupa (...) tym się charakteryzowała, że na podstawie umowy między VanPurem a grupą (...) za efekty pracy była wynagradzana prowizyjnie;
• (...) charakteryzowała się największym profesjonalizmem na rynku, była skuteczna w działaniu, umowa która była zawarta pomiędzy firmami polegała na tym, że nie było odpłatności za nic, tylko musiał być efekt sprzedażowy, a (...), który się rozwijał, nie chciał ryzykować zatrudnianiem nowych ludzi, w związku z czym korzystał z (...);
• wynagrodzenie było wypłacane na podstawie faktur, one były później weryfikowane czy faktycznie zgadzają się sprzedane ilości, ilość razy prowizja za sztukę;
• nigdy przedstawiciele (...) nie podpisywali dokumentów (...), był to najpierw świadek G. Z., potem zastępca dyrektora, a na końcu M. K. (4);
• nic mu nie wiadomo, żeby (...) przekazywał jakieś inne środki oprócz tych prowizyjnych, nie spotkał się z taką sytuacją, żeby (...) miał korumpować przedstawicieli firm kontrahentów za pośrednictwem spółki (...);
• pomięcie zeznań świadka M. K. (4) – Prezesa Zarządu z dnia 25 października 2010 r., który zeznał jednoznacznie, że :
• w przypadku kontraktów rocznych z sieciami negocjowane są tylko warunki techniczne i cenowe, pozostałe warunki umów są niezmienne, ponieważ są to umowy o charakterze międzynarodowym, gdzie w oparciu o te wytyczne są zawierane umowy na całym świecie;
• o podpisaniu kontraktu rocznego oraz o określeniu warunków technicznych kontraktu decydował M. K. (4);
• w odniesieniu do (...) zapotrzebowanie na asortyment jest określane pod koniec roku poprzedzającego rok zawarcia nowej umowy handlowej;
d)pominięcie wyjaśnień G. J. (1), który podczas przesłuchania w dniach 3 września 2010 r. oraz 5 października 2017 r., zaprzeczył działaniom korupcyjnym i wskazał, że :
• nigdy nie przekazywał żadnych kwot pieniędzy ani innych form gratyfikacji w związku ze współpracą (...) z (...);
• znajomość z P. S. (1) nie dawała żadnych preferencji ani przywilejów we współpracy handlowej (...) z (...);
• (...) podjęła negocjacje z centralą sieci (...) w Niemczech w efekcie, czego stała się strategicznym dostawcą produktów marki własnej, tj. najtańszego piwa na półce dla sieci (...) w Europie centralnej, od blisko 10 lat dostarczając do spółek (...) w takich krajach jak Czechy, Słowacja, Rumunia, Bułgaria, Chorwacja i Polska, co oznacza, że kupcy w poszczególnych krajach realizują jedynie ustalenia podjęte przez głównego kupca międzynarodowego, i tak samo odbywało się to w czasie, gdy kupcem w (...) oddziale (...) był P. S. (1);
• wydatki, jakie (...) poniosła w latach, które dotyczą zarzucanych oskarżonemu czynów przedstawiają się następująco: 2006 r. – 80.000 zł; 2007 r. – 170.000 zł; 2008 r. – 168.000 zł; 2009 r. – 180.000 zł; 2010 r. – 100.0000 zł;
• współpraca pomiędzy (...) a (...) rozpoczęła się od sieci (...), była to profesjonalna dobrze zorganizowana firma, a współpraca od pierwszego dnia przebiegała wzorowo, stąd podczas jednego ze spotkań z panem B., które miało miejsce w roku 2008 padła propozycja obsługi sieci (...) przez (...);
• nie miał ze strony (...) nigdy sygnałów ani informacji, że klient (...) wymaga czy oczekuje dodatkowych gratyfikacji w ramach świadczonych usług;
e)pominięcie wyjaśnień T. B. (1), P. L. (1), K. S. (1) i D. K. (1), którzy wprost zaprzeczyli jakiemukolwiek udziałowi (...), w tym G. J. (1), w popełnieniu przestępstwa;
f) pominięcie dowodów z dokumentów: polityka rachunkowa Spółki; raporty biegłych rewidentów ze sprawozdań fin. 2005-2010 ; umowy o świadczeniu usług, zlecenia i o dzieło; zeznania (...) do umów o dzieło i zlecenia; analityczne wydruki operacji na kontach księgowych; potwierdzenie sald z konta 2; inwentaryzacja gotówki w kasie na dzień bilansowy; sprawozdania finansowe wraz z załącznikami (w tym informacja dodatkowa), z których jednoznacznie wynikało, że nie były wypłacane przez P. S. (1) ze strony (...) żadne środki pieniężne;
3)
art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 k.p.k. poprzez wadliwe sporządzenie pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, polegające na oderwaniu ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd od źródeł dowodowych, w sposób uniemożliwiający prześledzenie i skontrolowanie wydanego w sprawie orzeczenia Sądu, a w szczególności poprzez:
a)
zaniechanie wskazania, na jakich dowodach osobowych, i w jakim zakresie, oparł się Sąd czyniąc ustalenia obciążające oskarżonego w sytuacji, gdy przywołane przez Sąd w uzasadnieniu dowody osobowe i rzeczowe nie potwierdzają sprawstwa i winy oskarżonego;
b)
zaniechanie wyjaśnienia na jakiej podstawie ustalona została kwota rzekomo wręczonych P. S. (1) przez G. J. (1) korzyści majątkowych, tym bardziej, że kwota 250.000 zł została ujawniona w zarzucie dopiero 13 lutego 2015 r., skąd miałyby pochodzić środki pieniężne przekazywane rzekomo P. S. (1), czy wymienione środki pieniężne w ogóle istniały, kiedy konkretnie, w jaki sposób i w jakich wysokościach miały być przekazywane i co konkretnie zostało miało zostać uzyskane w zamian za rzekomo przekazane środki pieniężne;
c)
sporządzenie uzasadnienia wyroku z pominięciem logicznego uzasadnienia, dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, w tym zeznań świadków G. Z., M. K. (4), wyjaśnień oskarżonych G. J. (1), T. B. (1), P. L. (1), K. S. (1), D. K. (1), w szczególności braku spójnego i logicznego wyjaśnienia istotnych różnić w treści wyjaśnień oskarżonego P. S. (1);
d)
zaniechanie wskazania poszczególnych zachowań składających się na przyjęty w kwalifikacji prawnej czyn ciągły, a to czasu, miejsca, sposobu i okoliczności jego popełnienia, czynności, która została uzyskana w zamian za wymienione zachowania oaz związku przyczynowego pomiędzy tymi zachowaniami a wymienioną czynnością, a wreszcie skutków tych rzekomych zachowań, w sytuacji gdy przedmiotem rozpoznania sprawy przez Sąd jest zarzucany oskarżonemu czyn zabroniony, a więc obowiązkiem Sądu jest ustalenie wszystkich zachowań oskarżonego składających się na taki czyn, a Sąd rozpoznający sprawę nie może w takim wypadku ograniczać się wyłącznie do zachowań opisanych przez oskarżyciela, tym bardziej, że w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd I instancji nie przedstawił żadnych dowodów, które pozwoliłyby na ustalenie przywołanych wyżej zachowań w sposób przewidziany prawem, skutkiem czego oskarżony nie wie, jakie zachowania zostały mu przypisane wyrokiem i w jaki sposób w istocie miał rzekomo naruszyć prawo;
e)
poprzez zaniechanie wskazania w treści wyroku i uzasadnienia jaki stan prawny dla przepisu art. 296a k.k. został zastosowany w rozstrzyganiu w sprawie, zważywszy na zmianę przepisów prawa karnego od 1 lipca 2003 r. do 18 grudnia 2008 r. i do 29 lipca 2016 roku – i przyjęcie jednolitego stanu prawnego dla całokształtu okresu popełnionych czynów zabronionych w okresie od 2006 r. do 2010 r. - skutkowało brakiem jakichkolwiek rozważań dotyczących wypełnienia znamiona typu czynu zabronionego w określonym czasie i miejscu wg obowiązującego prawa – co ma istotne znaczenie dla ustalenia odpowiedzialności prawno-karnej oskarżonych.
4)
art. 5 § 2 k.p.k. poprzez naruszenie zakazu czynienia niekorzystnych domniemań w sytuacji, gdy stan dowodów nie pozwala na ustalenie faktów, przejawiających się w błędnym ustaleniu, iż w okresie od 1 stycznia 2006 r. do 22 kwietnia 2010 r. we W., działając wspólnie i w porozumieniu z T. B. (1), P. L. (1), D. K. (1) K. S. (1), udzielił P. S. (1), pełniącemu funkcję kierowniczą w Spółce (...) z siedzibą we W. i mającemu istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...), korzyści majątkowych w łącznej kwocie nie mniejszej niż 250.000 zł, w zamian za rzekome zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla (...) S.A., niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu (...) S.A. przy świadczeniu usług prze Spółkę (...), sytuacji gdy:
a)
ustalenia Sądu opierają się wyłącznie na wyjaśnieniach P. S. (1), które złożone w określonej sytuacji procesowej były koniunkturalne, noszą cechy pomówienia, które nie stanowią wiarygodnego dowodu, a w szczególności są niespójne, niejasne, sprzeczne wewnętrznie oraz pozostają w sprzeczności z całym pozostałym materiałem dowodowym, w tym zeznaniami G. Z., M. K. (5), wyjaśnieniami G. J. (1), T. B. (1), P. L. (1), K. S. (1), D. K. (1);
b)
nie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, skąd miałyby pochodzić środki pieniężne przekazywane rzekomo P. S. (1), czy wymienione środki pieniężne w ogóle istniały, kiedy konkretnie, w jaki sposób i w jakich wysokościach miały być przekazywane, i co konkretnie miało zostać uzyskane w zamian za rzekomo przekazane środki pieniężne, tym bardziej, że kwota 250.000 zł została ujawniona w zarzucie dopiero 13 lutego 2015 r.;
c)
nie można ustalić na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zachowań składających się na przyjęty w kwalifikacji prawnej czyn ciągły, a to czas, miejsce, sposób i okoliczności jego popełnienia, czynności, które zostały uzyskane w zamian za wymienione zachowania oraz związek przyczynowy pomiędzy tymi zachowaniami a wymienioną czynnością, a wreszcie skutki tych rzekomych zachowań ;
tym samym dowody, a w zasadzie dowód, któremu Sąd dał wiarę z pominięciem wszystkich pozostałych dowodów, stworzył „lukę” co do istnych elementów czynu, natomiast Sąd tak powstałą „lukę”, wobec braku możliwości jej realnego usunięcia, przy braku w tym zakresie poszlak, dowodów pośrednich, a tym bardziej dowodów bezpośrednich, usunął w formie domniemania wystąpienia w/w zdarzeń, a więc rozstrzygnął powstałe wątpliwości na niekorzyść oskarżonego.
III. spowodowany przywołanymi wyżej licznymi i poważnymi uchybieniami natury procesowej błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść orzeczenia, polegający na bezprawnym i nieuzasadnionym przyjęciu, że w okresie od 1 stycznia 2006 r. do 22 kwietnia 2010 r. we W., działając wspólnie i w porozumieniu z T. B. (1), P. L. (1), D. K. (1) i K. S. (1), udzielił P. S. (1), pełniącemu funkcję kierowniczą w Spółce (...) z siedzibą we W. i mającemu istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością Spółki (...), korzyści majątkowych w łącznej kwocie nie mniejszej niż 250.000 zł, w zamian za rzekome zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes Spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla (...) S.A., w tym wyborze oferty (...) S.A. niezależnie od jakości ofert konkurencyjnych oraz preferowaniu (...) S.A. przy świadczeniu usług przez Spółkę (...).
Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący obrońca wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie oskarżonego G. J. (1) od wszystkich zarzuconych mu czynów; ewentualnie – uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonego R. L. (1), adw. Z. P., zaskarżył wyrok w całości w zakresie dotyczącym tego oskarżonego i zarzucił:
- obrazę przepisów postępowania, a to:
a)
art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez pominięcie przy analizie zeznań świadków H. W. (2), M. L. (3), T. G. (1) i M. S. (2) fragmentów ich zeznań złożonych w toku postępowania sądowego, w których doprecyzowali oni swoje wcześniejsze twierdzenia, a skoncentrowanie się wyłącznie na określonych fragmentach ich zeznań złożonych w postępowaniu przygotowawczym, a w konsekwencji zniekształcenie ich twierdzeń (zeznań).
b)
art. 7 k.p.k. poprze dowolną ocenę zeznań świadka M. S. (1) i wyprowadzenie na ich podstawie wniosku, że „M. S. (1) zaprzeczył, aby spółka (...) współpracowała ze Spółką (...)”, podczas gdy prawidłowa ocena zeznań tego świadka prowadzi do wniosku, że świadek ten co najwyżej nie był w stanie potwierdzić współpracy między tymi dwiema spółkami, a z całą pewnością ta współpraca – której świadek wcale nie wykluczył – nie miała miejsca z jego inicjatywy i przy jego bezpośrednim udziale, a także poprzez dowolną ocenę wyjaśnień oskarżonych P. L. (1), T. B. (1) i D. K. (1), którzy przed Sądem logicznie, spójnie i konsekwentnie wyjaśniali, że współpraca między (...) a (...) nie była pozorowana celem umożliwienia wręczania P. S. (1) korzyści majątkowych, a których wyjaśnienia są spójne także z wyjaśnieniami R. L. (1) i znajdują potwierdzenia w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy, w tym w raportach przygotowanych przez (...), która to obraza miała wpływ na treść orzeczenia, bowiem skutkowała błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, sprowadzającym się do uznania, że oskarżony R. L. (1) popełnił zarzucany mu czyn;
- obrazę przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu, a to art. 296a § 2 w zw. z 1 k.k., poprzez jego błędne zastosowanie, w sytuacji gdy – nawet jeśli by przyjąć, że R. L. (1) faktycznie dopuścił się zarzucanego mu zachowania - to nie mogło ono realizować jednego ze znamion przestępstwa z art. 296a § 1 k.k. i wiązać się z niedopuszczalną czynnością preferencyjną, albowiem „niedopuszczalna czynność preferencyjna” w rozumieniu art. 296a § 1 k.k. powinna nastąpić na rzecz nabywcy lub odbioru towaru, usługi lub świadczenia, podczas gdy (...) Sp. z o.o. była dostawcą towaru względem Spółki (...) (a nie nabywcą czy odbiorcą).
Podnosząc powyższe zarzuty apelujący obrońca wniósł o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego R. L. (1).
Obrońca oskarżonego W. W. (1), adw. J. G. (2), zaskarżył wyrok w całości na korzyść tego oskarżonego i zarzucił:
I.
obrazę prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu nieprawomocnie przypisanego oskarżonemu, a to:
A.
art. 296a § 2 k.k. w zw. z art. 296a § 1 k.k. poprzez błędną wykładnię okoliczności modalnych przestępstwa korupcji gospodarczej wysławiających czynności stanowiące – zgodnie z intencją (a – tym samym – motywacją) sprawcy czynu z art. 296a § 2 k.k. – ekwiwalent udzielanych korzyści majątkowych, a to:
- zachowania stwarzającego możliwość wyrządzenia jednostce organizacyjnej prowadzącej działalność gospodarczą szkody majątkowej, co wynikało z niedostrzeżenia przez Sąd pierwszej instancji, że możliwość taka stanowić musi cechę tkwiącą w zachowaniu osoby przyjmującej korzyść, a – tym samym, że dla realizacji tego znamienia, a także realizacji znamion przestępstwa z art. 296a § 2 k.k. w warunkach określonych w art. 296a § 1 k.k., nie jest wystarczające stwierdzenie abstrakcyjnej możliwości wyrządzenia takiej szkody, lecz że musi to być możliwość skonkretyzowania, a więc rzeczywista;
- zachowania stanowiącego czyn nieuczciwej konkurencji, co wyrażało się w niedostrzeżeniu, że przypisanie tej kwalifikacji określonemu zachowaniu wymaga w świetle art. 3 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (u.z.n.k):
• stwierdzenia sprzeczności oczekiwanego przez sprawcę czynu z art. 296a § 2 k.k. zachowania osoby przyjmującej korzyść z prawem lub z dobrymi obyczajami, przy czym zachowaniem takim ma być czyn nieuczciwej konkurencji będący ekwiwalentem udzielonej korzyści, nie zaś samo jej udzielenie (korzyść ujmowana jako czyn nieuczciwej konkurencji stanowiłaby bowiem ekwiwalent samej siebie, czyli udzielonej korzyści), podczas gdy sąd pierwszej instancji nie wskazał żadnego przepisu prawa, z którego przekroczeniem miałby wiązać się ekwiwalent w postaci udzielonej korzyści majątkowej; z kolei odwołanie do sprzeczności z dobrymi obyczajami nie może stanowić podstawy odpowiedzialności karnej z uwagi na naruszenie zasady nullum crimen sine lege certa;
• ustalenia, że zamierzone przez sprawcę czynu z art. 296a 2 k.k. zachowanie osoby przyjmującej korzyść naruszałoby interes innego przedsiębiorcy lub klienta lub przynajmniej mu zagrażało, co wiąże się z koniecznością stwierdzenia, że zachowanie, w zamian za które dochodzi do udzielenia korzyści majątkowej, naraża ów interes na konkretne niebezpieczeństwo, a także sprecyzowania konkretnych podmiotów, których interes miałby być zagrożony;
• stwierdzenia, że sprawą czynu nieuczciwej konkurencji, które ma stanowić ekwiwalent wręczanej korzyści, jest sam przedsiębiorca, albowiem dopuszczenie się go przez inną osobę możliwe jest jedynie w przypadkach wskazanych przez ustawę, które bynajmniej nie korespondują z zachowaniami nieprawomocnie przypisanymi osobam, którym miały być przez W. W. (1) udzielane korzyści majątkowe;
- zachowania stanowiącego niedopuszczalną czynność preferencyjną, polegającą na nieuwzględnieniu, że czynność taka:
• musiałaby zostać dokonana na rzecz nabywcy lub odbiorcy towaru, usługi lub świadczenia, podczas gdy dostawcy napojów do sieci handlowych nie należą do żadnej z tych grup;
• musiałaby odbywać się kosztem interesu przedsiębiorstwa reprezentowanego przez osobę przyjmującą korzyść, co jednak nie zostało w żaden sposób ustalone przez Sąd I instancji.
