Art. 193. k.k. Zakłócenie miru domowego

§ 1. Kto wdziera się do cudzego domu, mieszkania, lokalu, pomieszczenia albo ogrodzonego terenu albo wbrew żądaniu osoby uprawnionej miejsca takiego nie opuszcza, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

Komentarz do Art. 193. kk

Art. 193 Kodeksu karnego odnosi się do przestępstwa naruszenia miru domowego, które jest jednym z przestępstw przeciwko wolności. Przepis ten chroni prawo do prywatności oraz nietykalności mieszkania, domu, lokalu, pomieszczenia lub ogrodzonego terenu.

Analiza przepisu:

Przedmiot ochrony:
- Przedmiotem ochrony jest prawo do prywatności oraz nietykalność miejsca zamieszkania lub innego miejsca, które jest w posiadaniu osoby uprawnionej. Przepis ten ma na celu ochronę przed nieuprawnionym wtargnięciem oraz przebywaniem w tych miejscach.
Zachowanie sprawcy:
- Wdzieranie się: Oznacza to nieuprawnione wejście do cudzego domu, mieszkania, lokalu, pomieszczenia albo ogrodzonego terenu. Wdzieranie się może mieć charakter siłowy, ale może również polegać na wejściu bez zgody osoby uprawnionej.
- Nieopuszczanie miejsca wbrew żądaniu osoby uprawnionej: Oznacza to, że sprawca, który legalnie lub nielegalnie wszedł do danego miejsca, odmawia jego opuszczenia mimo wyraźnego żądania osoby uprawnionej.
Podmiot przestępstwa:
- Sprawcą może być każda osoba, która nie jest uprawniona do przebywania w danym miejscu. Osobą uprawnioną do żądania opuszczenia miejsca może być właściciel, najemca, dzierżawca lub inna osoba mająca prawo do dysponowania danym miejscem.
Kary:
- Przepis przewiduje trzy rodzaje kar: grzywna, kara ograniczenia wolności oraz kara pozbawienia wolności do roku. Wybór kary zależy od okoliczności konkretnego przypadku, w tym od stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz od osoby sprawcy.

Praktyczne aspekty stosowania przepisu:

Dowody: W praktyce, aby skutecznie ścigać przestępstwo z art. 193 KK, konieczne jest zgromadzenie odpowiednich dowodów, takich jak zeznania świadków, nagrania z monitoringu, czy inne dowody potwierdzające nieuprawnione wtargnięcie lub odmowę opuszczenia miejsca.
Obrona sprawcy: Sprawca może bronić się, twierdząc, że miał prawo przebywać w danym miejscu, np. na podstawie umowy najmu, zgody właściciela itp. Ważne jest, aby dokładnie zbadać, czy rzeczywiście istniało takie prawo.
Żądanie opuszczenia miejsca: Żądanie opuszczenia miejsca powinno być wyraźne i jednoznaczne. Może być wyrażone ustnie, pisemnie lub w inny sposób, który nie budzi wątpliwości co do intencji osoby uprawnionej.

Podsumowanie:

Art. 193 Kodeksu karnego pełni ważną funkcję ochronną, zabezpieczając prawo do prywatności i nietykalności miejsca zamieszkania oraz innych miejsc, które są w posiadaniu osoby uprawnionej. Przepis ten ma na celu przeciwdziałanie nieuprawnionemu wtargnięciu oraz przebywaniu w tych miejscach, co jest istotne z punktu widzenia ochrony praw jednostki. W praktyce stosowanie tego przepisu wymaga dokładnego zbadania okoliczności każdego przypadku oraz zgromadzenia odpowiednich dowodów.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2024 r. poz. 17.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

wtargnięcie do domu

wtargnięcie do mieszkania

wtargnięcie do lokalu

wtargnięcie do pomieszczenia

wtargnięcie na teren

żądanie opuszczenia

osoba uprawniona

grzywna

kara ograniczenia wolności

pozbawienie wolności

Art. 192.Art. 194.