Orzecznictwo

Uzasadnienie sądu powszechnego z 24 marca 2025 r., sygn. II AKa 215/23

Sąd: Sąd powszechny
Data: 24 marca 2025
Sygnatura: II AKa 215/23
Rodzaj: Uzasadnienie

Powołane przepisy

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.art. 15; art. 2; art. 31 ust. 3; art. 32 ust. 1 zd. 2; art. 45 ust. 1; art. 8 ust. 2; art. 92 ust. 1 zd. 1
Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludziart. 46 ust. 2
Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychart. 10 ust. 1; art. 10 ust. 2; art. 2 ust. 1 pkt. 3; art. 3 ust. 2
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościamiart. 149; art. 156 § 174; art. 240 § 1 ust. 1
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym§ 1
Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karnyart. 101 § 1 pkt. 4; art. 102; art. 11 § 2; art. 11 § 3; art. 115 § 2; art. 115 § 4; art. 115 § 5; art. 12; art. 13 § 1; art. 13 § 2; art. 14 § 1; art. 18 § 1; art. 18 § 2; art. 18 § 3; art. 19 § 1; art. 191 § 1; art. 20; art. 228 § 3; art. 228 § 4; art. 229 § 1; art. 230 § 1; art. 231 § 1; art. 231 § 2; art. 233 § 1; art. 239 § 1; art. 258 § 1; art. 270 § 1; art. 279 § 1; art. 280 § 2; art. 286 § 1 pkt. 10; art. 286 § 1 pkt. 11; art. 286 § 1 pkt. 12; art. 286 § 1 pkt. 13; art. 286 § 1 pkt. 14; art. 286 § 1 pkt. 16; art. 286 § 1 pkt. 17; art. 286 § 1 pkt. 27; art. 286 § 1 pkt. 37; art. 286 § 1 pkt. 38; art. 286 § 1 pkt. 4; art. 286 § 1 pkt. 50; art. 286 § 1 pkt. 6; art. 286 § 1 pkt. 7; art. 286 § 1 pkt. 8; art. 286 § 1 pkt. 9; art. 286 § 294; art. 291 § 1; art. 292 § 1; art. 292 § 2; art. 294 pkt. 100; art. 294 pkt. 4; art. 294 § 1; art. 304; art. 33 § 2; art. 34 § 2 pkt. 2; art. 35 § 1; art. 4 § 1; art. 4 § 2; art. 41 § 1; art. 43 § 1; art. 43 § 2; art. 45 § 1; art. 46 § 1; art. 53 § 1; art. 53 § 2; art. 57 § 2; art. 60 § 2; art. 60 § 3; art. 60 § 5; art. 60 § 6 pkt. 3; art. 60 § 6 pkt. 4; art. 63 § 1; art. 63 § 2; art. 64 § 1; art. 64 § 2; art. 65 § 1; art. 69 § 1; art. 69 § 2; art. 70 § 1 pkt. 1; art. 71 § 1; art. 72 § 1 pkt. 1; art. 73 § 1; art. 73 § 2; art. 80; art. 85; art. 86 § 1; art. 86 § 2; art. 87; art. 9 § 2; art. 90 § 2; art. 91 § 1; art. 91 § 2; rozdział 11 art. 17 § 1 pkt. 6; rozdział 11 art. 439 § 1 pkt. 9; § 1
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu§ 14 ust. 2 pkt. 5; § 14 ust. 7; § 16; § 17; § 19 pkt. 1; § 19 ust. 1; § 2 pkt. 1; § 20; § 3
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilnyart. 108; art. 353(1); art. 389 § 2
Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnegoart. 117 § 2; art. 14 ust. 3 lit. b; art. 14 ust. 3 lit. d; art. 167; art. 169 § 1; art. 169 § 2; art. 17 § 1 pkt. 6; art. 170 § 1 pkt. 2/3; art. 170 § 1 pkt. 3; art. 170 § 1 pkt. 5; art. 170 § 1 pkt. 6; art. 170 § 2; art. 170 § 3; art. 175 § 2; art. 193 § 194; art. 193 § 197; art. 193 § 200; art. 195; art. 196; art. 2 poz. 1878; art. 2 § 1 pkt. 4; art. 2 § 2; art. 200; art. 201; art. 210; art. 213 § 1; art. 332 § 1 pkt. 2; art. 344 a; art. 366 § 1; art. 367; art. 368; art. 370 § 1; art. 377; art. 389 § 1; art. 391 § 2; art. 392 § 2; art. 409; art. 410; art. 413 § 1 pkt. 4; art. 413 § 2 pkt. 1; art. 414 § 1 zd. 2; art. 423 § 1; art. 424 § 1 pkt. 1; art. 424 § 2; art. 425; art. 427 § 1; art. 427 § 2; art. 433 § 1; art. 433 § 2; art. 435; art. 436; art. 437 § 1; art. 437 § 2; art. 438 pkt. 1; art. 438 pkt. 2; art. 438 pkt. 3; art. 438 pkt. 4; art. 439 pkt. 10; art. 439 pkt. 11; art. 439 pkt. 2; art. 439 pkt. 3; art. 439 pkt. 4; art. 439 pkt. 5; art. 439 pkt. 6; art. 439 pkt. 7; art. 439 § 1 pkt. 10; art. 439 § 1 pkt. 9; art. 440; art. 442 § 2; art. 443; art. 449 a § 1; art. 455 a; art. 457 § 3; art. 5 § 2; art. 52 § 1; art. 6 ust. 1; art. 60 § 2; art. 60 § 6 pkt. 3; art. 60 § 6 pkt. 4; art. 624 § 1; art. 626 § 1; art. 627; art. 630; art. 633; art. 634 pkt. 15; art. 636 § 1; art. 7/410; art. 74 § 1; art. 79 § 1 pkt. 4; art. 79 § 2; art. 8 § 1; art. 80 zd. 2; art. 92; art. 99 a § 1; pkt. 1; rozdział 22; § 1; § 2
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowychart. 149; art. 174; § 12
Dekret z dnia 11 października 1946 r. - Prawo rzeczowe
Konwencja z dnia 4 listopada 1950 r. o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzona w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmieniona następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełniona Protokołem nr 2
Ustawa z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacieart. 5 § 1; art. 80 § 1; art. 80 § 2; art. 80 § 3; art. 80 § 94; art. 81; art. 89 § 1; art. 94 § 1; § 2; § 3; § 94

Treść orzeczenia

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny, jako sąd odwoławczy, odstąpił w tej sprawie od sporządzania uzasadnienia wyroku na formularzu UK 2, chociaż taki obowiązek wynika z treści art. 99a § 1 k.p.k., albowiem zastosowanie tego formularza, którego treść została ustalona w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 listopada 2019 r. w sprawie wzorów formularzy uzasadnień wyroków oraz sposobu ich wypełniania (Dz.U. z 2019 r., poz. 2349), jako dokumentu, w którym miałoby się wykazać zrealizowanie obowiązku wynikającego z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 1 i 2 k.p.k., naruszałoby prawo stron do rzetelnego procesu w kontekście art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw i Podstawowych Wolności (art. 91 ust. 2 K.).

Należy bowiem podzielić stanowisko Sądu Najwyższego przedstawione w wyroku z dnia (...) r. (sygn. akt (...)), w którym, w ślad za prof. P. H. (por. "Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, Komentarz, tom I red. L. Garlicki, Warszawa (...), str. 305-306), uznał, że

"wprawdzie prawo do dwuinstancyjnego rozpoznania sprawy karnej nie wynika wprost z art. 6 Konwencji, jest jednak oczywiste, że skoro w systemie prawa polskiego umieszczono prawo do zaskarżenia wyroku wydanego w pierwszej instancji, to takie państwo - strona Konwencji przewidując możliwość wniesienia apelacji od wyroku, musi zapewnić do niej skuteczny dostęp, a co za tym idzie musi gwarantować odpowiednimi instrumentami procesowymi rzetelność samego postępowania odwoławczego", a w konsekwencji, iż "aby nie doszło do naruszenia prawa strony do rzetelnego procesu sądowego (na etapie odwoławczym) opisanego w art. 6 ust. 1 EKPC, tak, jak jest on ujmowany i tłumaczony przez orzecznictwo (...), zwłaszcza że w systemie prawa polskiego istnieje nadzwyczajny środek zaskarżenia (kasacja), który może być oparty na naruszeniu prawa procesowego (w tym naruszeniu art. 433 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k.), konieczne jest by kontrola ta w aspekcie standardu konwencyjnego realizowana była przez sąd odwoławczy, jak też i Sąd Najwyższy w ramach postępowania kasacyjnego".

Nie ulega przy tym wątpliwości, iż kontrola taka może być dokonana jedynie poprzez zapoznanie się z argumentami sądu, przemawiającymi za przyjętym rozstrzygnięciem. Obligatoryjne nakazanie sporządzenia uzasadnień w formie formularzy (art. 99a § 1 k.p.k.), w pewnych sytuacjach, nie stanowi jednak właściwego instrumentarium procesowego dla zrealizowania standardu prawa do rzetelnego procesu, gdyż niejednokrotnie, zwłaszcza w sprawach wieloosobowych i wielowątkowych, zarzuty ujęte w części wstępnej apelacji nie przystają do jej wniosków lub wykluczają się od strony formalnoprawnej, czy wręcz pozostają oderwane od wskazanej podstawy odwoławczej, bądź też formułowane są dopiero w uzasadnieniu, co skutkować winno odmową zastosowania powyższego unormowania.

Stosowany zatem wprost przepis art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw i Podstawowych Wolności obliguje sąd drugiej instancji do odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do każdego istotnego - na tle konkretnej sprawy - argumentu. Tym samym brak odniesienia do takiej argumentacji stanowi o naruszeniu standardu rzetelnego procesu (

tak m.in. ETPC w wyroku z (...)r. Riuz Torija przeciwko H., A. 303-A, w: M.A. Nowicki: "Europejski Trybunał Praw Człowieka, Orzecznictwo, tom 1, Zakamycze 2001, s. 515- 516 i SN w wyroku z 16 stycznia 2007 r., sygn. akt V KK 328/06, z 6 kwietnia (...) r., sygn. akt V KK 368/10 i inne). Podobne stanowisko przedstawił Trybunał Konstytucyjny na tle art. 45 ust. 1 K., wskazując że uzasadnienie orzeczeń jest decydującym komponentem prawa do rzetelnego procesu sądowego i podstawą kontroli zewnętrznej orzeczenia przez organ wyższej instancji, bowiem dokumentuje argumenty przemawiające za przyjętym rozstrzygnięciem (wyrok TK z 16 stycznia 2006 r., sygn. SK 30/05, OTK-A 2006, nr 1 poz. 2, teza 4.3 uzasadnienia).

Rekapitulując, w układzie, w którym sąd ad quem uzna, że nie jest możliwe dotrzymanie konwencyjnego standardu rzetelnego procesu, to jest obowiązany do zastosowania art. 91 ust. 2 K. i odmowy sporządzenia uzasadnienia na formularzu, którego wymóg wynika z zapisu ustawy procesowej. Taki sposób postępowania wynika wprost z postanowienia T. z dnia (...) r. w sprawie(...)

W realiach rozpatrywanego przypadku zakres podmiotowo-przedmiotowy sprawy, sposób sporządzenia apelacji, mnogość zarzutów podniesionych w apelacjach, w odniesieniu do przedmiotu samej sprawy oraz tych elementów, które wskazywane przez autorów wniesionych środków odwoławczych nie były, lecz musiały być brane pod uwagę z urzędu, prowadziło do wniosku, że sporządzenie uzasadnienia na formularzu UK 2 skutkowałoby niemożnością rzetelnego i konkretnego ustosunkowania się w toku postępowania do każdego istotnego argumentu zawartego w apelacjach stron, a przede wszystkim przedstawienia konkluzji, które dla stron byłyby czytelne i wskazywałyby w jaki sposób dany wniosek został wyprowadzony.

Mając powyższe na uwadze, uwzględniając także stanowisko T. wyrażone w sprawie (...) oraz Sądu Najwyższego przedstawione w sprawie (...), formułujące obowiązek sądu odwoławczego do każdorazowej oceny, w związku z kategorycznym brzmieniem art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 1 i 2 k.p.k., czy w danej sprawie może sporządzić uzasadnienie swojego wyroku na formularzu UK 2, nie naruszając podstawowych gwarancji stron do rzetelnego procesu odwoławczego, Sąd Apelacyjny w niniejszej sprawie odstąpił od sporządzenia uzasadnienia w formie przewidzianej w art. 99a § 1 k.p.k.

Wyrokiem z dnia (...) roku w sprawie o sygn. akt (...) Sąd Okręgowy w P.:

oskarżonego P. B. (1)

uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w

pkt I, z tym ustaleniem, że w miejsce wskazanego K. K. (1) przyjął inną ustaloną osobę, tj.

przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.

i za to na podstawie art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 60 § 3 i § 6 pkt 4 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 12 (dwunastu) miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując oskarżonego na podstawie art. 34 § 2 pkt 2 k.k. i art. 35 § 1 k.k. do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

oskarżonego P. B. (1)

uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w

punktach:

II, z tym ustaleniem, że: doprowadził D. Ś. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 335.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), P. R. (1), M. B. (1);

IV, z tym ustaleniem, że: doprowadził Z. S. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 416.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), W. C. (1), M. B. (1);

VI, z tym ustaleniem, że: doprowadził A. G. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 337.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), W. C. (1), M. B. (1), D. G. (1), K. R. (1);

XIV, z tym ustaleniem, że: doprowadził K. C. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 265.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), M. B. (1), D. G. (1);

XVI, z tym ustaleniem, że: doprowadził D. P. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z W. C. (1) i D. G. (1);

XVII, z tym ustaleniem, że: doprowadził A. F. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 265.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), W. C. (1), D. G. (1) i J. W. (1);

XVIII, z tym ustaleniem, że: doprowadził J. W. (2) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 354.500,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), W. C. (1), D. G. (1) i M. B. (1);

XIX, z tym ustaleniem, że: doprowadził E. F. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 530.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), W. C. (1), D. G. (1), H. B. (1) i K. R. (1);

XX, z tym ustaleniem, że: doprowadził A. S. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 330.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), W. C. (1), M. B. (1) i K. R. (1);

XXI, z tym ustaleniem, że: doprowadził M. S. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 396.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), W. C. (1), D. G. (1);

XXIII, z tym ustaleniem, że: doprowadził J. P. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 570.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), W. C. (1), M. B. (1) i S. K. (1);

XXV, z tym ustaleniem, że: doprowadził E. F. (2) i jej małoletniego syna J. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 335.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1) i J. W. (1);

XXVIII, z tym ustaleniem, że: doprowadził M. M. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 387.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), M. B. (1), M. P. (1) i W. C. (1);

XXX, z tym ustaleniem, że: doprowadził Z. G. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 1.480.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), P. R. (1), H. B. (1) i W. C. (1);

XXXI, z tym ustaleniem, że: doprowadził R. i I. K. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 478.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), P. R. (1), H. B. (1) i W. C. (1);

XXXII, z tym ustaleniem, że: doprowadził K. D. (1) i K. D. (2) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 365.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), P. R. (1), H. B. (1);

XXXIII, z tym ustaleniem, że: doprowadził J. D. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 401.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), H. B. (1) i inną ustaloną osobą;

XXXIV, z tym ustaleniem, że: doprowadził M. M. (2) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 565.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), H. B. (1) i inną ustaloną osobą;

XXXIX, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić R. G. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1) i W. C. (1);

XL, z tym ustaleniem, że: doprowadził J. M. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 560.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1);

XLII, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić A. S. (2) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 387.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), J. W. (1) i D. W. (1);

XLIV, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić T. P. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 215.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z H. B. (1);