B.
art. 296a § 2 k.k. w zw. z art. 296a § 1 k.k. w brzmieniu sprzed 18 grudnia 2008 r., poprzez błędną wykładnię znamienia podmiotu, któremu udzielona ma zostać korzyść majątkowa przez sprawcę czynnej korupcji gospodarczej, polegającą na przyjęciu, że osoba pełniąca funkcję menagera ds. kategorii produktowych albo młodszego kierownika grupy towarowej – podejmująca, w ramach podległości służbowej i zewnętrznej kontroli opartej na zobiektywizowanych kryteriach, decyzje o sposobie wykonywania zawartych już umów z dostawcami, w tym w szczególności takie jak dotyczące usytuowania konkretnego napoju na półce – jest jednocześnie:
- osobą pełniąca funkcję kierowniczą w jednostce prowadzącej działalność gospodarczą, podczas gdy za podmiot taki uznać można jedynie osobę o zakresie możliwości decyzyjnych odpowiadających funkcji prezesa zarządu, przewodniczącego rady nadzorczej czy kierownika oddziału, a więc takich, które mają charakter strategiczny i w istotny sposób wpływają na kierunki rozwoju lub działalność spółki;
- osobą mającą istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością jednostki prowadzącej działalność gospodarczą, podczas gdy jest nią jedynie taki podmiot, która wywiera kwalifikowany wpływ na decyzje dotyczące istotnych aspektów działalności jednostki, jak choćby członek zarządu, rady nadzorczej, prokurent, likwidator lub główny księgowy;
II. obrazę prawa materialnego w zakresie nieobjętym kwalifikacją prawną czynu nieprawomocnie przypisanego oskarżonemu, a to art. 46 § 2 k.k. w zw. z art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 448 k.c. i art. 361 § 1 k.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające n orzeczeniu nawiązki rekompensującej szkodę niemajątkowa (krzywdę), mimo że działania oskarżonego nie polegały na naruszeniu dóbr osobistych oskarżycieli posiłkowych i naruszenie to nie stanowiło ich normalnego następstwa, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia, albowiem doprowadziło do niezasadnego orzeczenia nawiązki;
III.obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a to:
A.
art. 99a § 1 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. i w zw. z art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia w sposób uchybiający standardowi rzetelnego procesu karnego, a zarazem sprzeczny z wytycznymi zawartymi w przepisach wykonawczych, co doprowadziło do:
- niepoczynienia przez Sąd I instancji jakichkolwiek ustaleń faktycznych, które wykraczałyby poza ogólnie (abstrakcyjnie) ujęty opis zarzucanego oskarżonemu czynu, obejmujący jednocześnie wszystkie alternatywnie ujęte w ustawie znamiona czynnościowe przestępstwa z art. 296a § 1 i 2 k.k. oraz wszystkie okoliczności modalne odpowiadające tzw. czynnościom stanowiącym ekwiwalent udzielanych korzyści majątkowych, jak również dwa znamiona precyzujące podmiot przestępstwa biernej korupcji gospodarczej, przy czym w opisie ustawowym wszystkie z tych znamion ujęte są alternatywnie, zaś rozważania Sądu I instancji – sprowadzające się do zaakceptowania opisu czynu zaproponowanego przez oskarżyciela – nie pozwalają między innymi na sprecyzowanie, na czym konkretnie polegały poszczególne zachowania składające się na realizację znamion czynu zabronionego przez W. W. (1) i kiedy były one podejmowane;
- zbiorczego i niepoddającego się weryfikacji przywołania dowodów przyjętych za postawę rozstrzygnięcia;
co miało istotny wpływ na treść orzeczenia, albowiem zaniechanie poczynienia ustaleń faktycznych co do konkretnych zachowań oskarżonego mających – w przekonaniu Sądu – realizować znamiona przestępstwa uniemożliwiało przypisanie ich realizacji, a ponadto naruszenie standardu rzetelnego procesu nie może w demokratycznym państwie prawnym zostać uznane za nieistotne dla bytu wydanego orzeczenia;
B.
art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., polegająca na przekroczeniu granic swobodnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, a zwłaszcza:
- wyjaśnień P. K. (1), M. T. (1), D. Ś. (1), M. Ś., W. W. (1), D. G. (1) poprzez częściową bądź całkowitą, niezasadną odmowę dania im wiary z uwagi na stwierdzoną przez Sąd sprzeczność tych dowodów z zeznaniami świadków obdarzonych apriorycznie przymiotem wiarygodności, a niemających żadnej wiedzy dotyczącej analizowanego wątku sprawy, a także z „wynikami przeszukań, oględzin, jak również zgromadzoną w sprawie dokumentacją, w tym bankową oraz zgromadzonymi w sprawie opiniami biegłych”, podczas gdy żaden z wymienionych przez Sąd dowodów nieosobowych nie stoi w sprzeczności z wyjaśnieniami oskarżonych, zaś przytaczani przez Sąd z imienia i nazwiska świadkowie nie zeznawali na okoliczności związane ze współpraca z (...) sp. z o.o., a także poprzez wyciągnięcie z nich wniosków logicznie z nich niewynikających oraz poprzez całkowite pominięcie kluczowej dla oceny wiarygodności wyjaśnień D. G. (1) okoliczności pozostawania przez niego w konflikcie z W. W. (1),
- zeznań świadków: P. S. (10) i P. W. (1) poprzez niedostrzeżenie, że z żadnego z tych dowodów nie wynika, by oskarżony W. W. (1) miał świadomość ewentualnych ustaleń P. K. (1), M. T. (1), D. G. (1), M. Ś. i D. Ś. (1) dotyczących udzielania korzyści majątkowych, a tym bardziej w nich uczestniczył, zaś z samego faktu, że W. W. (1) przedstawiany jest jako aktywny prezes spółki i osoba decyzyjna w sprawach zawierania umów nie wynika, by miał o świadomość przebiegu wszystkich etapów wykonywania umowy czy dalszych losów środków pieniężnych wypłacanych za ich realizację,
- dowodów z dokumentów w postaci umów o pracę wraz z zakresami obowiązków D. Ś. (1) i M. T. (1) oraz protokołów oględzin dokumentacji zabezpieczonej w siedzibie firmy (...) sp. z o.o. i mieszkaniu M. Ś., jak również dokumentacji dotyczącej zawarcia i wykonywania umowy z firmą (...) oraz wykazów połączeń telefonicznych W. W. (1), poprzez wyciągnięcie z nich wniosków logicznie niewynikających,
- dowodu z dokumentu znajdującego się na k. 3333 akt sądowych w postaci porozumienia rozwiązującego z dniem 31 maja 2009 r. umowę o pracę D. Ś. (1) z (...) sp. z o.o. i spółka sp.k. poprzez jego pominięcie przy ocenie dowodów,
co doprowadziło do błędnego – a zatem niepozostającego pod ochrona normy wnikającej z art. 7 k.p.k. – ustalenia, że:
- (...) sp. z o.o. nie realizowała świadczeń z umowy zawartej z (...) sp. z o.o.;
- nawet gdyby przyjąć, że w istocie świadczenia te nie były realizowane – że oskarżony W. W. (1) miał tego świadomość, jak również że miał on świadomość przekazywania korzyści majątkowych przez P. K. (1) M. T. (1);
- zachowania, w zamian za których podjęcie miały być M. T. (1) i D. Ś. udzielane korzyści majątkowe, zagrażały interesowi majątkowemu (finansowemu) (...) S.A. i (...) sp. z o.o. i spółka sp.k., czy wręcz go naruszały, a w konsekwencji spółki te poniosły szkodę majątkową;
- D. Ś. (1) także w okresie od 1 czerwca 2009 r. do 31 sierpnia 2009 r. pełnił funkcję kierowniczą i miał istotny wpływ na funkcjonowanie (...) sp. z o.o. i spółka, sp.k.;
podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy – oceniony w sposób zgodny z zasadami logiki i wskazaniami doświadczenia życiowego – wskazuje, że :
- jeżeli D. Ś. (1) i M. T. (1) były udzielane przez przedstawicieli (...) sp. z o.o. jakiekolwiek korzyści, to nie nastąpiło to za wiedzą, a tym bardziej przy aktywnym udziale W. W. (1);
- zamierzone przez podmioty udzielające korzyści, a podejmowane przez D. Ś. (1) i M. T. (1) zachowania nie zagrażały interesom majątkowym (...) S.A. i (...) sp. z o.o. i spółka, sp.k.; wręcz przeciwnie, czynności te zmierzały do i rzeczywiście skutkowały zwiększeniem sprzedaży przez oskarżycieli posiłkowych, a tym samym były źródłem ich zysku;
- D. Ś. (1) od dnia 1 czerwca 2009 r. nie był już pracownikiem (...) sp. z o.o. i spółka, sp. k., a zatem dalsze wykonywanie umowy z (...) sp. z o.o. świadczy o jej realnym, a nie pozornym charakterze; dodatkowo zaś od tej daty ewentualne wręczanie korzyści majątkowych D. Ś. (1) nie realizowało już znamion przestępstwa z art. 296a § 2 k.k. z uwagi na brak kwalifikacji podmiotowej;
przy czym uchybienia te miały istotny wpływ na treść orzeczenia, bowiem zdeterminowały ustalenie, że W. W. (1) zrealizował znamiona zrzucanych mu czynów oraz doprowadziły do niezasadnego orzeczenia nawiązki.
Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego W. W. (1) od obu zarzucanych mu czynów.
Obrońca oskarżonego T. L., adw. Ł. F., zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonego, zarzucając:
- obrazę przepisów postępowania, a mianowicie:
art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., poprzez nie wskazanie w treści uzasadnienia wyroku, które fakty sąd uznał za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych;
art. 7 k.p.k. która miała wpływ na treść wyroku, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż oskarżony T. L. dopuścił się usiłowania popełnienia czynów z art. 296a § 2 k.k., podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym logiczne, spójne i konsekwentne wyjaśnienia oskarżonego, a także złożone przez niego do akt sprawy dokumenty (w tym faktury dokumentujące wykonywanie usług opisanych w treści zarzutów przez oskarżonego T. L. za pomocą podwykonawców) wskazuje, że oskarżony czynów tych nie popełnił.
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść tego orzeczenia, polegający na nieuzasadnionym uznaniu, że oskarżony T. L. dopuścił się zarzuconych mu w akcie oskarżenia czynów, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym w szczególności wyjaśnienia oskarżonego, oraz przedstawione przez niego dokumenty (faktury podwykonawcze orz historia rachunku bankowego firmy (...)) wskazują, że oskarżony czynów tych nie popełnił.
Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego T. L. od zarzuconych mu czynów; ewentualnie – uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonego S. G. (1), adw. O. G. (1), zaskarżając wyrok w całości zarzucił:
1.
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne przyjęcie, że oskarżony S. G. (1) dopuścił się zarzucanego mu czynu, podczas gdy uważna analiza materiału dowodowego zebranego w sprawie prowadzi do wniosku, że nie został przeprowadzony w niej żaden bezpośredni dowód popełniania przez niego tego czynu, a zawnioskowane przez Prokuratora dowody nie wykluczyły, że wyjaśnienia oskarżonego S. składane na etapie postępowania przygotowawczego, które zostały odwołane i zmienione przed Sądem, są nieprawdziwe;
2.
obrazę przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 4 k.p.k., a polegające na tym, iż sąd orzekający wydając zaskarżony wyrok pominął w zupełności i nie uwzględnił dowodów i okoliczności korzystnych dla oskarżonego, a to m.in. wyjaśnień oskarżonego G. i wyjaśnień S. składanych przed Sądem w zakresie zarzucanego czynu;
3.
obrazę przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 5 § 2 k.p.k., w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia aktu oskarżenia do Sądu, które miało wpływ na treść orzeczenia, poprzez rozstrzygnięcie, na niekorzyść oskarżonego S. G. (1), wątpliwości w zakresie sprawstwa i winy, których nie usunięto w postępowaniu dowodowym;
4.
obrazę przepisów prawa procesowego, a mianowicie naruszenie prawa do obrony oskarżonego, tj. art. 6 k.p.k. w zw. z art. 386 § 1-3, 389, 392, 406 k.p.k. w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia aktu oskarżenia do Sądu, polegający na naruszeniu praw oskarżonego przysługujących mu z mocy prawa w procesie;
5.
obrazę przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 410 k.p.k. w zw. z art. 386 § 1 k.p.k. w zw. z art. 389 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia aktu oskarżenia do Sądu poprzez brak odebrania wyjaśnień od oskarżonego w toku rozprawy, oraz brak odebrania stosownego oświadczenia oskarżyciela co skutkowało brakiem odczytania i ujawnienia wyjaśnień oskarżonego składanych w toku postępowania przygotowawczego, uniemożliwiając oskarżonemu odniesienie się do ich treści, co miało wpływ na treść orzeczenia;
6.
obrazę przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 410 k.p.k. w zw. z art. 391 § 1 a-d k.p.k. w zw. z art. 366 k.p.k. w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia katu oskarżenia do Sądu poprzez odczytanie/ujawnienie tylko niektórych protokołów zeznań i tylko niektórych świadków, przy przyjęciu nieznanego kryterium takiego działania, a następnie posiłkowanie się nimi w nieznanym zakresie w budowaniu ustaleń faktycznych;
7.
obrazę przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 410 k.p.k. w zw. z art. 394 § 2 w zw. z art. 366 k.p.k. poprzez ujawnienie tylko niektórych dokumentów oraz protokołów zeznań i tylko niektórych świadków, przy przyjęciu nieznanego kryterium takiego działania, a następnie posiłkowanie się nimi w nieznanym zakresie w budowaniu ustaleń faktycznych;
8.
obrazę przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 366 k.p.k. w zw. z art. 370 k.p.k. w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia aktu oskarżenia do Sądu, poprzez realizację kompetencji zastrzeżonych dla oskarżyciela, a nie wyłącznie kierowania i czuwania nad prawidłowym przebiegiem rozprawy;
9.
obrazę przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 424 k.p.k. poprzez niewskazanie jakie fakty Sąd I instancji uznał za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, a to odnośnie ocen jednych jedynych spośród wielu wyjaśnień oskarżonego S., w których wspomina o oskarżonym G.;
10.
naruszenie przepisów prawa a to art. 6 ust. 1 EKPCz w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 1 i 2 k.p.k. poprzez zastosowanie formularza, którego treść została ustalona w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z 28.11.2019 r. w sprawie wzorów formularzy uzasadnień wyroków oraz sposobu ich wypełniania (Dz.U. z 2019 r., poz. 2349), jako dokumentu, w którym miałoby się wykazać zrealizowanie obowiązku wynikającego z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 1 i 2 k.p.k., co naruszyło prawo strony do rzetelnego procesu w kontekście art. 6 ust. 1 EKPCz, albowiem jednym z wyznaczników standardu rzetelnego procesu jest wyraźne wskazanie w uzasadnieniu wyroku podstawy rozstrzygnięcia, czyli takie odniesienie się do materiału dowodowego ujawnionego w toku postępowania, które gwarantuje stronie możliwość stwierdzenia rzeczywistego skorzystania z prawa do rzetelnego procesu;
11. oczywistą niesprawiedliwość orzeczenia.
Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie S. G. (1) od stawianego mu zarzutu.
Prokurator Prokuratury (...) we W. zaskarżył wyrok:
1)
w części dotyczącej uniewinnienia oskarżonych: P. L. (1), T. B. (1), D. K. (1), K. S. (1) oraz J. B. (1), P. N. (1) i T. S. (1) od zarzutów działania w zorganizowanej grupie przestępczej, tj. czynów określonych w pkt I i IV części dyspozytywnej wyroku, w całości na niekorzyść ww. oskarżonych;
2)
w części dotyczącej orzeczenia o karze wobec oskarżonych T. B. (1), D. K. (1), K. S. (1), P. S. (1), J. B. (1), P. N. (1), T. S. (1), M. T. (3), D. Ś. (1), M. Ś., T. D. (1), W. F. (1), L. G. (1), G. J. (1), W. W. (1), T. L. i S. G. (1), w zakresie czynów określonych w punktach: II, III, V, VI, VII, VIII, IX, X, XI, XII, XIII, XVI, XVII, XVIII, XIX, XXI, XXV, XXVI, XXVIII, XXIX, XXX, XXXI – części dyspozytywnej wyroku - na niekorzyść ww. oskarżonych;
3)
w części dotyczącej orzeczenia o warunkowym umorzeniu postępowania wobec oskarżonych: B. B. (1), Z. B. (1), M. G. (1), R. L. (1), G. P., D. G. (1) oraz P. T. (1) w zakresie czynów określonych w punktach: XIV, XV, XX, XXII XXIII, XXIV, XXVII – części dyspozytywnej wyroku, w całości na niekorzyść ww. oskarżonych,
zarzucając:
I.
mający wpływ na treść orzeczenia - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na nieprawidłowym uznaniu przez Sąd, że oskarżeni P. L. (1), T. B. (1), D. K. (1) i K. S. (1) nie działali w grupie posiadającej określony podział ról i poziom organizacji pozwalający na zdefiniowanie jej, jako zorganizowanej grupy przestępczej, w wyniku czego zostali uniewinnieni od czynu określonego w punkcie I wstępnej części wyroku, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku przeciwnego;
II.
mający wpływ na treść orzeczenia – błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, a polegający na nieprawidłowym uznaniu przez Sąd, że oskarżeni J. B. (1), P. N. (1) i T. S. (1) nie działali w grupie posiadającej określony podział ról i poziom organizacji pozwalający na zdefiniowanie jej, jako zorganizowanej grupy przestępczej, w wyniku czego zostali uniewinnieni od czynu określonego w punkcie IV części wstępnej wyroku, podczas gdy prawidłowa analiza zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku przeciwnego;
III.
mający wpływ na treść orzeczenia – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na nieprawidłowym uznaniu przez Sąd orzekający, iż wina i stopień społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonym: B. B. (1), Z. B. (1), M. G. (1), R. L. (1), G. P., D. G. (1) oraz P. T. (1), określone w punktach XIV, XV, XX, XXII, XXIII, XXIV, XXVII części wstępnej wyroku nie są znaczne, co skutkowało warunkowym umorzeniem postępowania karnego wobec ww., podczas gdy prawidłowa analiza całokształtu zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, zgodna z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a w szczególności uwzględnienie rodzaju naruszonego dobra oraz motywacji jaką kierowali się oskarżeni – prowadzi do konstatacji, iż zachowanie oskarżonych powinno być uznane za społecznie szkodliwe i zawinione w stopniu znacznym, co w konsekwencji wyklucza warunkowe umorzenie postępowania karnego;
IV.
mający wpływ na treść wyroku – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia w postaci nieprawidłowego przyjęcia przez Sąd, iż oskarżony P. S. (1) uzyskał z popełnionego przestępstwa korzyść majątkową w kwocie 4.100.000 zł, w wyniku czego sąd na podstawie art. 45 § 1 k.k., orzekł wobec P. S. (1) przepadek korzyści majątkowej w ww. kwocie, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w toku postępowania u oskarżonego zatrzymano korzyści majątkowe pochodzące z popełnienia przestępstwa w postaci: 674.930 PLN, 604.110 EURO, 364.535 USD, 6.000 GPD, 12.200 Koron Czeskich, 50 DIRHAMS;
V.
rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu T. B. (1) kary roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat tytułem próby oraz kary grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 400 złotych, podczas gdy znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu zabronionego przypisanego oskarżonemu, stopień jego zawinienia, działanie w celu uzyskania korzyści majątkowej, a także wzgląd na cele zapobiegawcze i wychowawcze jakie kara powinna osiągnąć w stosunku do skazanego oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, uzasadniają wymierzenie surowszej kary grzywny oraz surowszej kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania;
VI.
rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu D. K. (1) kary roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat tytułem próby oraz kary grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 400 złotych, podczas gdy znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu zabronionego przypisanego oskarżonemu, stopień jego zawinienia, działanie w celu uzyskania korzyści majątkowej, a także wzgląd na cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara powinna osiągnąć w stosunku do skazanego oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, uzasadniają wymierzenie surowszej kary grzywny oraz surowszej kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania;
VII.
rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu K. S. (1) kary roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonani na okres 3 lat tytułem próby oraz grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 400 złotych, podczas gdy znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu zabronionego przypisanego oskarżonemu, stopień jego zawinienia, działanie w celu uzyskania korzyści majątkowej, a także wzgląd na cele zapobiegawcze i wychowawcze jakie kara powinna osiągnąć w stosunku do oskarżonego oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa uzasadniają wymierzenie surowszej kary grzywny oraz surowszej kry pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania;
VIII.
rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu P. S. (1) kary 3 lat pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 400 złotych, podczas gdy znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu zabronionego przypisanego oskarżonemu, stopień jego zawinienia, działanie w celu uzyskania korzyści majątkowej, a także wzgląd na cele zapobiegawcze i wychowawcę jakie kara powinna osiągnąć w stosunku do skazanego oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa uzasadniają wymierzenie surowszej kary grzywny oraz surowszej kary pozbawienia wolności;
IX.
rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu J. B. (1) kary roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat tytułem próby oraz kary grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 400 złotych, podczas gdy znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu zabronionego przypisanego oskarżonemu, stopień jego zawinienia, działanie w celu uzyskania korzyści majątkowej, a także wzgląd na cele zapobiegawcze i wychowawcę jakie kra powinna osiągnąć w stosunku do skazanego oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa uzasadniają wymierzenie surowszej kary grzywny oraz surowszej kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenie jej wykonania;
X.
rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu T. S. (1) kary roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat tytułem próby oraz kary grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, podczas gdy znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu zabronionego przypisanego oskarżonemu, stopień jego zawinienia, działanie w celu uzyskania korzyści majątkowej, a także wzgląd na cele zapobiegawcze i wychowawcze jakie kara powinna osiągnąć w stosunku do skazanego oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa uzasadniają wymierzenie surowszej kary grzywny oraz surowszej kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania;
XI.
rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu P. N. (1) kary łącznej roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat tytułem próby oraz kary łącznej grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 400 złotych, podczas gdy znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu zabronionego przypisanego oskarżonemu, stopień jego zawinienia, działanie w celu uzyskania korzyści majątkowej, a także wzgląd a cele zapobiegawcze i wychowawcze jakie kara powinna osiągnąć w stosunku do skazanego oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa uzasadniają wymierzenie surowszej kary grzywny oraz surowszej kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenie jej wykonania;
XII.
rażącą niewspółmierność wymierzonej M. T. (1) kary łącznej roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat tytułem próby oraz kary łącznej grzywny w wysokości 100 stawek dziennych grzywny podczas gdy znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu zabronionego przypisanego oskarżonemu, stopień jego zawinienia, działanie w celu uzyskania korzyści majątkowej, a także wzgląd na cele zapobiegawcze i wychowawcze jakie kara powinna osiągnąć w stosunku do skazanego oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, uzasadniają wymierzenie surowszej kary grzywny oraz surowszej kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania;
XIII.
rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu D. Ś. (1) kary łącznej roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat tytułem próby oraz kary łącznej grzywny w wysokości 100 stawek dziennych grzywny, określając stawkę dzienną na kwotę 250 złotych, podczas gdy znaczny społecznej szkodliwości czynu zabronionego przypisanego oskarżonemu, stopień jego zawinienia, działanie w celu uzyskania korzyści majątkowej, a także wzgląd na cele zapobiegawcze i wychowawcze jakie kara powinna osiągnąć w stosunku do skazanego oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa uzasadniają wymierzenie surowszej kary grzywny oraz surowszej kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania;
XIV.
rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonej M. Ś. kary roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat tytułem próby, podczas gdy znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu zabronionego przypisanego oskarżonej, stopień jej zawinienia, działanie w celu uzyskania korzyści majątkowej, a także wzgląd na cele zapobiegawcze i wychowawcze jakie kra powinna osiągnąć w stosunku do skazanego oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa uzasadniają wymierzenie kary pozbawienia wolności oraz surowszej kary grzywny;
XV.
rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu T. D. (1) kary grzywny w wymiarze 200 stawek grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 złotych, podczas gdy znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu zabronionego przypisanego oskarżonemu, stopień jego zawinienia, w szczególności działanie w celu uzyskania korzyści majątkowej, znaczna wartość udzielonych korzyści majątkowych, a także wzgląd na cele zapobiegawcze i wychowawcze jakie kara powinna osiągnąć w stosunku do skazanego oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa uzasadniają wymierzenie kary pozbawienia wolności oraz surowszej kary grzywny;
XVI.
rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu W. F. (1) wynikającej z orzeczenia wobec niego za czyn opisany w punkcie XVII części wstępnej wyroku kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 złotych, za czyn opisany w punkcie XVIII części wstępnej kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawi dziennej na kwotę 100 złotych oraz kary łącznej grzywny w wysokości 200 stawek dziennych grzywny, określając stawkę dzienną na kwotę 100 złotych za wskazane powyżej czyny, podczas gdy znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu zabronionego przypisanego oskarżonemu, stopień jego zawinienia, w szczególności działanie w celu uzyskania korzyści majątkowej, znaczna wartość przyjętych korzyści majątkowej, a także wzgląd na cele zapobiegawcze i wychowawcze jakie kara powinna osiągnąć w stosunku do skazanego oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, uzasadniają wymierzenie kary pozbawienia wolności oraz surowszej kary grzywny;
XVII.
rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu L. G. (1) wynikającej z orzeczenia wobec niego kary grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych, przyjmując wartość stawki dziennej na kwotę 100 złotych, podczas gdy znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu zabronionego przypisanego oskarżonemu, stopień jego zawinienia, w szczególności działanie w celu udzielenia korzyści majątkowej, znaczna wartość udzielonych korzyści majątkowych, a także wzgląd na cele zapobiegawcze i wychowawcze jaki kara powinna osiągnąć w stosunku do skazanego oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, uzasadniają wymierzenie kary pozbawienia wolności oraz surowszej kary grzywny;
XVIII.
rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu G. J. (1) wynikającej z orzeczenia wobec niego kary grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 złotych, podczas gdy znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu zabronionego przypisanego oskarżonemu, stopień jego zawinienia, w szczególności działanie w celu uzyskania korzyści majątkowej, znaczna wartość udzielonych korzyści majątkowych, a także wzgląd na cele zapobiegawcze i wychowawcze jakie kara powinna osiągnąć w stosunku do skazanego oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa uzasadniają wymierzenie kary pozbawienia wolności oraz surowszej kary grzywny;
XIX.
rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu W. W. (1) wynikającej z orzeczenia wobec niego za czyn opisany w punkcie XXIX części wstępnej wyroku kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 złotych, za czyn opisany w punkcie XXX części wstępnej kary grzywny w wysokości 150 stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawi dziennej na kwotę 100 złotych oraz kary łącznej grzywny w wysokości 200 stawek dziennych grzywny, określając stawkę dzienną na kwotę 100 złotych, podczas gdy znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu zabronionego przypisanego oskarżonemu, stopień jego zawinienia, w szczególności działanie w celu uzyskania korzyści majątkowej, znaczna wartość przyjętych korzyści majątkowej, a także wzgląd na cele zapobiegawcze i wychowawcze jakie kara powinna osiągnąć w stosunku do skazanego oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, uzasadniają wymierzenie kary pozbawienia wolności oraz surowszej kary grzywny;
XX.
rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu T. L. wynikającej z orzeczenia wobec niego za czyn opisany w punkcie XXVIII części wstępnej wyroku kary grzywny w wysokości 150 stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 złotych, za czyn opisany w punkcie XXIV części wstępnej wyroku kary 200 stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawi dziennej na kwotę 100 złotych, za czyn opisany w punkcie XXX części wstępnej wyroku kary 200 stawek dziennych grzywny, określając stawkę dzienną na kwotę 100 złotych, oraz kary łącznej grzywny w wysokości 200 stawek dziennych grzywny, określając stawkę dzienną na kwotę 100 złotych, podczas gdy znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu zabronionego przypisanego oskarżonemu, stopień jego zawinienia, w szczególności działanie w celu uzyskania korzyści majątkowej, znaczna wartość przyjętych korzyści majątkowej, a także wzgląd na cele zapobiegawcze i wychowawcze jakie kara powinna osiągnąć w stosunku do skazanego oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, uzasadniają wymierzenie kary pozbawienia wolności oraz surowszej kary grzywny;
XXI.
rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu S. G. (1) wynikającej z orzeczenia wobec niego kary grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 złotych, podczas gdy znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu zabronionego przypisanego oskarżonemu, stopień jego zawinienia, w szczególności działanie w celu uzyskania korzyści majątkowej, znaczna wartość przyjętych korzyści majątkowej, a także wzgląd na cele zapobiegawcze i wychowawcze jakie kara powinna osiągnąć w stosunku do skazanego oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, uzasadniają wymierzenie kary pozbawienia wolności oraz surowszej kary grzywny.
Podnosząc powyższe zarzuty, prokurator wniósł o:
I.
uchylenie punktu I części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania sądowi I instancji;
II.
uchylenie punktu V części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania sądowi I instancji;
III.
zmianę zaskarżonego wyroku w pkt XXXVII jego części dyspozytywnej poprzez uznanie B. B. (1), Z. B. (1), M. G. (1), R. L. (1), G. P., D. G. (1) i P. T. (1) oskarżonych za winnych zarzucanych im czynów oraz wymierzenie:
- B. B. (1) kary roku pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby oraz kary grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych, przyjmując wartość stawki dziennej na kwotę 200 zł,
- Z. B. (1) kary roku pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby oraz kary grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych, przyjmując wartość stawki dziennej na kwotę 200 zł,
- M. G. (1) kary roku pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby oraz kary grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych, przyjmując wartość stawki dziennej na kwotę 200 zł,
- R. L. (1) kary roku pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby oraz kary grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych, przyjmując wartość stawki dziennej na kwotę 200 zł,
- G. P. kary roku pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby oraz kary grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych, przyjmując wartość stawki dziennej na kwotę 200 zł,
- D. G. (1) kary roku pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby oraz kary grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych, przyjmując wartość stawki dziennej na kwotę 200 zł,
- P. T. (1) kary roku pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby oraz kary grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, przyjmując wartość stawki dziennej na kwotę 200 zł.
IV. zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie II podpunkty b) c) d) części dyspozytywnej wyroku przez orzeczenie wobec oskarżonych T. B. (1), D. K. (1) oraz K. S. (1) kary 2 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 400 stawek dziennych przyjmując wartość stawki dziennej na kwotę 600 złotych;
V. zmianę zaskarżonego wyroku przez uchylenie punktu III części dyspozytywnej wyroku, na podstawie którego orzeczonego wobec oskarżonych T. B. (1), D. K. (1) oraz K. S. (1) warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary pobawienia wolności na okres próby wynoszący 3 lata;
VI. zmianę zaskarżonego wyroku w pkt IV, przez orzeczenie wobec oskarżonego P. S. (1) kary 5 lat pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wymiarze 500 stawek dziennych przyjmując wartość stawki dziennej na kwotę 1500 złotych;
VII. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec J. B. (1) oraz T. S. (1) za czyn opisany w punkcie IV części wstępnej wyroku kary 2 lat pozbawienia wolności, a za czyn opisany w pkt V części wstępnej wyroku kary 2 lat pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych, przyjmując wartość stawki dziennej na kwotę 1000 złotych, a następnie za opisane wyżej czyny orzeczenie wobec oskarżonych kary łącznej w wysokości 3 lat pozbawienia wolności, a także poprzez uchylenie punktu X części dyspozytywnej wyroku, na podstawie którego orzeczono wobec oskarżonych J. B. (1) oraz T. S. (1) warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 3 lata;
VIII. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec P. N. (1) za czyn opisany w punkcie IV części wstępnej wyroku kary 2 lat pozbawienia wolności, a za czyn opisany w pkt V części wstępnej wyroku kary 2 lat pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wymiarze 400 stawek dziennych, przyjmując wartość stawki dziennej na kwotę 600 złotych, za czyn opisany w punkcie VI części wstępnej wyroku kary roku pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przyjmując wartość stawki dziennej na kwotę 600 złotych, a następnie orzeczenie za opisane wyżej czyny kary łącznej w wysokości 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, oraz kary łącznej w wymiarze 450 stawek dziennych, przyjmując wartość stawki dziennej na kwotę 600 złotych, a także poprzez przez uchylenie punktu X części dyspozytywnej wyroku, na podstawie którego orzeczonego wobec oskarżonego P. N. (1) warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 3 lata;
IX. zmianę zaskarżonego wyrok poprzez orzeczenie wobec M. T. (1) za czyn opisany w pkt VIII części wstępnej wyroku kary 3 lat pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wymiarze 300 stawek dziennych przyjmując wartość stawki dziennej na kwotę 1000 złotych, za czyn opisany w punkcie IX wyroku kary 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych, przyjmując wartość stawki dziennej na kwotę 1000 złotych, a następnie orzeczenie za opisane wyżej czyny kary łącznej w wysokości 3 lat pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wymiarze 350 stawek dziennych przyjmując wartość stawki dziennej na kwotę 1000 złotych, a także poprzez uchylenie punktu XIV części dyspozytywnej wyroku, na podstawie którego oskarżonemu M. T. (1) warunkowo zawieszono wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 3 lata;
X. zmianę zaskarżonego wyrok poprzez orzeczenie wobec D. Ś. (1) za czyn opisany w pkt X części wstępnej wyroku kary 2 lat pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych przyjmując wartość stawki dziennej na kwotę 1000 złotych, za czyn opisany w punkcie XI części wstępnej wyroku kary 2 lat pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych, przyjmując wartość stawki dziennej na kwotę 1000 złotych, a następnie orzeczenie za opisane wyżej czyny kary łącznej w wysokości 3 lat pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wymiarze 300 stawek dziennych, przyjmując wartość stawki dziennej na kwotę 1000 złotych, a także poprzez uchylenie punktu XVIII części dyspozytywnej wyroku, na podstawie którego oskarżonemu D. Ś. (1) warunkowo zawieszono wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 3 lata;
XI. zmianę zaskarżonego wyrok poprzez orzeczenie wobec M. Ś. za czyn opisany w pkt XII części wstępnej wyroku kary 2 lat pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych przyjmując wartość stawki dziennej na kwotę 250 złotych, za czyn opisany w punkcie XIII części wstępnej wyroku kary roku pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych, przyjmując wartość stawki dziennej na kwotę 250 złotych, a następnie orzeczenie za opisane wyżej czyny kary łącznej w wysokości 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych, przyjmując wartość stawki dziennej na kwotę 250 złotych, a także poprzez uchylenie punktu XXII części dyspozytywnej wyroku, na podstawie którego oskarżonej M. Ś. warunkowo zawieszono wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 3 lata;
XII. zmianę zaskarżonego wyroku w pkt XLIV podpunkt a) części dyspozytywnej wyroku, przez orzeczenie wobec P. S. (1) przepadku korzyści uzyskanych przez niego z popełnionych przestępstw w postaci: 674.930 PLN, 604.110 Euro, 364.535 USD, 6.000 GBP, 12.200 KOR.CZES., 50 DIRHAMS;
XIII. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec T. D. (1) kary pozbawienia wolności w wymiarze roku z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby oraz kary grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych, przyjmując wartość stawki dziennej na kwotę 200 złotych;
XIV. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec W. F. (1) za czyn opisany w punkcie XVII części wstępnej wyroku kary pozbawienia wolności w wymiarze roku z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby oraz orzeczenie kary grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych, przyjmując wartość stawki dziennej na kwotę 200 złotych, a za czyn opisany w punkcie XVIII części wstępnej wyroku orzeczenie kary pozbawienia wolności w wymiarze roku, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby oraz kary grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych, przyjmując wartość stawki dziennej na kwotę 200 złotych, a następnie orzeczenie kary łącznej w postaci kary pozbawienia wolności w wymiarze roku z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby oraz kary grzywny w wymiarze 400 stawek dziennych, przyjmując wartość stawki dziennej na kwotę 200 złotych;
XV. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec L. G. (1) kary pozbawienia wolności w wymiarze roku, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby oraz kary grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych, przyjmując wartość stawki dziennej na kwotę 1000 złotych;
XVI. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec G. J. (1) kary pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby oraz kary grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych, przyjmując wartość stawki dziennej na kwotę 200 złotych;
XVII. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec W. W. (3) za czyn opisany w punkcie XXV części wstępnej wyroku kary pozbawienia wolności w wymiarze roku, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby oraz kary grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych przyjmując wartość stawki dziennej na kwotę 1000 złotych, a za czyn opisany w punkcie XVIII części wstępnej wyroku, na orzeczenie kary pozbawienia wolności w wymiarze roku z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby oraz kary grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych przyjmując wartość stawki dziennej na kwotę 1000 złotych, a następnie orzeczenie kary łącznej w postaci kary pozbawienia wolności w wymiarze roku z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby oraz kary grzywny w wymiarze 400 stawek dziennych, przyjmując wartość stawki dziennej na kwotę 1000 złotych;
XVIII. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec T. L. za czyn opisany w punkcie XXVIII części wstępnej wyroku kary pozbawienia wolności w wymiarze roku, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby oraz kary grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych przyjmując wartość stawki dziennej na kwotę 400 złotych, a za czyn opisany w punkcie XXIX części wstępnej wyroku orzeczenie kary pozbawienia wolności w wymiarze roku, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby oraz kary grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych przyjmując wartość stawki dziennej na kwotę 400 złotych, a za czy opisany w punkcie XXX części wstępnej wyroku orzeczenie kary pozbawienia wolności w wymiarze roku, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby oraz kary grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych, przyjmując wartość stawki dziennej na kwotę 400 złotych, a następnie na podstawie art. 85 § 1 w zw. z at. 86 § 1 i 2 k.k. orzeczenie kary łącznej w postaci kary pozbawienia wolności w wymiarze roku z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby oraz kary grzywny w wymiarze 400 stawek dziennych, przyjmując wartość stawki dziennej na kwotę 400 złotych;
XIX. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec S. G. (1) kary pozbawienia wolności w wymiarze roku z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby oraz kary grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych, przyjmując wartość stawki dziennej na kwotę 200 złotych.
Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego (...) Sp. z o.o. Sp.j. zaskarżył wyrok na niekorzyść oskarżonych: P. L. (1), T. B. (1), D. K. (1), K. S. (1), P. S. (1), P. N. (1), B. B. (1), Z. B. (1), T. D., W. F., L. G. (1), M. G. (1), G. J. (1). R. L. (1), G. P., P. T. (1), S. G. (1),
a)
w części dotyczącej środków kompensacyjnych tj. nieorzeczenia wobec każdego z oskarżonych obowiązku naprawienia szkody lub nawiązki na rzecz oskarżyciela posiłkowego w wysokości wskazanej we wniosku o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody z dnia 21.07.2020 r. złożonego na rozprawie;
b)
pkt XLIV pkt a) wyroku w części dotyczącej środków kompensacyjnych tj. orzeczenie korzyści majątkowej w nieprawidłowej wysokości,
zarzucając:
I.
obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 k.p.k. poprzez całkowicie nieuzasadnione przyjęcie, że opinia biegłego rewidenta na temat wartości szkody przedstawia jedynie ogólne założenia, które nie mogą być podstawą do orzeczenia obowiązku naprawienia szkody w wysokości wskazanej w opinii oraz wniosku oskarżyciela posiłkowego o zasądzenie obowiązku naprawienia szkody, podczas gdy dokument ten podaje szczegółowo analizie przedmiotowy proceder wręczania korzyści majątkowych P. S. (1) oraz przedstawia jego ekonomiczne konsekwencje, w postaci wykazania wysokości szkody wyrządzonej spółce (...);
II.
obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wyroku tj. art. 7 k.p.k. poprzez dowolną ocenę dowodów w postaci zeznań świadka A. C. (1) oraz T. K. (1), które jednoznacznie potwierdzają, że kwotę wręczanych korzyści woleliby przekazała spółce (...) w ramach rzetelnie prowadzonych negocjacji handlowych, a co za tym po stronie oskarżyciela posiłkowego wystąpiła szkoda równa co najmniej kwocie wręczonych P. S. (1) korzyści majątkowych, wobec czego zasadnym jest zasądzenie na rzecz oskarżyciela posiłkowego obowiązku naprawienia szkody/nawiązki w zakresie przez niego wskazanym w toku przewodu sądowego;
a ponadto, co do pkt XLIV pkt a) wyroku – dotyczącego orzeczenia wobec P. S. (1) przepadku osiągniętej korzyści majątkowej:
III.
błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wyroku polegający na przyjęciu, że P. S. (1) uzyskał z popełnionego przestępstwa korzyść majątkowa w wysokości 4.100.000 zł, co doprowadziło do orzeczenia prze Sąd I instancji przepadku ww. kwoty, podczas gdy w trakcie wykonywanych w toku postępowania czynności zabezpieczonego u oskarżonego 674.930 zł, 604.110 Euro, 364.535 USD, 6.000 KOR.Czeskich oraz 50 Dirhams, co do których w całości powinien zostać orzeczony przepadek.
Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący pełnomocnik wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez:
1.
orzeczenie na podstawie art. 46 § 1 k.k. wobec każdego z ww. oskarżonych z osobna obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej (...) Sp. z o.o. Sp.j., w wysokości zgodnej z wnioskiem o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody złożonym w toku postępowania sądowego lub w przypadku trudności w wyliczeniu szkody orzeczenia wobec każdego z ww. oskarżonych, na podstawie art. 46 § 2 k.k., nawiązki w wysokości wskazanej w ww. wniosku;
2.
w stosunku do pkt XLIV pkt a) orzeczenie wobec P. S. (1) przepadku korzyści uzyskanych z popełnionych przestępstw w postaci 674.930 PLN, 604.110 EUR, 364.535 USD, 6.000 KOR. CZES. oraz 50 DIRHAMS.
Pełnomocnik oskarżyciela (...) sp. z o.o.
zaskarżył wyrok na niekorzyść oskarżonych D. Ś. (1), M. Ś. oraz W. W. (1) co do czynów popełnionych na szkodę (...) (obecnie (...)), w następujący sposób:
- w całości co do czynu przypisanego D. Ś. (1) w pkt. XV. części dyspozytywnej wyroku,
- w całości co do czynu przypisanego W. W. (1) w pkt. XXIX. części dyspozytywnej wyroku,
- w zakresie orzeczenia co do środka kompensacyjnego wobec D. Ś. (1) i W. W. (1) (pkt. XLIII. części dyspozytywnej wyroku),
- w zakresie braku orzeczenia co do środka kompensacyjnego co do czynu przypisanego M. Ś. w pkt. XIX. części dyspozytywnej wyroku,
zarzucając:
I. W zakresie czynu przypisanego D. Ś. (1) w pkt XV części dyspozytywnej wyroku:
- obrazę przepisów postępowania, a to art. 410 k.p.k. polegająca na pominięciu zeznań oraz wyjaśnień M. L. (1) w zakresie w jakim dotyczą one wręczania przez M. L. (1) korzyści majątkowych D. Ś. (1), a więc co do czynu wskazanego w pkt X aktu oskarżenia, które to uchybienie miało wpływ na treść wyroku, albowiem doprowadziło do pominięcia okoliczności istotnych z perspektywy wyczerpania znamion przestępstwa z art. 296a § 1 k.k. przez D. Ś. (1), w tym braku ustalenia w opisie przypisanego D. Ś. (1) czynu, że korzyści majątkowe były mu wręczane w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes spółki (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową spółce (...), polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla (...) sp. z o.o., dotyczących uzyskania dodatkowych ekspozycji w strefie kasowej – lodówek (...) oraz na obietnicy „opieki” nad produktami red Bull, stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną.
II. W zakresie czynu przypisanego W. W. (1) w pkt XXIX części dyspozytywnej wyroku:
- obrazę przepisów postępowania, a to art. 410 k.p.k. polegającą na pominięciu zeznań świadka P. W. (1) w zakresie, w jakim dotyczą fikcyjnego charakteru usług, które miały być świadczone przez (...) na rzecz (...) sp. z o.o., przyczyn podjęcia współpracy pomiędzy tymi spółkami oraz wręczania korzyści majątkowych D. Ś. (1) przez przedstawicieli (...) sp. z o.o. za pośrednictwem spółki (...), a więc co do okoliczności popełnienia czynu wskazanego w pkt XXV aktu oskarżenia, które to uchybienie miało wpływ na treść wyroku, albowiem doprowadziło do pominięcia w podstawie dowodowej okoliczności istotnych z perspektywy wyczerpania znamion przestępstwa z art. 296a § 2 k.k. przez W. W. (1).
III. W zakresie pkt XLIII części dyspozytywnej wyroku zarzucił:
1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za postawę wyroku, polegający na przyjęciu, że dokładne ustalenie realnie poniesionej szkody jest znacznie utrudnione, podczas gdy wysokość przyjętych przez oskarżonego D. Ś. (1) korzyści majątkowych stanowiła dopuszczalny przez osoby wręczające korzyści (przedstawicieli (...) sp. z o.o. oraz (...) sp. z o.o.) limit negocjacyjny, służący zwiększeniu obrotu pomiędzy (...) sp. z o.o. oraz (...) oraz pomiędzy (...), a więc uprawnione jest założenie, że kwota przysporzeń po stronie D. Ś. (1) to spodziewany zysk, jaki uzyskałby real (obecnie (...)) w ramach negocjacji prowadzonych pomiędzy real a (...) sp. z o.o. i (...) sp. z o.o., a więc stanowi ona wysokość szkody w postaci utraconych korzyści, które to uchybienie miało wpływ na treść wyroku, albowiem zamiast stosowania rat. 46 § 2 k.k. należało orzec obowiązek naprawienia szkody w trybie art. 46 § 1 k.k.;
2. obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 46 § 2 k.k. w zw. z art. 90 § 2 k.k., polegająca na orzeczeniu zbiorczo nawiązki w wysokości 10.000 zł od D. Ś. (1), podczas gdy stosowanie do art. 90 § 2 k.k. a contrario należało orzec nawiązkę w stosunku do każdego z czynów przypisanych ww. oskarżonemu osobno;
3. rażącą niewspółmierność nawiązki poprzez orzeczenie rażąco niskiej nawiązki na rzecz pokrzywdzonego, w sytuacji gdy nienależycie uwzględniono; znaczny stopień społecznej szkodliwości czynów przypisanych D. Ś. (1) oraz W. W. (1), okoliczności popełnienia tych czynów, w szczególności działanie w warunkach czynu ciągłego, oraz działanie w celu osiągniecia korzyści majątkowej, co mając na względzie także potrzeby w zakresie kształtowanie świadomości prawnej społeczeństw i względy prewencji indywidualnej uzasadniało orzeczenie nawiązki w większym wymiarze, tj. w wysokości odpowiadającej wartości przyjętych przez D. Ś. (1) korzyści majątkowych.
IV. W zakresie braku rozstrzygnięcia o środku kompensacyjnym co do czynu przypisanego M. Ś. w pkt XI części dyspozytywnej wyroku:
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający na braku przyjęcia, że M. Ś. swoim zachowaniem wyrządziła szkodę majątkową pokrzywdzonemu (...) wspólnie i w porozumieniu z D. Ś., które to uchybienie miało wpływ na treść zaskarżonego wyroku, albowiem w takiej sytuacji na podstawie art. 46 § 1 k.k. należało orzec obowiązek naprawienia szkody także od M. Ś..
Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący pełnomocnik wniósł o:
1.
zmianę opisu czynu z pkt XV części dyspozytywnej wyroku poprzez przyjęcie, że korzyść majątkowa została wręczona D. Ś. (1) w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes spółki real, mogące wyrządzić szkodę majątkową spółce real, polegające na podejmowaniu decyzji handlowych korzystnych dla (...) sp. z o.o., dotyczących uzyskania dodatkowych ekspozycji w strefie kasowej – lodówek (...) oraz na obietnicy „opieki” nad produktami (...), stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji i niedopuszczalną czynność preferencyjną;
2.
orzeczenie solidarnie wobec D. Ś. (1), M. Ś. oraz W. W. (1) obowiązku naprawienia szkody na rzecz (...) sp. z o.o. z siedziba w P. w całości, poprzez zapłatę kwoty 127.934,88 zł (co do czynów przypisanych w pkt XVI, XIX oraz XXIX części dyspozytywnej wyroku);
3.
orzeczenie wobec D. Ś. (1) obowiązku naprawienia szkody na rzecz (...) sp. z o.o. z siedzibą w P. w całości, poprzez zapłatę kwoty 120.000,00 złotych.
ewentualnie:
4.
orzeczenie solidarnie wobec D. Ś. (1), M. Ś. oraz W. W. (1) nawiązki na rzecz (...) sp. z o.o. z siedzibą w P. w wysokości 127.934,88 zł;
5.
orzeczenie wobec D. Ś. (1) nawiązki na rzecz (...) sp. z o.o. z siedzibą w P. w wysokości 120.000,00 złotych.
Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego (...) S.A. zaskarżył wyrok na niekorzyść oskarżonych M. T. (1), W. W. (1), D. G. (1) w części, w zakresie:
1) w pkt. XI części dyspozytywnej wyroku, dot. uznania oskarżonego M. T. (1) za winnego czynu opisanego w pkt. VIII części wstępnej wyroku, w zakresie, w jakim:
a) w opisie czynu przypisanego oskarżonemu M. T. (1) wskazano, że przyjął on od W. W. (1), P. K. (1) i D. G. (1) korzyści majątkowe w łącznej kwocie 363.932,79 zł w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową (...), zamiast „które wyrządziły szkodę majątkową (...) w wysokości 363.932,79 zł”,
b) czyn ten zakwalifikowano z art. 296a § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., zamiast z art. 296a § 4 k.k. w zw. z art. 12 k.k.,
2) pkt. XII części dyspozytywnej wyroku, dot. uznania oskarżonego M. T. (1) za winnego czynu opisanego w pkt. IX części wstępnej Wyroku ze zmianami wskazanymi w pkt. XII części dyspozytywnej Wyroku, w zakresie, w jakim w opisie czynu przypisanego oskarżonemu M. T. (1) wskazano, że przyjął on od M. L. (1) korzyść majątkową w kwocie 10.000 zł w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową (...), zamiast „które wyrządziły szkodę majątkową (...) w wysokości 10.000 zł”,
3) pkt XXX części dyspozytywnej wyroku, dot. uznania oskarżonego W. W. (1) za winnego czynu opisanego w pkt. XXVI części wstępnej Wyroku, w zakresie, w jakim w opisie czynu przypisanego oskarżonemu W. W. (1) wskazano, że udzielił on M. T. (1) korzyści majątkowych w kwocie 363.932,79 zł w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową (...), zamiast „które wyrządziły szkodę majątkową (...) w wysokości 363.932,79 zł”,
4) pkt. XXXVII lit. f części dyspozytywnej Wyroku, dot. warunkowego umorzenia postępowania karnego w stosunku do oskarżonego D. G. (1) na okres dwóch lat próby,
5) pkt. XL lit. a części dyspozytywnej Wyroku, dot. orzeczenia od oskarżonego M. T. (1) na rzecz (...) nawiązki w wysokości 10.000 zł,
6) pkt. XL lit. b części dyspozytywnej Wyroku, dot. orzeczenia od oskarżonego W. W. (1) na rzecz (...) nawiązki w wysokości 10.000 zł,
7) pkt. XLI części dyspozytywnej Wyroku, dot. orzeczenia od oskarżonego D. G. (1) na rzecz (...) nawiązki w wysokości 10.000 zł,
8) braku rozstrzygnięcia o orzeczeniu wobec oskarżonych M. T. (1), W. W. (1), D. G. (1) solidarnie obowiązku naprawienia wyrządzonej (...) szkody i zadośćuczynienia za doznaną przez (...) krzywdę,
9) pkt. XLVIII części dyspozytywnej wyroku, dot. zasądzenia solidarnie od oskarżonych M. T. (1), W. W. (1), D. G. (1) na rzecz (...) kwoty 7.920 zł netto tytułem wydatków z tytułu ustanowienia pełnomocnika, w zakresie, w jakim przy orzekaniu od ww. oskarżonych na rzecz (...) kwoty wydatków z tytułu ustanowienia pełnomocnika nie uwzględniono sześciokrotności stawki minimalnej opłaty za czynności adwokackie,
zarzucając:
1)
mającą wpływ na wynik sprawy – obrazę przepisów postępowania w postaci:
a)
art. 410 k.p.k. poprze pominięcie przez Sąd I instancji przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotnych okoliczności wynikających z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w postaci:
i)
zeznań świadka M. S. (3) złożonych w dniu 21 czerwca 2017 r., z których wynika, że gotowość wręczenia korzyści majątkowej pracownikowi (...) przez przedstawiciela podmiotu dostarczającego produkty do (...) implikowała tym większą gotowość takiego podmiotu do poprawy współpracy z (...), zaś wręczenie korzyści majątkowej pracownikowi (...) stanowiło dla takiego podmiotu tańsze rozwiązanie;
ii)
wyjaśnień podejrzanego P. I. złożonych w dniu 7 listopada 2011 r., z których wynika, że firma (...) byłaby gotowa zapłacić droga oficjalną sieci (...) taką samą kwotę środków pieniężnych, jak ta, która została przekazana P. S. (1), gdyby dzięki temu ww. firma mogła osiągnąć swoje cele handlowe – z czego należy wnosić, że również (...) sp. z o.o. i (...) sp. z o.o., byłyby gotowe zapłacić na rzecz (...) w drodze oficjalnych negocjacji handlowych kwoty w wysokości odpowiadającej kwoto korzyści, jakie zostały przekazane M. T. (1);
b)
§ 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia polegająca na ich niezastosowaniu, podczas gdy niezbędny nakład pracy pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia uzasadniały zastosowanie sześciokrotności stawki minimalnej przy orzekaniu o zwrocie wydatków związanych z ustanowieniem jednego pełnomocnika.
2)
mający wpływ na treść wyroku – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę w postaci dowolnego i błędnego przyjęcia, że:
a)
M. T. (1) przyjął od W. W. (1), P. K. (1) i D. G. (1) korzyści majątkowe w łącznej kwocie 363.932,79 zł w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes (...), mogące wyrządzić szkodę majątkowa (...), podczas gdy zachowania te wyrządziły szkodę majątkową (...) wysokości 363.932,79 zł;
b)
W. W. (1) udzielił M. T. (1) korzyści majątkowych w kwocie 363.932,79 zł w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonym mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes (...), mogące wyrządzić szkodę majątkową (...), podczas gdy zachowania te wyrządziły szkodę majątkową (...) w wysokości 363.932,79 zł;
c)
ustalenie wysokości szkody wyrządzonej (...) czynami oskarżonych M. T. (4), W. W. (1), D. G. (1) jest znacznie utrudnione, podczas gdy szkoda ta stanowi kwotę korzyści, które (...) uzyskałoby w przypadku, gdyby nie doszło do popełnienia ww. czynów w formie rabatów lub upustów cenowych na produktach F. i (...) lub w formie wynagrodzenia za świadczone przez (...) na ich rzecz usługi wsparcia sprzedaży ich produktów;
d)
przybliżona wysokość szkody wyrządzonej (...) wynosi 30.000 zł (suma nawiązek orzeczonych na rzecz (...) od oskarżonych M. T. (1), W. W. (1), D. G. (1)), podczas gdy jest to kwota ponad dwunastokrotnie mniejsza od kwoty wysokości szkody wyrządzonej (...);
e)
wina i społeczna szkodliwość czynu oskarżonego D. G. (1) nie są znaczne, podczas gdy z całokształtu okoliczności sprawy odnoszących się do tego czynu, w tym zwłaszcza z okoliczności, że czyn oskarżonego D. G. (1):
i)
godził w te same dobra co czynu oskarżonych M. T. (1) i W. W. (1);
ii)
został popełniony w takiej samej formie winy i postaci zamiaru co czyny oskarżonych M. T. (1) i W. W. (1);
(...))
został popełniony w ramach działania wspólnie i w porozumieniu z W. W. (1);
wynika, że wina i społeczna szkodliwość czynu oskarżonego D. G. (1) charakteryzują się wysokim stopieniem;
f)
D. G. (1) działał w ciężkiej sytuacji motywacyjnej, gdyż w celu kontynuowania współpracy, z uwagi na postawę osoby decydującej o wprowadzeniu określonych produktów do sieci sklepów (w okolicznościach niniejszej sprawy w odniesieniu do (...) 0 M. T. (1)), czuł się „niejako” zmuszony do wręczania tej osobie korzyści majątkowych w zamian za utrzymanie bądź rozwinięcie współpracy oraz przychylność tej osoby , podczas gdy taka okoliczność nie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie;
3)
niesłuszne zastosowanie wobec oskarżonego D. G. (1) innego środka w postaci warunkowego umorzenia postępowania w sytuacji, w której brak było uzasadnienia do zastosowania tego środka;
4)
niesłuszne zastosowanie wobec oskarżonych M. T. (1), W. W. (1), D. G. (1) innych środków w postaci nawiązek oraz niesłuszne niezastosowanie wobec tych oskarżonych innych środków w postaci obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej (...) i zadośćuczynienia krzywdzie (...) w sytuacji, w której szkoda i krzywda zostały wyrządzone (...) czynami oskarżonych, a orzeczenie tych obowiązków nie jest nadmiernie utrudnione,
a na wypadek nieuwzględnienia ujętego wyżej zarzutu dot. niesłusznego zastosowania wobec oskarżonych M. T. (1), W. W. (1), D. G. (1) innych środków w postaci nawiązek oraz niesłusznego niezastosowania wobec tych oskarżonych innych środków w postaci obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej (...) i zadośćuczynienia krzywdzie (...) zarzucił:
4a) rażącą niewspółmierność nawiązek orzeczonych na rzecz (...) od oskarżonego:
a)
M. T. (1) w wysokości 10.000 zł, podczas gdy prawidłowa ocena okoliczności dotyczących jej wysokości uzasadnia orzeczenie jej w wysokości 100.000 zł;
b)
W. W. (1) w wysokości 10.000 zł, podczas gdy prawidłowa ocena okoliczności dotyczących jej wysokości uzasadnia orzeczenie jej w wysokości 100.000 zł;
c)
D. G. (1) w wysokości 10.000 zł, podczas gdy prawidłowa ocena okoliczności dotyczących jej wysokości uzasadnia orzeczenie jej w wysokości 100.000 zł.
