Art. 359. k.k. Utrata środków walki

Żołnierz, który, nie dopełniając obowiązku lub przekraczając uprawnienia w zakresie ochrony lub nadzoru nad bronią, amunicją, materiałem wybuchowym lub innym środkiem walki, powoduje choćby nieumyślnie ich utratę, podlega karze aresztu wojskowego albo pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Komentarz do Art. 359. kk

Zgodnie z art. 359 Kodeksu Karnego, żołnierz, który nie dopełnia obowiązku lub przekracza uprawnienia w zakresie ochrony lub nadzoru nad bronią, amunicją, materiałem wybuchowym lub innym środkiem walki, i w rezultacie powoduje nawet nieumyślnie ich utratę, podlega karze aresztu wojskowego lub pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Oznacza to, że żołnierz może zostać ukarany za niedopełnienie obowiązku lub przekroczenie uprawnień w zakresie ochrony lub nadzoru nad wymienionymi środkami, jeśli w wyniku tych działań dojdzie do utraty tych środków, nawet jeśli było to działanie nieumyślne. Karą za taki czyn może być areszt wojskowy lub pozbawienie wolności w wymiarze od 3 miesięcy do 5 lat.

Przedmiot ochrony: Przepis chroni prawidłowe funkcjonowanie sił zbrojnych w zakresie ochrony i nadzoru nad środkami walki. Dobrem chronionym jest bezpieczeństwo i gotowość bojowa jednostek wojskowych.
Podmiot przestępstwa: Jest to przestępstwo indywidualne właściwe. Może je popełnić tylko żołnierz, który ma obowiązki lub uprawnienia w zakresie ochrony lub nadzoru nad wymienionymi w przepisie środkami walki.
Strona przedmiotowa: a) Zachowanie sprawcy polega na niedopełnieniu obowiązku lub przekroczeniu uprawnień w zakresie ochrony lub nadzoru nad:
- bronią
- amunicją
- materiałem wybuchowym
- innym środkiem walki b) Skutkiem zachowania sprawcy musi być utrata wymienionych środków. c) Między zachowaniem sprawcy a skutkiem musi zachodzić związek przyczynowy.
Strona podmiotowa: Przestępstwo to może być popełnione umyślnie (w zamiarze bezpośrednim lub ewentualnym) lub nieumyślnie. Użycie sformułowania „choćby nieumyślnie” wskazuje, że do odpowiedzialności karnej wystarczy nieumyślność w odniesieniu do skutku, jakim jest utrata środków walki.
Znamiona: a) „Niedopełnienie obowiązku” - oznacza zaniechanie wykonania ciążących na sprawcy obowiązków. b) „Przekroczenie uprawnień” - oznacza działanie wykraczające poza zakres posiadanych kompetencji. c) „Utrata” - należy rozumieć jako faktyczne pozbawienie jednostki wojskowej władztwa nad danymi środkami walki.
Sankcja karna: Przewidziane są alternatywnie dwie kary:
- areszt wojskowy
- pozbawienie wolności od 3 miesięcy do 5 lat
Tryb ścigania: Przestępstwo ścigane z urzędu.
Zbieg przepisów: Możliwy jest zbieg z innymi przestępstwami przeciwko obowiązkom służbowym, np. art. 358 kk (samowolne rozporządzenie bronią).
Aspekty praktyczne: a) Istotne znaczenie ma prawidłowe określenie zakresu obowiązków i uprawnień żołnierza w zakresie ochrony i nadzoru nad środkami walki. b) W praktyce ważne jest ustalenie, czy utrata nastąpiła w wyniku niedbalstwa, czy umyślnego działania.
Kontekst systemowy: Przepis ten należy interpretować w świetle całości regulacji dotyczących przestępstw przeciwko przeciwko mieniu wojskowemu (Rozdział XLIV Kodeksu karnego).
Znaczenie dla dyscypliny wojskowej: Art 359 kk ten ma kluczowe znaczenie dla utrzymania dyscypliny i odpowiedzialności w siłach zbrojnych, szczególnie w zakresie gospodarowania środkami walki.

Podsumowując, art. 359 kk penalizuje naruszenia obowiązków służbowych żołnierzy w zakresie ochrony i nadzoru nad środkami walki, które skutkują ich utratą. Przepis ten ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa i gotowości bojowej jednostek wojskowych poprzez odpowiednie zabezpieczenie kluczowych zasobów militarnych.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2024 r. poz. 17.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

żołnierz

obowiązek

uprawnienia

ochrona

nadzór

broń

amunicja

materiał wybuchowy

środek walki

utrata

karę

areszt wojskowy

pozbawienie wolności

lat 5

Art. 358.Art. 360.