XLVII, z tym ustaleniem, że: doprowadził E. M. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z H. B. (1), D. G. (1), W. C. (1) i inną ustaloną osobą;

XLIX, z tym ustaleniem, że: doprowadził R. C. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 606.776,00 zł, a usiłował doprowadzić R. C. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości co najmniej 163.460,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z J. W. (1), S. R. (1), W. C. (1) i inną ustaloną osobą;

L, z tym ustaleniem, że: doprowadził S. E. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 270.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), W. C. (1) i M. J. (1);

LI, z tym ustaleniem, że: doprowadził P. Ł. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 492.800,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), W. C. (1), S. R. (1), D. W. (1), J. W. (1), K. R. (1);

LII, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić P. Ł. (1) oraz testamentowych spadkobierców po L. Ł. (1): Z. łakomego, K. Ł., R. Ł. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 1.084.180,00 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na interwencję ujawnionych spadkobierców testamentowych po L. Ł. (1), a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), W. C. (1), S. R. (1), D. W. (1), J. W. (1), K. R. (1);

LIII, z tym ustaleniem, że: doprowadził M. K. (1) i D. K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 307.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1) i M. P. (1);

LV, z tym ustaleniem, że: doprowadził R. Z. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 265.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z H. B. (1);

LVI, z tym ustaleniem, że: doprowadził M. D. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z H. B. (1) i P. R. (1);

LVIII, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić T. J. (1) i D. J. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w wysokości 335.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z H. B. (1);

LIX, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić B. B. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z S. R. (1) i inną ustaloną osobą;

LXI, z tym ustaleniem, że: doprowadził J. C. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), J. W. (1) i D. W. (1);

przyjmując, że czyny opisane wyżej w pkt II, IV, VI, XIV, XVI, XVII, XVIII, XIX, XX, XXI, XXIII, XXV, XXVIII, XXX, XXXI, XXXII, XXXIII, XXXIV, XXXIX, XL, XLII, XLIV, XLVII, XLIX, XLIX, L, LI, LII, LIII, LV, LVI, LVIII, LIX, LXI, zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią

ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. oraz z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. oraz z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 4 § 1 k.k., za to na podstawie art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 60 § 3 i § 6 pkt 3 k.k. w zw. z art. 57 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 11 (jedenastu) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych;

oskarżonego P. B. (1)

uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w

punktach:

III, z tym ustaleniem, że: doprowadził T. L. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 75.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1) i P. R. (1);

VIII, z tym ustaleniem, że: doprowadził M. M. (3) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 147.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1) i W. C. (1);

IX, z tym ustaleniem, że: doprowadził R. P. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 98.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), W. C. (1), M. B. (1);

X, z tym ustaleniem, że: doprowadził S. S. (1), S. S. (2), A. S. (3), H. S. (1), K. S., S. P. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 153.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), W. C. (1), M. B. (1) i P. R. (1);

XII, z tym ustaleniem, że: działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1) i D. G. (1);

XIII, z tym ustaleniem, że: doprowadził B. W. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 33.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1) i W. C. (1);

XV, z tym ustaleniem, że: doprowadził D. P. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 98.500,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), M. P. (1) i W. C. (1);

XXIV, z tym ustaleniem, że: doprowadził E. F. (2) i K. F. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 153.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1) i W. C. (1);

XXVI, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić E. F. (2) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 200.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z W. C. (1);

XXIX, z tym ustaleniem, że: doprowadził G. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 186.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z W. C. (1), D. G. (1), H. B. (1);

XXXV, z tym ustaleniem, że: doprowadził J. S. (1) i F. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 143.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1) i P. R. (1);

XXXVI, z tym ustaleniem, że: działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej;

XLI, z tym ustaleniem, że: doprowadził T. P. (2) i A. P. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 38.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z H. B. (1), W. C. (1) i D. G. (1);

XLV, z tym ustaleniem, że: działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z H. B. (1);

XLVI, z tym ustaleniem, że: doprowadził E. M. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 76.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z H. B. (1) i D. G. (1);

XLVIII, z tym ustaleniem, że: doprowadził D. J. (2) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 162.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z J. W. (1) i D. W. (1);

LIV, z tym ustaleniem, że: działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1) i D. W. (1);

LVII, z tym ustaleniem, że: doprowadził L. B. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 47.500,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1) i H. B. (1);

LXII, z tym ustaleniem, że: działał w wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1);

LXIII, z tym ustaleniem, że: doprowadził R. K. (1) i I. K. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 90.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. W. (1);

przyjmując, że czyny opisane w pkt III, VIII, IX, X, XII, XIII, XV, XXIV, XXVI, XXIX, XXXV, XXXVI, XLI, XLV, XLVI, XLVIII, LIV, LVII, LXII, LXIII, zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią

ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. oraz z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. oraz z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.

, za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 14 § 1 k.k. i art. 4 § 1 k.k. oraz art. 60 § 3 i § 6 pkt 4 k.k. w zw. z art. 57 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 12 (dwunastu) miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując oskarżonego na podstawie art. 34 § 2 pkt 2 k.k. i art. 35 § 1 k.k. do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

oskarżonego P. B. (1)

uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w punktach:

V, z tym ustaleniem, że: doprowadził A. G. (2) i C. G. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w wysokości co najmniej 225.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z H. B. (1), W. C. (1) i D. G. (1);

XI, z tym ustaleniem, że: doprowadził B. W. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w wysokości co najmniej 367.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z H. B. (1), W. C. (1), M. P. (1) i D. G. (1);

XXXVII, z tym ustaleniem, że: doprowadził A. S. (4) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1) i P. R. (1);

XLIII, z tym ustaleniem, że: doprowadził A. Z. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w wysokości co najmniej 265.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z H. B. (1), D. G. (1) i P. R. (1);

przyjmując, że czyny opisane w pkt V, XI, XXXVII, XLIII, zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią

ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 304 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.

, za to na podstawie art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 60 § 3 i § 6 pkt 3 k.k. w zw. z art. 57 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 11 (jedenastu) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych;

oskarżonego P. B. (1)

uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w punktach:

VII, z tym ustaleniem, że: doprowadził A. G. (1) i H. G. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 150.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), K. R. (1), D. G. (1);

XXVII, z tym ustaleniem, że: doprowadził M. i W. S. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 178.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z H. B. (1), W. C. (1) i S. R. (1);

XXXVIII, z tym ustaleniem, że: doprowadził K. M. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 69.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z J. W. (1);

LX, z tym ustaleniem, że: doprowadził I. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 73.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1);

przyjmując, że czyny opisane w pkt VII, XXVII, XXXVIII, LX, zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią

ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 304 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.

, za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 60 § 3 i § 6 pkt 4 k.k. w zw. z art. 57 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 10 (dziesięciu) miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując oskarżonego na podstawie art. 34 § 2 pkt 2 k.k. i art. 35 § 1 k.k. do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

oskarżonego P. B. (1)

uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt

XXII, z tym ustaleniem, że działał wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), tj. przestępstwa z art. 191 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 191 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 60 § 3 i § 6 pkt 4 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując oskarżonego na podstawie art. 34 § 2 pkt 2 k.k. i art. 35 § 1 k.k. do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

oskarżonego P. B. (1)

uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt

LXIV, tj. przestępstwa z art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 60 § 3 i § 6 pkt 4 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 4 (czterech) miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując oskarżonego na podstawie art. 34 § 2 pkt 2 k.k. i art. 35 § 1 k.k. do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i § 2 k.k. oraz art. 87 k.k. w zw. z art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzone oskarżonemu P. B. (1) w pkt 1 – 7 jednostkowe kary pozbawienia wolności i ograniczenia wolności połączy i wymierzył oskarżonemu w ich miejsce

łączną karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, a także połączył wymierzone oskarżonemu P. B. (1) w pkt 2 i 4 kary jednostkowe grzywny i wymierzył oskarżonemu w ich miejsce

łączną karę grzywny w wymiarze 300 (trzysta) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych;

na podstawie art. 60 § 3 i § 5 k.k. w zw. z art. 73 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.

wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego P. B. (1) łącznej kary 3 (trzech) lat pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 10 (dziesięć) lat, oddając oskarżonego w okresie próby pod

dozór kuratora sądowego, a na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 60 § 5 k.k. zobowiązując oskarżonego do informowania sądu i kuratora sądowego o przebiegu okresu próby pisemnie co 6 (sześć) miesięcy;

10.

oskarżonego M. P. (1)

uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt

LXV, z tym ustaleniem, że w miejsce wskazanego K. K. (1) przyjął inną ustaloną osobę, tj. przestępstwa z

art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.

i za to na podstawie art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;

11.

oskarżonego M. P. (1)

uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w

punktach:

LXVI, z tym ustaleniem, że: doprowadził D. Ś. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 335.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1), P. R. (1), M. B. (1);

LXVII, z tym ustaleniem, że: doprowadził Z. S. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 416.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1), W. C. (1), M. B. (1);

LXVIII, z tym ustaleniem, że: doprowadził A. G. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 337.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1), W. C. (1), M. B. (1), D. G. (1), K. R. (1);

LXXIV, z tym ustaleniem, że: doprowadził K. C. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 265.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1), M. B. (1), D. G. (1);

LXXVI, z tym ustaleniem, że: doprowadził A. F. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 265.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1), W. C. (1), D. G. (1) i J. W. (1);

LXXVII, z tym ustaleniem, że: doprowadził J. W. (2) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 354.500,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1), W. C. (1), D. G. (1) i M. B. (1);

LXXIX, z tym ustaleniem, że: doprowadził E. F. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 530.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1), W. C. (1), D. G. (1), H. B. (1) i K. R. (1);

LXXX, z tym ustaleniem, że: doprowadził A. S. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 330.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1), W. C. (1), M. B. (1) i K. R. (1);

LXXXI, z tym ustaleniem, że: doprowadził M. S. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 396.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1), W. C. (1), D. G. (1);

LXXXIII, z tym ustaleniem, że: doprowadził J. P. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 570.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1), W. C. (1), M. B. (1) i S. K. (1);

LXXXV, z tym ustaleniem, że: doprowadził P. M. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 635.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z H. B. (1) i S. K. (1);

LXXXIV, z tym ustaleniem, że: doprowadził M. M. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 387.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), M. B. (1), P. B. (1) i W. C. (1);

LXXXVIII, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić R. G. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1) i W. C. (1);

XCI, z tym ustaleniem, że: doprowadził J. M. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 560.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1);

LXXXIX, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić A. P. (2) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 359.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej;

XCIV, z tym ustaleniem, że: doprowadził S. E. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 270.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1), W. C. (1) i M. J. (1);

XCII, z tym ustaleniem, że: doprowadził M. K. (1) i D. K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 307.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1) i P. B. (1);

przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią ciąg przestępstw z

art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., za to na podstawie art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych;

12.

oskarżonego M. P. (1)

uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w

punktach:

LXX, z tym ustaleniem, że: doprowadził R. P. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 98.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1), W. C. (1), M. B. (1);

LXXIII, z tym ustaleniem, że: doprowadził S. S. (1), S. S. (2), A. S. (3), H. S. (1), K. S., S. P. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 153.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1), W. C. (1), M. B. (1) i P. R. (1);

LXXII, z tym ustaleniem, że: działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1) i D. G. (1);

LXXV, z tym ustaleniem, że: doprowadził D. P. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 98.500,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), P. B. (1) i W. C. (1);

LXXVIII, z tym ustaleniem, że: doprowadził B. A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 45.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu W. C. (1);

LXXXVI, z tym ustaleniem, że: doprowadził J. S. (1) i F. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 143.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1) i P. R. (1);

XCIII, z tym ustaleniem, że: doprowadził L. B. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 47.500,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1) i H. B. (1);

XCV, z tym ustaleniem, że: działał w wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1);

przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią

ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. oraz z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.

, za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych ;

13.

oskarżonego M. P. (1)

uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w

punktach:

LXXI, z tym ustaleniem, że: doprowadził B. W. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w wysokości co najmniej 367.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z H. B. (1), W. C. (1), P. B. (1) i D. G. (1);

LXXXVII, z tym ustaleniem, że: doprowadził A. S. (4) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1) i P. R. (1);

XC, z tym ustaleniem, że: doprowadził Ł. K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej;

przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią

ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 304 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.

, za to na podstawie art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych;

14.

oskarżonego M. P. (1)

uzna9ł za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt

LXIX, z tym ustaleniem, że doprowadził A. G. (1) i H. G. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 150.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1), K. R. (1), D. G. (1), to jest uznaje go za winnego popełnienia przestępstwa

z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 304 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych;

15.

oskarżonego M. P. (1)

uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt

LXXXII, z tym ustaleniem, że działał wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1), tj. przestępstwa z

art. 191 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.

i za to na podstawie art. 191 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

16.

na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i § 2 k.k. oraz art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzone

oskarżonemu M. P. (1)

w pkt 1- 15 jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz grzywny połączył i wymierzył oskarżonemu w ich miejsce

łączną karę 13 (trzynastu) lat pozbawienia wolności oraz

łączną karę grzywny w wymiarze 500 (pięćset) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (stu) złotych;

17.

oskarżonego H. B. (1)

uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt

XCVI, z tym ustaleniem, że w miejsce wskazanego K. K. (1) przyjmuje inną ustaloną osobę, tj. przestępstwa z

art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.

i za to na podstawie art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności;

18.

oskarżonego H. B. (1)

uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w

punktach:

XCIX, z tym ustaleniem, że: doprowadził E. F. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 530.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), W. C. (1), D. G. (1), P. B. (1) i K. R. (1);

CII, z tym ustaleniem, że: doprowadził Z. G. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 1.480.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), P. R. (1), P. B. (1) i W. C. (1);

CIII, z tym ustaleniem, że: doprowadził R. i I. K. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 478.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), P. R. (1), P. B. (1) i W. C. (1);

CIV, z tym ustaleniem, że: doprowadził K. D. (1) i K. D. (2) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 365.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), P. R. (1), P. B. (1);

CXX, z tym ustaleniem, że: doprowadził J. D. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 401.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), P. B. (1) i inną ustaloną osobą;

CV, z tym ustaleniem, że: doprowadził M. M. (2) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 565.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), P. B. (1) i inną ustaloną osobą;

CVI, z tym ustaleniem, że: doprowadził G. N. (poprzednie nazwisko K.), B. K. i R. K. (2) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 430.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z W. C. (1);

CVIII, z tym ustaleniem, że: doprowadził R. B. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 370.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej;

CX, z tym ustaleniem, że: doprowadził A. N. i B. N. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 201.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej;

CIX, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić T. P. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 215.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1);

CXIV, z tym ustaleniem, że: doprowadził E. M. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1), D. G. (1), W. C. (1) i inną ustaloną osobą;

CXVI, z tym ustaleniem, że: doprowadził R. Z. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 265.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1);

CXVII, z tym ustaleniem, że: doprowadził M. D. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1) i P. R. (1);

CXXI, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić T. J. (1) i D. J. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w wysokości 335.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1);

CXXII, z tym ustaleniem, że: doprowadził P. M. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 635.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1) i S. K. (1);

przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią

ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. oraz z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., za to na podstawie art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 300 (trzystu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 200 (dwieście) złotych ;

19.

oskarżonego H. B. (1)

uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w

punktach:

CI, z tym ustaleniem, że: doprowadził G. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 186.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z W. C. (1), D. G. (1), P. B. (1);

CVII, z tym ustaleniem, że: doprowadził T. P. (2) i A. P. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 38.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1), W. C. (1) i D. G. (1);

CXI, z tym ustaleniem, że: działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1);

CXII, z tym ustaleniem, że: doprowadził E. M. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 76.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1) i D. G. (1);

CXIII, z tym ustaleniem, że: działał wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą;

