Art. 155. k.k. Nieumyślne spowodowanie śmierci
Kto nieumyślnie powoduje śmierć człowieka, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Orzecznictwo
Znaleziono 72 orzeczenia dotyczących art. 155 k.k.. Poniżej wybrane sprawy dotyczące przepisu, z krótkim omówieniem.
Wyrok III K 66/24
- Stan sprawy
- Oskarżony po spożyciu alkoholu, idąc z dwoma znajomymi, został zaczepiony słownie przez pokrzywdzonego. Gdy pokrzywdzony podszedł do niego i gwałtownie przesunął ciało do przodu, oskarżony uderzył go pięścią w twarz. Pokrzywdzony upadł do tyłu na chodnik i uderzył potylicą o kostkę brukową, doznając ciężkich obrażeń głowy, które doprowadziły do zgonu po pewnym czasie. Sąd ustalił też drobne obrażenia twarzy naruszające czynności narządu ciała na okres poniżej 7 dni.
- Rozstrzygnięcie
- Oskarżony został uznany za winnego czynu z art. 157 § 2 k.k. i art. 155 k.k. w zbiegu. Wymierzono mu karę roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na 3 lata próby, zobowiązano do informowania sądu o przebiegu próby oraz orzeczono zadośćuczynienie na rzecz osób najbliższych pokrzywdzonego.
- Uzasadnienie
- Sąd przyjął, że oskarżony uderzył pięścią, a nie jedynie zasłaniał się przed atakiem; wersję o "nadzianiu się" pokrzywdzonego na rękę wykluczono opinią biegłego. Za wiarygodne uznano głównie zeznania świadka obserwującego końcową fazę zajścia oraz materiał z monitoringu. Istniał związek przyczynowy między ciosem, upadkiem i śmiercią. Oskarżony nie chciał zabić, lecz mógł przewidzieć taki skutek i naruszył obowiązek ostrożności, zwłaszcza że mógł użyć mniej niebezpiecznego sposobu powstrzymania pokrzywdzonego.
Wyrok XXV C 506/22
- Stan sprawy
- Sprawa cywilna dotyczyła roszczeń rodziny po śmierci małoletniej pacjentki hospitalizowanej z gorączką, wymiotami i osłabieniem. W szpitalu zastosowano dożylne nawadnianie płynem hiponatremicznym, mimo obniżonego stężenia sodu i późniejszych wyników wskazujących na obecność płynu w jamach ciała. Doszło do hyponatremicznego obrzęku mózgu, zatrzymania oddychania i krążenia oraz zgonu. W materiale wskazano też, że wobec lekarzy zapadły wyroki karne dotyczące nieumyślnego spowodowania śmierci dziecka, ale pełna treść tych orzeczeń nie została tu przedstawiona.
- Rozstrzygnięcie
- Sąd cywilny w znacznej części uwzględnił powództwo i zasądził na rzecz członków rodziny zadośćuczynienia od szpitala, a częściowo także od ubezpieczyciela, oddalając powództwo w pozostałym zakresie. Nie było to orzeczenie karne z art. 155 k.k., lecz wyrok odwołujący się do wcześniejszych skazań lekarzy za nieumyślne spowodowanie śmierci.
- Uzasadnienie
- Sąd oparł ustalenia na opinii instytutu oraz dokumentach, z których wynikał bezpośredni związek przyczynowy między nieprawidłową płynoterapią a śmiercią dziecka. Za rażąco błędne uznano kontynuowanie podawania płynu hiponatremicznego mimo wyników badań i stanu klinicznego oraz zaniechania diagnostyczne i monitoringowe. W odniesieniu do art. 155 k.k. z materiału wynika jedynie, że lekarze zostali wcześniej uznani za winnych nieumyślnego spowodowania śmierci; brak pełnego opisu rozstrzygnięcia i motywów tamtych wyroków w przedstawionym tekście.
Wyrok VII Ka 478/21
- Stan sprawy
- Sprawa dotyczyła funkcjonariusza policji oskarżonego pierwotnie m.in. z art. 155 k.k. o to, że podczas pościgu użył broni służbowej i oddał siedem strzałów do uciekającego mężczyzny, trafiając go trzema pociskami. Pokrzywdzony doznał rozległych obrażeń wielonarządowych i zmarł następnego dnia. Sąd odwoławczy badał prawidłowość przyjęcia, że śmierć została spowodowana nieumyślnie.
- Rozstrzygnięcie
- Sąd odwoławczy uchylił wyrok sądu rejonowego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi okręgowemu jako właściwemu rzeczowo. Uznał, że przyjęcie kwalifikacji obejmującej art. 155 k.k. było wadliwe, ponieważ materiał dowodowy wskazywał na możliwość przyjęcia zabójstwa z zamiarem ewentualnym, a nie nieumyślnego spowodowania śmierci.
- Uzasadnienie
- Sąd wskazał, że strzelanie z broni palnej wielokrotnie, z bliskiej odległości, w kierunku uciekającego człowieka i w korpus, przy braku bezpośredniego zagrożenia z jego strony, świadczy co najmniej o godzeniu się na możliwość śmierci. Podkreślono doświadczenie oskarżonego w posługiwaniu się bronią oraz brak podstaw do uznania, że działał jedynie nieostrożnie. Błędna ocena dowodów przez sąd pierwszej instancji doprowadziła do wadliwych ustaleń co do strony podmiotowej i właściwości rzeczowej sądu.
Streszczenia mają charakter informacyjny. Przy ocenie sprawy należy zapoznać się z pełną treścią orzeczenia.
Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2025 r. poz. 383.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.