Art. 119. k.k. Dyskryminacja

Orzecznictwo

Znaleziono ponad 2 000 orzeczeń dotyczących art. 119 k.k.. Poniżej wybrane sprawy dotyczące przepisu, z krótkim omówieniem.

1. Uzasadnienie III K 100/24

   17 grudnia 2024

   Stan sprawy

   Oskarżony pozostawał w konflikcie z pracodawcami i pracownikami firmy działającej w tym samym budynku, głównie na tle parkowania pojazdów i korzystania z części wspólnych. W wiadomości tekstowej skierowanej do osoby trzeciej zagroził wywiezieniem siłą dwóch pracowników będących obywatelami innego państwa, działając z zamiarem przekazania tej groźby pokrzywdzonym. Następnie podczas bezpośredniego zajścia kierował wobec tych samych pokrzywdzonych groźby pobicia, użycia gazu oraz wywiezienia do lasu albo za granicę, wielokrotnie ich publicznie znieważał z powodu przynależności narodowej, opluł jednego z nich i naruszył jego nietykalność cielesną. Ustalono też, że trzymał gaz pieprzowy, miał przy sobie nóż, blokował wyprowadzenie motocykli i jego zachowanie wzbudziło u pokrzywdzonych strach.

   Rozstrzygnięcie

   Sąd uznał oskarżonego za winnego obu zarzuconych czynów. Za pierwszy czyn z art. 119 § 1 k.k. wymierzył karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, a za drugi czyn z art. 119 § 1 k.k. i art. 257 k.k. w zbiegu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności. Następnie orzeczono karę łączną 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na 2 lata próby, dozór kuratora oraz nawiązki na rzecz obu pokrzywdzonych.

   Uzasadnienie

   Sąd oparł ustalenia przede wszystkim na wiarygodnych, spójnych i wzajemnie uzupełniających się zeznaniach pokrzywdzonych, które znalazły potwierdzenie w wiadomościach tekstowych, nagraniach, monitoringu, dokumentach policyjnych oraz częściowo w zeznaniach innych świadków. Za istotne uznano, że treść wiadomości i wypowiadanych słów jednoznacznie wiązała groźby oraz obelgi z przynależnością narodową pokrzywdzonych. Wyjaśnienia oskarżonego uwzględniono tylko w zakresie niesprzecznym z pozostałym materiałem. Sąd wskazał też, że niektóre dodatkowe twierdzenia pokrzywdzonych nie zostały jednoznacznie potwierdzone, ale nie podważało to zasadniczego obrazu zdarzeń.

   Pełna treść orzeczenia i uzasadnienia

2. Wyrok III K 131/20

   30 czerwca 2021

   Stan sprawy

   Podczas publicznego przemarszu zorganizowanego w ramach obchodów rocznicowych jeden z oskarżonych, korzystając z mikrofonu i nagłośnienia, zainicjował hasło o wieszaniu osób określonych jako należące do narodowości żydowskiej. Hasło zostało następnie powtórzone przez uczestników marszu, w tym drugiego skazanego. Sąd ustalił, że zachowanie to stanowiło groźbę pozbawienia życia skierowaną do grupy osób z powodu przynależności narodowej oraz jednocześnie publiczne nawoływanie do nienawiści na tym tle. Wobec pozostałych oskarżonych nie ustalono w sposób pewny, że dopuścili się zarzuconego czynu.

   Rozstrzygnięcie

   Sąd uznał dwóch oskarżonych za winnych czynu z art. 119 § 1 k.k. w zbiegu z art. 256 § 1 k.k. Jeden z nich został skazany na 1 rok pozbawienia wolności, a drugi na 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na 2 lata próby. Orzeczono również nawiązki na rzecz oskarżyciela subsydiarnego. Pozostałych pięciu oskarżonych uniewinniono.

   Uzasadnienie

   Decydujące znaczenie miały nagrania foniczne i wizyjne oraz ich oględziny, które pozwoliły ustalić, że jeden ze skazanych inicjował hasła przez nagłośnienie przez cały marsz, a drugi aktywnie powtórzył konkretne hasło. Sąd uznał, że treść hasła w realiach sprawy nie odnosiła się do abstrakcyjnej ideologii, lecz do osób narodowości żydowskiej, zawierała groźbę ich pozbawienia życia i nawoływała do nienawiści. Wyjaśnienia oskarżonych zaprzeczających udziałowi lub próbujących nadać hasłu inne znaczenie zostały ocenione jako niewiarygodna linia obrony. Wobec uniewinnionych brak było dostatecznych dowodów pozwalających na pewne przypisanie im sprawstwa.

   Pełna treść orzeczenia i uzasadnienia

3. Wyrok IV K 223/19

   2 marca 2020

   Stan sprawy

   Oskarżony, z powodu przynależności wyznaniowej pokrzywdzonych i w celu zmuszenia ich do oddalenia się z miejsca zdarzenia, wymierzył w kierunku kobiety i jej małoletniego syna pistolet pneumatyczny wizualnie imitujący broń palną. Sąd ustalił, że w ten sposób kierował wobec nich groźbę bezprawną pozbawienia życia, wzbudzając uzasadnioną obawę jej spełnienia.

   Rozstrzygnięcie

   Sąd, modyfikując opis czynu, uznał oskarżonego za winnego czynu z art. 119 § 1 k.k. i art. 191 § 1 k.k. w zbiegu. Wymierzył karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na 2 lata próby, zobowiązał oskarżonego do informowania sądu o przebiegu próby, orzekł zadośćuczynienie na rzecz obojga pokrzywdzonych oraz przepadek pistoletu pneumatycznego.

   Uzasadnienie

   Z samej sentencji wynika, że sąd przyjął motyw wyznaniowy działania oraz cel zmuszenia pokrzywdzonych do opuszczenia miejsca, a także uznał, że użyty przedmiot, choć nie był bronią palną, wizualnie ją imitował i obiektywnie nadawał zachowaniu charakter groźby pozbawienia życia. Materiał źródłowy nie zawiera uzasadnienia, więc nie pozwala dokładniej odtworzyć oceny poszczególnych dowodów ani pełnej argumentacji sądu.

   Pełna treść orzeczenia i uzasadnienia

Zobacz wszystkie wyniki

Streszczenia mają charakter informacyjny. Przy ocenie sprawy należy zapoznać się z pełną treścią orzeczenia.