CXV, z tym ustaleniem, że: doprowadził L. B. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 47.500,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1) i P. B. (1);

CXVIII, z tym ustaleniem, że: doprowadził T. B. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 11.300,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej;

przyjmując, że czyny opisane wymienione i wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią

ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. oraz z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 200 (dwieście) złotych ;

20.

oskarżonego H. B. (1)

uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w

punktach:

XCVII, z tym ustaleniem, że: doprowadził A. G. (2) i C. G. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w wysokości co najmniej 225.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1), W. C. (1) i D. G. (1);

XCVIII, z tym ustaleniem, że: doprowadził B. W. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w wysokości co najmniej 367.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1), W. C. (1), M. P. (1) i D. G. (1);

CXIX, z tym ustaleniem, że: doprowadził A. Z. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w wysokości co najmniej 265.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1), D. G. (1) i P. R. (1);

przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią

ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 304 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., za to na podstawie art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 200 (dwieście) złotych;

21.

oskarżonego H. B. (1)

uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt

C, z tym ustaleniem, że doprowadził M. i W. S. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 178.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1), W. C. (1) i S. R. (1), to jest uznał go za winnego popełnienia przestępstwa

22.

oskarżonego H. B. (1)

uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w pkt

CXXIII i CXXIV, z tym ustaleniem, że oskarżony udzielił tych korzyści majątkowych w związku z pełnieniem przez R. M. (1) opisanej funkcji publicznej, a także ustalając, że zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią

ciąg przestępstw z art. 229 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 229 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

23.

na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzone oskarżonemu H. B. (1) w pkt od 17 do 22 jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz grzywny połączył i wymierzył oskarżonemu w ich miejsce

łączną karę 15 (piętnastu) lat pozbawienia wolności oraz

łączną karę grzywny w wymiarze 500 (pięćset) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 200 (dwustu) złotych;

24.

oskarżonego W. C. (1)

uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt

CXXV, z tym ustaleniem, że w miejsce wskazanego K. K. (1) przyjmuje inną ustaloną osobę, tj. przestępstwa z

art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.

i za to na podstawie art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności;

25.

oskarżonego W. C. (1)

uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w

punktach:

CXXVI, z tym ustaleniem, że: doprowadził Z. S. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 416.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), P. B. (1), M. B. (1);

CXXXI, z tym ustaleniem, że: doprowadził A. G. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 337.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), P. B. (1), M. B. (1), D. G. (1), K. R. (1);

CXXXVI, z tym ustaleniem, że: doprowadził D. P. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1) i D. G. (1);

CXXXIV, z tym ustaleniem, że: doprowadził A. F. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 265.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), P. B. (1), D. G. (1) i J. W. (1);

CXXXVII, z tym ustaleniem, że: doprowadził J. W. (2) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 354.500,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), P. B. (1), D. G. (1) i M. B. (1);

CXLII, z tym ustaleniem, że: doprowadził E. F. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 530.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), P. B. (1), D. G. (1), H. B. (1) i K. R. (1);

CXXXIX, z tym ustaleniem, że: doprowadził A. S. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 330.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), P. B. (1), M. B. (1) i K. R. (1);

CXL, z tym ustaleniem, że: doprowadził M. S. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 396.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), P. B. (1), D. G. (1);

CXLI, z tym ustaleniem, że: doprowadził J. P. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 570.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), P. B. (1), M. B. (1) i S. K. (1);

CXLV, z tym ustaleniem, że: doprowadził M. M. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 387.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), M. B. (1), M. P. (1) i P. B. (1);

CXLVII, z tym ustaleniem, że: doprowadził Z. G. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 1.480.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), P. R. (1), H. B. (1) i P. B. (1);

CXLVIII, z tym ustaleniem, że: doprowadził R. i I. K. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 478.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), P. R. (1), H. B. (1) i P. B. (1);

CL, z tym ustaleniem, że: doprowadził G. N. (poprzednie nazwisko K.), B. K. i R. K. (2) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 430.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z H. B. (1);

CLII, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić R. G. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1) i P. B. (1);

CLI, z tym ustaleniem, że: doprowadził E. M. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z H. B. (1), D. G. (1), P. B. (1) i inną ustaloną osobą;

CLV, z tym ustaleniem, że: doprowadził R. C. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 606.776,00 zł, a usiłował doprowadzić R. C. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości co najmniej 163.460,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z J. W. (1), S. R. (1), P. B. (1) i inną ustaloną osobą;

CLIV, z tym ustaleniem, że: doprowadził S. E. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 270.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), P. B. (1) i M. J. (1);

CLVI, z tym ustaleniem, że: doprowadził P. Ł. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 492.800,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), P. B. (1), S. R. (1), D. W. (1), J. W. (1), K. R. (1);

CLVII, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić P. Ł. (1) oraz testamentowych spadkobierców po L. Ł. (1): Z. łakomego, K. Ł., R. Ł. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 1.084.180,00 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na interwencję ujawnionych spadkobierców testamentowych po L. Ł. (1), a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), P. B. (1), S. R. (1), D. W. (1), J. W. (1), K. R. (1);

ustalając ponadto, że oskarżony dopuścił się każdego z opisanych wyżej przestępstw działając na szkodę interesu prywatnego jako funkcjonariusz publiczny w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią

ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. oraz z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 4 § 1 k.k.

, za to na podstawie art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 4 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 300 (trzystu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 500 (pięćset) złotych, a ponadto na podstawie art. 41 § 1 k.k. w zw. z art. 43 § 1 kk. i art. 4 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu notariusza na okres 8 (ośmiu) lat;

26.

oskarżonego W. C. (1)

uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w

punktach:

CXXX, z tym ustaleniem, że: doprowadził M. M. (3) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 147.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1) i P. B. (1);

CXXXII, z tym ustaleniem, że: doprowadził R. P. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 98.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), P. B. (1), M. B. (1);

CXXXIII, z tym ustaleniem, że: doprowadził S. S. (1), S. S. (2), A. S. (3), H. S. (1), K. S., S. P. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 153.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), P. B. (1), M. B. (1) i P. R. (1);

CXXIX, z tym ustaleniem, że: doprowadził B. W. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 33.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1) i P. B. (1);

CXXXV, z tym ustaleniem, że: doprowadził D. P. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 98.500,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), M. P. (1) i P. B. (1);

CXLIII, z tym ustaleniem, że: doprowadził E. F. (2) i K. F. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 153.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1) i P. B. (1);

CXLIV, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić E. F. (2) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 200.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1);

CXLVI, z tym ustaleniem, że: doprowadził G. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 186.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1), D. G. (1), H. B. (1);

CXLIX, z tym ustaleniem, że: doprowadził M. i W. S. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 178.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z H. B. (1), P. B. (1) i S. R. (1);

CLIII, z tym ustaleniem, że: doprowadził T. P. (2) i A. P. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 38.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z H. B. (1), P. B. (1) i D. G. (1);

CXXXVIII, z tym ustaleniem, że: doprowadził B. A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 45.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1);

ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. oraz z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., za to na podstawie art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 4 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 300 (trzystu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 500 (pięćset) złotych, a ponadto na podstawie art. 41 § 1 k.k. w zw. z art. 43 § 1 kk. i art. 4 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu notariusza na okres 6 (sześciu) lat;

27.

oskarżonego W. C. (1)

uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w

punktach:

CXXVII, z tym ustaleniem, że: doprowadził A. G. (2) i C. G. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w wysokości co najmniej 225.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z H. B. (1), P. B. (1) i D. G. (1);

CXXVIII, z tym ustaleniem, że: doprowadził B. W. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w wysokości co najmniej 367.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z H. B. (1), P. B. (1), M. P. (1) i D. G. (1);

ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 304 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., za to na podstawie art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 500 (pięćset) złotych, a ponadto na podstawie art. 41 § 1 k.k. w zw. z art. 43 § 1 kk. i art. 4 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu notariusza na okres 2 (dwóch) lat;

28.

na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzone

oskarżonemu W. C. (1)

w pkt 24 – 27 jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz grzywny połączył i wymierzył oskarżonemu w ich miejsce

łączną karę 15 (piętnastu) lat pozbawienia wolności oraz łączną karę grzywny w wymiarze 540 (pięćset czterdzieści) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 500 (pięćset) złotych;

29.

na podstawie art. 90 § 2 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. i art. 43 § 1 kk. i art. 4 § 1 k.k. orzeczone wobec oskarżonego W. C. (1) jednostkowe środki karne w postaci zakazu wykonywania zawodu notariusza połączył i wymierzył oskarżonemu

łączny środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu notariusza na okres 10 (dziesięciu) lat;

30.

oskarżonego D. G. (1)

uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt

CLVIII, z tym ustaleniem, że w miejsce wskazanego K. K. (1) przyjmuje inną ustaloną osobę, tj. przestępstwa z

art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.

i za to na podstawie art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;

31.

oskarżonego D. G. (1)

uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w

punktach:

CLXII, z tym ustaleniem, że: doprowadził A. G. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 337.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), W. C. (1), M. B. (1), P. B. (1), K. R. (1);

CLXVII, z tym ustaleniem, że: doprowadził K. C. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 265.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), M. B. (1), P. B. (1);

CLXIX, z tym ustaleniem, że: doprowadził D. P. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z W. C. (1) i P. B. (1);

CLXX, z tym ustaleniem, że: doprowadził A. F. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 265.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), W. C. (1), P. B. (1) i J. W. (1);

CLXXI, z tym ustaleniem, że: doprowadził J. W. (2) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 354.500,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), W. C. (1), P. B. (1) i M. B. (1);

CLXXII, z tym ustaleniem, że: doprowadził E. F. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 530.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), W. C. (1), P. B. (1), H. B. (1) i K. R. (1);

CLXXV i CXCV, uznając, że opisane w punktach CLXXV i CXCV aktu oskarżenia zachowania stanowią to samo jedno przestępstwo i ustalając, że oskarżony doprowadził M. S. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 396.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), W. C. (1), P. B. (1);

CLXXIV, z tym ustaleniem, że: doprowadził E. F. (2) i jej małoletniego syna J. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 335.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1) i J. W. (1);

CLXXVII, z tym ustaleniem, że: doprowadził M. M. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 387.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1), M. B. (1), M. P. (1) i W. C. (1);

CLXXVI, z tym ustaleniem, że: doprowadził Z. G. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 1.480.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1), P. R. (1), H. B. (1) i W. C. (1);

CLXXIX, z tym ustaleniem, że: doprowadził R. i I. K. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 478.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1), P. R. (1), H. B. (1) i W. C. (1);

CLXXX, z tym ustaleniem, że: doprowadził K. D. (1) i K. D. (2) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 365.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1), P. R. (1), H. B. (1);

CLXXXI, z tym ustaleniem, że: doprowadził J. D. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 401.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1), H. B. (1) i inną ustaloną osobą;

CLXXXII, z tym ustaleniem, że: doprowadził M. M. (2) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 565.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1), H. B. (1) i inną ustaloną osobą;

CLXXXV, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić A. S. (2) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 387.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1), J. W. (1) i D. W. (1);

CXCI, z tym ustaleniem, że: doprowadził E. M. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z H. B. (1), P. B. (1), W. C. (1) i inną ustaloną osobą;

CXCII, z tym ustaleniem, że: doprowadził P. Ł. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 492.800,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1), W. C. (1), S. R. (1), D. W. (1), J. W. (1), K. R. (1);

CXCIII, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić P. Ł. (1) oraz testamentowych spadkobierców po L. Ł. (1): Z. łakomego, K. Ł., R. Ł. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 1.084.180,00 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na interwencję ujawnionych spadkobierców testamentowych po L. Ł. (1), a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1), W. C. (1), S. R. (1), D. W. (1), J. W. (1), K. R. (1);

CXCIV, z tym ustaleniem, że: doprowadził M. K. (1) i D. K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 307.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1) i M. P. (1);

CLXXXIX, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić E. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z J. W. (1) i D. W. (1);

CLXXXVI, z tym ustaleniem, że: doprowadził J. C. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1), J. W. (1) i D. W. (1);

przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią

32.

oskarżonego D. G. (1)

uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w

punktach:

CLIX, z tym ustaleniem, że: doprowadził T. L. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 75.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1) i P. R. (1);

CLXI, z tym ustaleniem, że: doprowadził M. M. (3) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 147.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1) i W. C. (1);

CLXV, z tym ustaleniem, że: działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1) i P. B. (1);

CLXVI, z tym ustaleniem, że: doprowadził B. W. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 33.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1) i W. C. (1);

CLXVIII, z tym ustaleniem, że: doprowadził D. P. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 98.500,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1), M. P. (1) i W. C. (1);

CLXXIII, z tym ustaleniem, że: doprowadził E. F. (2) i K. F. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 153.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1) i W. C. (1);

CLXXVIII, z tym ustaleniem, że: doprowadził G. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 186.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z W. C. (1), P. B. (1), H. B. (1);

CLXXXIII, z tym ustaleniem, że: doprowadził T. P. (2) i A. P. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 38.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z H. B. (1), W. C. (1) i P. B. (1);

CXC, z tym ustaleniem, że: doprowadził E. M. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 76.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z H. B. (1) i P. B. (1);

CLXXXVIII, z tym ustaleniem, że: działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1) i D. W. (1);

przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią

ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. oraz z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 200 (dwieście) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych;

33.

oskarżonego D. G. (1)

uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w

punktach:

CLX, z tym ustaleniem, że: doprowadził A. G. (2) i C. G. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w wysokości co najmniej 225.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z H. B. (1), W. C. (1) i P. B. (1);

CLXIV, z tym ustaleniem, że: doprowadził B. W. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w wysokości co najmniej 367.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z H. B. (1), W. C. (1), M. P. (1) i P. B. (1);

CLXXXIV, z tym ustaleniem, że: doprowadził A. Z. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w wysokości co najmniej 265.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z H. B. (1), P. B. (1) i P. R. (1);

przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią

ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 304 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., za to na podstawie art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych;

34.

oskarżonego D. G. (1)

uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w

punktach:

CLXIII, z tym ustaleniem, że: doprowadził A. G. (1) i H. G. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 150.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), K. R. (1), P. B. (1);

CLXXXVII, z tym ustaleniem, że: doprowadził I. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 73.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1);

przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią

ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 304 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych, wymierzył oskarżonemu karę;

35.

oskarżonego D. G. (1)

uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt

CXCVI, tj. przestępstwa z

art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

36.

na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i § 2 k.k. oraz art. 87 k.k. w zw. z art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzone oskarżonemu D. G. (1) w pkt 30 - 35 jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz grzywny połączył i wymierzył oskarżonemu w ich miejsce

łączną karę 12 (dwunastu) lat pozbawienia wolności oraz łączną karę grzywny w wymiarze 500 (pięćset) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych;

37.

oskarżonego P. R. (1)

uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt

CXCVII, z tym ustaleniem, że w miejsce wskazanego K. K. (1) przyjął inną ustaloną osobę, tj. przestępstwa z

art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.

i za to na podstawie art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

38.

oskarżonego P. R. (1)

uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w

punktach:

CXCVIII, z tym ustaleniem, że: doprowadził D. Ś. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 335.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), P. B. (1), M. B. (1);

CCI, z tym ustaleniem, że: doprowadził Z. G. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 1.480.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), P. B. (1), H. B. (1) i W. C. (1);

CCII, z tym ustaleniem, że: doprowadził R. i I. K. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 478.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), P. B. (1), H. B. (1) i W. C. (1);

CCIII, z tym ustaleniem, że: doprowadził K. D. (1) i K. D. (2) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 365.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), P. B. (1), H. B. (1);

CCVII, z tym ustaleniem, że: doprowadził M. D. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z H. B. (1) i P. B. (1);

przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią

ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., za to na podstawie art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 200 (dwieście) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych ;

39.

