Art. 190. k.k. Groźba karalna

Orzecznictwo

Znaleziono 1 339 orzeczeń dotyczących art. 190 k.k.. Poniżej wybrane sprawy dotyczące przepisu, z krótkim omówieniem.

1. Wyrok II K 523/25

   8 sierpnia 2025

   Stan sprawy

   Ustalono, że między oskarżonym a pokrzywdzonym istniał konflikt związany z kontaktami pokrzywdzonego z byłą partnerką oskarżonego. W pierwszym zdarzeniu oskarżony po szarpaninie groził pokrzywdzonemu pobiciem, uszkodzeniem ciała oraz zniszczeniem mienia, co wzbudziło u pokrzywdzonego uzasadnioną obawę spełnienia gróźb. W drugim zarzucanym zdarzeniu, z listopada, ustalono rozmowy telefoniczne, zamieszczenie zdjęcia pokrzywdzonego w relacji oraz przesłanie dwóch memów, a także wypowiedź, że oskarżony go „zniszczy”. Z materiału nie wynika jednak w sposób pewny, by w tym drugim zdarzeniu doszło do groźby pozbawienia życia w rozumieniu art. 190 § 1 k.k.

   Rozstrzygnięcie

   Oskarżonego uznano za winnego czynu z pierwszego punktu, ale w zmienionym opisie: nie groził pozbawieniem życia, lecz pobiciem, uszkodzeniem ciała i zniszczeniem mienia. Wymierzono karę 8 miesięcy ograniczenia wolności, zakaz kontaktowania się i zbliżania do pokrzywdzonego oraz obowiązek zapłaty zadośćuczynienia. Od drugiego zarzutu oskarżony został uniewinniony.

   Uzasadnienie

   Sąd dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonego co do przebiegu zdarzeń, a w części wrześniowej także zeznaniom świadka i notatce policyjnej. W odniesieniu do listopadowego zarzutu sąd uznał, że przesłana grafika nie dawała się obiektywnie odczytać jako groźba zabójstwa ani innego przestępstwa, a sformułowanie o „zniszczeniu” było zbyt ogólne, by jednoznacznie oznaczało groźbę popełnienia przestępstwa. Dodatkowo sąd wskazał, że akt oskarżenia obejmował wyłącznie groźbę pozbawienia życia, więc inne wypowiedzi i inne zdarzenia nie mogły być w tym procesie podstawą skazania.

   Pełna treść orzeczenia i uzasadnienia

2. Wyrok II K 302/25

   16 maja 2025

   Stan sprawy

   Między oskarżonym a pokrzywdzonym istniał dłuższy konflikt dotyczący korzystania z wynajmowanego lokalu. Ustalono, że oskarżony wysyłał do pokrzywdzonego wulgarne wiadomości i natarczywie do niego dzwonił. Wieczorem eskalował agresję i w rozmowie telefonicznej oraz wiadomościach tekstowych groził pokrzywdzonemu pozbawieniem życia. Pokrzywdzony, znając środowisko oskarżonego, natężenie jego agresji i jego zachowanie, realnie obawiał się spełnienia gróźb, a potem ograniczył wizyty w swojej nieruchomości.

   Rozstrzygnięcie

   Oskarżonego uznano za winnego groźby karalnej z art. 190 § 1 k.k. i wymierzono mu 6 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem pracy społecznej oraz zakaz kontaktowania się z pokrzywdzonym na 5 lat.

   Uzasadnienie

   Sąd oparł się na wiarygodnych zeznaniach pokrzywdzonego, potwierdzonych treścią wiadomości tekstowych i częściowo wyjaśnieniami oskarżonego. Uznał, że użyte słowa jednoznacznie oznaczały groźbę zabójstwa i miały bezpośredni, a nie tylko dorozumiany charakter. Obawa pokrzywdzonego została uznana za rzeczywistą i uzasadnioną okolicznościami, o czym świadczyło szybkie zawiadomienie organów oraz zmiana zachowania pokrzywdzonego. Sąd podkreślił, że brak zamiaru faktycznego spełnienia groźby i stan nietrzeźwości nie wyłączają odpowiedzialności za czyn z art. 190 § 1 k.k.

   Pełna treść orzeczenia i uzasadnienia

3. Wyrok II K 743/23

   29 stycznia 2025

   Stan sprawy

   Oskarżony pozostawał z pokrzywdzoną w konflikcie po rozstaniu, głównie na tle kontaktów z ich małoletnim dzieckiem. Ustalono, że podczas rozmowy głosowej prowadzonej przez aplikację oskarżony kierował do pokrzywdzonej groźby zabicia i zadania ciosów nożem. Rozmowa została nagrana. Pokrzywdzona obawiała się spełnienia tych gróźb z uwagi na wcześniejsze konflikty i rękoczyny w relacji.

   Rozstrzygnięcie

   Oskarżonego uznano za winnego przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. i wymierzono mu 6 miesięcy ograniczenia wolności. Zobowiązano go także do pisemnego przeproszenia pokrzywdzonej oraz do zapłaty zadośćuczynienia.

   Uzasadnienie

   Kluczowe znaczenie miało nagranie rozmowy oraz wiarygodne zeznania pokrzywdzonej. Sąd uznał późniejsze zaprzeczenia oskarżonego za niewiarygodne wobec obiektywnego dowodu w postaci nagrania i korespondencji pokazującej sposób komunikacji stron. Wypowiedzi oskarżonego miały jednoznaczny, dosłowny charakter i nie mogły być uznane jedynie za wyraz zdenerwowania. Sąd stwierdził także, że obawa pokrzywdzonej była uzasadniona zarówno subiektywnie, jak i obiektywnie, biorąc pod uwagę treść gróźb, kontekst konfliktu oraz cechy i wcześniejsze zachowania oskarżonego.

   Pełna treść orzeczenia i uzasadnienia

Zobacz wszystkie wyniki (1 339)

Streszczenia mają charakter informacyjny. Przy ocenie sprawy należy zapoznać się z pełną treścią orzeczenia.