Podnosząc powyższe zarzuty pełnomocnik wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i:
1)
wskazanie w opisie czynu przypisanego oskarżonemu M. T. (1) w pkt XI części dyspozytywnej wyroku, że przyjął on od W. W. (1), P. K. (1) i D. G. (1) korzyści majątkowe w łącznej kwocie 363.932,79 zł w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes (...), „które wyrządziły szkodę majątkową (...) w wysokości 363.932,79 zł”, zamiast „mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...)”;
2)
zakwalifikowanie czynu przypisanemu oskarżonemu M. T. (1) w pkt XI części dyspozytywnej wyroku z art. 296a § 4 k.k. w zw. z art. 12 k.k., zamiast z art. 296a § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.;
3)
wskazanie w opisie czynu przypisanego oskarżonemu W. W. (1) w pkt XXX części dyspozytywnej wyroku, że udzielił on M. T. (1) korzyści majątkowych w kwocie 363.932,79 zł w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes (...), „które wyrządziły szkodę majątkową (...) w wysokości 363.932,79”, zamiast „mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...)”;
4)
uznanie oskarżonego D. G. (1) za winnego zarzucanego mu czynu, opisanego w pkt XXIV części wstępnej wyroku ze zmianą polegającą na wskazaniu, że udzielił on M. T. (1) korzyści majątkowych w kwocie 363.932,79 zł w zamian za zachowania będące nadużyciem udzielonych mu uprawnień i niedopełnieniem ciążącego na nim obowiązku dbania o interes (...), „które wyrządziły szkodę majątkową (...) w wysokości 363.932,79”, zamiast „mogące wyrządzić szkodę majątkową Spółce (...)”, tj. czynu z art. 296a § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz wymierzenie mu za to kary stosownej do stopnia zawinienia;
5)
orzeczenie wobec oskarżonego M. T. (1) obowiązku:
a)
naprawienia szkody polegającej na pozbawieniu (...) korzyści, które (...) uzyskałoby w przypadku, gdyby nie doszło do popełnienia przypisanego oskarżonemu czynu wskazanego w pkt XII części dyspozytywnej wyroku (opisanego w pkt IX części wstępnej wyroku), wyrządzonej (...) przez oskarżonego ww. czynem polegającym na przyjęciu przez niego od M. L. (1), przedstawiciela (...), nienależnej korzyści majątkowej w wysokości 10.000 zł – poprzez zapłatę na rzecz (...) kwoty 9.000 zł,
b)
zadośćuczynienia szkodzie niemajątkowej (krzywdzie) polegającej na naruszeniu dobrego imienia i wizerunku (...), wyrządzonej (...) przez oskarżonego czynem w postaci przyjęcia przez niego od M. L. (1) nienależnej korzyści majątkowej w wysokości 10.000 zł, tj. czynem przypisanym mu w pkt XII części dyspozytywnej wyroku (opisanym w pkt IX części wstępnej wyroku) – poprzez zapłatę na rzecz (...) kwoty 2.000 zł;
6)
orzeczenie wobec oskarżonych M. T. (1), W. W. (1) i D. G. (1) solidarnie obowiązku:
a)
naprawienia szkody polegającej na pozbawieniu (...) korzyści, które (...) uzyskałoby w przypadku, gdyby nie doszło do popełnienia czynów opisanych w pkt VIII, XXIV, XXVI części wstępnej wyroku, wyrządzonej (...) ww. czynami polegającymi na wręczeniu przez D. G. (1) i W. W. (1), przedstawicieli (...) M. T. (1) nienależnej korzyści majątkowej w kwocie 363.932,79 zł, oraz czynem w postaci przyjęcia tej korzyści majątkowej przez M. T. (1) – poprzez zapłatę solidarnie przez ww. oskarżonych na rzecz (...) kwoty 363.932,79 zł,
b)
zadośćuczynienia szkodzie niemajątkowej (krzywdzie) polegającej na naruszeniu dobrego imienia i wizerunku (...), wyrządzonej (...) czynami polegającymi na wręczeniu przez D. G. (1) i W. W. (1), przedstawicieli (...), M. T. (1) nienależnej korzyści majątkowej w kwocie 363.932,79 zł, tj. czynami opisanym iw pkt VIII, XXIV części wstępnej wyroku – poprzez zapłatę solidarnie na rzecz (...) kwoty 5.000 złotych;
a na wypadek nieuwzględnienia ujętych wyżej wniosków o orzeczenie wobec oskarżonych M. T. (1), W. W. (1), D. G. (1) obowiązku naprawienia szkody i zadośćuczynienia wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie od:
5-6aa) M. T. (1) nawiązki na rzecz (...) w wysokości 100.000 zł;
5-6bb) W. W. (1) nawiązki na rzecz (...) w wysokości 100.000 zł;
5-6cc) D. G. (1) nawiązki na rzecz (...) w wysokości 100.000 zł;
tj. w łącznej kwocie o wartości zbliżonej do wartości szkody wyrządzonej (...), stanowiącej zarazem w odniesieniu do każdego z oskarżonych kwotę maksymalną nawiązki przy uwzględnieniu normy wynikającej z art. 4 § 1 k.k. (zasada
lex mitior);
7)
orzeczenie solidarnie od oskarżonych M. T. (1), W. W. (1), D. G. (1) na rzecz (...) kwoty 47.520 zł, tytułem wydatków z tytułu ustanowienia pełnomocnika, tj. w wysokości uwzględniającej sześciokrotność stawki minimalnej opłaty za czynności adwokacie.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Na wstępie zaznaczyć należy, że spośród wniesionych w sprawie przez stronę oskarżycielską apelacji tylko w niewielkim zakresie zasługiwały na uwzględnienie apelacje prokuratora i oskarżyciela posiłkowego spółki (...), a mianowicie co do oskarżonego P. S. (1) odnośnie konieczności przepadku zabezpieczonych pieniędzy w postaci złotówek i obcych walut, a nie ogólnie sumy 4.100.000 zł, przy czym z uwagi na zakres zaskarżenia możliwe było orzeczenie tego przepadku na innej podstawie prawnej, niż wnosili obaj skarżący, bowiem na podstawie art. 44 § 1 i 4 k.k. jako przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa (złotówki), względnie ich równowartości (waluty).
Apelacje pozostałych oskarżycieli posiłkowych (...) i (...) były całkowicie niezasadne.
Z kolei apelacje poszczególnych oskarżonych uwzględniono, biorąc pod uwagę ich kierunek i zakres zaskarżenia, odnośnie eliminacji orzeczonych na podstawie art. 46 § 2 k.k. nawiązek na rzecz pokrzywdzonych spółek (dotyczy to tylko oskarżonych, którym wymierzono kary; nawiązki orzeczone na podstawie art. 67 § 3 kk w stosunku oskarżonych, co do których warunkowo umorzono postępowanie, pozostawiono). Apelacje oskarżonych kwestionujące ich winę nie zasługiwały natomiast na uwzględnienie. W związku z apelacjami niektórych oskarżonych dokonano też drobnych korekt w opisach przypisanych im czynów, co jednak na stopień samego ich zawinienia i społecznej szkodliwości tych czynów nie miało żadnego wpływu.
Nadto w granicach zaskarżenia wniesionych apelacji, stosunku do oskarżonych T. S. (1), J. B. (1), P. N. (1), M. T. (1), M. Ś. i D. Ś. (1), z tych samych przyczyn jak w odniesieniu do P. S. (1), na podstawie art. 44 § 4 k.k. w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzeczono przepadek określonych w wyroku kwot jako równowartości przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przypisanych im przestępstw. Tak jak w przypadku P. S. (1), brak było podstaw do uznania, że kwoty te stanowią korzyść osiągniętą z przestępstwa. Tam, gdzie poszczególni oskarżeni działali wspólnie i w porozumieniu, kwoty te podzielono odpowiednio do liczby współdziałających oskarżonych.
Nadmienić też należy, że jeden z oskarżonych, a mianowicie P. T. (1), nie wywiódł apelacji, zaś apelacja oskarżonego G. P. została cofnięta przez jego obrońcę i pozostawiono już ją bez rozpoznania, a spośród czterech oskarżycieli posiłkowych, apelacji nie wywiódł jeden z nich, a mianowicie spółka (...).
W stosunku do oskarżonych, którym wymierzono kary, Sąd odwoławczy, biorąc pod uwagę kierunek i zakres ich apelacji, przyjął jednolicie, jako zdecydowanie korzystniejszy, stan prawny obowiązujący do dnia 30 czerwca 2015 r., co pozwoliło też usunąć pewną niepewność wynikającą z zaskarżonego wyroku, jaki właściwie stan prawny przyjął Sąd I instancji powołując art. 4 § 1 k.k. przy poszczególnych rozstrzygnięciach.
Ma to zasadnicze znacznie choćby dla kwestii obowiązku naprawienia szkody i alternatywnie z tym związanych nawiązek.
Art. 46 § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. stanowił, że zamiast obowiązku określonego w § 1 sąd może orzec nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego.
Natomiast zgodnie z obecną treścią art. 46 § 2 k.k.,
jeżeli orzeczenie obowiązku określonego w § 1 jest znacznie utrudnione (podkr. SA), sąd może orzec zamiast tego obowiązku nawiązkę w wysokości do 200 000 złotych na rzecz pokrzywdzonego.
Jeśli więc wysokości szkody nie udowodniono (nawet zakładając że mogła zaistnieć, ale nie wiadomo w jakiej wysokości), to uznać należy, że sąd nie był zobligowany w stanie prawnym obowiązującym do 30 czerwca 2015 r. do nałożenia obowiązku jej naprawienia, bo przecież w jakiej wysokości miałby ten obowiązek określić, a tym samym w świetle ówczesnej treści art. 46 § 2 k.k. nie musiał też orzec w jego miejsce nawiązki.
Podkreślić też trzeba, że inny był wówczas także cel tego środka, który stanowił środek karny, a nie kompensacyjny; chodziło przede wszystkim o ukaranie sprawcy zgodnie z regułami wymiaru kary, a cel kompensacyjny był, co najwyżej, na dalszym planie, co dodatkowo przemawia też za tym, że nie można było orzec go solidarnie, czego niezasadnie domagali się w apelacjach oskarżyciele posiłkowi (...) i (...).
Art. 56 k.k. stanowił wówczas, że przepisy art. 53, art. 54 § 1 oraz art. 55 stosuje się odpowiednio do orzekania innych środków przewidzianych w tym kodeksie.
Obecnie zaś stanowi, że przepisy art. 53, art. 54 § 1 oraz art. 55 stosuje się odpowiednio do orzekania innych środków przewidzianych w tym kodeksie,
z wyjątkiem obowiązku naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.
Zaś w tym przypadku kary wymierzone oskarżonym są na tyle dolegliwe, że Sąd odwoławczy nie widział potrzeby orzekania tego środka karnego. Nadto przy karach zawieszonych w stanie prawnym obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. nie było obligatoryjności stosowania środków probacyjnych.
Z kolei, co do oskarżonych, w stosunku do których warunkowo umorzono postępowanie, nie przyjęto wcześniejszego stanu prawnego, gdyż nie było to dla nich korzystniejsze. Wówczas obowiązujące przepisy art. 66 § 2 i 3 k.k. dopuszczające możliwość warunkowego umorzenia postępowania stanowiły:
§ 2. Warunkowego umorzenia nie stosuje się do sprawcy przestępstwa zagrożonego karą przekraczającą 3 lata pozbawienia wolności.
§ 3. W wypadku gdy pokrzywdzony pojednał się ze sprawcą, sprawca naprawił szkodę lub pokrzywdzony i sprawca uzgodnili sposób naprawienia szkody, warunkowe umorzenie może być zastosowane do sprawcy przestępstwa zagrożonego karą nie przekraczającą 5 lat pozbawienia wolności.
Dlatego zdecydowanie korzystniejsze są dla tych oskarżonych przepisy obowiązujące obecnie, pozwalające na warunkowe umorzenie postępowania bez w/w ograniczenia w stosunku do sprawcy przestępstwa zagrożonego karą nie przekraczającą 5 lat pozbawienia wolności (por. art. 66 § 2 k.k.).
Podkreślić też należy, że pomimo, iż pisemne uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia do końca wymogów, jakich oczekuje się od uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, zwłaszcza wyroku skazującego, to pomimo jego dość dużej ogólnikowości i pewnej powierzchowności, tak co do ustaleń faktycznych, jak i oceny dowodów, a także rozważań prawnych, to brak było podstaw do uchylenia z tego powodu zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Jak stanowi art. 455a k.p.k., nie można uchylić wyroku z tego powodu, że jego uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art. 424 k.p.k. Jednocześnie w orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że uchylenie wyroku w związku z wadami jego pisemnego uzasadnienia byłoby możliwe tylko wtedy, gdyby z tego powodu postępowanie przed sądem I instancji było nierzetelne.
Jak orzekł Sąd Najwyższy w wyroku z 9.02.2021 r., V KS 2/21 (publik. LEX nr 3156170):
„Wskazana w przepisie art. 437 § 2 zd. drugie in fine k.p.k. potrzeba przeprowadzenia na nowo przewodu w całości jako przesłanka uchylenia przez sąd odwoławczy wyroku i przekazania sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania ma miejsce w sytuacji, gdy w postępowaniu pierwszoinstancyjnym doszło do takiego naruszenia norm prawa procesowego, które w realiach konkretnej sprawy, podważa rzetelność całego tego postępowania, co przemawia za powtórzeniem wszystkich czynności procesowych składających się na przewód sądowy w sądzie I instancji.”
W sprawie brak podstaw do takiego stwierdzenia; pomimo pewnych uchybień postępowania pierwszoinstancyjnego strony nie wykazały, aby proces był nierzetelny, to jest, że nie gwarantował oskarżonym, korzystającym z pomocy obrońców, sprawiedliwego ich osądzenia w oparciu o jawne i legalne dowody przedstawione przez strony i dopuszczone przez Sąd I instancji w sposób przewidziany procedurą lub też zgodnie z procedurą oddalone. Samo wadliwie sporządzone uzasadnienie w zupełnie wyjątkowych sytuacjach mogłoby decydować o nierzetelności procesu; w tym przypadku taka sytuacja absolutnie nie zachodzi.
W swoim orzecznictwie Sąd Najwyższy wprost wskazał, że:
„Niewystarczająca treść uzasadnienia wyroku może być wynikiem naruszenia przepisu procesowego (art. 424 k.p.k.), ale konieczne jest jeszcze stwierdzenie możliwego wpływu tego uchybienia na treść orzeczenia. Ten zaś nie istnieje, skoro uzasadnienie sporządzane jest po jego wydaniu.” (postanowienie SN z 8.10.2019 r., II DO 13/19, LEX nr 3364122) i
„Art. 455a k.p.k. zakazuje uchylania wyroku z tego powodu, że jego uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art. 424 k.p.k. Regulacja ta wynika z tego, że sąd odwoławczy kontroluje wyrok, a nie jego uzasadnienie.” (wyrok SN z 8.11.2017 r., WA 8/17, LEX nr 2428833).
W związku z tym zaznaczyć należy, że sąd odwoławczy w obecnej formule postępowania odwoławczego, dotyczącej też wcześniej procesu kontradyktoryjnego, pełni rolę nie tylko kontrolną, ale i merytoryczną, i w razie potrzeby może uzupełnić postępowanie dowodowe. Jak się zarazem przyjmuje w judykaturze sądów powszechnych:
„Kontrola instancyjna nie polega wyłącznie na analizie uzasadnienia wyroku, ale na analizie czynności procesowych dokonywanych przez sąd i treści przeprowadzonych dowodów w kontekście stawianych orzeczeniu zarzutów. Środek odwoławczy w konsekwencji nie powinien wyłącznie ograniczać się do krytyki sporządzonego uzasadnienia wyroku, ale dla wykazania uchybień w rozstrzygnięciu sądu powinien odwoływać się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i konkretnych czynności sądu w przebiegu rozprawy głównej. Analiza podniesionych w tym zakresie zarzutów dotyczyć zatem powinna nie prawidłowości konstrukcji uzasadnienia wyroku i ułomności w tym kontekście wykazywanych, ale tego, czy ustalenia sądu oparte zostały na ujawnionych dowodach i czy przy tych ustaleniach uwzględnione zostały wszystkie okoliczności na korzyść i niekorzyść oskarżonej.” (wyrok SA w Warszawie z 28.06.2018 r., II AKa 141/15, LEX nr 2545204).
Zgodnie z art. 437 § 2 k.p.k., uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439 § 1, art. 454 lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości.
Jak wskazuje Sąd Najwyższy:
„Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu sądowego w całości, o której mowa w art. 437 § 2 zdanie drugie in fine k.p.k., jako powód uchylenia przez sąd odwoławczy zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, zachodzi wówczas, gdy orzekający sąd I instancji naruszył przepisy prawa procesowego, co skutkowało, w realiach sprawy, nierzetelnością prowadzonego postępowania dowodowego, uzasadniającą potrzebę powtórzenia (przeprowadzenia na nowo) wszystkich czynności procesowych składających się na przewód sądowy (w praktyce postępowanie dowodowe) w sądzie pierwszej instancji.” (wyrok SN z 3.12.2020 r., V KS 24/20, LEX nr 3276110).
Sąd odwoławczy wnikliwie zapoznał się materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, w niezbędnym zakresie, niewielkim, mając na uwadze treść apelacji niektórych oskarżonych, go uzupełnił, i doszedł do przekonania, że wina i sprawstwo oskarżonych, odnośnie zarzucanych im czynów w zakresie przypisanym w zaskarżonym wyroku, co do zasady, nie budzą żadnych wątpliwości i rozstrzygnięcia Sądu I instancji w tym zakresie, w tym także co do kary, względnie warunkowego umorzenia postępowania, są prawidłowe.
Sąd odwoławczy doprecyzował dane dotyczące poszczególnych pokrzywdzonych zawarte w zaskarżonym wyroku, aby było wiadomo dokładnie, kto jest pokrzywdzonym – jaka osoba prawna, jeśli chodzi o jej formę prawno-organizacyjną – względnie także, kto jest jego aktualnym następcą prawnym:
- Spółka (...) to (...) Sp. z o.o. z siedzibą we W., którego następcą prawnym był (...) Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą we W., a następnie (...) Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą we W., którego następcą prawnym jest obecnie (...) Sp. z o.o. Sp. j. z siedzibą we W.,
- Spółka (...) to (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W.,
- Spółka (...) to (...) S.A. z siedzibą w W.,
- Spółka (...) to „(...) Sp. z o.o. i (...) Sp. k. z siedzibą w W., której następcą prawnym był (...) sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w P., którego z kolei następcą prawnym jest obecnie (...) Sp. z o.o. z siedzibą w P.,
przy czym dla przejrzystości wywodu Sąd odwoławczy w dalszej części uzasadnienia będzie używał, w zależności od potrzeby, albo pełnej nazwy danego pokrzywdzonego, albo skrótu, odpowiednio (z ewentualnym poprzedzeniem „spółka” i dopiskiem (...)): (...), (...), (...) i (...), względnie, w tym ostatnim przypadku, także (...)).