oskarżonego P. R. (1)

uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w

punktach:

CXCIX, z tym ustaleniem, że: doprowadził T. L. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 75.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1) i P. B. (1);

CC, z tym ustaleniem, że: doprowadził S. S. (1), S. S. (2), A. S. (3), H. S. (1), K. S., S. P. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 153.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), W. C. (1), M. B. (1) i P. B. (1);

CCIV, z tym ustaleniem, że: doprowadził J. S. (1) i F. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 143.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1) i P. B. (1);

przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią

ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych;

40.

oskarżonego P. R. (1)

uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w

punktach:

CCVI, z tym ustaleniem, że: doprowadził A. S. (4) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1) i P. B. (1);

CCV, z tym ustaleniem, że: doprowadził A. Z. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w wysokości co najmniej 265.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z H. B. (1), D. G. (1) i P. B. (1);

przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią

ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 304 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., za to na podstawie art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych;

41.

na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzone

oskarżonemu P. R. (1)

w pkt 37 - 40 jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz grzywny połączył i wymierzył oskarżonemu w ich miejsce

łączną karę 7 (siedmiu) lat pozbawienia wolności oraz

łączną karę grzywny w wymiarze 400 (czterysta) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych;

42.

oskarżonego M. B. (1)

uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt

CCXXI, z tym ustaleniem, że w miejsce wskazanego K. K. (1) przyjmuje inną ustaloną osobę, tj. przestępstwa z

art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.

i za to na podstawie art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

43.

oskarżonego M. B. (1)

uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w

punktach:

CCXXII, z tym ustaleniem, że: doprowadził D. Ś. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 335.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), P. R. (1), P. B. (1);

CCXXIII, z tym ustaleniem, że: doprowadził Z. S. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 416.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), W. C. (1), P. B. (1);

CCXXIV, z tym ustaleniem, że: doprowadził A. G. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 337.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), W. C. (1), P. B. (1), D. G. (1), K. R. (1);

CCXXVII, z tym ustaleniem, że: doprowadził K. C. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 265.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), M. B. (1), D. G. (1);

CCXXVIII, z tym ustaleniem, że: doprowadził J. W. (2) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 354.500,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), W. C. (1), D. G. (1) i P. B. (1);

CCXXIX, z tym ustaleniem, że: doprowadził A. S. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 330.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), W. C. (1), P. B. (1) i K. R. (1);

CCXXX, z tym ustaleniem, że: doprowadził J. P. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 570.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), W. C. (1), M. B. (1) i S. K. (1);

CCXXXI, z tym ustaleniem, że: doprowadził M. M. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 387.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), P. B. (1), M. P. (1) i W. C. (1);

przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią

ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., za to na podstawie art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 300 (trzysta) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych;

44.

oskarżonego M. B. (1)

uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w

punktach:

CCXXV, z tym ustaleniem, że: doprowadził R. P. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 98.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), W. C. (1), P. B. (1);

CCXXVI, z tym ustaleniem, że: doprowadził S. S. (1), S. S. (2), A. S. (3), H. S. (1), K. S., S. P. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 153.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), W. C. (1), P. B. (1) i P. R. (1);

przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią

ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych;

45.

na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i § 2 k.k. oraz art. 87 k.k. w zw. z art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzone oskarżonemu M. B. (1) w pkt 42 - 44 jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz grzywny połączył i wymierzył oskarżonemu w ich miejsce

łączną karę 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności oraz

łączną karę grzywny w wymiarze 300 (trzysta) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych;

46.

oskarżonego J. W. (1)

uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt

CCXXXII, z tym ustaleniem, że w miejsce wskazanego K. K. (1) przyjmuje inną ustaloną osobę, tj. przestępstwa z

art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.

i za to na podstawie art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

47.

oskarżonego

J. W. (1) uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w

punktach:

CCXXXIII, z tym ustaleniem, że: doprowadził A. F. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 265.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), W. C. (1), D. G. (1) i P. B. (1);

CCXXXIV, z tym ustaleniem, że: doprowadził E. F. (2) i jej małoletniego syna J. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 335.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1) i P. B. (1);

CCXXXVIII (tj. 238 zarzut aktu oskarżenia, w którym omyłkowo zapisano nr tego zarzutu jako CCXXVIII), z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić A. S. (2) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 387.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), P. B. (1) i D. W. (1);

CCXXXVI, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić E. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1) i D. W. (1);

CCXXXIX, z tym ustaleniem, że: doprowadził R. C. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 606.776,00 zł, a usiłował doprowadzić R. C. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości co najmniej 163.460,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1), S. R. (1), W. C. (1) i inną ustaloną osobą;

CCXLI, z tym ustaleniem, że: doprowadził P. Ł. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 492.800,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), W. C. (1), S. R. (1), D. W. (1), P. B. (1), K. R. (1);

CCXLII, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić P. Ł. (1) oraz testamentowych spadkobierców po L. Ł. (1): Z. łakomego, K. Ł., R. Ł. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 1.084.180,00 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na interwencję ujawnionych spadkobierców testamentowych po L. Ł. (1), a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), W. C. (1), S. R. (1), D. W. (1), P. B. (1), K. R. (1);

CCXL, z tym ustaleniem, że: doprowadził J. C. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), P. B. (1) i D. W. (1);

przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią

ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. oraz z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 4 § 1 k.k., za to na podstawie art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 300 (trzysta) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych;

48.

oskarżonego J. W. (1)

uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt

CCXXXVII, z tym ustaleniem, że doprowadził D. J. (2) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 162.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1) i D. W. (1), tj.

przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. karę grzywny w wymierzył 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych;

49.

oskarżonego J. W. (1)

uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt

CCXXXV, z tym ustaleniem, że: doprowadził K. M. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 69.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1), tj.

przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 304 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych;

50.

oskarżonego J. W. (1)

uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt

CCXLIII, tj. przestępstwa z

art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.

i za to na podstawie art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. karę grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych;

51.

na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzone

oskarżonemu J. W. (1)

w pkt 46 – 50 jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz grzywny połączył i wymierzył oskarżonemu w ich miejsce

łączną karę 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności oraz łączną karę grzywny w wymiarze 400 (czterysta) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych;

52.

oskarżonego D. W. (1)

uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt

CCXLIV, z tym ustaleniem, że w miejsce wskazanego K. K. (1) przyjmuje inną ustaloną osobę, tj. przestępstwa z

art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.

i za to na podstawie art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

53.

oskarżonego D. W. (1)

uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w

punktach:

CCXLVI, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić A. S. (2) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 387.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), J. W. (1) i P. B. (1);

CCXLVIII, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić E. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1) i J. W. (1);

CCXLIX, z tym ustaleniem, że: doprowadził P. Ł. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 492.800,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), W. C. (1), S. R. (1), P. B. (1), J. W. (1), K. R. (1);

CCL, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić P. Ł. (1) oraz testamentowych spadkobierców po L. Ł. (1): Z. łakomego, K. Ł., R. Ł. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 1.084.180,00 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na interwencję ujawnionych spadkobierców testamentowych po L. Ł. (1), a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), W. C. (1), S. R. (1), P. B. (1), J. W. (1), K. R. (1);

CCXLVII, z tym ustaleniem, że: doprowadził J. C. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), J. W. (1) i P. B. (1);

z tym ustaleniem, że dopuścił się czynów opisanych wyżej będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia (...) w sprawie (...) za czyn m. in. z art. 280 § 2 k.k. na karę 10 lat pozbawienia wolności, objętym wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w P. z dnia (...) w sprawie (...), na mocy którego wymierzono karę 11 lat pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od (...) kiedy został warunkowo przedterminowo zwolniony, działając w ciągu 5 lat po odbyciu w/w kary, a także przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią

ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. oraz z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., za to na podstawie art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 300 (trzysta) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych;

54.

oskarżonego D. W. (1)

uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w

punktach:

CCXLV, z tym ustaleniem, że: doprowadził D. J. (2) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 162.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z J. W. (1) i P. B. (1);

CCLI, z tym ustaleniem, że: działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1) i P. B. (1);

CCLII, z tym ustaleniem, że: doprowadził R. K. (1) i I. K. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 90.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1);

z tym ustaleniem, że dopuścił się czynów opisanych wyżej będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia (...) w sprawie (...) za czyn m. in. z art. 280 § 2 k.k. na karę 10 lat pozbawienia wolności, objętym wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w P. z dnia (...) w sprawie (...), na mocy którego wymierzono karę 11 lat pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od (...)kiedy został warunkowo przedterminowo zwolniony, działając w ciągu 5 lat po odbyciu w/w kary, a także przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią

ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. oraz z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i art. 65 § 1 k.k.

, za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych;

55.

na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzone

oskarżonemu D. W. (1)

w pkt 52 – 54 jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz grzywny połączył i wymierzył oskarżonemu w ich miejsce

łączną karę 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności oraz

łączną karę grzywny w wymiarze 400 (czterysta) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych;

56.

oskarżonego S. K. (1)

uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt

CCLIII, z tym ustaleniem, że w miejsce wskazanego K. K. (1) przyjmuje inną ustaloną osobę, tj. przestępstwa z

art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.

i za to na podstawie art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

57.

oskarżonego S. K. (1)

uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w

punktach:

CCLIV, z tym ustaleniem, że: doprowadził J. P. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 570.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1), W. C. (1), M. B. (1) i M. P. (1);

CCLV, z tym ustaleniem, że: doprowadził P. M. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 635.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z H. B. (1) i M. P. (1);

przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią

ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., za to na podstawie art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 200 (dwieście) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych;

58.

oskarżonego S. K. (1)

uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt

CCLVI, z tym ustaleniem, że doprowadził R. D. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 135.300,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z S. R. (1), tj. przestępstwa z

art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.

i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył karę grzywny w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych;

59.

na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzone

oskarżonemu S. K. (1)

w pkt 56 - 58 jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz grzywny połączył i wymierzył oskarżonemu w ich miejsce

łączną karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz

łączną karę grzywny w wymiarze 250 (dwieście pięćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych;

60.

oskarżonego S. R. (1)

uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt

CCLVII, z tym ustaleniem, że w miejsce wskazanego K. K. (1) przyjmuje inną ustaloną osobę, tj. przestępstwa z

art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.

i za to na podstawie art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

61.

oskarżonego S. R. (1)

uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w

punktach:

CCLIX, z tym ustaleniem, że: doprowadził R. C. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 606.776,00 zł, a usiłował doprowadzić R. C. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości co najmniej 163.460,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1), J. W. (1), W. C. (1) i inną ustaloną osobą;

CCLX, z tym ustaleniem, że: doprowadził P. Ł. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 492.800,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), W. C. (1), J. W. (1), D. W. (1), P. B. (1), K. R. (1);

CCLXI, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić P. Ł. (1) oraz testamentowych spadkobierców po L. Ł. (1): Z. łakomego, K. Ł., R. Ł. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 1.084.180,00 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na interwencję ujawnionych spadkobierców testamentowych po L. Ł. (1), a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), W. C. (1), J. W. (1), D. W. (1), P. B. (1), K. R. (1);

CCLXII, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić B. B. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z P. B. (1) i inną ustaloną osobą;

przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią

ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. oraz z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 4 § 1 k.k., za to na podstawie art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 300 (trzysta) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych;

62.

oskarżonego S. R. (1)

uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt

CCLVIII, z tym ustaleniem, że doprowadził R. D. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 135.300,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z S. K. (1), tj. przestępstwa z

art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.

63.

oskarżonego S. R. (1)

uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt

CCLXIII, z tym ustaleniem, że: doprowadził M. i W. S. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 178.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z H. B. (1), W. C. (1) i P. B. (1), tj. przestępstwa z

art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 304 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.

i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych;

64.

na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzone

oskarżonemu S. R. (1)

w pkt 60 – 63 jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz grzywny połączył i wymierzył oskarżonemu w ich miejsce

łączną karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności oraz

łączną karę grzywny w wymiarze 400 (czterysta) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych;

65.

oskarżonego K. R. (1)

uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt

CCLXIV, z tym ustaleniem, że w miejsce wskazanego K. K. (1) przyjął inną ustaloną osobę, tj. przestępstwa z

art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.

i za to na podstawie art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, a ponadto na podstawie art. 41 § 1 k.k. w zw. z art. 43 § 1 kk. i art. 4 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu adwokata na okres 4 (czterech) lat;

66.

oskarżonego K. R. (1)

uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w

punktach:

CCLXV, z tym ustaleniem, że: doprowadził A. G. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 337.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), W. C. (1), M. B. (1), D. G. (1), P. B. (1);

CCLXVIII, z tym ustaleniem, że: doprowadził E. F. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 530.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), W. C. (1), D. G. (1), H. B. (1) i P. B. (1);

CCLXVII, z tym ustaleniem, że: doprowadził A. S. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 330.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), W. C. (1), M. B. (1) i P. B. (1);

CCLXIX, z tym ustaleniem, że: doprowadził P. Ł. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 492.800,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), W. C. (1), S. R. (1), D. W. (1), J. W. (1), P. B. (1);

CCLXX, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić P. Ł. (1) oraz testamentowych spadkobierców po L. Ł. (1): Z. łakomego, K. Ł., R. Ł. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 1.084.180,00 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na interwencję ujawnionych spadkobierców testamentowych po L. Ł. (1), a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. G. (1), W. C. (1), S. R. (1), D. W. (1), J. W. (1), P. B. (1);

przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią

ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., za to na podstawie art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 300 (trzysta) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych; a ponadto na podstawie art. 41 § 1 k.k. w zw. z art. 43 § 1 kk. i art. 4 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu adwokata na okres 4 (czterech) lat;

67.

oskarżonego K. R. (1)

uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt

CCLXVI, z tym ustaleniem, że doprowadził A. G. (1) i H. G. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 150.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), D. G. (1), P. B. (1), tj. przestępstwa z

art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 304 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.

i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych; a ponadto na podstawie art. 41 § 1 k.k. w zw. z art. 43 § 1 kk. i art. 4 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu adwokata na okres 2 (dwóch) lat;

68.

oskarżonego K. R. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt

CCLXXI, z tym ustaleniem, że powoływał się na wpływy w organach ścigania - w policji, tj. przestępstwa z

art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.

i za to na podstawie art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, a na podstawie art. 45 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa w wysokości 30.000,00 (trzydziestu tysięcy) zł; a ponadto na podstawie art. 41 § 1 k.k. w zw. z art. 43 § 1 kk. i art. 4 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu adwokata na okres 2 (dwóch) lat;

69.

oskarżonego K. R. (1)

uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt

CCLXXII, z tym ustaleniem, że oskarżony chcąc, aby P. B. (1) i D. G. (1) zeznali nieprawdę, nakłaniał ich do tego, a zeznania te służyły za dowód we wskazanym postępowaniu sądowym, tj. uznał go za winnego popełnienia przestępstwa z

art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.

i za to na podstawie art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 19 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, a na podstawie art. 41 § 1 k.k. w zw. z art. 43 § 1 kk. i art. 4 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu adwokata na okres 2 (dwóch) lat;

70.

oskarżonego K. R. (1)

uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt

CCLXXIII, z tym ustaleniem, że oskarżony posłużył się jako autentycznymi opisanymi podrobionymi dokumentami, przedkładając je we wskazanym postępowaniu sądowym, utrudniając tym samym wskazane postępowanie, aby pomóc sprawcom przestępstwa uniknąć odpowiedzialności karnej, tj. uznał go za winnego popełnienia przestępstwa z

art. 239 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, a na podstawie art. 41 § 1 k.k. w zw. z art. 43 § 1 kk. i art. 4 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu adwokata na okres 3 (trzech) lat;

71.

