Art. 150. k.k. Zabójstwo eutanatyczne

Orzecznictwo

Znaleziono 1 969 orzeczeń dotyczących art. 150 k.k.. Poniżej wybrane sprawy dotyczące przepisu, z krótkim omówieniem.

1. Wyrok XVI K 17/16

   26 kwietnia 2016

   Stan sprawy

   Sprawa nie dotyczy art. 150 k.k. Oskarżony napadł nocą na kobietę, chcąc ją okraść. Uzbrojony w nóż śledził ją po wyjściu z autobusu, zażądał wydania torebki, a następnie wielokrotnie zadawał jej ciosy nożem w głowę i szyję, także po odejściu i ponownym powrocie do leżącej pokrzywdzonej. Zabrał jej torebkę, pieniądze i dokumenty. Pokrzywdzona przeżyła, ale doznała bardzo ciężkich obrażeń, w tym trwałej utraty widzenia w jednym oku. W materiale nie ma ustaleń o żądaniu śmierci ze strony pokrzywdzonej ani o działaniu pod wpływem współczucia.

   Rozstrzygnięcie

   Sąd uznał oskarżonego za winnego usiłowania zabójstwa w związku z rozbojem oraz innych przestępstw przeciwko mieniu i dokumentom, i wymierzył mu karę 25 lat pozbawienia wolności. Orzeczono także nawiązkę na rzecz pokrzywdzonej, zaliczenie okresu pozbawienia wolności, częściowy zwrot i częściowy przepadek dowodów rzeczowych oraz zwolnienie od kosztów sądowych.

   Uzasadnienie

   Materiał źródłowy wskazuje na bezpośredni zamiar zabójstwa i motyw rabunkowy. Sąd oparł ustalenia na przyznaniu się oskarżonego, zeznaniach pokrzywdzonej i świadków, monitoringu, opiniach biegłych i dokumentacji medycznej. Opis czynu wyklucza kwalifikację z art. 150 k.k., ponieważ brak jest zarówno wyraźnego żądania ofiary, jak i działania sprawcy pod wpływem współczucia.

   Pełna treść orzeczenia i uzasadnienia

2. Wyrok II AKa 267/14

   19 grudnia 2014

   Stan sprawy

   Oskarżony zabił mężczyznę, zadając mu wcześniej liczne uderzenia, zrzucając ciało w dół urwiska, a następnie podcinając gardło nożem, co doprowadziło do wykrwawienia i zgonu. Obrona twierdziła, że czyn powinien być zakwalifikowany z art. 150 § 1 k.k., ponieważ pokrzywdzony miał prosić o pozbawienie go życia, a oskarżony miał działać pod wpływem współczucia wobec jego stanu po udarze. Z materiału wynikało jednak, że pokrzywdzony był fizycznie niesprawny, ale nie doświadczał takiego cierpienia fizycznego, które czyniłoby śmierć jedynym rozwiązaniem, a oskarżonego nie łączyła z nim bliska więź emocjonalna.

   Rozstrzygnięcie

   Sąd apelacyjny zmienił wyrok tylko co do kary, obniżając ją z 15 do 12 lat pozbawienia wolności, a w pozostałym zakresie utrzymał wyrok skazujący za zabójstwo. Nie przyjął kwalifikacji z art. 150 § 1 k.k.

   Uzasadnienie

   Sąd wskazał, że dla art. 150 § 1 k.k. konieczne są łącznie wyraźne żądanie ofiary i działanie sprawcy pod wpływem współczucia. Podkreślił, że sama prośba lub naleganie nie musi jeszcze oznaczać żądania w rozumieniu tego przepisu. Decydujące było jednak to, że nie wykazano współczucia jako motywu działania. Pokrzywdzony chciał umrzeć głównie z powodu psychicznego niepogodzenia się z niesprawnością, a nie z powodu nie do zniesienia cierpienia fizycznego. Oskarżony znał jego sytuację powierzchownie, nie uczestniczył w jego codziennym życiu i nie przejawiał realnej empatii. Dodatkowo opinia psychologiczna uzyskana w postępowaniu odwoławczym wykazała deficyt empatii, powierzchowność relacji i instrumentalne traktowanie innych, co wzmacniało wniosek, że sprawca nie działał ze współczucia. Sąd uznał natomiast, że pominięcie takiej opinii przez sąd pierwszej instancji było błędem procesowym, lecz po uzupełnieniu materiału dowodowego nie dawało to podstaw do zmiany kwalifikacji prawnej.

   Pełna treść orzeczenia i uzasadnienia

3. Wyrok II AKa 118/13

   6 sierpnia 2013

   Stan sprawy

   Oskarżony pozbawił życia swoją żonę, zadając jej kilka ciosów obuchem i ostrzem siekiery w głowę. Wcześniej oboje małżonkowie, obciążeni poważnymi problemami finansowymi, podjęli wspólną próbę samobójczą i zadali sobie nożami rany cięte. Po odzyskaniu przytomności oskarżony usłyszał od żony słowa, że ma jej pomóc, bo sama nie da rady, a pokrzywdzona podała mu nóż. Obrona twierdziła, że było to żądanie pozbawienia życia, a oskarżony działał pod wpływem współczucia wywołanego jej cierpieniem. Sąd ustalił jednak, że była to sytuacja związana z kontynuacją wspólnie podjętej próby samobójczej, a nie z beznadziejnym cierpieniem uzasadniającym art. 150 k.k.

   Rozstrzygnięcie

   Sąd apelacyjny nie zmienił kwalifikacji prawnej i utrzymał skazanie za zabójstwo, obniżając jedynie karę z 10 do 8 lat pozbawienia wolności.

   Uzasadnienie

   Sąd wyjaśnił, że art. 150 § 1 k.k. wymaga łącznego spełnienia dwóch przesłanek: stanowczego żądania ofiary oraz działania sprawcy pod wpływem współczucia. Uznał, że wypowiedź pokrzywdzonej była reakcją w sytuacji gwałtownego bólu i elementem realizacji zamiaru samobójczego, a nie takim żądaniem, jakie przewiduje przepis. Pokrzywdzona nie znajdowała się też w sytuacji beznadziejnej, bo jej życie mogło zostać uratowane przez wezwanie pomocy. Sąd odrzucił również istnienie współczucia jako motywu sprawcy, wskazując, że działał on impulsywnie w celu doprowadzenia do skutku wcześniej wspólnie zamierzonej śmierci, a nie po to, by humanitarnie skrócić nieuniknione cierpienia. Dodatkowo użycie siekiery oceniono jako całkowicie niehumanitarne i sprzeczne z istotą zabójstwa eutanatycznego. Wniosek o dopuszczenie opinii biegłego uznano za nietrafny, ponieważ ocena istnienia żądania i współczucia należy do sądu.

   Pełna treść orzeczenia i uzasadnienia

Zobacz wszystkie wyniki (1 969)

Streszczenia mają charakter informacyjny. Przy ocenie sprawy należy zapoznać się z pełną treścią orzeczenia.