Z opisów zarzucanych i przypisanych czynów wynika zarazem w dostatecznym stopniu, w interesie jakich podmiotów udzielano korzyści i Sąd odwoławczy nie widział potrzeby zmiany wyroku w tym zakresie.
Odnosząc się do podstaw prawnych odpowiedzialności karnej poszczególnych oskarżonych, to podstawą jej jest oczywiście art. 296a k.k.
Kwalifikacja z art. 296a § 1 k.k. bezpośrednio dotyczy oskarżonych P. S. (1) (zatrudnionego w (...)), T. S. (1) i J. B. (1) (zatrudnionych w (...)), M. T. (1) (zatrudnionego w (...)) i D. Ś. (1) (zatrudnionego w (...)), bowiem tylko wręczenie łapówki osobie spełniającej kryteria z tego przepisu determinuje kwalifikację z art. 296a § 2 k.k., która odnosi się do większości pozostałych oskarżonych będącymi podmiotami korupcji czynnej (osobami wręczającymi łapówki). Co do kilku oskarżonych, to ponoszą oni odpowiedzialność z art. 296a § 1 k.k. jako współsprawcy, pomimo, że w/w okoliczność osobista związana z zatrudnieniem, pełnioną funkcją, zakresem decyzyjnym, dotyczy innych oskarżonych, ale o tej okoliczności oni wiedzieli biorąc udział w popełnieniu przestępstwa korupcji biernej na zasadzie współsprawstwa (art. 21 § 2 k.k.).
Przepisy art. 296a k.k. weszły w życie z dniem 1 lipca 2003 r., a więc obowiązywały już w dacie czynów zarzucanych i przypisanych oskarżonym. Wówczas brzmienie art. 296a § 1 i 2 k.k. było następujące (podkr. SA):
§ 1. Kto, pełniąc funkcję kierowniczą w jednostce organizacyjnej wykonującej działalność gospodarczą
lub mając, z racji zajmowanego stanowiska lub pełnionej funkcji, istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością takiej jednostki, przyjmuje korzyść majątkową lub osobistą albo jej obietnicę w zamian za zachowanie mogące wyrządzić tej jednostce szkodę majątkową albo za czyn nieuczciwej konkurencji lub za niedopuszczalną czynność preferencyjną na rzecz nabywcy lub odbiorcy towaru, usługi lub świadczenia, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto w wypadkach określonych w § 1 udziela albo obiecuje udzielić korzyści majątkowej lub osobistej.
Art. 296a § 1 k.k. uległ zmianie z dniem 18 grudnia 2008 r. na podstawie nowelizacji z dnia 24 października 2008 r., i jego brzmienie od tego czasu do chwili obecnej jest następujące (przy czym § 2 nie uległ zmianie):
§ 1. Kto, pełniąc funkcję kierowniczą w jednostce organizacyjnej wykonującej działalność gospodarczą
lub pozostając z nią w stosunku pracy, umowy zlecenia lub umowy o dzieło, żąda lub przyjmuje korzyść majątkową lub osobistą albo jej obietnicę,
w zamian za nadużycie udzielonych mu uprawnień lub niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku mogące wyrządzić tej jednostce szkodę majątkową albo stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji lub niedopuszczalną czynność preferencyjną na rzecz nabywcy lub odbiorcy towaru, usługi lub świadczenia, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto w wypadkach określonych w § 1 udziela albo obiecuje udzielić korzyści majątkowej lub osobistej.
Tak więc w stanie prawnym obowiązującym do dnia 18 grudnia 2008 r., przestępstwa z art. 296a § 2 kk mogła dopuścić się osoba, która wręczyła (lub obiecała wręczyć) korzyść majątkową osobie
pełniącej funkcję kierowniczą w jednostce gospodarczej lub
mającej, z racji zajmowanego stanowiska lub pełnionej funkcji, istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością takiej jednostki.
Obecnie zaś wręczenie łapówki winno nastąpić na rzecz osoby pełniącej funkcję kierowniczą w jednostce organizacyjnej wykonującej działalność gospodarczą (czyli tak, jak poprzednio)
lub pozostającej z nią w stosunku pracy, umowy zlecenia lub umowy o dzieło,
w zamian za nadużycie udzielonych mu uprawnień lub niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku.
Także Sąd odwoławczy, podobnie jak Sąd I instancji, uważa, że P. S. (1), J. B. (1), T. S. (1), M. T. (1) i D. Ś. (1), którym wręczane były łapówki, spełniali kryteria podmiotowe określone w art. 296a § 1 k.k. w jego brzmieniu zarówno przed nowelizacją, jak i po nowelizacji.
Jeśli idzie o osobę pełniącą funkcję kierowniczą, to w doktrynie uważa się że
„…osobą pełniącą funkcję kierowniczą jest „osoba zarządzająca przedsiębiorstwem, spółką lub innym podmiotem gospodarczym albo jego oddziałem. Jest to osoba stojąca na czele zespołu lub zespołów ludzkich, uprawniona do kierowania zespołem lub zespołami ludzkimi, do wskazywania sposobu postępowania. Osobami pełniącymi funkcje kierownicze w przedsiębiorstwie są dyrektor, zastępca dyrektora, kierownik wydziału, oddziału, działu, a w spółkach są: prezes lub wiceprezes zarządu, przewodniczący rady nadzorczej, kierownik oddziału lub zakładu. Do funkcji lub stanowiska, które umożliwia wpływanie na decyzje związane z działalnością jednostki prowadzącej działalność gospodarczą, należy zaliczyć w spółkach osobowych lub kapitałowych osoby uprawnione do reprezentacji spółki. (...) Osobami takimi są także prokurent, główny księgowy, likwidator, radca prawny itp. O tym, czy określoną osobę można zaliczyć do tej kategorii osób, decyduje zakres posiadanych przez nią uprawnień nie tylko co do podejmowania decyzji, ale także wpływania na ich podjęcie lub treść. Nie chodzi o jakikolwiek wpływ, ale mający charakter verba legis istotny, czyli chodzi o wpływ znaczący, duży” (R.A. Stefański, Przestępstwo korupcji gospodarczej..., s. 61; podobnie A. Matusiak, Przekupstwa menadżerskie, „Ius Novum” 2013/3, s. 86 i n.; J. Raglewski, Odpowiedzialność..., s. 32 i n.; J. Skorupka, Podstawy..., s. 78 i n.; M. Bojarski, kom. do art. 296a k.k. [w:] Kodeks karny..., red. M. Filar, LEX 2014).” (I. Zgoliński [w:] Kodeks karny. Komentarz, wyd. III, red. V. Konarska-Wrzosek, Warszawa 2020, art. 296(a)).
„O ocenie, czy dana osoba pełni funkcję kierowniczą w jednostce organizacyjnej, decyduje jej formalny status w ramach jednostki (Zawłocki (w:) Wąsek II, s. 1139). Nie ma znaczenia jej rola nieformalna, wynikająca z posiadanych wpływów. Funkcję kierowniczą pełni więc osoba, która zarządza przedsiębiorstwem, spółką, innym podmiotem gospodarczym lub oddziałem podmiotu gospodarczego, osoba uprawniona do kierowania zespołem ludzkim, określająca sposób jego pracy (Stefański, Przestępstwo korupcji..., s. 61). Istnienie lub nie stosunku pracy bądź umowy zlecenia lub umowy o dzieło należy określać na podstawie odnośnych przepisów kodeksu pracy i kodeksu cywilnego.” (M. Kulik [w:] Kodeks karny. Komentarz, wyd. VII, red. M. Mozgawa, Warszawa 2015, art. 296(a)).
„Przyjmuje się, że pełnienie funkcji kierowniczej w jednostce organizacyjnej to wykonywanie zadań polegających na podejmowaniu decyzji związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, a także realizowanie czynności o charakterze władczym, mieszczących się w zakresie działalności danej jednostki. Podkreśla się również, że osoba pełniąca funkcję kierowniczą to osoba stojąca na czele zespołu lub zespołów ludzkich, uprawniona do kierowania zespołem lub zespołami ludzkimi oraz władna do wyznaczania ich sposobu postępowania [R.A. Stefański, Przestępstwo korupcji..., s. 61], przy czym funkcję taką sprawują zarówno osoby kierujące całością jednostki organizacyjnej wykonującej działalność gospodarczą, jak i kierujące wyodrębnionymi jej działami [por. O. Górniok (w:) O. Górniok [i in.], Kodeks karny. Komentarz, t. 2, Art. 117-363,, Gdańsk 2005, s. 432-433].” (J. Giezek [w:] D. Gruszecka, N. Kłączyńska, G. Łabuda, A. Muszyńska, T. Razowski, J. Giezek, Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz, Warszawa 2014, art. 296(a)).
Tak więc o tym, czy daną osobę można zaliczyć do kategorii osób pełniących funkcję kierowniczą, decyduje zakres posiadanych przez nią uprawnień. Chodzi tu także o faktyczny wpływ na decyzje podejmowane w spółce czy jednostce. O pełnieniu funkcji kierowniczej przesądza zatem przydanie określonych kompetencji osobie ją sprawującej, niezależnie od tego, czy ich zakres obejmuje całość jednostki czy też jedynie pewne wyodrębnione jej części.
Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika jednoznacznie, że negocjacje (w kwestiach istotnych z punktu widzenia tego postępowania ) prowadziły w poszczególnych sieciach osoby zatrudnione na stanowiskach odpowiadających niemal temu samemu poziomowi, stanowiska różniły się nazwami ( kupiec, manager, kierownik). Ponadto, jeśli ze strony danego dostawcy, np. spółki (...), do tych negocjacji upoważnione były osoby zatrudnione na stanowiskach (...), czyli kierowników ds. klientów kluczowych, co odpowiada stanowisku menadżerskiemu, to jest oczywiste, że z drugiej strony (to jest klientów kluczowych ) do negocjacji nie mogły przystępować osoby nie posiadające uprawnień decyzyjnych, w sferze którą się zajmowali, w tym wypadku działem napojów. Po drugie, jak wynika z wyjaśnień oskarżonych, operują oni pojęciem „kupca”, któremu wręczano korzyść majątkową. Pojęcie to natomiast w relacjach szeregu osób, jakie były przesłuchiwane na okoliczność właśnie kompetencji skorumpowanych pracowników sieci handlowych, odpowiada stanowisku menadżerskiemu, czyli kierowniczemu. Nie można też pomijać okoliczności, że korzyści majątkowe były wręczane za osiągnięcie konkretnego celu (np. uzyskanie dodatkowej ekspozycji towaru przy kasie ), zatem wynegocjowane w ten sposób warunki musiały pozostawać do spełnienia w gestii skorumpowanych „kupców”. Trudno sobie przecież wyobrazić, by (...) ze spółki (...) negocjował warunki sprzedaży towarów z pracownikami fizycznymi, którzy bezpośrednio układają towary na półkach.
Jak zeznał (wyjaśnił) wprost i jednoznacznie świadek A. C. (2) ze spółki (...):
„Pytanie: Co pan rozumie pod pojęciem kupiec? Odpowiedź: Kupiec to osoba zarządzająca kategorią napoje, w której skład wchodzą napoje energetyczne, potrafiąca wpłynąć na centralę, w zakresie pozyskania miejsc ekspozycyjnych. Nawet jeśli dane miejsce ekspozycyjne nie było pod jurysdykcją danego kupca, to on potrafił tak przekazać ofertę do centrali, że te miejsca pozyskiwał.” (k. 253 w wyodrębnionym zbiorze dokumentów – załącznik nr 3 tom II).
W tej sytuacji, gdy oskarżeni P. S. (1), J. B. (1), T. S. (1), M. T. (1) i D. Ś. (1) byli kierownikami określonych działów i mieli podległych im pracowników, można było uznać ich za osoby pełniące funkcje kierownicze w jednostce organizacyjnej w powyższym rozumieniu.
Odnośnie osoby
mającej, z racji zajmowanego stanowiska lub pełnionej funkcji, istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością takiej jednostki, to zdaniem Sądu odwoławczego, chodzi tu o osoby określane mianem „decyzyjnych”, to znaczy takie, które w imieniu podmiotu gospodarczego decydują o konkretnych działaniach firmy, czyli np. wyborze kontrahentów, zakupie towaru itp. Do takich osób z pewnością zaliczyć trzeba osoby, do uprawnień których należy m.in. zaopatrzenie, wybór dostawców towarów i usług, negocjacje warunków umów z dostawcami usług, rekomendowanie ofert danych firm. Nie ma przy tym żadnego znaczenia fakt, iż ich decyzje w zakresie wyboru kontrahentów, czy zakupu towarów podlegały ocenie powoływanych przez nich zespołów lub też wymagały akceptacji innych osób, w tym ich przełożonych.
W kwestii rozumienia pojęcia istotnego wpływu podmiotu przestępstwa z art. 296a § 1 kk na podejmowanie decyzji związanych z działalnością przedsiębiorstwa wypowiedział się także wprost Sąd Najwyższy w pośrednio związanym z niniejszą sprawą wyroku z dnia 25 czerwca 2021 r., sygn. akt II KK 45/20 (dotyczącym przyjmowania korzyści majątkowych przez innych kupców ze spółki (...) od M. K. (1) i M. L. (1); wyrok jest dołączony do pisma procesowego pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego (...) sp. z o.o. z dnia 27.07.2021 r. stanowiącego uzupełnienie odpowiedzi na apelacje obrońcy oskarżonych D. Ś. (1) i M. Ś.) stwierdzając, że nie musi to być wpływ decydujący i wyłączny. Zdaniem SN:
„…istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością jednostki gospodarczej, o którym mowa w art. 296a § 1 k.k., to wpływ znaczący z punktu widzenia podejmowania decyzji gospodarczych, a więc taki, bez którego decyzja gospodarcza nie byłaby podjęta lub byłaby podjęta, ale w innym kształcie. Czynności faktyczne składające się na podjęcie decyzji związanych z działalnością jednostki gospodarczej, a więc w istotny sposób wpływające na jej kształt, to takie czynności, które współkształtują decyzje gospodarcze w jakimkolwiek zakresie, doniosłym z punktu widzenia realizacji celu konkretnej działalności, jaką prowadzi dany podmiot, przy czym nie muszą to być decyzje ostateczne. Nie ulega wątpliwości, że do takich czynności będą zaliczone działania w zakresie określenia kontrahenta, przedmiotu i zakresu współpracy, a więc jej okresu oraz ustalenia warunków finansowych, na jakich współpraca ta będzie prowadzona. Posiadanie istotnego wpływu na decyzje jednostki prowadzącej działalność gospodarczą może wyrażać się w oddziaływaniu w różnych sferach prowadzenia tej działalności, w różnych jej fragmentach, a jeżeli uwzględnić jej wycinek polegających na współpracy z innym podmiotem – w oddziaływaniu na różnych etapach prowadzenia tej współpracy”.
Tak więc do kręgu takich osób z pewnością można zaliczyć osoby odpowiadające za: zaopatrzenie, wybór dostawców towarów i usług, negocjacje warunków umów z dostawcami usług, rekomendowanie ofert danych firm – czyli dokładnie takie osoby, jak P. S. (1), T. S. (1), J. B. (1), M. T. (1) i D. Ś. (1), którym łapówki były wręczane. Należy zwrócić też uwagę, iż to ci oskarżeni byli dla kontrahentów, z którymi negocjowali warunki współpracy, najbardziej „kompetentnymi" przedstawicielami pokrzywdzonych spółek, reprezentującymi je na zewnątrz. To w ich kompetencji leżało bowiem prowadzenie negocjacji oraz mieli oni istotny wpływ na decyzje, za które wręczone zostały łapówki.
W aktualnym stanie prawnym obowiązującym od dnia 18 grudnia 2008 r. krąg osób, którym wręczenie korzyści skutkuje odpowiedzialnością karną przewidzianą w art. 296a § 2 kk, obejmuje również osoby
pozostające w stosunku pracy, umowy zlecenia oraz umowy o dzieło z jednostką organizacyjną wykonującą działalność gospodarczą.
W aktach sprawy znajdują się uzyskane od spółek (...), (...), (...) i (...), względnie ich następców, dokumenty potwierdzające fakt zatrudnienia i jego okresy, zajmowane stanowiska, a także zakresy uprawnień i obowiązków oskarżonych: P. S. (1), T. S. (1), J. B. (1), M. T. (5) i D. Ś. (1).
W sprawie okolicznością bezsporną było, iż oskarżony
P. S. (1)
w okresie objętym zarzutem był zatrudniony na umowie o pracę w (...) Sp. z o.o., a następnie w (...) Sp. z o.o. Sp. k. jako następcy prawnym (...) Sp. z o.o., od dnia 1 października 2003 r. na stanowisku Kupca w Dziale Zakupu Art. Spożywcze, a od dnia 1 kwietnia 2009 r. w Pionie Zakupu na stanowisku Dyrektora działu – kupiec (por. kopia akt osobowych pracownika – k. 12289-12352 t. LXII akt śledztwa, w tym umowa o pracę z dnia 30.09.2003 r. – k. 12341-12344, umowa o pracę z dnia 26.03.2004 r. – k. 12329-12332, porozumienie z dnia 31.03.2009 r. – k. 12293).
W umowach o pracę P. S. (1) zapisano w § 10 ust. 1, że: „Pracownik zobowiązuje się do osobistego, sumiennego i starannego wypełniania swoich obowiązków, w szczególności do dbania o dobre imię i interesy Pracodawcy” i w § 10 ust. 3:
„Pracownik zobowiązany jest do ostrzeżenia kierownictwa spółki o okolicznościach, które mogą prowadzić do naruszenia ochrony majątku spółki oraz innych szkód majątkowych”.
Jako pracownik firmy (...) pisemnie zadeklarował też, że m.in. poprzez właściwe zachowanie i postępowanie z klientami być wzorem dla wszystkich pracowników (...) (por. k. 12336).
Elementem umowy o pracę P. S. (1) był opis stanowiska pracy, który szczegółowo określał zakres jego uprawnień i obowiązków. Należały do nich m.in.:
- realizowanie zadań wynikających ze strategii rozwoju firmy,
- odpowiedzialność za optymalizację asortymentu,
- odpowiedzialność za dobór dostawców,
- dbałość o maksymalizację obrotów,
- planowanie i przeprowadzanie akcji reklamowych,
- odpowiedzialność za wprowadzanie nowych produktów,
- negocjowanie i podpisywanie umów handlowych,
-zarządzanie zespołem w tym: szkolenie współpracowników, wyznaczanie zadań poszczególnym osobom, rozliczanie pracy zespołu,
- okresowa ocena pracowników, dbałość o profesjonalne reprezentowanie firmy (...) w kontaktach zewnętrznych (por. k. 12291-12292, 12320-12321, 12324-12325, 12339-12340 t. LXII akt śledztwa).