na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzone

oskarżonemu K. R. (1)

w pkt 65 - 70 jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz grzywny połączył i wymierzył oskarżonemu w ich miejsce

łączną karę 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności oraz

łączną karę grzywny w wymiarze 300 (trzysta) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych;

72.

na podstawie art. 90 § 2 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. i art. 43 § 1 kk. i art. 4 § 1 k.k. orzeczone wobec

oskarżonego K. R. (1)

jednostkowe środki karne w postaci zakazu wykonywania zawodu adwokata połączył i wymierzył oskarżonemu

łączny środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu adwokata na okres 10 (dziesięciu) lat;

73.

oskarżonego R. M. (1)

uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt

CCLXXIV, z tym ustaleniem, że w miejsce wskazanego K. K. (1) przyjął inną ustaloną osobę, tj. przestępstwa z

art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.

i za to na podstawie art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

74.

oskarżonego R. M. (1)

uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt

CCLXXV, tj. przestępstwa z

art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych;

75.

oskarżonego R. M. (1)

uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w punktach

CCLXXVI, CCLXXVII, CCLXXVIII, CCLXXIX, CCLXXX, CCLXXXI, z tym ustaleniem, że czyny te zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią

ciąg przestępstw z art. 228 § 4 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 228 § 4 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 200 (dwieście) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych; a ponadto na podstawie art. 45 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstw ujętych w opisany ciąg przestępstw w łącznej wysokości 37.000,00 (trzydziestu siedmiu tysięcy) zł;

76.

na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzone

oskarżonemu R. M.

w pkt 73 – 75 jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz grzywny połączył i wymierzył oskarżonemu w ich miejsce

łączną karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz

łączną karę grzywny w wymiarze 250 (dwieście pięćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych;

77.

oskarżonego M. J. (1)

uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt

CCLXXXII, z tym ustaleniem, że doprowadził S. E. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 270.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), W. C. (1) i P. B. (1), to jest uznaje go za winnego popełnienia przestępstwa z

art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych;

78.

oskarżonego M. J. (1) uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w punktach

CCLXXXIII i CCLXXXV, z tym ustaleniem, że dopuścił się tych przestępstw w stosunku do mienia znacznej wartości, w P., działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą, a także ustalając, że czyny te zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią

ciąg przestępstw z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.

i za to na podstawie art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 91 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 200 (dwieście) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych;

79.

oskarżonego M. J. (1)

uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w punktach

CCLXXXIV i

CCLXXXVI, z tym ustaleniem, że przestępstwo opisane w pkt CCLXXXIV popełnił w P. działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą, a także ustalając, że czyny te zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią

ciąg przestępstw z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 91 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych;

80.

na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzone

oskarżonemu M. J. (1)

w pkt 77 – 79 jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz grzywny połączył i wymierzył oskarżonemu w ich miejsce

łączną karę 2 (dwóch) lat i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz

łączną karę grzywny w wymiarze 300 (trzystu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych;

81.

oskarżonego P. N. (1)

uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt

CCXCI, z tym ustaleniem, że dopuścił się tego przestępstwa w stosunku do mienia o wartości nie większej, niż 178.000,00 zł, to jest uznał go za winnego popełnienia przestępstwa z

art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych;

82.

oskarżonego P. N. (1)

uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt

CCXCII, z tym ustaleniem, że dopuścił się tego przestępstwa w stosunku do mienia znacznej wartości, tj. o wartości co najmniej 493.333,00 zł, to jest uznał go za winnego popełnienia przestępstwa z

art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i art. 4 § 1 k.k.

i za to na podstawie art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych;

83.

na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzone

oskarżonemu P. N. (1)

w pkt 81 i 82 jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz grzywny łączny i wymierzył oskarżonemu w ich miejsce

łączną karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz

łączną karę grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych;

84.

na podstawie art. 69 § 1 i § 2 k.k. oraz art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec

oskarżonego P. N. (1)

łącznej kary pozbawienia wolności

warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 4 (cztery) lata, oddając oskarżonego na podstawie art. 73 § 1 k.k. w okresie próby pod

dozór kuratora sądowego, a na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 k.k. zobowiązał oskarżonego w okresie próby do informowania sądu i kuratora sądowego o przebiegu okresu próby pisemnie co 6 (sześć) miesięcy;

85.

oskarżoną I. A.

uznał za winną popełnienia czynów zarzucanych jej w akcie oskarżenia, opisanych w punktach:

CCXCIII, CCXCIV, CCXCV, ustalając, że pomogła wymienionym sprawcom doprowadzić P. M. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości tj. o wartości 635.000,00 zł, pomogła wymienionym sprawcom doprowadzić J. C. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, pomogła wymienionym sprawcom doprowadzić M. K. (1) i D. K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości tj. o wartości 307.000,00 zł, ustalając ponadto, że oskarżona dopuściła się każdego z opisanych wyżej przestępstw działając na szkodę interesu prywatnego jako funkcjonariusz publiczny w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i przyjmując, że czyny opisane w pkt CCXCIII, CCXCIV, CCXCV zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią

ciąg przestępstw z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., za to na podstawie art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i art. 4 § 1 k.k. wymierzył oskarżonej

karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył oskarżonej

karę grzywny w wymiarze 200 (dwieście) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 200 (dwieście) złotych, a ponadto na podstawie art. 41 § 1 k.k. w zw. z art. 43 § 1 kk. i art. 4 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonej

środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu notariusza na okres 3 (trzech) lat;

86.

na podstawie art. 69 § 1 i § 2 k.k. oraz art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec

oskarżonej I. A.

kary pozbawienia wolności

warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 5 (pięć) lat, a na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 k.k. zobowiązał oskarżoną w okresie próby do informowania sądu o przebiegu okresu próby pisemnie co 6 (sześć) miesięcy;

87.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), M. P. (1), P. R. (1), M. B. (1) na rzecz pokrzywdzonego

D. Ś. (1)

kwotę 335.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

88.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), M. P. (1), W. C. (1), M. B. (1) na rzecz pokrzywdzonego

Z. S. (1)

kwotę 416.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

89.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), M. P. (1), D. G. (1), M. B. (1) na rzecz pokrzywdzonej

K. C. (1)

kwotę 265.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

90.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), M. P. (1), W. C. (1), D. G. (1) i J. W. (1) na rzecz pokrzywdzonego

A. F. (1)

kwotę 265.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

91.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), M. P. (1), W. C. (1), D. G. (1) i M. B. (1) na rzecz pokrzywdzonego

J. W. (2)

kwotę 354.500,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

92.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), M. P. (1), W. C. (1), D. G. (1), H. B. (1) i K. R. (1) na rzecz pokrzywdzonej

E. F. (1)

kwotę 530.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

93.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), M. P. (1), W. C. (1), M. B. (1) i K. R. (1) na rzecz pokrzywdzonej

A. S. (1)

kwotę 330.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

94.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), M. P. (1), W. C. (1), D. G. (1) na rzecz pokrzywdzonego

M. S. (1)

kwotę 396.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

95.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), M. P. (1), W. C. (1), M. B. (1) i S. K. (1) na rzecz pokrzywdzonego

J. P. (1)

kwotę 570.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

96.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), D. G. (1) i J. W. (1) na rzecz pokrzywdzonej

E. F. (2) i J. F. (1)

kwotę 335.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

97.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), M. P. (1), W. C. (1), M. B. (1) i D. G. (1) na rzecz pokrzywdzonego

M. M. (1)

kwotę 387.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

98.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), P. R. (1), W. C. (1), H. B. (1) i D. G. (1) na rzecz pokrzywdzonego

Z. G. (1)

kwotę 1.480.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

99.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), P. R. (1), W. C. (1), H. B. (1) i D. G. (1) na rzecz pokrzywdzonych

R. i I. K. (1)

kwotę 478.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

100.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), P. R. (1), H. B. (1) i D. G. (1) na rzecz pokrzywdzonych

K. D. (1) i K. D. (2)

kwotę 365.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

101.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), D. G. (1), H. B. (1) na rzecz pokrzywdzonego

J. D. (1)

kwotę 401.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

102.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), D. G. (1), H. B. (1) na rzecz pokrzywdzonej

M. M. (2)

kwotę 565.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

103.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1) i M. P. (1) na rzecz pokrzywdzonego

J. M. kwotę 560.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

104.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), H. B. (1), D. G. (1), W. C. (1) na rzecz

spadkobierców pokrzywdzonego E. M. (1)

kwotę 1.750.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

105.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), W. C. (1), J. W. (1) i S. R. (1) na rzecz pokrzywdzonego

R. C. (1)

kwotę 606.776,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

106.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), W. C. (1), M. P. (1) i M. J. (1) na rzecz pokrzywdzonego

S. E.

kwotę 270.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

107.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), D. G. (1), W. C. (1), S. R. (1), D. W. (1), J. W. (1) i K. R. (1) na rzecz pokrzywdzonego

P. Ł. (1)

kwotę 492.800,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

108.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), D. G. (1), M. P. (1), I. A. na rzecz

spadkobierców pokrzywdzonych M. K. (1) i D. K.

kwotę 307.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

109.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1) i H. B. (1) na rzecz pokrzywdzonej

R. Z.

kwotę 265.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

110.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), H. B. (1) i P. R. (1) na rzecz pokrzywdzonej

M. D.

kwotę 250.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

111.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), D. G. (1), J. W. (1), D. W. (1) i I. A. na rzecz pokrzywdzonego

J. C. (1)

kwotę 220.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

112.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), D. G. (1), P. R. (1) na rzecz pokrzywdzonego

T. L.

kwotę 75.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

113.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), D. G. (1), W. C. (1) na rzecz pokrzywdzonej

M. M. (3)

kwotę 147.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

114.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), M. P. (1), W. C. (1) i M. B. (1) na rzecz pokrzywdzonej

R. P. (1)

kwotę 98.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

115.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), M. P. (1), W. C. (1), P. R. (1) i M. B. (1) na rzecz pokrzywdzonych

S. S. (1), S. S. (2), A. S. (3), H. S. (1), K. S., S. P. (1)

kwotę 153.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

116.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), M. P. (1) i D. G. (1) na rzecz pokrzywdzonego

B. W. (1)

kwotę 23.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

117.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), D. G. (1) i W. C. (1) na rzecz pokrzywdzonego

B. W. (1)

kwotę 33.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

118.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), D. G. (1) i W. C. (1) na rzecz pokrzywdzonych

E. F. (2) i K. F. (1)

kwotę 153.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

119.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), D. G. (1), H. B. (1) i W. C. (1) na rzecz pokrzywdzonego

G. S.

kwotę 186.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

120.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), M. P. (1) i P. R. (1) na rzecz pokrzywdzonych

J. S. (1) i F. S.

kwotę 143.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

121.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego P. B. (1) na rzecz pokrzywdzonych

A. O. (1) i D. O. (1)

kwotę 120.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

122.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), H. B. (1), W. C. (1), D. G. (1) na rzecz pokrzywdzonych

T. P. (2) i A. P. (1)

kwotę 38.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

123.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), H. B. (1) na rzecz pokrzywdzonego

Z. G. (2)

kwotę 65.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

124.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), H. B. (1) i D. G. (1) na rzecz

spadkobierców pokrzywdzonego E. M. (1)

kwotę 76.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

125.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), J. W. (1) i D. W. (1) na rzecz pokrzywdzonego

D. J. (2)

kwotę 162.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

126.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), D. G. (1) i D. W. (1) na rzecz pokrzywdzonej

G. Ś. (1)

kwotę 64.405,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

127.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), M. P. (1) i H. B. (1) na rzecz pokrzywdzonej

L. B.

kwotę 47.500,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

128.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), M. P. (1) na rzecz pokrzywdzonego

G. T.

kwotę 35.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

129.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), D. W. (1) na rzecz pokrzywdzonych

R. K. (1) i I. K. (1)

kwotę 90.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

130.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), H. B. (1), W. C. (1), D. G. (1) na rzecz pokrzywdzonych

A. G. (2) i C. G.

kwotę 225.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

131.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), H. B. (1), W. C. (1), M. P. (1), D. G. (1) na rzecz pokrzywdzonego

B. W. (1)

kwotę 367.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

132.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), M. P. (1), P. R. (1) na rzecz pokrzywdzonego

A. S. (4)

kwotę 210.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

133.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), H. B. (1), P. R. (1) i D. G. (1) na rzecz pokrzywdzonej

A. Z. (1)

kwotę 265.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

134.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), M. P. (1), K. R. (1) i D. G. (1) na rzecz pokrzywdzonych

A. G. (1) i H. G.

kwotę 150.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

135.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), H. B. (1), W. C. (1), S. R. (1) na rzecz pokrzywdzonych

M. i W. S. (1)

kwotę 178.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

136.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), J. W. (1) na rzecz pokrzywdzonej

K. M. (1)

kwotę 69.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

137.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych P. B. (1), D. G. (1) na rzecz pokrzywdzonej

I. S.

kwotę 73.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

138.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych M. P. (1), H. B. (1), S. K. (1) i I. A. na rzecz pokrzywdzonego

P. M.

kwotę 635.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

139.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych M. P. (1) i W. C. (1) na rzecz pokrzywdzonej

B. A.

kwotę 45.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

140.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego M. P. (1) na rzecz pokrzywdzonego

Ł. K.

kwotę 205.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

141.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych H. B. (1) i W. C. (1) na rzecz pokrzywdzonych

G. N. (poprzednie nazwisko K.), B. K. i R. K. (2)

kwotę 430.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

142.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego H. B. (1) na rzecz pokrzywdzonej

R. B. (1)

kwotę 370.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

143.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego H. B. (1) na rzecz pokrzywdzonych

A. N. i B. N.

kwotę 201.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

144.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego H. B. (1) na rzecz

spadkobierców pokrzywdzonego E. M. (1)

kwotę 60.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

145.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego H. B. (1) na rzecz pokrzywdzonego

T. B.

kwotę 11.300,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

146.

na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych S. K. (1) i S. R. (1) na rzecz pokrzywdzonego

R. D. (1)

kwotę 135.300,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

147.

na podstawie art. 63 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. zaliczył oskarżonym okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w ten sposób, że:

P. B. (1)

zaliczył na poczet łącznej kary grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od (...)(tj. 53 dni), uznając, że jest równoważne 106 stawkom dziennym łącznej kary grzywny i w tym zakresie uznał karę łączną grzywny za wykonaną;

M. P. (1)

zaliczył na poczet łącznej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od (...)

H. B. (1)

zaliczył na poczet łącznej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od (...)

W. C. (1)

zaliczył na poczet łącznej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od (...)

D. G. (1)

zaliczył na poczet łącznej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od (...)

J. W. (1)

zaliczył na poczet łącznej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od (...)

D. W. (1)

zaliczył na poczet łącznej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu (...)

S. K. (1)

zaliczył na poczet łącznej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od (...)

K. R. (1)

zaliczył na poczet łącznej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu (...)

R. M.

zaliczył na poczet łącznej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w od (...)

M. J. (1)

zaliczył na poczet łącznej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu (...)

P. N. (1)

zaliczył na poczet łącznej kary grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu (...)

148.

na podstawie art. 63 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu K. R. (1) na poczet orzeczonego łącznego środka karnego zakazu wykonywania zawodu adwokata okres rzeczywistego stosowania środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w wykonywaniu zawodu adwokata od dnia (...)

