Art. 158. k.k. Bójka i pobicie

Orzecznictwo

Znaleziono 70 orzeczeń dotyczących art. 158 k.k.. Poniżej wybrane sprawy dotyczące przepisu, z krótkim omówieniem.

1. Uzasadnienie IV Ka 632/25

   17 października 2025

   Stan sprawy

   Sprawa dotyczyła udziału dwojga oskarżonych w barowej bójce wzajemnej. Po wcześniejszej sprzeczce słownej przy stoliku doszło do eskalacji, gdy mężczyzna zwrócił się wulgarnie do kobiety próbującej łagodzić konflikt. Nastąpiła szarpanina, do której dołączyła jego partnerka, popychając uczestniczkę zajścia, a potem kopiąc osobę z przeciwnej strony. W bójce uczestniczyły obie strony, a oskarżeni nie byli jedynie biernymi ofiarami ani nie działali wyłącznie obronnie. Świadkowie opisywali wzajemną szarpaninę wszystkich uczestników. Po zdarzeniu mężczyzna doznał poważnych obrażeń brzucha od ciosu zadanego przez osobę nieletnią, lecz kwestia tych obrażeń została wyłączona do odrębnego postępowania.

   Rozstrzygnięcie

   Apelacje obojga oskarżonych i obrońcy zostały uznane za bezzasadne, a ustalenia i ocena prawna przyjęte przez sąd pierwszej instancji zostały zaaprobowane. Utrzymano przypisanie udziału w bójce z art. 158 § 1 k.k. Oskarżonych zwolniono od kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, a obrońcy z urzędu przyznano wynagrodzenie od Skarbu Państwa.

   Uzasadnienie

   Sąd odwoławczy uznał, że sąd pierwszej instancji prawidłowo i wszechstronnie ocenił materiał dowodowy zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Za niewiarygodną uznano wersję o napaści na oskarżonych i ich wyłącznej obronie, ponieważ przeczyły jej zeznania świadków, wcześniejsze przyznanie się do udziału w bójce oraz zachowanie oskarżonych po zdarzeniu, gdy nie zgłosili rzekomego pobicia mimo obecności policji. Kluczowe było ustalenie, że zdarzenie miało charakter bójki wzajemnej, do której oskarżeni świadomie się włączyli, a późniejsze cięższe obrażenia jednego z nich nie zmieniały oceny ich własnego udziału w niebezpiecznym zajściu.

   Pełna treść orzeczenia i uzasadnienia

2. Wyrok II K 55/23

   25 kwietnia 2024

   Stan sprawy

   Trzej oskarżeni przyjechali pod posesję pokrzywdzonego, aby rozmawiać o uszkodzeniu samochodu należącego do ich rodziny. Przy bramie doszło do sprzeczki co do szkody. Dwaj z oskarżonych uderzyli pokrzywdzonego pięściami w twarz, wskutek czego upadł, a następnie wszyscy trzej kopali go po całym ciele, głównie w okolice głowy. Pokrzywdzony doznał obrażeń twarzoczaszki, zwłaszcza oka. Nie wykazano natomiast, aby pobicie od początku zostało podjęte w celu wymuszenia zapłaty określonej kwoty.

   Rozstrzygnięcie

   Sąd uznał wszystkich trzech oskarżonych za winnych udziału w pobiciu z art. 158 § 1 k.k. i wymierzył każdemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na 2 lata próby. Orzeczono solidarnie zadośćuczynienie na rzecz pokrzywdzonego w kwocie 20000 zł, zwrot kosztów pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego oraz koszty sądowe.

   Uzasadnienie

   Sąd oparł ustalenia na częściowych wyjaśnieniach oskarżonych, zeznaniach pokrzywdzonego i świadków oraz dokumentacji medycznej i opinii. Za udowodnione uznał wspólne zadawanie ciosów i kopanie leżącego pokrzywdzonego, co stwarzało realne narażenie na skutek z art. 157 § 1 k.k. Nie podzielił natomiast twierdzenia, że przemoc była środkiem wymuszenia zwrotu wierzytelności, bo brak było dostatecznych dowodów na taki cel działania. Podkreślono, że przewaga liczebna i fizyczna oraz sposób ataku uzasadniały przyjęcie art. 158 § 1 k.k., a wcześniejsza agresywna postawa pokrzywdzonego i uszkodzenie samochodu nie usprawiedliwiały pobicia.

   Pełna treść orzeczenia i uzasadnienia

3. Uzasadnienie VII K 188/22

   5 kwietnia 2023

   Stan sprawy

   Dwaj oskarżeni wzięli udział w pobiciu pokrzywdzonego podczas spotkania towarzyskiego. Zajście zaczęło się od agresywnego zachowania pokrzywdzonego wobec jednego z oskarżonych i początkowej szarpaniny. Po rozdzieleniu uczestników pokrzywdzony wszedł w kolejną wymianę ciosów z drugim oskarżonym, a następnie pierwszy oskarżony dołączył i w końcowej fazie obaj jednocześnie bili oraz kopali pokrzywdzonego, także gdy ten znalazł się na podłodze. Nie potwierdzono wersji o działaniu w obronie koniecznej ani twierdzeń o ataku nożem.

   Rozstrzygnięcie

   Sąd uznał, że obaj oskarżeni popełnili czyn z art. 158 § 1 k.k. Wobec jednego oskarżonego wymierzono grzywnę 100 stawek dziennych po 20 zł. Wobec drugiego warunkowo umorzono postępowanie na okres próby 1 roku oraz orzeczono świadczenie pieniężne 300 zł na wskazany fundusz.

   Uzasadnienie

   Sąd dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonego i świadków w części potwierdzającej wspólny, jednoczesny atak obu oskarżonych w końcowej fazie zdarzenia. Za niewiarygodne uznał wyjaśnienia oskarżonych o wyłącznie indywidualnych starciach i samoobronie, ponieważ przeczyły im spójne relacje świadków, w tym osób nieobciążających bezpodstawnie oskarżonych. Sąd wskazał, że początkowa bójka mogła przekształcić się w pobicie, gdy po stronie oskarżonych pojawiło się wspólne działanie przeciw jednej osobie. Z opisu czynu wyeliminowano przypisanie konkretnego skutku obrażeń z uwagi na wątpliwości co do momentu ich powstania, ale uznano, że sam sposób zadawania ciosów i kopania stwarzał bezpośrednie niebezpieczeństwo skutku wymaganego przez art. 158 § 1 k.k.

   Pełna treść orzeczenia i uzasadnienia

Zobacz wszystkie wyniki (70)

Streszczenia mają charakter informacyjny. Przy ocenie sprawy należy zapoznać się z pełną treścią orzeczenia.