Dodatkowo w dniu 22 grudnia 2004 roku P. S. (1) otrzymał pełnomocnictwo do przeprowadzania w okresie od 01.01.2005 r. do 31.12.2005 r. w imieniu spółki (...), wspólnie z Dyrektorem Działu Zakupów, następujących czynności:
- zawierania kontraktów dotyczących zakupu towarów handlowych,
- zawierania dalszych umów dotyczących zakupu towarów handlowych,
- zawierania umów ramowych,
- przeprowadzania jednostronnych czynności prawnych i uzyskiwania wszelkich niezbędnych orzeczeń (por. k. 5787)
W dniu 1 lipca 2005 roku P. S. (1) zostało udzielone kolejne pełnomocnictwo na okres od 01.07.2005 r. do 31.12.2005 r. do podejmowania następujących czynności:
- do podpisywania wspólnie z Dyrektorem Działu Zakupu – Ramowych Warunków Zakupu;
- do podpisywania wspólnie z Kierownikiem Działu Organizacji (...) – umów i porozumień dotyczących akcji reklamowych i promocyjnych, umów dotyczących dodatkowych opłat, umów dot. marek własnych;
- do samodzielnego podpisywania – porozumień cenowych, umów serwisowych, porozumienia o ilości zamówionego towaru, składania wszelkich oświadczeń dotyczących zwartej przez kupca umowy z dostawcą (por. k. 5788-5789)
W późniejszym okresie były udzielane P. S. (1) dalsze tego rodzaju pełnomocnictwa (por. k. 5790-5797)
Niewątpliwie P. S. (1) pełnił funkcję kierowniczą w spółce (...). To, że temu zaprzeczał w wyjaśnieniach złożonych w trakcie rozprawy nie podważa powyższego twierdzenia. Już bowiem w pierwszych wyjaśnieniach złożonych postępowaniu przygotowawczym podał on, że pracuje na stanowisku Dyrektora Działu - Starszego Kupca od roku 2003. Sam mówił o tym, że jest to stanowisko kierownicze (por. k. 1769, 1770, 1798, 1790 t. IX akt śledztwa). Wymienił także, co wchodzi w zakres jego obowiązków, co pozostaje zgodne ze zgromadzoną w aktach sprawy dokumentacją, w tym opisem stanowiska pracy. W praktyce to właśnie P. S. (1) był odpowiedzialny za przeprowadzenie całego procesu negocjacyjnego, a więc za wybór dostawcy oraz odpowiadał za wdrożenie nowych produktów, miał też możliwość zablokowania innych. To z nim poszczególni przedstawiciele prowadzili rozmowy ustalające wszelkie warunki współpracy. Wynika to wprost także z zeznań świadków pełniących funkcje kierownicze w spółce (...), a to: K. O. (k. 468-470 załącznik nr 3 tom III akt śledztwa, k. 1316v-1318 t. VII akt sądowych), T. K. (2) (k. 341, 346-349, 473, 477-478, 480 akt śledztwa, k. 1539-1542 t. VIII akt sądowych), P. K. (6) (k. 531-532 akt śledztwa, k. 1359v-1361 t. VII akt sądowych) i K. G. (k. 1569-1571 t. VIII akt sądowych). Także świadek M. L. (2) (omyłkowo określona przez Sąd I instancji jako D. L. (3)), będąca podwładną P. S. (1), dokładnie opisała jak wyglądało jego stanowisko Kupca w dziale Zakupów. M. L. (2) pracowała w Dziale Zakupów na stanowisku specjalisty, a de facto była asystentką P. S. (1), podobnie zresztą jak R. Z., przy czym M. L. (2) zajmowała się alkoholem i piwem, a R. Z. napojami i wodami mineralnymi (por. zeznania świadka M. L. (2) – k. 4366 akt śledztwa i k. 1587-1589 t. VIII akt sądowych).
Mając na uwadze zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy stwierdzić należy, że P. S. (1) miał nie tylko istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością spółki (...), ale wręcz takie decyzje podejmował. Z zeznań w/w świadków wynika, że kupcy w (...) mieli bardzo dużą swobodę działania i były to stanowiska samodzielne. To kupiec przeprowadzał negocjacje z dostawcami na temat cen, asortymentu, rabatów i warunków handlowych. To kupiec odgrywał główną rolę w negocjacjach z dostawcami. Do P. S. (1) należał więc dobór dostawców i produktów; to on samodzielnie o tym decydował i to on negocjował wszystkie warunki handlowe i ceny. I choć przygotowana przez niego umowa była podpisywana przez jego przełożonego T. K. (2), to podpis pana K. stanowił czystą formalność.
Oskarżony
J. B. (1)
był zatrudniony w spółce (...) w okresie od 15 lipca 2002 roku do 31 stycznia 2011 roku, przy czy w okresie od 15 lipca 2002 roku do 30 czerwca 2004 roku na stanowisku Menedżera ds. zakupów sektora (...), a w okresie od 1 lipca 2004 roku do 31 stycznia 2011 roku na stanowisku Senior Menedżera ds. zakupów sektora (...) (por. świadectwo pracy k. 8149 akt śledztwa).
W umowie o pracę z dnia 15 lipca 2002 r. J. B. (1) zobowiązał się w czasie trwania umowy do sumiennego i starannego wykonywania pracy, a w szczególności do dbania o dobre imię i interesy pracodawcy, realizowania ustalonej przez pracodawcę strategii działania, włączając w to realizowanie funkcji jednostki lub komórki organizacyjnej, w której jest zatrudniony (por. umowa o pracę – k. 8190-8191 akt śledztwa).
Zgodnie z § 2 umowy z dnia 15 lipca 2022 r. o zakazie konkurencji, podpisanej przez J. B. (1) z (...) Polska, podejmowanie przez pracownika w czasie trwania umowy o pracę dodatkowej działalności zarobkowej, o ile narusza dobro pracodawcy, stoi w sprzeczności z interesami pracodawcy lub w inny sposób narusza obowiązek sumiennego i starannego wykonywania pracy, wymaga uprzedniego, pisemnego zezwolenia pracodawcy (por. umowa o zakazie konkurencji – k. 8192-8193).
W aktach osobowych J. B. (1) znajduje się też podpisana przez niego Karta Etyki Zawodowej Grupy (...), w której pkt 4 dotyczącym kontaktów z dostawcami zapisano:
„Jakość naszych usług zależy w znacznym stopniu od doboru naszych dostawców. Musimy ich znać oraz utrzymywać z każdym z nich kontakty oparte na uczciwych i jasnych praktykach handlowych. Dostawy muszą zostać wybrani według ich kompetencji, jakości oferowanych produktów oraz usług jak i warunków zakupu. Musimy kierować się najwyższymi normami postępowania w kontaktach z dostawcami. Nie należy czerpać korzyści osobistych pod jakąkolwiek postacią z kontaktów z dostawcami” (por. k. 8196-8197).
Nadto zgodnie z Kartą Etyki Grupy (...) odnośnie relacji J. B. (1) z dostawcami:
„Relacje z dostawcami i usługodawcami powinny być oparte na zasadach lojalności i przejrzystej praktyki handlowej. Wybór dostawców i usługodawców powinien być dokonywany wyłącznie w oparciu o kryterium kompetencji, jakości produktów i oferowane warunki zakupu. Kontakty z dostawcami nie mogą w żadnym przypadku stanowić podstawy do osiągania korzyści osobistych przez pracowników Grupy.” i odnośnie metody postępowania w przypadku konfliktu interesów:
„Każdy z pracowników Grupy jest generalnie zobowiązany do unikania sytuacji, w których jego osobisty interes stałby w konflikcie z interesem Grupy lub mógłby ograniczyć jego niezależność i zawodową uczciwość. W tym kontekście każdy pracownik zobowiązany jest powstrzymać się od żądania lub przyjmowania korzyści osobistych, niezależnie od ich charakteru i formy, od aktualnych lub potencjalnych klientów, dostawców (…), a także od konkurencji. Niedopuszczalne jest przyjmowanie prezentów.” (k. 8166-8168).
Podobne regulacje dotyczyły oskarżonego
T. S. (1)
, który był zatrudniony w spółce (...) w okresie od 17 lipca 2006 roku do 30 kwietnia 2011 roku, przy czym w okresie od 17 lipca 2006 roku do 31 stycznia 2007 roku na stanowisku Menedżera ds. zakupów sektora (...), a w okresie od 1 lutego 2007 roku do 30 kwietnia 2011 roku na stanowisku Senior Menedżera ds. zakupów sektora (...) (por. kopia akt osobowych pracownika – k. 8258-8318 akt śledztwa).
Nadto z opisu stanowisk zajmowanych przez J. B. (1) i T. S. (1) wynika, że do ich obowiązków należało m.in.:
- wyznaczanie celów negocjacyjnych dla menedżerów kategorii,
- negocjacje warunków handlowych,
- bezpośredni kontakt z dostawcami,
- wstępna ocena i akceptacja projektów dotyczących całej kategorii w ramach działu;
- ostateczna akceptacja propozycji cenowych do katalogów (por. k. 8321).
Na podstawie informacji uzyskanej od spółki (...) (k. 8481-8482 akt śledztwa) można było stwierdzić, że oskarżony
M. T. (1)
był zatrudniony w (...)w okresie od 1 stycznia 2008 roku do 11 stycznia 2011 roku. W okresie swego zatrudnienia M. T. (1) zajmował stanowisko Menedżera Kategorii Produktów w Dziale Napoje (dział ten później zmienił nazwę na Dział Napoje/Piwo). Zakres obowiązków M. T. (1) wynikał z przyporządkowania organizacyjnego do działu napoje/piwo, opisu stanowiska Menadżer Kategorii Produktów, celów biznesowych stawianych przed działem zarządzanym przez M. T. (1), a także z bezpośrednich poleceń przełożonych. Do zakresu obowiązków M. T. (1) należało zarządzanie asortymentem (kategorią produktów) w ramach działu odpowiedzialnego za napoje oraz piwo. W ramach tych obowiązków M. T. (1) m.in.:
- zarządzał dwuosobowym (od 1 stycznia 2010 roku trzyosobowym) zespołem,
- był odpowiedzialny za kontakty z dostawcami,
- podejmował decyzje o wprowadzaniu nowych produktów,
- decydował o poziomie stosowanych cen w oparciu o przyjęte w (...) zasady,
- był odpowiedzialny za współpracę ze Spółką (...), zajmującą się corocznymi negocjacjami z dostawcami (por. także opis stanowiska i pozostała dokumentacja pracownicza - k. 8483-8501).
W § 4 umowy o pracę zapisano, że pracownik (tj. M. T. (1)) zobowiązuje się do dbania o interesy i dobre imię pracodawcy oraz do przestrzegania przepisów regulaminu pracy, procedur oraz zarządzeń pracodawcy i poleceń przełożonych, które dotyczą pracy (por. umowa o pracę – k. 8489).
W umowie zawartej między spółką (...), reprezentowaną przez spółkę (...) sp. z o.o. i spółka sp.k. a spółką (...) sp. z o.o., M. T. (1) wskazany jest jako osoba odpowiedzialna z ramienia spółki (...) za sprawy handlowe (por. k. 8722).
Z kolei oskarżony
D. Ś. (1)
był zatrudniony w spółce (...), wliczając jej poprzednika, w okresie od 6 listopada 2000 roku do 31 maja 2009 roku, w tym na stanowisku Kierownika Grupy Towarowej Napoje Bezalkoholowe.
Z zaświadczenia z dnia 07.05.2014 r. wystawionego przez (...) Sp. z o.o. i (...) Spółkę komandytową z siedzibą w W. wynika, że oskarżony D. Ś. (1) był zatrudniony w okresie od 06.11.2000 r. do 31.05.2009 r. w (...) Sp. z o.o. i (...) Spółka komandytowa na podstawie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony, ostatnio na stanowisku: Kierownik Grupy Towarowej Napoje Bezalkoholowe (k. 8621, t. XLIV akt śledztwa). Z kolei z umowy o pracę z dnia 1 stycznia 2007 r. wynika, że z tym dniem D. Ś. (1) został zatrudniony na czas nieokreślony w (...) Sp. z o.o. i Spółka” Spółka komandytowa z siedzibą w W. na stanowisku Młodszego Kierownika Grupy Towarowej w Pionie (...) (k. 1952, t. X akt sądowych).
Rozbieżność, co do okresów zatrudnienia oskarżonego w zakresie daty początkowej wynika najwyraźniej stąd, że spółka (...) to następca (...) spółki (...) i w zaświadczeniu został przyjęty cały okres łącznego zatrudnienia oskarżonego w obu spółkach. Jak też wyjaśnił sam D. Ś. (1) w postępowaniu przygotowawczym, od około 2000 roku pracował w spółce (...), którą wykupiła spółka (...), a w spółce (...) pracował od 1 stycznia 2007 r. (por. k. 3250, t. XVII akt śledztwa).
Tak więc D. Ś. (1) w okresie od 2007 do 2009 roku zajmował to samo stanowisko – Kierownika Grupy Towarowej Napoje.
Podkreślić też należy, że w § 3 w/w umowy o pracę zapisano, iż:
„Strony umowy uzgodniły, iż przyjmowanie przez Pracownika jakichkolwiek prezentów lub gratyfikacji od dostawców lub kontrahentów real,- zostanie uznane za rażące naruszenie dyscypliny pracy”, co świadczy niewątpliwie o tym, że oskarżony miał mieć kontakt z dostawcami i kontrahentami i że pracodawca uważał, że istnieje zagrożenie przekupstwa D. Ś. (1) w związku ze stanowiskiem, jakie będzie zajmował. Pośrednio z tego można wnioskować, że musiał on mieć istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z dostawcami i kontrahentami, z którymi utrzymywał kontakt w ramach zajmowanego stanowiska. Z kolei przyjęcie korzyści majątkowych od dostawców sieci (...) stanowiło ewidentne naruszenie tego obowiązku.
Nadto w umowie zawartej między spółką (...), reprezentowaną przez spółkę (...) sp. z o.o. i spółka sp.k. a spółką (...) sp. z o.o., D. Ś. (1) wskazany jest jako osoba odpowiedzialna z ramienia spółki (...) za sprawy handlowe (por. k. 8723).
Jak przyjmuje się w doktrynie
„… sprawcą przestępstwa korupcji biernej w obrocie gospodarczym może być obok osoby pełniącej funkcję kierowniczą w jednostce organizacyjnej wykonującej działalność gospodarczą także osoba pozostająca z tą jednostką organizacyjną w stosunku pracy, umowy zlecenia lub umowy o dzieło, jeśli na podstawie stosownej umowy ma odpowiednio wyznaczony zakres uprawnień i obowiązków umożliwiających wpływ na proces decyzyjny w tej jednostce, znamionujący się pewną dozą istotności (zob. szerzej P. Kardas, Przestępstwo łapownictwa gospodarczego..., s. 493 i n.; por. też J. Raglewski, Odpowiedzialność karna za korupcję gospodarczą..., s. 34).” (M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas [w:] Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz do art. 278-363 k.k., wyd. V, red. W. Wróbel, A. Zoll, Warszawa 2022, art. 296(a)).
Wszyscy w/w oskarżeni niewątpliwie to kryterium spełniali, a zarzuty apelacyjne z tym związane nie zasługują na uwzględnienie, w tym także co do przekroczenia uprawnień czy niedopełnienia obowiązku. Okresy zatrudnienia oskarżonych oraz zakresy ich uprawnień i obowiązków wynikają z dokumentów dotyczących ich zatrudnienia, przepisów pracowniczych, jak również z zeznań świadków zeznających z ramienia pokrzywdzonych pracodawców. Dowody te, a zwłaszcza zeznania świadków, pozwalały stwierdzić, że oskarżeni mieli istotny wpływ na podejmowane decyzje, co do zawieranych z dostawcami kontraktów.
Jak także wskazuje się w doktrynie odnośnie przestępstwa łapownictwa gospodarczego,
„…zasadniczym źródłem uprawnień lub obowiązków mogą być przepisy ustawy, treść umowy (o pracę, zlecenia lub o działo) lub decyzja właściwego organu, zaś elementami konkretyzującymi te uprawnienia lub obowiązki także, w ograniczonym zakresie, nieskodyfikowane standardy postępowania obowiązujące w danej sferze obrotu (por. M. Iwański, Nowa postać łapownictwa gospodarczego..., s. 73–74; R. Zawłocki, Kodeks karny. Część szczególna..., s. 1337 i 1339; P. Kardas, Przestępstwo łapownictwa gospodarczego..., s. 493 i n.).” (M. K., P. K. [w:] Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz do art. 278-363 k.k., wyd. V, red. W. Wróbel, A. Zoll, W. 2022, art. 296(a).
Odnośnie pojęcie „nadużycia uprawnień” to należy interpretować analogicznie, jak w przypadku przepisu art. 296 k.k. Ma ono szersze znaczenie niż „przekroczenie uprawnień” (por. art. 231 § 1 k.k. ), obejmując zarówno działania wykraczające poza zakres udzielonych uprawnień, jak i działania formalnie mieszczące się w tym zakresie, ale wyraźnie sprzeczne z interesem jednostki prowadzącej działalność gospodarczą lub obowiązkami „dobrego gospodarza”, tj. dbania o interesy tej jednostki.
Wszyscy oskarżeni to osoby uprawnione do prowadzenia negocjacji handlowych z dostawcami towarów, ale - co oczywiste - nie były uprawnione do uzależniania prowadzenia tych negocjacji od otrzymania korzyści majątkowej, sugerowania, że uzyskanie dodatkowych ekspozycji towarów, korzystne ustawienie towarów na półkach, akcje promocyjne bądź „opieka” nad towarami będzie możliwe za odpowiednią korzyść dla nich przeznaczoną, jak też przyjmowania oferty korzyści majątkowej za wskazane działania preferencyjne na rzecz danego dostawcy towarów.
Odnośnie pojęcia niedopełnienia obowiązku to oczywistym jest, że każdy z oskarżonych był zobowiązany, co najmniej, do powstrzymania się od działań na szkodę swych pracodawców, jak również do nieprzyjmowania korzyści osobistych od dostawców towarów.
Odnośnie elementu modalnego dotyczącego zachowania mogącego wyrządzić szkodę majątkową jednostce, z którą sprawca przestępstwa jest podmiotowo związany, to judykaturze uważa się, że jest to zachowanie polegające na wywołaniu takiej sytuacji, w której materialne interesy jednostki gospodarczej narażone są na niebezpieczeństwo uszczerbku (por. wyrok SA w Katowicach z 8.02.2013 r., II AKa 356/12, LEX nr 1314733). Podobne stanowisko wyrażono w doktrynie z dodatkowym uzupełnieniem:
„Zachowanie mogące wyrządzić szkodę majątkową jednostce organizacyjnej to zachowanie polegające na wywołaniu takiej sytuacji, w której materialne interesy jednostki gospodarczej narażone są na niebezpieczeństwo uszczerbku. Przyjęta przez ustawodawcę formuła charakterystyki tej czynności pozwala twierdzić, że karalne jest nie tyle podjęcie zachowania wywołującego stan konkretnego i realnego zagrożenia powstaniem po stronie jednostki organizacyjnej szkody, ile samo zachowanie posiadające określone negatywne właściwości. Innymi słowy, zachowanie karalne opisywane jest w tym przypadku za pomocą charakterystyki czynu, nie zaś jego konsekwencji. Pozwala to stwierdzić, że dla ustalenia podstaw odpowiedzialności nie jest konieczne wykazywanie, że zachowanie podjęte w zamian za korzyść majątkową lub osobistą albo jej obietnicę wywołało stan niebezpieczeństwa dla interesów majątkowych jednostki organizacyjnej. Wystarczające jest, że cecha taka tkwi w podejmowanym przez sprawcę zachowaniu, które może samodzielnie lub na tle istniejącego układu sytuacyjnego wywołać zagrożenie w postaci niebezpieczeństwa szkody.” (M. K., P. K. [w:] Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz do art. 278-363 k.k., wyd. V, red. W. W., A. Z., W. 2022, art. 296(a).