149.

na podstawie § 2, § 3, § 14 ust. 2 pkt 5 i ust. 7, § 16, § 17, § 19 ust. 1 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokacki oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) w zw. z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia(...) w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (dz. U. z 2019r., poz. 18) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz:

- adw. C. W. kwotę 6.642,00 zł w tym vat tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym oskarżonemu P. R. (1), a które to koszty zostały wypłacone w całości adw. C. W. tytułem zaliczki;

- adw. J. J. (2) kwotę 8.856,00 zł w tym vat tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym oskarżycielce posiłkowej E. F. (2), a które to koszty zostały wypłacone w części, tj. w kwocie 8.708,40 zł brutto adw. J. J. (2) tytułem zaliczki;

- adw. K. P. kwotę 2.066,40 zł w tym vat tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym oskarżycielom posiłkowym I. i R. K. (1);

- adw. Ł. M. kwotę 25.903,80 zł w tym vat tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym oskarżonemu D. G. (1), a które to koszty zostały wypłacone w części, tj. w kwocie 22.140,00 zł brutto adw. Ł. M. tytułem zaliczki, a zatem do wypłaty pozostaje kwota 3.763,80 zł w tym vat;

- adw. M. K. (2) kwotę 15.719,40 zł w tym vat tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym oskarżonemu P. B. (1), a które to koszty zostały wypłacone w części, tj. w kwocie 11.955,60 zł brutto adw. M. K. (2) tytułem zaliczki, a zatem do wypłaty pozostaje kwota 3.763,80 zł w tym vat;

150.

na podstawie art. 627 k.p.k., art. 633 k.p.k. oraz art. 1, 2, 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych zasądził:

- od oskarżonego P. B. (1) na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu kosztów postępowania: kwotę 4.338,21 zł jako 1/18 część kosztów postępowania przygotowawczego, zwrot kosztów postępowania sądowego w 1/16 części, za wyjątkiem kosztów obrony z urzędu, którymi obciąża Skarb Państwa oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 3.400,00 zł;

- od oskarżonego M. P. (1) na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu kosztów postępowania: kwotę 4.338,21 zł jako 1/18 część kosztów postępowania przygotowawczego, zwrot kosztów postępowania sądowego w 1/16 części oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 10.600,00 zł;

- od oskarżonego W. C. (1) na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu kosztów postępowania: kwotę 4.338,21 zł jako 1/18 część kosztów postępowania przygotowawczego, zwrot kosztów postępowania sądowego w 1/16 części oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 54.600,00 zł;

- od oskarżonego H. B. (1) na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu kosztów postępowania: kwotę 4.338,21 zł jako 1/18 część kosztów postępowania przygotowawczego, zwrot kosztów postępowania sądowego w 1/16 części oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 20.600,00 zł;

- od oskarżonego D. G. (1) na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu kosztów postępowania: kwotę 4.338,21 zł jako 1/18 część kosztów postępowania przygotowawczego, zwrot kosztów postępowania sądowego w 1/16 części, za wyjątkiem kosztów obrony z urzędu, którymi obciąża Skarb Państwa oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 5.600,00 zł;

- od oskarżonego P. R. (1) na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu kosztów postępowania: kwotę 4.338,21 zł jako 1/18 część kosztów postępowania przygotowawczego, zwrot kosztów postępowania sądowego w 1/16 części, w tym kosztów obrony z urzędu oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 8.600,00 zł;

- od oskarżonego M. B. (1) na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu kosztów postępowania: kwotę 4.338,21 zł jako 1/18 część kosztów postępowania przygotowawczego, zwrot kosztów postępowania sądowego w 1/16 części oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 6.600,00 zł;

- od oskarżonego J. W. (1) na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu kosztów postępowania: kwotę 4.338,21 zł jako 1/18 część kosztów postępowania przygotowawczego, zwrot kosztów postępowania sądowego w 1/16 części oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 8.600,00 zł;

- od oskarżonego D. W. (1) na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu kosztów postępowania: kwotę 4.338,21 zł jako 1/18 część kosztów postępowania przygotowawczego, zwrot kosztów postępowania sądowego w 1/16 części oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 8.600,00 zł;

- od oskarżonego S. K. (1) na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu kosztów postępowania: kwotę 4.338,21 zł jako 1/18 część kosztów postępowania przygotowawczego, zwrot kosztów postępowania sądowego w 1/16 części oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 5.400,00 zł;

- od oskarżonego S. R. (1) na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu kosztów postępowania: kwotę 4.338,21 zł jako 1/18 część kosztów postępowania przygotowawczego, zwrot kosztów postępowania sądowego w 1/16 części oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 8.400,00 zł;

- od oskarżonego K. R. (1) na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu kosztów postępowania: kwotę 4.338,21 zł jako 1/18 część kosztów postępowania przygotowawczego, zwrot kosztów postępowania sądowego w 1/16 części oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 6.600,00 zł;

- od oskarżonego R. M. (1) na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu kosztów postępowania: kwotę 4.338,21 zł jako 1/18 część kosztów postępowania przygotowawczego, zwrot kosztów postępowania sądowego w 1/16 części oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 2.900,00 zł;

- od oskarżonego M. J. (1) na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu kosztów postępowania: kwotę 4.338,21 zł jako 1/18 część kosztów postępowania przygotowawczego, zwrot kosztów postępowania sądowego w 1/16 części oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 3.400,00 zł;

- od oskarżonego P. N. (1) na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu kosztów postępowania: kwotę 4.338,21 zł jako 1/18 część kosztów postępowania przygotowawczego, zwrot kosztów postępowania sądowego w 1/16 części oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 4.300,00 zł;

- od oskarżonej I. A. na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu kosztów postępowania: kwotę 4.338,21 zł jako 1/18 część kosztów postępowania przygotowawczego, zwrot kosztów postępowania sądowego w 1/16 części oraz wymierzył jej opłatę w kwocie 8.300,00 zł.

***

Wyrok Sądu Okręgowego w P. z dnia (...) roku w sprawie o sygn. akt (...) został zaskarżony

apelacjami przez obrońców wszystkich oskarżonych, a dodatkowo przez oskarżonego K. R. (1), który jako osoba wykonująca zawód adwokata wniósł apelację we własnym imieniu oraz

zażaleniem w zakresie orzeczenia o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych – I. i R. K. (1) – adw. K. P..

I tak,

obrońca oskarżonego H. B. (1) – adw. A. F. (2), zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 427 § 2 kpk w zw. z art. 438 pkt 1, la, 2, 3 i 4 kpk, zarzucił :

w zakresie całości wyroku:

1. mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia obrazę przepisów postępowania tj.:

art. 193 § 1 kpk w zw. art. 195 kpk w zw. z art. 200 kpk w zw. z § 1 ust. 1 w zw. z

§ 12 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych (Dz. U. Nr 15, poz. 133) (dalej jako: Rozporządzenie") w zw. z art. 149 w zw. z art. 174 w zw. z art. 156 § 1 oraz art. 240 § 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899) (dalej jako; (...)) poprzez błędną wykładnię przedmiotowych przepisów i w konsekwencji uznanie, że Analiza oszacowania prawdopodobnej wartości rynkowej nieruchomości (dalej jako: (...)) sporządzona na zlecenie Komendy Wojewódzkiej Policji w P., Wydział Dochodzeniowo - Śledczy, przez mgr M. L. P. (...), posiadającego licencję o numerze (...), spełniała wymagania opinii biegłego rzeczoznawcy w przedmiocie wyceny i szacowania nieruchomości stanowiących przedmiot toczącego się postępowania, w sytuacji gdy Analizie nie sposób przypisać takiego przymiotu, albowiem jak wskazał sam opiniujący w jej treści, nie stanowi ona operatu szacunkowego w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami, sam autor opinii nie posiadał uprawnień biegłego w rozumieniu Kodeksu postępowania karnego, a Sąd odstępując od powołania biegłego rzeczoznawcy majątkowego nie wskazał na okoliczności potwierdzające kompetencje sporządzającego analizę uzasadniające rzeczone odstąpienie, zaś z treści Analizy nie wynika, na podstawie jakich danych autor Analizy dokonał rzeczonej wyceny, nie posiadając przy tym bezpośredniego dostępu do analizowanych nieruchomości, a ponadto w Analizie widnieją bliżej nieokreślonego pochodzenia odręczne adnotacje (chociażby w zakresie błędnego zwiększenia obszaru nieruchomości pokrzywdzonych S. - własność jednej z działek do nich należących została im zwrócona przez oskarżonego, a istnieje szansa, że odręczne adnotacje stanowiły jednak podstawę wyliczenia wartości nieruchomości, a następnie podstawę niewłaściwie ustalonej wysokości poniesionej szkody), co przyjęte zostało na etapie wyrokowania za podstawę orzeczenia, a co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego ustalenia przez Sąd I instancji wartości przedmiotowych nieruchomości, co w konsekwencji skutkuje brakiem ustalenia wysokości szkody, co ostatecznie doprowadziło do

obrazy przez Sąd I instancji prawa materialnego tj. art. 46 § 1 kk poprzez wydanie błędnego rozstrzygnięcia o nałożeniu na oskarżonego H. B. (1) obowiązku naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonych w sytuacji braku ustalenia rzeczywiście poniesionej przez nich szkody;

art. 46 § 1 kk w zw. z art. 170 § 1 pkt 6 kpk

poprzez błędne i całkowicie niezasadne oddalenie wniosku dowodowego obrońcy z dnia(...) r. o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z dziedziny wyceny i szacowania nieruchomości, co miało oczywisty wpływ na treść orzeczenia;

art. 409 kpk w zw. z art. 167 kpk w zw. z art. 170 § 3 kpk w zw. z art. 368 kpk w zw. z art. 6 kpk

poprzez brak wznowienia postępowania sądowego w przypadku zajścia okoliczności uzasadniającej podjęcie takiej decyzji procesowej, a dotyczącej konieczności przeprowadzenia uzupełnienia postępowania dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do pozostawienia bez rozpoznania wniosku dowodowego obrońcy o przesłuchanie w charakterze świadka M. W. (1) - autora Analizy - którego potrzeba przesłuchania wynikła dopiero po oddaleniu wniosku dowodowego obrońcy o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego, co nastąpiło bezpośrednio przed zamknięciem przewodu sądowego, a które to rozpoznanie, nawet po zamknięciu przewodu sądowego - zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego - winno nastąpić, co w konsekwencji miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało brakiem ustalenia rzetelności i wiarygodności Analizy oraz zweryfikowania jej podstaw;

art. 167 kpk w zw. z art. 170 § 1 pkt 2 i 5 kpk w zw. z art. 2 §2 kpk, poprzez oddalenie na rozprawie z dnia (...)r. wniosku dowodowego obrońcy z dnia(...)r. o uzupełniające przesłuchanie w charakterze świadków: B. W. (1), G. S., Z. G. (1), R. K. (1), K. D. (2), B. K., A. P. (1), Z. G. (2), R. B. (1), R. Z., A. Z. (1) oraz M. D. wnioskowanych na okoliczność weryfikacji składanych przez nich zeznań, w szczególności dotyczących otrzymywanych przez nich sum pieniężnych od oskarżonego H. B. (1) w związku z zawieranymi umowami, posiadających znaczenie w kontekście przedstawionych przez H. B. (1) pokwitowań odbioru konkretnych środków finansowych od ww. pokrzywdzonych, co miało wpływ na wynik postępowania, albowiem skutkowało brakiem usunięcia wątpliwości co do wiarygodności tych świadków oraz wątpliwości w zakresie faktycznego popełnienia przez H. B. (1) zarzucanych mu przestępstw na szkodę ww. pokrzywdzonych;

art. 7 kpk

, poprzez dowolną, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego, polegającą na uznaniu, że:

i. wyjaśnienia oskarżonego

P. B. (1) w przeważającej części są wiarygodne i mogą stanowić podstawę przypisania sprawstwa oskarżonemu H. B. (1) zarzuconych mu przestępstw, w sytuacji gdy:

a. wyjaśnienia te są wewnętrznie sprzeczne, niespójne oraz nie znajdują podstaw w zgromadzonym materiale dowodowym, ponadto stanowią w rzeczywistości przykład dowodu z pomówienia cechującego się chęcią ekskulpowania swojej osoby przy jednoczesnym bezpodstawnym obciążaniu winą pozostałych współoskarżonych, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego skazania oskarżonego H. B. (1) za zarzucane mu czyny, albowiem w rzeczywistości wyjaśnienia oskarżonego P. B. (1) stanowiły najważniejszy dowód w niniejszym postępowaniu, na którym w przeważającej większości swoją skargę oparł oskarżyciel publiczny;

b. wiarygodność osoby P. B. (1), kilkukrotnie karanego za składanie fałszywych zeznań w odrębnych postępowaniach karnych i składającego wyjaśnienia w trybie art. 60 kk powinna znaleźć odzwierciedlenie w zakresie oceny wyjaśnień oskarżonego i wywołać poważne wątpliwości, co do wiarygodności oskarżonego podczas gdy Sąd I instancji całkowicie pominął ww. fakty uznając, iż ich wyeksponowanie przez współoskarżonych stanowi wyłącznie nieudolną próbę zdyskredytowania jego osoby;

ii. wyjaśnienia

M. P. (1)

są niewiarygodne w zakresie w jakim oskarżony wyjaśnił swoją rolę w przestępczym procederze stworzonym przez oskarżonego P. B. (1), a w konsekwencji błędne uznanie, iż to oskarżony H. B. (1) odpowiada za cały przestępczy proceder, co stanowiło podstawę do przypisania odpowiedzialności ww. popełnienia zarzucanych mu czynów;

(...). wyjaśnienia

H. B. (1)

w odniesieniu do stawianych mu zarzutów są pozbawione waloru wiarygodności, w sytuacji gdy są one spójne, logiczne, a przy tym znajdują potwierdzenie w znacznej części zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, w szczególności w wyjaśnieniach innych współoskarżonych, którzy konsekwentnie i racjonalnie kwestionowali linię oskarżenia opartą w większości na wyjaśnieniach P. B. (1), a także dokumentach w postaci m.in. pokwitowań odbioru pieniędzy przez pokrzywdzonych;

iv. wyjaśnienia

K. K. (1)

są niewiarygodne, podczas gdy są one spójne, logiczne i zgodne ze zgromadzonym materiałem dowodowym z wyjątkiem wyjaśnień oskarżonego P. B. (1), a które jednoznacznie przedstawiają rolę oskarżonego P. B. (1) w przestępczym procederze;

co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia przez przyjęcie sprawstwa H. B. (1) w zakresie zarzucanych mu czynów, podczas gdy dokonanie przez Sąd swobodnej i prawidłowej oceny dowodów doprowadziłoby do wniosków zgoła odmiennych, wskazujących na to, że H. B. (1) nie działał z zamiarem kierunkowym oszukania pokrzywdzonych, nie wyszukiwał atrakcyjnych nieruchomości, nie odmawiał przyjmowania rat, a jedynie był osobą finansującą udzielane pożyczki i występował w charakterze strony przy zawieraniu umów cywilnoprawnych (co wynika wprost z aktów notarialnych), przekazywał zgodnie z zawartymi umowami pieniądze stanowiące przedmiot umowy pożyczki, co potwierdzają pokwitowania odbioru pieniędzy znajdujące się w materiale dowodowym, nie miał wiedzy na temat sposobów działania P. B. (1), w tym przyjmowania przez niego wpłat pieniężnych od pokrzywdzonych, których oskarżony P. B. (1) nie przekazywał pożyczkodawcy - H. B. (1),

