Art. 152. k.k. Aborcja za zgodą kobiety

Orzecznictwo

Znaleziono 1 350 orzeczeń dotyczących art. 152 k.k.. Poniżej wybrane sprawy dotyczące przepisu, z krótkim omówieniem.

1. Wyrok II AKa 91/12

   11 kwietnia 2012

   Stan sprawy

   Sprawa dotyczyła zarzutów wielokrotnego przerwania ciąży za zgodą kobiet z naruszeniem ustawy oraz pomocnictwa do jednego z takich zabiegów. Sąd pierwszej instancji uniewinnił wszystkich oskarżonych, przyjmując zasadniczo, że zabiegi dotyczyły ciąż martwych albo że nie ustalono istnienia ciąży. W apelacji prokurator zarzucił błędną ocenę dowodów, zwłaszcza zeznań pacjentek, dokumentacji medycznej i opinii biegłego. Z uzasadnienia wynika, że liczne kobiety w postępowaniu przygotowawczym zgodnie opisywały przebieg nielegalnych zabiegów, sposób kontaktu z lekarzem, badania potwierdzające ciążę, przebieg samego zabiegu, jego odpłatność oraz sposób pozorowania w dokumentacji poronienia samoistnego.

   Rozstrzygnięcie

   Sąd odwoławczy uchylił wyrok uniewinniający wobec jednego z oskarżonych w całości oraz wobec drugiego w znacznej części i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W pozostałym zakresie utrzymał wyrok w mocy, w tym wobec oskarżonej oskarżonej o pomocnictwo.

   Uzasadnienie

   Sąd apelacyjny uznał, że sąd pierwszej instancji dopuścił się dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów. Niewłaściwie zdyskwalifikowano zeznania wielu pacjentek, pomijając ich wzajemną zgodność co do istotnych elementów zdarzeń oraz brak przekonującego wyjaśnienia późniejszych zmian części relacji. Skrytykowano też oparcie się na opinii biegłego w zakresie oceny wiarygodności świadków oraz brak pełnej analizy dokumentacji medycznej i okoliczności wskazujących na pozorowanie poronień samoistnych. Jednocześnie w części dotyczącej pomocnictwa uznano, że materiał nie dawał dostatecznych podstaw do odmienienia rozstrzygnięcia, skoro nie ustalono pewnie wszystkich koniecznych elementów tego zarzutu.

   Pełna treść orzeczenia i uzasadnienia

2. Postanowienie I KZP 13/08

   30 października 2008

   Stan sprawy

   Sprawa powstała na tle pytania prawnego zadanego przy rozpoznawaniu środka odwoławczego w sprawie lekarza oskarżonego o nieumyślne spowodowanie śmierci dziecka przed urodzeniem przez zaniechanie właściwej diagnostyki i hospitalizacji ciężarnej. Problem dotyczył granicy, od której dziecko nienarodzone korzysta z pełnej prawnokarnej ochrony właściwej dla człowieka, oraz relacji tej ochrony do przepisów o przestępstwach aborcyjnych, w tym art. 152 k.k. Materiał wskazuje, że sąd pytający próbował objąć ochroną z przepisów o nieumyślnym spowodowaniu śmierci także dziecko zdolne do samodzielnego życia poza organizmem kobiety ciężarnej.

   Rozstrzygnięcie

   Sąd Najwyższy odmówił podjęcia uchwały. Jednocześnie wskazał kierunek wykładni: pełna prawnokarna ochrona życia i zdrowia człowieka rozpoczyna się od początku porodu naturalnego, przy cięciu cesarskim na żądanie od podjęcia pierwszej czynności medycznej bezpośrednio zmierzającej do zabiegu, a przy konieczności medycznej zakończenia ciąży od zaistnienia medycznych przesłanek takiej konieczności.

   Uzasadnienie

   Sąd Najwyższy uznał, że pytanie nie spełniało przesłanek do podjęcia uchwały, bo zmierzało w istocie do uzyskania rozstrzygnięcia konkretnej sprawy i do rozszerzającej interpretacji przepisów. Podkreślono, że system kodeksu rozróżnia ochronę dziecka poczętego oraz człowieka, a art. 152, art. 153 i art. 157a obejmują ochronę prenatalną głównie przed zachowaniami umyślnymi. Niedopuszczalne byłoby w drodze wykładni tworzenie nieumyślnego odpowiednika przestępstw aborcyjnych ani rozszerzanie art. 155 k.k. na okres przed granicą wyznaczoną wcześniejszym orzecznictwem. W uzasadnieniu wyraźnie zaznaczono, że istnienie art. 152 k.k. potwierdza odrębny model ochrony życia w fazie prenatalnej, różny od pełnej ochrony przysługującej człowiekowi w trakcie porodu i od wskazanych momentów jego rozpoczęcia w sensie prawnokarnym.

   Pełna treść orzeczenia i uzasadnienia

3. Wyrok K 26/96

   28 maja 1997

   Stan sprawy

   Sprawa dotyczyła kontroli konstytucyjności zmian ustawy o planowaniu rodziny, które między innymi rozszerzały dopuszczalność przerywania ciąży, w tym z powodu ciężkich warunków życiowych lub trudnej sytuacji osobistej kobiety. Wnioskodawcy twierdzili, że rozwiązania te osłabiają ochronę życia w fazie prenatalnej oraz godzą w ochronę macierzyństwa i rodziny. Trybunał badał konstytucyjny status życia prenatalnego oraz dopuszczalność ustawowego ograniczania tej ochrony.

   Rozstrzygnięcie

   Trybunał Konstytucyjny uznał za niezgodne z konstytucyjnymi gwarancjami przepisy, które uzależniały ochronę życia w fazie prenatalnej od decyzji ustawodawcy zwykłego oraz legalizowały przerwanie ciąży z przyczyn społecznych i osobistych. Część innych zaskarżonych przepisów uznał za zgodne z badanymi wzorcami albo nieuznał ich za niezgodne.

   Uzasadnienie

   Trybunał przyjął, że życie ludzkie stanowi wartość konstytucyjną w każdej fazie rozwoju, także przed urodzeniem, a jego wartość nie może być różnicowana według stadium rozwoju. Uznał, że ochrona życia prenatalnego wynika z zasady demokratycznego państwa prawnego oraz z konstytucyjnej ochrony macierzyństwa. Dlatego ustawodawca nie może dowolnie osłabiać tej ochrony ani legalizować przerwania ciąży bez dostatecznego usprawiedliwienia w ochronie innej wartości konstytucyjnej. W odniesieniu do przesłanki społecznej wskazano dodatkowo na jej niedookreśloność, co narusza gwarancje ochrony życia i tworzy zbyt szeroką podstawę do legalnego przerwania ciąży.

   Pełna treść orzeczenia i uzasadnienia

Zobacz wszystkie wyniki (1 350)

Streszczenia mają charakter informacyjny. Przy ocenie sprawy należy zapoznać się z pełną treścią orzeczenia.