Art. 160. k.k. Narażenie człowieka na niebezpieczeństwo

Orzecznictwo

Znaleziono 41 orzeczeń dotyczących art. 160 k.k.. Poniżej wybrane sprawy dotyczące przepisu, z krótkim omówieniem.

1. Wyrok II K 444/21

   27 października 2023

   Stan sprawy

   Lekarz chirurg i koordynator oddziału był oskarżony o nieumyślne narażenie pacjentki leczonej z powodu ciężkiego zakażenia tkanek podudzia na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu przez niepełną diagnostykę, niewłaściwe monitorowanie, zbyt małą podaż płynów, brak tlenoterapii, brak konsultacji anestezjologicznej i odstąpienie od resuscytacji. Ustalono, że pacjentka została przyjęta do szpitala w stanie ciężkim, w nocy jej stan się stabilizował, a rano nastąpił nagły zgon. Sekcja wykazała m.in. zawał serca, zatorowość płucną, zespół wykrzepiania wewnątrznaczyniowego, obrzęk płuc i ropowicę podudzia. Z materiału przyjętego przez sąd wynikało, że nie udowodniono, by została przyjęta we wstrząsie septycznym ani by leczenie prowadzone przez oskarżonego naruszało wymagane reguły postępowania.

   Rozstrzygnięcie

   Sąd uniewinnił oskarżonego od zarzutu z art. 160 § 2 k.k. w zw. z art. 160 § 3 k.k.; koszty procesu poniósł Skarb Państwa.

   Uzasadnienie

   Sąd oparł się na opinii biegłych uznanej za rzetelną i odmówił waloru wcześniejszej opinii z powodu zakwestionowanych kompetencji zespołu opiniującego. Przyjął, że materiał dowodowy nie potwierdził winy oskarżonego ani tego, że jego działania stworzyły lub zwiększyły bezpośrednie niebezpieczeństwo. Wskazano, że rano stan pacjentki był stabilny i prawidłowo reagowała na leczenie, nie było podstaw do podejrzenia mikrozatorowości, a nieprawidłowości w zakresie resuscytacji biegli wiązali przede wszystkim z pierwszą osobą, która zastała pacjentkę bez oznak życia, nie zaś z oskarżonym. Nie wykazano więc naruszenia obowiązku opieki w stopniu realizującym znamiona art. 160 k.k.

   Pełna treść orzeczenia i uzasadnienia

2. Wyrok II K 947/21

   27 października 2022

   Stan sprawy

   Sprawa dotyczyła dwóch lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej. Jedna z oskarżonych podczas wizyty pacjentki z bólami w klatce piersiowej, licznymi czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego i nieprawidłowym zapisem EKG nie pogłębiła diagnostyki w kierunku ostrego zespołu wieńcowego, nie zleciła badania troponiny ani nie skierowała pacjentki transportem medycznym do szpitala. Drugi oskarżony dwa dni później błędnie ocenił EKG, nie rozpoznał zawału serca z uniesieniem odcinka ST i całkowitego bloku przedsionkowo-komorowego oraz mimo bardzo niskiego ciśnienia wystawił skierowanie do szpitala, polecając pacjentce udać się tam własnym transportem zamiast zapewnić natychmiastowy transport medyczny i wdrożyć podstawowe postępowanie przedszpitalne. Po wyjściu z przychodni pacjentka straciła przytomność w samochodzie.

   Rozstrzygnięcie

   Sąd uznał oboje oskarżonych za winnych nieumyślnego narażenia pacjentki: jedną osobę na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, a drugą na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, kwalifikując oba czyny z art. 160 § 2 i 3 k.k. Wymierzono kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania, obowiązki probacyjne oraz zadośćuczynienie na rzecz osoby uprawnionej.

   Uzasadnienie

   Sąd uznał, że oboje lekarze byli gwarantami bezpieczeństwa pacjentki i naruszyli reguły ostrożności wymagane przy podejrzeniu ostrego niedokrwienia mięśnia sercowego. Wobec pierwszej oskarżonej decydujące było zignorowanie nieprawidłowego EKG oraz licznych czynników ryzyka i brak pilnej diagnostyki lub transportu do szpitala. Wobec drugiego oskarżonego kluczowe było rażąco błędne odczytanie EKG, brak rozpoznania stanu zagrażającego życiu, brak odpowiedniego poinformowania o skali zagrożenia i dopuszczenie do wyjazdu własnym transportem mimo wskazań do natychmiastowego przewozu karetką specjalistyczną. Sąd przyjął nieumyślność narażenia, ale uznał, że uchybienia miały charakter diagnostycznego błędu medycznego skutkującego bezpośrednim zagrożeniem dla życia i zdrowia.

   Pełna treść orzeczenia i uzasadnienia

3. Uzasadnienie II AKa 94/20

   30 października 2020

   Stan sprawy

   Sprawa nie dotyczyła przypisania czynu z art. 160 k.k., lecz usiłowania zabójstwa i naruszenia czynności narządu ciała. W apelacji obrońca domagał się zmiany kwalifikacji na m.in. art. 160 § 1 k.k., twierdząc, że oskarżony nie działał z zamiarem zabójstwa. Ustalono jednak, że sprawca działał w sposób zaplanowany, zaatakował rodziców nożami podczas snu, zadawał ciosy w newralgiczne miejsca i kontynuował atak po zmianie narzędzia.

   Rozstrzygnięcie

   Sąd apelacyjny utrzymał w mocy rozstrzygnięcie co do winy za usiłowanie zabójstwa i odmówił zmiany kwalifikacji na art. 160 k.k. Zmienił wyrok jedynie w zakresie kary, eliminując nadzwyczajne złagodzenie i podwyższając karę pozbawienia wolności.

   Uzasadnienie

   Sąd uznał apelację obrońcy za oczywiście bezzasadną. Wskazał, że art. 160 § 1 k.k. penalizuje stworzenie lub zwiększenie bezpośredniego niebezpieczeństwa dla życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, a nie sytuację, w której sprawca bezpośrednio atakuje ofiary z zamiarem ich zabicia. Przy przyjętych ustaleniach o planowym ataku nożem w newralgiczne miejsca właściwa była kwalifikacja dotycząca usiłowania zabójstwa, nie narażenia. Sąd uwzględnił natomiast apelację prokuratora co do kary, uznając, że brak było szczególnie uzasadnionych podstaw do nadzwyczajnego złagodzenia.

   Pełna treść orzeczenia i uzasadnienia

Zobacz wszystkie wyniki (41)

Streszczenia mają charakter informacyjny. Przy ocenie sprawy należy zapoznać się z pełną treścią orzeczenia.