art. 193 § 1 kpk w zw. z art. 167 kpk w zw. z art. 7 kpk, poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, oceny dowodów z opinii biegłych lekarzy psychiatrów dr n. med. W. S. (2) oraz lek. W. M., i przyjęcie, że stan oskarżonego pozwala mu na udział w czynnościach postępowania mimo oczywistej sprzeczności ich opinii z dokumentacją medyczną i zaleceniami lekarzy pod opieką, których oskarżony przebywał podczas hospitalizacji w trakcie procesu oraz opinii wydanej w toku postępowania prowadzonego przez Sąd Rejonowy P.w P. w sprawie o sygn. akt (...) przez biegłego lekarza psychiatrę M. S. (2), a także brak zastosowania art. 167 kpk przy zaistnieniu ustawowych przesłanek poprzez nieuwzględnienie wniosku obrońcy oskarżonego z dnia (...)r. o powołanie nowego zespołu biegłych w celu ponownego zbadania oskarżonego i wydania rzetelnej opinii sądowo-psychiatrycznej (postanowienie Sądu wydane na rozprawie dnia(...) r.; postanowienie Sądu wydane na rozprawie dnia(...)r.), co skutkowało prowadzeniem postępowania karnego i przeprowadzaniem czynności dowodowych dot. zarzutów postawionych H. B. (1), w sytuacji gdy jego stan zdrowia nie pozwalał mu na branie udziału w postępowaniu i podejmowanie aktywnej obrony, co oskarżony czynił uczestnicząc w terminach rozpraw, gdy jego stan zdrowia był dobry i pozwał na stawiennictwo w sądzie,

art. 193 § 2 kpk w zw. z art. 79 § 1 pkt 4 kpk w zw. z art. 7 kpk, poprzez błędną i wewnętrznie sprzeczną ocenę stanu zdrowia oskarżonego i zgromadzonych w sprawie opinii biegłych i w konsekwencji, nieuwzględnienie wniosków oskarżonego o odroczenie terminów czynności procesowych, przy równoczesnym przyjęciu, że wobec oskarżonego zachodziły przesłanki uzasadniające obronę obligatoryjną, co oznaczało, że H. B. (1) w ocenie Sąd Okręgowego w P. nie był w stanie prowadzić swojej obrony w sposób samodzielny i rozsądny,

art. 117 § 2 kpk w zw. z art. 6 kpk

, poprzez pozbawienie oskarżonego prawa do obrony, a to przez nieuwzględnienie wniosku oskarżonego o odroczenie terminów przeprowadzanych czynności (tj. rozpraw z dnia: (...) r.) z niewyrażeniem zgody na prowadzenie rozprawy pod swoją nieobecność, opierając się na bezzasadnym twierdzeniu, że działanie oskarżonego było „utrudnianiem w inny sposób postępowania karnego" oraz przesłuchiwanie świadków w trakcie tej nieobecności oskarżonego, podczas której treść składanych zeznań bezpośrednio dotyczyła osoby H. B. (1), a jego absencja powodowała brak możliwości podjęcia skutecznej obrony swoich interesów, a także bezzasadne przyjęcie przez Sąd meriti niejako „za oskarżonego" że brak przyzwolenia na dowóz H. B. (1) z Wojewódzkiego Szpitala dla Nerwowo i Psychicznie Chorych (...) im. A. P. (3) w G., jest jednocześnie brakiem wyrażenia jego woli na uczestnictwo w czynnościach, co było całkowicie sprzeczne z wnioskiem oskarżonego oraz celem hospitalizacji w placówce medycznej i jednocześnie oczywistym oraz rażącym pozbawieniem oskarżonego prawa do realizowania własnej obrony, mającego bezpośredni wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia,

art. 424 § 1 i 2 kpk w zw. z art. 4 kpk i art. 6 kpk

, poprzez zaniechanie zamieszczenia w sporządzonym uzasadnieniu toku rozumowania sądu dotyczącego oceny dowodów w zakresie czynu zarzuconego H. B. (1), tj. czynu z pkt 20 wyroku dot. B. W. (1) (zarzut(...)), a także sporządzenie uzasadnienia w sposób ogólnikowy, wadliwy, z uwagi na brak dokładnego omówienia treści wyjaśnień i zeznań świadków a jedynie wybiórcze, nieobiektywne omówienie fragmentów tych dowodów z eksponowaniem okoliczności niekorzystnych dla oskarżonego i pominięciem szeregu niezwykle istotnych dla ustalenia stanu faktycznego twierdzeń i zgromadzonych w sprawie dokumentów, a następnie uzasadnianie przyjętych ustaleń tylko na podstawie owych wyselekcjonowanych dowodów w oparciu o niewiadome kryteria, co narusza zasadę obiektywizmu i rzutuje na ocenę prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny zgromadzonego materiału dowodowego;

rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary, poprzez wymierzenie oskarżonemu H. B. (1) rażąco wysokiej kary 15 lat pozbawienia wolności, w maksymalnym jej wymiarze, niewspółmiernie surowej w relacji do celów, jakie kara ta winna spełniać w zakresie prewencji szczególnej i społecznego oddziaływania, nieodpowiedniej do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów, nie uwzględniającej wszystkich zasad i dyrektyw wymiaru kary, a przez to, w odczuciu społecznym, niesprawiedliwej ponadto sprzecznej z wnioskami oskarżyciela publicznego, bowiem ten w trackie rozprawy z dnia(...) wniósł o wymierzenie oskarżonemu H. B. (1) niższej kary pozbawienia wolności,

II.

w zakresie czynu z pkt 17 wyroku dot. udziału w zorganizowanej grupie przestępczej (zarzut (...) aktu oskarżenia):

. obrazę prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu (na podstawie art. 438 pkt 1 kpk), tj. art. 258 § 1 kk, poprzez dokonanie błędnej wykładni pojęcia zorganizowanej grupy przestępczej i w konsekwencji uznanie, że H. B. (1) oraz pozostali oskarżeni funkcjonowali w ramach takiej struktury, w sytuacji gdy do istnienia takiego związku, a co za tym idzie do popełnienia przestępstwa uczestnictwa w nim, konieczne jest istnienie kierownictwa grupy oraz powiązań o charakterze organizacyjno - hierarchicznym pomiędzy jej członkami, czego nie sposób odnaleźć w analizowanym przypadku, co oznacza, że nie sposób przypisać oskarżonemu H. B. (1) sprawstwa przedmiotowego przestępstwa;

2. mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia

obrazę przepisów postępowania (na podstawie art. 438 pkt 2 kpk

), tj.:

art. 7 kpk

, poprzez dowolną, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego, polegającą na:

i. uznaniu Analizy połączeń telefonicznych z dnia (...) r. sporządzonej przez Komendę Wojewódzką Policji w P. Wydział Wywiadu Kryminalnego (dalej jako: (...)

) jako wiarygodnej i wewnętrznie spójnej, w sytuacji gdy wydana w toku postępowania przygotowawczego Analiza KWP zawiera szereg sprzeczności oraz budzi wątpliwości co do jej materiałów źródłowych, co potwierdzają nie tylko wyjaśnienia oskarżonego H. B. (1), ale również przeprowadzona na prywatne zlecenie Analiza połączeń przychodzących i wychodzących pomiędzy numerami telefonów należącymi do H. B. (1) i P. B. (1), a nadto wyjaśnienia pozostałych współoskarżonych, z których nie wynika, ażeby relacje łączące poszczególne osoby nosiły znamiona zorganizowanej grupy o charakterze przestępczym w rozumieniu prawnokarnym;

ii. uznaniu za niewiarygodną Analizy połączeń przychodzących i wychodzących między numerem (...) numerami (...) oraz (...) sporządzonej przez PC L. T. G., w sytuacji gdy jej wnioski stoją w oczywistej sprzeczności z wnioskami Analizy KWP, chociażby co do ilości wykonywanych połączeń i ich częstotliwości, co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego przyjęcia, że oskarżony H. B. (1) miał funkcjonować w ramach zorganizowanej grupy przestępczej;

co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia co do istnienia, a co najmniej udziału oskarżonego H. B. (1) w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw polegających bezprawnym przejmowaniu nieruchomości, charakteru relacji łączących H. B. (1) z innymi oskarżonymi;

art. 167 kpk w zw. z art. 170 § 1 pkt 2,3 i 5 kpk

, poprzez:

i. oddalenie wniosku dowodowego obrońcy z dnia(...) r. w zakresie przesłuchania w charakterze świadka T. G. - autora Analizy połączeń przychodzących i wychodzących pomiędzy numerami telefonów należącymi do P. B. (1) i H. B. (1), z tego względu, że dowód ten miał być nieprzydatny do stwierdzenia danych okoliczności, nie miał mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy oraz prowadzić miał do przedłużenia postępowania, w sytuacji gdy świadek ten posiadał istotną wiedzę na temat rzetelności materiałów operacyjnych i źródłowych stanowiących podstawę dla opracowania Analizy KWP, a co za tym idzie jego przesłuchanie pozwoliłoby na wyjaśnienie zachodzących wątpliwości co do wiarygodności tego dowodu, co w konsekwencji mogło mieć wpływ na wynik sprawy, albowiem okoliczności przedstawione przez świadka mogły w istotny sposób wpłynąć na decyzję o przypisaniu H. B. (1) czynu z art. 258 § 1 kk;

ii. oddalenie wniosku dowodowego obrońcy z dnia (...) r. w zakresie dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego informatyka z dziedziny analizy kryminalnej z uwagi na fakt, iż okoliczności, na które miał zostać powołany ten dowód, zostały już stwierdzone w szczególności na podstawie Analizy KWP, w sytuacji gdy ilość, częstotliwość oraz rodzaj połączeń stwierdzonych w Analizie KWP budzi poważne wątpliwości, których wyjaśnieniu służyć miał wnioskowany dowód, którego oddalenie w konsekwencji mogło mieć wpływ na wynik sprawy;

III. w zakresie czynu z pkt 20 wyroku dot. A. G. (2) (zarzut (...) aktu oskarżenia)

Na podstawie art. 427 § 2 kpk w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 kpk zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia obrazę przepisów postępowania tj.:

art. 7 kpk

, poprzez dowolną, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego, polegającą na:

i. uznaniu za niewiarygodne

wyjaśnienia H. B. (1)

w zakresie:

- braku wiedzy oskarżonego co do spłat umowy pożyczki (akt notarialny z dnia (...) r., rep. nr (...)) i przekazywanych P. B. (1), i w konsekwencji błędnego przeświadczenia oskarżonego co do możliwości zaspokojenia swojego roszczenia poprzez przeniesienie własności nieruchomości, podczas gdy sam pokrzywdzony wskazuje na fakt uiszczania do rąk P. B. (1) rat tytułem wskazanej umowy (protokół z dnia(...) r.), a H. B. (1) podnosi, iż pieniądze te mogły zostać przejęte przez P. B. (1), co w rzeczywistym stanie rzeczy wskazuje na brak świadomości H. B. (1) o wpłatach rat dokonywanych bez jego wiedzy na rzecz P. B. (1), a tym samym wadliwego wykonywania przez pokrzywdzonego zobowiązania wynikającego z ww. umowy, tym bardziej, że w akcie notarialnym umowy pożyczki znajdował się numer rachunku bankowego H. B. (1), na który należało uiszczać kwoty wynikające ze spłaty umowy;

- braku udziału oraz wiedzy H. B. (1) w zakresie wstępnych ustaleń pokrzywdzonego z P. B. (1) przed zawarciem umowy (protokół z dnia(...) r.), co potwierdzają zeznania pokrzywdzonego wskazującego, że wszelkie raty wynikające z umowy pożyczki przekazywał P. B. (1) (protokół z dnia (...) r.), co dowodzi braku świadomości oskarżonego H. B. (1) w przedmiocie wykonywania przez pokrzywdzonego umowy pożyczki do rąk innej osoby, na co sam oskarżony nie wyraził woli ani zgody, a ponadto nie znał pokrzywdzonego przez wizytą u notariusza;- rzeczywistej wartości przedmiotowej nieruchomości wynoszącej 54,400,00 zł (wyjaśnienia H. B. (1) złożone na rozprawie w dniu (...) r.) oraz uznaniu za niewiarygodny

operat szacunkowy dotyczący nieruchomości stanowiącej przedmiot zarzutu i wyceniający ją na kwotę 54.400,00 zł, przedstawiony przez oskarżonego H. B. (1) (operat szacunkowy z dnia(...) r.- w aktach sprawy), w sytuacji gdy operat ten został opracowany przez rzeczoznawcę majątkowego specjalizującego się w wycenach nieruchomości, co świadczy o tym, że nie było podstaw do odmówienia przyznania temu dowodowi waloru wiarygodności, tym bardziej, że Sąd zaniechał przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego sądowego w kontekście wyceny nieruchomości stanowiących przedmiot niniejszego postępowania, a oparł się jedynie na Analizie prawdopodobnej wartości nieruchomości sporządzonej przez osobę nieposiadającą w tym zakresie żadnych kwalifikacji;

- w tym zakresie, jaki wyklucza możliwość przypisania H. B. (1) zarzutu wykorzystania przymusowego położenia innej osoby oraz zawarcia z nią umowy, nakładając na nią obowiązek świadczenia niewspółmiernego ze świadczeniem wzajemnym (art. 304 kk), gdyż pokrzywdzony z własnej woli zgłosił się do P. B. (1) z uwagi na problemy finansowe, co w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, sytuacji bytowej pokrzywdzonego i dysponowania majątkiem w formie prowadzonego gospodarstwa, świadomości swojego postępowania i zamiaru uzyskania gotówki kosztem tymczasowego przeniesienia prawa własności nieruchomości (protokół z dnia (...)r.), a ponadto z uwagi na fakt, iż pokrzywdzony, jak wynika z jego zeznań, dysponował innymi składnikami majątku, które mógł spieniężyć w związku z trudną sytuacją finansową celem spłaty zobowiązań, tym samym nie można stwierdzić o przymusowym położeniu pokrzywdzonego, a ponadto wskazać warto, iż sytuacja finansowa pokrzywdzonego nie różniła się szczególnie od sytuacji finansowej innych pokrzywdzonych w sprawie (protokół z dnia(...)r.);

ii. uznaniu za wiarygodne zeznań

J. G.

(protokół z dnia(...)r.), R. G. (2) (protokół z dnia (...) r.), oraz W. G. (protokół z dnia(...).), w sytuacji gdy ww. świadkowie nie brali udziału w zawarciu umowy pożyczki oraz przewłaszczenia na zabezpieczenie, a zatem nie mogli posiadać wiedzy co do przebiegu transakcji i okoliczności jej towarzyszących, a w szczególności co do ustaleń stron umowy co do jej treści i formy;

(...). uznaniu za wiarygodne zeznań

A. G. (2)

(protokół z dnia (...)r.) i C. G. (protokoły z dnia (...) r.) w zakresie:

- rzekomej spłaty urnowy pożyczki w kwocie 35.000,00 zł pod zastaw nieruchomości przez pokrzywdzonych (akt notarialny z dnia (...)r.) oraz faktu utraty prawa własności przedmiotowej nieruchomości mimo, iż wszelkie wpłaty tytułem rat umowy pożyczki pokrzywdzony A. G. (2) uiszczał na rzecz P. B. (1) aniżeli na konto bankowe H. B. (1) wskazane umowie pożyczki, co potwierdza brak wiedzy H. B. (1) w przedmiocie uiszczanych przez pokrzywdzonych rat do rąk innej osoby oraz przejęcia przez P. B. (1) pieniędzy należnych H. B. (1) (wyjaśnienia H. B. (1) - protokół z rozprawy z dnia(...) r.);

- wartości przedmiotowej nieruchomości, w sytuacji gdy ich zeznania winny być oceniane z dużą dozą ostrożności ze względu chociażby na fakt, że są to osoby bezpośrednio zainteresowane uzyskaniem jak najwyższej korzyści majątkowej w związku z naprawieniem rzekomo powstałej szkody, czego naturalną konsekwencją jest zawyżanie wartości nieruchomości oraz uznaniu za niewiarygodny operat szacunkowy dotyczący nieruchomości stanowiącej przedmiot zarzutu i wyceniający ją na kwotę 54.400,00 zł, przedstawiony przez oskarżonego H. B. (1) (dowód w aktach sprawy), w sytuacji gdy operat ten został opracowany przez profesjonalnego rzeczoznawcę majątkowego specjalizującego się w wycenach nieruchomości, co świadczy o tym, że nie było podstaw do odmówienia przyznania temu dowodowi waloru wiarygodności, tym bardziej, że Sąd zaniechał przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego sądowego w kontekście wyceny nieruchomości stanowiących przedmiot niniejszego postępowania, a oparł się jedynie na Analizie prawdopodobnej wartości nieruchomości sporządzonej przez osobę nieposiadającą w tym zakresie żadnych kwalifikacji;

iv. uznaniu za wiarygodne

wyjaśnień P. B. (1)

