Art. 156. k.k. Ciężki uszczerbek na zdrowiu
§ 1. Kto powoduje ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci:
1) pozbawienia człowieka wzroku, słuchu, mowy, zdolności płodzenia,
2) innego ciężkiego kalectwa, ciężkiej choroby nieuleczalnej lub długotrwałej, choroby realnie zagrażającej życiu, trwałej choroby psychicznej, całkowitej albo znacznej trwałej niezdolności do pracy w zawodzie lub trwałego, istotnego zeszpecenia lub zniekształcenia ciała,
3) wycięcia, infibulacji lub innego trwałego i istotnego okaleczenia żeńskiego narządu płciowego, podlega karze pozbawienia wolności od lat 3 do 20.
§ 2. Jeżeli sprawca działa nieumyślnie, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 3. Jeżeli następstwem czynu określonego w § 1 jest śmierć człowieka, sprawca podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 5 albo karze dożywotniego pozbawienia wolności.
Orzecznictwo
Znaleziono 544 orzeczenia dotyczących art. 156 k.k.. Poniżej wybrane sprawy dotyczące przepisu, z krótkim omówieniem.
Wyrok III K 429/25
- Stan sprawy
- Kilku sprawców działających wspólnie pobiło pokrzywdzonego w pustostanie: bili go pięściami, kopali po całym ciele, skakali po głowie i brzuchu, wskakiwali ciężarem ciała na klatkę piersiową oraz uderzyli szklaną butelką, która rozbiła się na jego głowie. Pokrzywdzony doznał bardzo rozległych obrażeń, w tym licznych obrażeń twarzy i klatki piersiowej, obustronnych mnogich złamań żeber, rozerwania opłucnej i obustronnej odmy opłucnowej. Obrażenia te stanowiły chorobę realnie zagrażającą życiu w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i doprowadziły do śmierci pokrzywdzonego.
- Rozstrzygnięcie
- Sąd uznał wszystkich oskarżonych za winnych udziału w pobiciu ze skutkiem śmiertelnym i zakwalifikował czyn z art. 158 § 3 k.k. Nie przypisano im kwalifikacji z art. 156 k.k. ani z art. 159 k.k. Wymierzono kary pozbawienia wolności: jednemu oskarżonemu 3 lata, a trzem pozostałym po 3 lata i 6 miesięcy.
- Uzasadnienie
- Sąd ustalił, że oskarżeni działali wspólnie i w porozumieniu oraz brali czynny udział w brutalnym pobiciu. Oparł się na zeznaniach świadków, częściowo na wyjaśnieniach oskarżonych, danych z monitoringu i telefonów oraz opinii biegłych. Z opinii medycznej wynikało, że obrażenia klatki piersiowej i ich mechanizm odpowiadały silnemu pobiciu, a obrażenia stanowiły chorobę realnie zagrażającą życiu. Skutek śmiertelny był dla sprawców przewidywalny, ale z opisu rozstrzygnięcia wynika, że sąd przyjął odpowiedzialność za pobicie ze skutkiem śmiertelnym, a nie za bezpośrednie spowodowanie ciężkiego uszczerbku z art. 156 k.k.
Wyrok III K 339/25
- Stan sprawy
- Oskarżony działając z inną osobą zaatakował pokrzywdzonego w celu rabunkowym. Wobec pokrzywdzonego użyto przemocy polegającej na duszeniu i kopaniu po całym ciele, a także czterokrotnie ugodzono go nożem. Pokrzywdzony doznał trzech ran kłutych klatki piersiowej, w tym jednej penetrującej do światła klatki piersiowej z odmą opłucnową wymagającą drenażu i przebiciem płuca, rany kłutej pośladka oraz licznych otarć naskórka. Oskarżeni zabrali mu telefon, saszetkę, pieniądze i paszporty, po czym uciekli.
- Rozstrzygnięcie
- Sąd uznał oskarżonego za winnego rozboju z użyciem niebezpiecznego narzędzia oraz spowodowania obrażeń z art. 157 § 1 k.k. w zbiegu, w warunkach recydywy. Nie przypisał usiłowania spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. Wymierzył karę 3 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz orzekł obowiązek naprawienia szkody i nawiązkę.
- Uzasadnienie
- Sąd dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonego, świadków, dokumentacji medycznej, monitoringowi i opiniom biegłych. Ustalił bezspornie udział oskarżonego w rozboju i zadaniu obrażeń. Z sentencji wynika jednak, że sąd nie przyjął kwalifikacji z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. ani jego usiłowania, lecz uznał, że stwierdzone obrażenia naraziły pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku i spowodowały naruszenie czynności narządów ciała powyżej 7 dni. Materiał nie pozwala tu dokładniej odtworzyć argumentacji sądu co do rezygnacji z art. 156 k.k. ponad to, co wynika z sentencji.
Wyrok IV K 186/25
- Stan sprawy
- Oskarżony zadał pokrzywdzonemu cios nieustalonym narzędziem kończystym, powodując ranę kłutą lewego uda. W przebiegu kanału rany doszło do całkowitego przecięcia ścian lewej tętnicy udowej z aktywnym krwawieniem tętniczym, masywnym krwiakiem, cechami ostrego niedokrwienia oraz zespołu ciasnoty wewnątrzpowięziowej kończyny. Skutkiem było rozwinięcie się pełnoobjawowego wstrząsu krwotocznego, istotnej anemizacji oraz nagłego zatrzymania krążenia w mechanizmie asystolii. Czyn został opisany jako spowodowanie choroby realnie zagrażającej życiu.
- Rozstrzygnięcie
- Sąd uznał oskarżonego za winnego popełnienia czynu z art. 156 § 1 pkt 2 k.k., uzupełniając opis o działanie umyślne. Wymierzył karę 7 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz orzekł nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego.
- Uzasadnienie
- Z sentencji wynika, że sąd przyjął, iż zadany cios spowodował ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, a sprawca działał umyślnie. Tekst źródłowy nie zawiera uzasadnienia, dlatego brak jest bliższych motywów oceny dowodów i szczegółowej argumentacji prawnej ponad to, co wynika z opisu czynu i treści rozstrzygnięcia.
Streszczenia mają charakter informacyjny. Przy ocenie sprawy należy zapoznać się z pełną treścią orzeczenia.
Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2025 r. poz. 383.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.