Art. 306. k.k. Fałszowanie znaków identyfikacyjnych
Kto usuwa, podrabia lub przerabia znaki identyfikacyjne, datę produkcji lub datę przydatności towaru lub urządzenia, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
Orzecznictwo
Znaleziono ponad 2 000 orzeczeń dotyczących art. 306 k.k.. Poniżej wybrane sprawy dotyczące przepisu, z krótkim omówieniem.
Wyrok II K 499/18
- Stan sprawy
- Materiał obejmuje wieloczynową sprawę dotyczącą paserstwa i licznych kradzieży z włamaniem do samochodów. W udostępnionym fragmencie nie wskazano zarzutu ani rozstrzygnięcia dotyczącego art. 306 k.k.; pojawia się jedynie opis używania urządzenia do kodowania kluczy przy kradzieżach pojazdów.
- Rozstrzygnięcie
- Na podstawie udostępnionego fragmentu nie da się ustalić, czy w sprawie zapadło rozstrzygnięcie odnoszące się do art. 306 k.k.
- Uzasadnienie
- Źródło nie zawiera sentencji ani uzasadnienia odnoszących się do fałszowania znaków identyfikacyjnych. Nie można więc rzetelnie ustalić ani przypisania czynu z art. 306 k.k., ani motywów sądu w tym zakresie.
Wyrok II K 555/15
- Stan sprawy
- Oskarżonemu zarzucono usunięcie numerów identyfikacyjnych VIN z jednego samochodu tej samej marki oraz, w drugim okresie, usunięcie tych oznaczeń z innego pojazdu i wstawienie w ich miejsce oznaczeń pochodzących z pierwszej karoserii przez wspawanie fragmentu przegrody i zamocowanie tabliczki znamionowej. Z opinii biegłego wynikało, że w jednym pojeździe numer był fabryczny, ale cały element z numerem został pozafabrycznie wspawany z innego auta, a zdekompletowana karoseria miała wycięty fragment z oznaczeniem.
- Rozstrzygnięcie
- Oskarżony został uniewinniony od obu zarzutów z art. 306 k.k.; zarządzono zwrot dowodów rzeczowych osobom uprawnionym, a kosztami obciążono Skarb Państwa.
- Uzasadnienie
- Sąd uznał, że nie ma pewnych dowodów, iż to oskarżony osobiście usunął lub przeniósł oznaczenia VIN albo zlecił takie działania. Materiał dowodowy wykazywał jedynie jego związek z posiadaniem obu pojazdów, lecz nie zamykał łańcucha poszlak. Nie wykluczono, że czynności mogła wykonać inna osoba mająca dostęp do aut. Wobec niedających się usunąć wątpliwości sąd zastosował zasadę in dubio pro reo i wskazał, że samo wysokie prawdopodobieństwo sprawstwa nie wystarcza do skazania.
Wyrok II K 3/15
- Stan sprawy
- Sprawa dotyczyła zorganizowanej grupy przestępczej zajmującej się kradzieżami luksusowych samochodów, przerabianiem numerów identyfikacyjnych pojazdów, podrabianiem dokumentów, rejestrowaniem aut i ich sprzedażą. W opisach czynów wielokrotnie wskazano zmianę oryginalnych numerów VIN na numery wtórne, utrudnianie identyfikacji pojazdów oraz przekazywanie elementów i dokumentów potrzebnych do nadania nowych oznaczeń po kradzieży samochodów.
- Rozstrzygnięcie
- W udostępnionym fragmencie nie ma sentencji rozstrzygającej o winie i karze, więc nie da się ustalić, wobec których oskarżonych i w jakim zakresie sąd przypisał czyny z art. 306 k.k.
- Uzasadnienie
- Źródło przedstawia przede wszystkim treść zarzutów, w których art. 306 k.k. występuje w zbiegu z innymi przepisami. Brakuje końcowej części wyroku i uzasadnienia pozwalających ustalić, jakie ustalenia faktyczne przyjął sąd i jakie motywy legły u podstaw rozstrzygnięcia co do fałszowania znaków identyfikacyjnych.
Streszczenia mają charakter informacyjny. Przy ocenie sprawy należy zapoznać się z pełną treścią orzeczenia.
Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2025 r. poz. 383.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.