Art. 210. k.k. Porzucenie małoletniego lub osoby nieporadnej

§ 1. Kto wbrew obowiązkowi troszczenia się o małoletniego poniżej lat 15 albo o osobę nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny osobę tę porzuca, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 2. Jeżeli następstwem czynu jest śmierć osoby określonej w § 1, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 15.

Komentarz do Art. 210. kk

Art. 210 Kodeksu karnego (KK) odnosi się do przestępstwa porzucenia osoby, która wymaga szczególnej troski ze względu na swój wiek lub stan zdrowia. Przepis ten ma na celu ochronę osób najbardziej narażonych na niebezpieczeństwo, takich jak małoletni poniżej 15. roku życia oraz osoby nieporadne z powodu stanu psychicznego lub fizycznego.

Analiza przepisu:

§ 1

„Kto wbrew obowiązkowi troszczenia się o małoletniego poniżej lat 15 albo o osobę nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny osobę tę porzuca, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.”

Podmiot przestępstwa: Przestępstwo może popełnić osoba, która ma obowiązek troszczenia się o małoletniego poniżej 15. roku życia lub osobę nieporadną. Obowiązek ten może wynikać z różnych źródeł, takich jak prawo rodzinne, umowa, czy też faktyczne podjęcie się opieki.
Przedmiot ochrony: Przepis chroni osoby małoletnie oraz nieporadne ze względu na stan psychiczny lub fizyczny. Małoletni to osoby, które nie ukończyły 15. roku życia. Osoby nieporadne to takie, które z powodu swojego stanu zdrowia nie są w stanie samodzielnie funkcjonować i wymagają opieki.
Zachowanie sprawcy: Porzucenie oznacza pozostawienie osoby bez opieki w sytuacji, w której nie jest ona w stanie samodzielnie zadbać o swoje podstawowe potrzeby. Porzucenie musi być świadome i wbrew obowiązkowi troszczenia się.
Kara: Za porzucenie osoby podlegającej ochronie, sprawca może zostać skazany na karę pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Jest to przestępstwo ścigane z urzędu.

§ 2

„Jeżeli następstwem czynu jest śmierć osoby określonej w § 1, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 15.”

Skutek kwalifikowany: Jeżeli porzucenie skutkuje śmiercią osoby, kara jest znacznie surowsza. W takim przypadku sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 2 do 15 lat.
Związek przyczynowy: Istotne jest ustalenie związku przyczynowego między porzuceniem a śmiercią osoby. Śmierć musi być bezpośrednim następstwem porzucenia, co oznacza, że gdyby nie porzucenie, do śmierci by nie doszło.

Komentarz:

Art. 210 KK jest przepisem mającym na celu ochronę osób szczególnie narażonych na niebezpieczeństwo z powodu swojego wieku lub stanu zdrowia. Przepis ten nakłada surowe sankcje na osoby, które wbrew obowiązkowi troszczenia się, porzucają takie osoby, narażając je na poważne niebezpieczeństwo.

W praktyce sądowej kluczowe jest ustalenie, czy sprawca miał obowiązek troszczenia się o osobę porzuconą oraz czy porzucenie było świadome i wbrew temu obowiązkowi. W przypadku skutku kwalifikowanego, jakim jest śmierć osoby porzuconej, konieczne jest wykazanie związku przyczynowego między porzuceniem a śmiercią.

Przepis ten pełni ważną funkcję prewencyjną, mając na celu zniechęcenie osób odpowiedzialnych za opiekę nad małoletnimi i osobami nieporadnymi do zaniedbywania swoich obowiązków. Wysokie kary przewidziane za to przestępstwo mają również na celu podkreślenie wagi ochrony osób najbardziej narażonych na niebezpieczeństwo.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2024 r. poz. 17.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

obowiązek troszczenia

osoba nieporadna

stan psychiczny

stan fizyczny

kara pozbawienia

pozbawienie wolności

śmierć osoby

sprawca czynu

kara pozbawienia wolności

małoletni poniżej lat 15

porzucenie osoby

następstwo czynu

Art. 209.Art. 211.