Tak więc, jak zasadnie stwierdził także Sąd Okręgowy we Wrocławiu w wyroku z dnia 19 lutego 2014 roku (sygn. akt IV Ka 1054/14):
„Karalne jest nie tyle podjęcie zachowania wywołującego stan konkretnego i realnego zagrożenia powstaniem po stronie jednostki organizacyjnej szkody, co samo zachowanie posiadające określone negatywne właściwości. Innymi słowy, zachowanie karalne opisywane jest w tym przypadku przez charakterystykę czynu, nie zaś przez jego konsekwencje. Dla ustalenia podstaw odpowiedzialności nie jest konieczne wykazywanie, że zachowanie podjęte w zamian za korzyść majątkową lub osobistą albo jej obietnicę wywołało stan niebezpieczeństwa dla interesów majątkowych jednostki organizacyjnej. Wystarczające jest, że cecha taka tkwi w podejmowanym przez sprawcę zachowaniu, które może samodzielnie lub na tle istniejącego układu sytuacyjnego wywołać zagrożenie w postaci niebezpieczeństwa szkody. Chodzi o możliwość nastąpienia szkody w razie zachowania się sprawcy w sposób, za który sprawca przyjął korzyść, a nie o efektywną szkodę. Musi ono być zdolne do spowodowania szkody, chociaż w rzeczywistości może jej nie wyrządzić, a nawet przynieść korzyść”.
Wręczanie korzyści majątkowych oskarżonym P. S. (1), J. B. (1), T. S. (1), M. T. (1) i D. Ś. (1) prowadziło do zaistnienia sytuacji, w których, co najmniej, mogło dojść do wyrządzenia szkody majątkowej pokrzywdzonym spółkom. Korzyści te zostały wręczone wyłącznie w takim celu, aby osoby, które je otrzymały nie kierowały się w pierwszym rzędzie interesem pokrzywdzonych spółek, lecz przedkładały nad ten interes, swój prywatny interes i oczywiście interes podmiotów, w imieniu których występowały osoby wręczające łapówki.
Zdaniem Sądu odwoławczego, doszło więc do narażenia pokrzywdzonych sieci handlowych na szkodę, natomiast brak dostatecznych podstaw do twierdzenia, że konkretna szkoda, w konkretnej wysokości, zaistniała. Tutaj Sąd odwoławczy po części podziela stanowisko oskarżonych i obrońców wyrażane właściwie w toku całego postępowania. Brak podstaw do twierdzenia, że wysokość łapówki odpowiada szkodzie, jakiej doznał dany pokrzywdzony, bowiem wadliwe jest wnioskowanie, że gdyby dany dostawca nie zapłacił oskarżonemu kupcowi, to na pewno kwotę tę uiściłby po negocjacjach handlowych w ramach zawartej umowy na rzecz danej sieci. Nie jest to wcale takie pewne, nawet jeśli jeden czy dwóch świadków, którzy płacili łapówki zeznało czy wyjaśniło, że gotowi byli taką kwotę zapłacić bezpośrednio sieci. Gdyby bowiem opłacało im się ją wpłacić do sieci, to po co dawali łapówki, wystarczyło więcej zapłacić samej sieci. Cel łapówki często był zupełnie inny, chodziło o to, aby dany produkt w ogóle trafił do negocjacji, albo aby przedłużono umowę lub za swoistą „opiekę” nad danymi produktami przy zawartej już umowie i o tym właśnie decydowali wprost lub pośrednio oskarżeni P. S. (1), J. B. (1), T. S. (1), M. T. (1) i D. Ś. (1)
Odnośnie czynu nieuczciwej konkurencji, to jak się zgodnie przyjmuje w doktrynie: „
Czyn nieuczciwej konkurencji należy rozumieć zgodnie ze znaczeniem nadanym temu pojęciu przez ustawodawcę w ustawie z 16.04.1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U. z 2020 r. poz. 1913). Wprawdzie zawarta w tej ustawie definicja czynu nieuczciwej konkurencji odnosi się przede wszystkim do zakresu regulacji zawartego w tej ustawie, jednak z uwagi na podstawowe znaczenie tego aktu prawnego dla sfery regulacji dotyczących uczciwej konkurencji w obrocie gospodarczym, definicję zawartą w tej ustawie należy uwzględniać przy interpretacji przepisów prawnokarnych. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 tej ustawy czynem nieuczciwej konkurencji jest działanie sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami, jeżeli zagraża interesowi innego przedsiębiorcy lub klienta bądź go narusza, zaś w ust. 2 tego przepisu zawarto przykładowe wyliczenie czynów nieuczciwej konkurencji, zaliczając do tej kategorii w szczególności: wprowadzające w błąd oznaczenie przedsiębiorstwa, fałszywe lub oszukańcze oznaczenie pochodzenia geograficznego towarów albo usług, wprowadzające w błąd oznaczenie towarów lub usług, naruszenie tajemnicy przedsiębiorstwa, nakłanianie do rozwiązania lub niewykonania umowy, naśladownictwo produktów, pomawianie lub nieuczciwe zachwalanie, utrudnianie dostępu do rynku, przekupstwo osoby pełniącej funkcję publiczną, a także nieuczciwą lub zakazaną reklamę, organizowanie systemu sprzedaży lawinowej oraz prowadzenie lub organizowanie działalności w systemie konsorcyjnym oraz nieuzasadnione wydłużanie terminów zapłaty za dostarczone towary lub wykonane usługi. Przywołany przepis art. 3 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji ma postać klauzuli generalnej, określającej ogólnie sprawstwo czynu nieuczciwej konkurencji (por. B. Gadek, Generalna klauzula odpowiedzialności..., s. 97 i n.).” (M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas [w:] Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz do art. 278-363 k.k., wyd. V, red. W. Wróbel, A. Zoll, Warszawa 2022, art. 296(a)).
Trafnie wskazuje się też w piśmiennictwie, że czynem nieuczciwej konkurencji może być każdy czyn mieszczący się w definicji sformułowanej w art. 3 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (por. M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas [w:] Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz do art. 278-363 k.k., wyd. V, red. W. Wróbel, A. Zoll, Warszawa 2022, art. 296(a)).
Niewątpliwe mamy w niniejszej sprawie do czynienia z czynami nieuczciwej konkurencji i brak podstaw, aby twierdzić, że nie mają zastosowania przepisy ustawy o nieuczciwej konkurencji, a zachowanie oskarżonych nie było sprzeczne co najmniej z dobrymi obyczajami. Jeśli ktoś daje łapówkę po to, aby jego określony produkt trafił do sieci handlowej, a skoro z tego powodu inny przedsiębiorca mający podobny produkt o podobnych właściwościach nie może go wprowadzić do tej sieci, bo nie daje łapówki, to oczywistym jest, że mamy do czynienia z czynem nieuczciwej konkurencji.
Korupcja handlowa godzi nie tylko w prawidłowe funkcjonowanie i autorytet instytucji, których reprezentanci są korumpowani, ale przede wszystkim w zasady wolnej konkurencji. Czynem nieuczciwej konkurencji jest zachowanie określone w art.3 ust.1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, czyli działanie sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami, jeżeli zagraża interesowi innego przedsiębiorcy lub klienta bądź narusza ten interes.
Przyjmuje się, że kryterium pozwalającym na ocenę, czy dane zachowanie jest sprzeczne, czy też zgodne z dobrymi obyczajami, są oceny zorientowane na zapewnienie niezakłóconego funkcjonowania konkurencji przez rzetelne i niezafałszowane współzawodnictwo jakością, ceną i innymi pożądanymi przez klientów cechami oferowanych towarów i usług (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2013 roku, sygn. akt I ACa 923/12).
Dodać należy iż art. 17 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej nakłada na każdego przedsiębiorcę obowiązek wykonywania działalności gospodarczej na zasadach uczciwej konkurencji, poszanowania dobrych obyczajów oraz słusznych interesów konsumentów. Pojęcie "dobrych obyczajów" jest klauzulą generalną, niezawierającą swej definicji normatywnej. W literaturze pojęcie dobrych obyczajów jest utożsamiane z zespołem norm etyczno - moralnych postępowania w działalności gospodarczej. Naruszenie zasad dobrych obyczajów oznacza zatem podejmowanie takich działań przez przedsiębiorcę, które w obrocie handlowym uznawane są za nieetyczne.
Wręczanie łapówek wywierało wpływ na przebieg i realizację zamówień, przez co w sposób oczywisty zagrażało majątkowym interesom jednostki gospodarczej. Z drugiej strony były to działania, które w sposób niedopuszczalny preferowały firmy osób płacących łapówki, skoro to właśnie łapówki były tym czynnikiem, który pozwalał płacącym osiągnąć stawiane sobie cele. Takie zachowania stanowiły więc czyny niedozwolonej konkurencji, albowiem były to działania nie tylko sprzeczne z prawem, ale również dobrymi obyczajami, zagrażające interesom innych przedsiębiorców, tj. tych, którzy łapówek nie płacili.
Wręczanie wskazanych w przypisanych czynach kwot pieniędzy miało na celu wywarcie wpływu na przebieg zdarzeń gospodarczych i zagrażało majątkowym interesom pokrzywdzonych spółek. Gdyby przedmiotowe oferty nie miały konkurencji, to logicznym jest, że nie byłoby powodów do korumpowania pracowników pokrzywdzonych spółek. Nadto przecież wręczone korzyści majątkowe nie stanowiły drobnego upominku, lecz najczęściej były to znaczne sumy pieniędzy.
Sam fakt, iż firmy, w imieniu których wręczone zostały łapówki, działały na rynku konkurencyjnym nie budzi żadnych wątpliwości. Zaś mając na uwadze ograniczenia ekspozycyjne na półkach sklepowych, co jest oczywiste, jako konkurencję dla asortymentu firm dających łapówki można uznać wszystkie produkty innych firm, które mogły zająć miejsce na półkach sklepów, należących do sieci (...), (...), (...) oraz (...) w działach, w których znajdowały się napoje lub alkohole.
Mając na uwadze wyżej przytoczone okoliczności dla przypisania winy oskarżonym nie było konieczne badanie i analizowanie ofert innych podmiotów niż objęte postępowaniem, których towar mógł być sprzedawany na powierzchni handlowej zajętej przez towary firm, w imieniu których wręczano łapówki, pod kątem ich konkurencyjności. Nie ulega wątpliwości, iż podmioty w imieniu których wręczano łapówki, działały na rynku konkurencyjnym i jednym z celów wręczania łapówek kupcom z poszczególnych sieci handlowych było preferencyjne traktowanie ich towarów.
Zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na stwierdzenie, że podmioty, w imieniu których wręczano korzyści majątkowe, w jakimś okresie czasu zawarły umowy handlowe z poszczególnymi sieciami i potem dającym łapówki chodziło tylko o ścisłe wykonanie wcześniej zawartych umów. Umowy, jak wynika ze zgromadzonych dokumentów były z reguły renegocjowane w cyklach rocznych. Na bieżąco natomiast negocjowano wprowadzenie nowego asortymentu do sprzedaży, akcje promocyjne, lepsze miejsca ekspozycyjne itd.
Nie ulega również wątpliwości, iż łapówki były wręczane kupcom z poszczególnych sieci handlowych w zamian za nadużycie udzielonych im uprawnień i niedopełnienie obowiązków, stanowiące czyny nie tylko nieuczciwej konkurencji, ale i niedopuszczalne czynności preferencyjne.
Umowy zawierane między poszczególnymi sieciami handlowymi, a dostawcami miały charakter kompleksowy i obejmowały nie tylko ceny i asortyment sprzedawanego (dostarczanego) do sieci towaru, ale również usługi, jakie poszczególne sieci handlowe świadczyły na rzecz dostawców.
Umowy zawierane przez spółkę (...) z dostawcami określały m.in.: rabaty, upusty, premie, usługę logistyczną, „usługę reklamy – wizerunek przedsiębiorstwa”, „usługę reklamy – informacja handlowa/gazetka”, usługę najmu – powierzchni pod umieszczenie logo/woblerów, akcje promocyjne.
Umowy zawierane przez spółkę (...) z dostawcami określały m.in.: upusty, bonusy, promocje (końcówka regału, aleja centralna, strefa promo), budżet na reklamę, serwis regałowy, wynagrodzenie za usługi marketingowe świadczone na rzecz dostawcy, wynagrodzenie z tytułu nadzwyczajnych akcji promocyjnych.
Umowy zawierane przez spółki (...) z dostawcami określały m.in.: rabaty, portfel działań promocyjnych (udostępnienie powierzchni, dystrybucję dostarczonych przez dostawcę materiałów reklamowych, wyeksponowanie logo/marki towaru), portfel działań reklamowych, usługi konsultacji handlowych.
Niedopuszczalną czynnością preferencyjną jest czynność, która stwarza odbiorcy lub nabywcy towaru, usługi lub świadczenia warunki korzystniejsze niż stworzone innym, dokonana na podstawie kryteriów innych niż gospodarcze. Jak przyjmuje się w doktrynie:
„
Niedopuszczalna czynność preferencyjna
to czynność prowadząca do pozbawionego dostatecznego gospodarczego uzasadnienia uprzywilejowania nabywcy, odbiorcy towaru, świadczenia lub usługi. Innymi słowy, chodzi tutaj o bezprawne, nierzetelne lub nieuczciwe zachowanie korzystne dla odbiorcy lub nabywcy, zaś niekorzystne dla jednostki organizacyjnej, w ramach której funkcjonuje sprawca.” (M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas [w:] Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz do art. 278-363 k.k., wyd. V, red. W. Wróbel, A. Zoll, Warszawa 2022, art. 296(a));
„
Niedopuszczalną czynnością preferencyjną
jest czynność prowadząca do uprzywilejowania nabywcy, odbiorcy towaru, świadczenia lub usługi, wykonana wbrew interesom jednostki organizacyjnej (przedsiębiorstwa), którą reprezentuje sprawca. Należy zgodzić się ze stwierdzeniem, że postać oraz skuteczność tego rodzaju czynności nie ma znaczenia dla odpowiedzialności karnej (R. Zawłocki [w:] Kodeks karny..., t. 2, red. M. Królikowski, R. Zawłocki, s. 732).” (J. Giezek [w:] D. Gruszecka, K. Lipiński, G. Łabuda, A. Muszyńska, T. Razowski, J. Giezek, Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz, Warszawa 2021, art. 296(a));
„
Przez niedopuszczalną czynność preferencyjną
na rzecz nabywcy lub odbiorcy towaru, usługi lub świadczenia należy rozumieć każde zachowanie, które w sposób sprzeczny z zasadami prawidłowego obrotu gospodarczego, tj. w sposób niekorzystny dla podmiotu zawierającego z odbiorcą lub nabywcą umowę, faworyzuje odbiorcę lub nabywcę wskazanych w przepisie świadczeń(zob. P. Kardas (w:) Kodeks..., red. A. Zoll, t. 3, 2008, s. 552).” (A. Michalska-Warias [w:] Kodeks karny. Komentarz, wyd. VII, red. T. Bojarski, Warszawa 2016, art. 296(a));
Istnieje też pogląd odnoszący to pojęcie do naruszenia zasad uczciwej konkurencji:
„
Niedopuszczalną czynnością preferencyjną
jest czynność, która stwarza odbiorcy lub nabywcy towaru, usługi lub świadczenia warunki korzystniejsze niż stworzone innym, dokonana na podstawie kryteriów odmiennych niż gospodarcza wartość ofert przedstawianych dokonującemu wyboru przez jego kontrahenta (naruszająca zasady uczciwej konkurencji). Posiłkowym kryterium może być sprzeczność danej czynności preferencyjnej z obowiązującym prawem czy ustalona praktyka zawierania umów w danym przedsiębiorstwie (utrwalona np. w regulaminie). Nie należy natomiast posługiwać się innymi warunkami, zwłaszcza takimi, jak niekorzystność czynności dla podmiotu, w ramach którego działa sprawca, czy też brak dostatecznego gospodarczego uzasadnienia dla czynności. Ich zastosowanie powoduje zbytnie zawężenie zakresu przedmiotowego typu czynu zabronionego z art. 296a § 1 (tak M. I., N. postać łapownictwa gospodarczego (po nowelizacji art. 296a § 1 k.k.), PiP 2009, z. 10).” (M. B. [w:] Kodeks karny. Komentarz, wyd. V, red. M. F., W. 2016, art. 296(a).
W związku z tym w doktrynie twierdzi się, że:
Pożądana byłaby zatem rezygnacja z pojęcia „czyn nieuczciwej konkurencji” użytego w art. 296a § 1 k.k. Przyjęcie lub żądanie łapówki za naruszenie tajemnicy przedsiębiorstwa i tak byłoby karalne – jest to wszak zachowanie „mogące wyrządzić szkodę” jednostce, w której zatrudniona jest naruszająca tajemnicę osoba. Natomiast przyjęcie lub żądanie takie w zamian za podjęcie zachowania prowadzącego do zakłócenia wolnej i uczciwej konkurencji penalizowane byłoby i tak na podstawie art. 296a § 1 k.k., zakazującego przyjmowania lub żądania korzyści albo jej obietnicy za „niedopuszczalną czynność preferencyjną” (M. Iwański, Odpowiedzialność karna za przestępstwa korupcyjne, Kraków 2016, s. 481).
Nadto:
„
Niedopuszczalną czynnością preferencyjną
jest czynność dająca pierwszeństwo określonemu odbiorcy lub nabywcy towaru, usługi lub świadczenia (S., Przestępstwo korupcji..., s. 58), przy czym niedopuszczalność nie musi wynikać z przepisu zakazującego takiej czynności. Może być wynikiem istnienia określonych obyczajów dotyczących działalności gospodarczej (Stefański, Przestępstwo korupcji..., s. 58; Górniok (w:) Górniok i in., t. 2, s. 435).” (M. K. [w:] Kodeks karny. Komentarz, wyd. VII, red. M. M., W. 2015, art. 296(a);
„Niedopuszczalną czynnością preferencyjną
na rzecz nabywcy lub odbiorcy towaru, usługi lub świadczenia jest czynność dająca pierwszeństwo określonemu nabywcy lub odbiorcy towaru, usługi lub świadczenia.
Nie wystarczy samo preferowanie określonego podmiotu, ale musi to być uczynione w sytuacji, gdy jest to niedopuszczalne. Ustawa wymaga, by uprzywilejowanie to było niedopuszczalne. Nie musi to być zachowanie zakazane, ale także nieprzyjęte w danych stosunkach.” (M. Bojarski [w:] Kodeks karny. Komentarz, wyd. II, red. O. Górniok, Warszawa 2006, art. 296(a));
„
Czynem uznanym za niedopuszczalną czynność preferencyjną
na rzecz nabywcy lub odbiorcy towaru, usługi lub świadczenia, należy uznać zachowanie, które jest sprzeczne z przep