Art. 205. k.k.

Orzecznictwo

Znaleziono 249 orzeczeń dotyczących art. 205 k.k.. Poniżej wybrane sprawy dotyczące przepisu, z krótkim omówieniem.

1. Postanowienie Ts 241/06

   5 września 2007

   Stan sprawy

   Skarżący wniósł zażalenie na odmowę nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej dotyczącej przepisu o przedłużeniu przedawnienia z kodeksu karnego z 1969 r. Skarga była związana ze skazaniem za czyn z art. 205 § 1 w zw. z art. 266 § 2 dawnego kodeksu karnego. W zażaleniu twierdził, że zastosowanie uchylonego przepisu narusza zasadę równości oraz że termin do wniesienia skargi konstytucyjnej powinien być liczony od doręczenia orzeczenia pełnomocnikowi ustanowionemu do sporządzenia tej skargi.

   Rozstrzygnięcie

   Trybunał nie uwzględnił zażalenia.

   Uzasadnienie

   Trybunał uznał, że zażalenie nie podważa podstaw wcześniejszej odmowy. Skarżący nie wskazał konkretnego konstytucyjnego prawa lub wolności o charakterze podmiotowym, których ochrony dochodził, a samo powołanie zasady równości nie wystarcza do wniesienia skargi konstytucyjnej. Ponadto błędny był pogląd, że termin biegnie od doręczenia orzeczenia pełnomocnikowi ustanowionemu do sporządzenia skargi; skoro w postępowaniu karnym skarżący był reprezentowany przez obrońcę obecnego przy ogłoszeniu rozstrzygnięcia kończącego drogę prawną, od tego momentu liczono termin. W konsekwencji skarga była także spóźniona.

   Pełna treść orzeczenia i uzasadnienia

2. Postanowienie Ts 241/06

   19 kwietnia 2007

   Stan sprawy

   Skarżący wniósł skargę konstytucyjną na przepis dawnego kodeksu karnego regulujący przedłużenie okresu przedawnienia, stosowany w jego sprawie na zasadzie ustawy względniejszej. Sprawa pozostawała w związku ze skazaniem za czyn z art. 205 § 1 w zw. z art. 266 § 2 dawnego kodeksu karnego. Twierdził, że wydłużenie przedawnienia po wszczęciu postępowania narusza prawo do równego traktowania i prowadzi do dyskryminacji.

   Rozstrzygnięcie

   Trybunał odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

   Uzasadnienie

   Trybunał stwierdził, że skarżący nie wskazał żadnej konkretnej wolności ani prawa konstytucyjnego o charakterze podmiotowym, z którym można byłoby powiązać zarzut naruszenia zasady równości; samo odwołanie do art. 32 Konstytucji nie spełnia wymogów skargi konstytucyjnej. Dodatkowo nie uprawdopodobnił, na czym polega niekonstytucyjne różnicowanie, ponieważ ograniczył się do zakwestionowania samego faktu przyjęcia kryterium wszczęcia postępowania. Niezależnie od tego skarga została wniesiona po ustawowym terminie, liczonym od chwili, gdy reprezentujący go obrońca uzyskał wiedzę o ostatecznym rozstrzygnięciu; zawieszenie biegu terminu z powodu wniosku o pełnomocnika z urzędu nie usunęło tego uchybienia.

   Pełna treść orzeczenia i uzasadnienia

Zobacz wszystkie wyniki (249)

Streszczenia mają charakter informacyjny. Przy ocenie sprawy należy zapoznać się z pełną treścią orzeczenia.