(protokół z dnia 29 kwietnia 2014 r.) w zakresie świadomości H. B. (1) co do wstępnych ustaleń P. B. (1) z pokrzywdzonymi, jego wiedzy w zakresie dokonywanych do rąk P. B. (1) spłat tytułem umowy pożyczki, a ponadto uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień P. B. (1) w zakresie faktu wyłożenia przez H. B. (1) gotówki będącej przedmiotem umowy pożyczki, co wskazuje na domniemanie, iż raty winny spłacane być przez pokrzywdzonych do rąk H. B. (1) (tym bardziej, że w akcie notarialnym umowy pożyczki podany był numer rachunku bankowego oskarżonego, na który należy dokonywać wpłat tytułem rat wynikających z umowy pożyczki), czego jednak nie uczynili w wyniku dokonania przez P. B. (1) odmiennych ustaleń z pokrzywdzonymi w zakresie spłat bez wiedzy H. B. (1) (protokół z dnia (...)r.),

co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegających na błędnym ustaleniu stanu świadomości H. B. (1) w zakresie wykonywania umowy pożyczki do rąk P. B. (1), wiedzy oskarżonego co do ustaleń pokrzywdzonych i P. B. (1), spełnienia przesłanek z art. 304 kk, a w szczególności w zakresie ustalenia wartości przedmiotowej nieruchomości, polegającego na przyjęciu, że wartość nieruchomości należącej do A. G. (2) wynosiła 240.000,00 zł w sytuacji, gdy wartość ta nie została potwierdzona przez żaden wiarygodny dowód, a w szczególności dowód z opinii biegłego sądowego rzeczoznawcy majątkowego, a co więcej została podważona przez operat szacunkowy przedstawiony przez oskarżonego, co uniemożliwiało przyjęcie wskazanej kwoty jako wartości przedmiotowej nieruchomości, a w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego przyjęcia w kwalifikacji prawnej czynu art. 294 § 1 kk, a ponadto sprawstwa z art. 304 kk, albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o mieniu znacznej wartości, którego dotyczyć miał czyn zarzucany oskarżonemu.

IV. w zakresie czynu z pkt 20 wyroku dot. B. W. (1) (zarzut (...) aktu oskarżenia)

Na podstawie art. 427 § 2 kpk w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 kpk zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia

obrazę przepisów postępowania tj.:

art. 410 kpk w zw. z art. 7 kpk

, poprzez dowolną, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego, polegającą na:

i. uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień H. B. (1) w zakresie:

- okoliczności uzyskania prawa własności nieruchomości pokrzywdzonego w wyniku zawarcia w formie aktu notarialnego umowy pożyczki oraz przeniesienia własności nieruchomości na zabezpieczenie wierzytelności (akt notarialny z dnia (...) r., rep. nr (...)) w kwocie 36.800,00 zł, której pokrzywdzony nie spłacił w wyznaczonym terminie, tj. do dnia (...)r. czego konsekwencją była prawna możliwość zatrzymania przez H. B. (1) prawa własności nieruchomości w celu zaspokojenia wierzyciela tytułem niespłaconej umowy pożyczki, co potwierdzają wyjaśnienia H. B. (1) złożone na rozprawie w dniu (...) r., jak i również charakter i zapisy samego aktu notarialnego zawartego w dniu(...)

- okoliczności powrotnego przeniesienia prawa własności jednej z nieruchomości oraz przekazania pokrzywdzonemu przez H. B. (1) kwoty 23.000,00 zł w dniu (...) r. i własnoręcznego pokwitowania tej czynności (wniosek dowodowy z dnia (...) r. - w aktach sprawy) spłaty przez oskarżonego obciążeń hipotecznych ustanowionych na nieruchomości w wysokości ok. 50.000,00 zł, w sytuacji gdy pokwitowanie potwierdza wersję wydarzeń przedstawianą przez oskarżonego H. B. (1) w zakresie przekazania pokrzywdzonemu dodatkowej kwoty ok. 20.000,00 zł celem wyrównania z nim należności po uzyskaniu prawa własności nieruchomości, a nadto potwierdzają to zeznania B. W. (1)

wartości przedmiotowej nieruchomości, która określona została w operacie szacunkowym sporządzonym przez E. L. (1), określającym wartość nieruchomości na kwotę 149.000,00 zł, w sytuacji gdy operat został opracowany przez rzeczoznawcę majątkowego specjalizującego się w wycenach nieruchomości, a Sąd zaniechał przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego sądowego w zakresie wyceny nieruchomości, opierając się jedynie na Analizie prawdopodobnej wartości nieruchomości, która nie może stanowić rzetelnego źródła przyjęcia wartości nieruchomości, oraz pominięcie tychże kwestii w zakresie ustalenia okoliczności faktycznych, albowiem Sąd nie konfrontuje dokonanej oceny dowodów do zarzutu stawianego H. B. (1) w stosunku do pokrzywdzonego B. W. (1), przy równoczesnym przypisaniu odpowiedzialności karnej za czyn z pkt 20 wyroku dot. B. W. (1) (zarzut (...) aktu oskarżenia);

ii. uznaniu

zeznań B. W. (1) i M. W. (2):

- za wiarygodne w zakresie wartości nieruchomości, mających stanowić przedmiot przestępstwa przypisanego oskarżonemu, która zgodnie z twierdzeniami pokrzywdzonego i ustaleniami Sądu I instancji miała wynosić co najmniej 367.000,00 zł, podczas gdy zeznania te nie zostały potwierdzone żadnym wiarygodnym dowodem, w szczególności dowodem z opinii biegłego z dziedziny wyceny i szacowania nieruchomości, a zeznania pokrzywdzonego należy oceniać z wielką dozą ostrożności, w szczególności w kwestii wartości przedmiotowej nieruchomości, gdyż jest to osoba bezpośrednio zainteresowane uzyskaniem jak największej sumy tytułem naprawienia szkody, a oceny wartości przedmiotowej nieruchomości winien dokonać wykwalifikowany rzeczoznawca majątkowy będący tym samym biegłym z zakresy wyceny nieruchomości;

- za niewiarygodne w zakresie, iż od dnia podpisania umowy pożyczki świadek nie nawiązywał kontaktu z H. B. (1) i nigdy później go nie spotkał, a podczas przesłuchania w dniu 1 grudnia 2012 r. wskazał zaś, że o jego trudnej sytuacji życiowej i problemach finansowych widzieli jedynie B., G. i K., co wskazuje na to, że H. B. (1) nie miał wiedzy o rzekomym przymusowym położeniu pokrzywdzonego, które ponadto miałby wykorzystać,

oraz pominięcie tychże kwestii w zakresie ustalenia okoliczności faktycznych, albowiem Sąd nie konfrontuje dokonanej oceny dowodów do zarzutu stawianego H. B. (1) w stosunku do pokrzywdzonego B. W. (1), przy równoczesnym przypisaniu odpowiedzialności karnej za czyn z pkt 20 wyroku dot. B. W. (1) (zarzut (...) aktu oskarżenia);

ii. uznaniu

zeznań B. W. (1) i M. W. (2):

- za niewiarygodne w zakresie, iż od dnia podpisania umowy pożyczki świadek nie nawiązywał kontaktu z H. B. (1) i nigdy później go nie spotkał, a podczas przesłuchania w dniu (...) r. wskazał zaś, że o jego trudnej sytuacji życiowej i problemach finansowych widzieli jedynie B., G. i K., co wskazuje na to, że H. B. (1) nie miał wiedzy o rzekomym przymusowym położeniu pokrzywdzonego, które ponadto miałby wykorzystać,

(...). uznaniu za wiarygodne

wyjaśnień P. B. (1)

w zakresie:

- działania H. B. (1) w zakresie zamiaru przejęcia prawa własności nieruchomości B. W. (1) pomimo faktu, iż wyjaśnienia P. B. (1) wskazują, że H. B. (1) nie uczestniczył we wstępnych ustaleniach z pokrzywdzonym dotyczących umowy pożyczki (protokół z przesłuchania P. B. (1) z dnia(...) r.), co potwierdzają ponadto zeznania samego pokrzywdzonego w zakresie takim, w jakim wskazują na obecność H. B. (1) jedynie przy zwieraniu umowy pożyczki, a co ponadto koreluje z wersją wydarzeń przedstawioną przez H. B. (1) w ww. wyjaśnieniach,

co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegających na przyjęciu, że H. B. (1) działał z zamiarem oszustwa i przymusowego wyzysku B. W. (1) i z tego względu zawarł z nim umowę, nakładającą na niego obowiązek świadczenia niewspółmiernego ze świadczeniem wzajemnym mimo, iż w zgromadzonym materiale dowodowym brak jest podstaw do takiego przyjęcia, w tym żaden z oskarżonych w swoich wyjaśnieniach nie wskazuje, ażeby H. B. (1) posiadał jakąkolwiek wiedzę o tym, że B. W. (1) znajdował się w przymusowym położeniu, a także oskarżony nie uczestniczył w ustaleniach dokonywanych z pokrzywdzonym, błędnego ustalenia wartości rzekomo poniesionej szkody poprzez nieprawidłowe określenie wartość nieruchomości należącej do B. W. (1) na kwotę co najmniej 367.000,00 zł w sytuacji, gdy wartość ta nie została potwierdzona przez żaden wiarygodny dowód, a w szczególności dowód z opinii biegłego sądowego rzeczoznawcy majątkowego, nieuwzględnieniu spłaty obciążeń hipotecznych i pieniędzy przekazanych pokrzywdzonemu przez H. B. (1) co uniemożliwiało przyjęcie wskazanej kwoty jako wartości niekorzystnego rozporządzenia mieniem a w konsekwencji

doprowadziło do bezzasadnego przyjęcia w kwalifikacji prawnej czynu art. 294 § 1 kk oraz spełnienia się również przesłanek z art. 304 kk, albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o mieniu znacznej wartości, którego dotyczyć miał czyn zarzucany oskarżonemu, a ponadto przyjąć odpowiedzialność za przestępstwo wyzysku, gdyż kwalifikuje się ono do katalogu przestępstw kierunkowych, związanych z wystąpieniem u sprawcy określonego zamiaru, jednak zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie stwierdza w żadnym zakresie aby H. B. (1) działał w określonym przez tę regulację zamiarze.

V. w zakresie czynu z pkt 18 wyroku dot. E. F. (1) (zarzut (...) aktu oskarżenia)

Na podstawie art. 427 § 2 kpk w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 kpk zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia

obrazę przepisów postępowania tj.:

art. 7 kpk

, poprzez dowolną, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego, polegającą na:

i. uznaniu za niewiarygodne

wyjaśnień H. B. (1)

w zakresie:

- braku jego udziału w ustaleniach wstępnych dotyczących umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości (akt notarialny z dnia (...)

(...)) zawartej pomiędzy E. F. (1) i P. B. (1), jak i braku wiedzy H. B. (1) w zakresie wszelkich okoliczności towarzyszących zawarciu tejże umowy, faktu, iż H. B. (1) nie znał pokrzywdzonej E. F. (1), a przedmiotową nieruchomość od P. B. (1) (po uzyskaniu przez niego prawa własności nieruchomości) zakupił H. B. (1) z upoważnienia N. B. za kwotę 300.000,00 zł (rozprawa z dnia(...) r.), w sytuacji gdy były one zbieżne z zeznaniami świadka N. B. w tym przedmiocie oraz logiczne i spójne z ustalonym przez Sąd I instancji przebiegiem zdarzeń, ponadto wyjaśnienia oskarżonego znajdowały odzwierciedlenie w zeznaniach pokrzywdzonej, która na żadnym z przesłuchań nie wskazała H. B. (1) jako osoby zaangażowanej we wcześniejsze działania P. B. (1), co potwierdza brak świadomości i wiedzy H. B. (1) w zakresie w jakim P. B. (1) nabył prawo własności nieruchomości oraz w jaki sposób tego dokonał i kogo oraz na jakich warunkach nastąpiło przeniesienie prawa własności;

- wartości przedmiotowej nieruchomości, która została ustalona przez Sąd I instancji na kwotę

530.000,00 zł zgodnie z Analizą prawdopodobnej wartości nieruchomości sporządzonej przez osobę nieposiadającą w tym zakresie żadnych kwalifikacji, a która zgodnie z wyjaśnieniami H. B. (1) jest znacznie niższa niż ta przedstawiona w zarzucie oraz ustalona została w sposób rzetelny przez mgr inż. E. B. (1) na podstawie

operatu szacunkowego z dnia (...)na kwotę 375.100,00 zł, a operat ten został opracowany przez rzeczoznawcę majątkowego specjalizującego się w wycenach nieruchomości w przeciwieństwie do Analizy prawdopodobnej wartości nieruchomości na której oparł się Sąd, a ponadto zaniechał przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego sądowego w kontekście wyceny nieruchomości stanowiących przedmiot niniejszego postępowania;

w zakresie wykazania prawidłowej wartości przedmiotowej nieruchomości E. F. (1) do wniosków dowodowych niniejszej apelacji został dołączony operat szacunkowy z dnia (...)r. (sporządzony przez mgr inż. E. B. (1)) wskazujący, iż wartość tej nieruchomości oscyluje w granicach 375.100,00 zł, co przy uwzględnieniu zapłaconej przez H. B. (1) kwoty 300.000,00 zł dowodzi bezpodstawności uznania, iż doszło do wypełnienia znamion przestępstwa z art. 286 § 1 kk, a ponadto przyjęcia kwalifikacji prawnej czynu z art. 294 § 1 kk dot. mienia znacznej wartości oraz podważa zasadność powyższego zarzutu. Zgodnie bowiem z zasadą swobody umów, określoną w treści art. 353

kc strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania. Określenie za porozumieniem stron w umowie sprzedaży kwoty nieznacznie niższej niż faktyczna wartość przedmiotu sprzedaży, mieści się przecież w granicach swobody kształtowania stosunku prawnego tak, jak strony to wspólnie i w porozumieniu określą. W takim przypadku bezwzględnie stwierdzić należy o bezpodstawności zarzutu zawartego w pkt 18 wyroku.

ii. uznaniu za wiarygodne zeznań

świadka E. F. (1)

w zakresie wartości przedmiotowej nieruchomości (protokół z dnia(...)r.), w sytuacji gdy zeznania te należy oceniać z wysoką dozą ostrożności ze względu na okoliczność, iż pokrzywdzona jest bezpośrednio zainteresowana odzyskaniem jej zdaniem bezprawnie utraconej nieruchomości, czego naturalną konsekwencją jest zawyżanie wartości nieruchomości, co w oczywisty sposób nie znajduje potwierdzenia w pozostałym, wiarygodnym materiale dowodowym w postaci wyjaśnień H. B. (1) i wyżej wskazanym, operacie szacunkowym z dnia (...) r.;

(...). uznaniu za niewiarygodne zeznań

E. F. (1)

w zakresie w jakim pokrzywdzona nie wskazuje na H. B. (1), jako osobę, która miałaby uczestniczyć w powyższych wydarzeniach, oraz faktu, iż nigdy nie kontaktowała się z H. B. (1) oraz nigdy nie wspomina o oskarżonym jako o osobie, która brała udział w działaniach P. B. (1) dotyczących uzyskania prawa własności nieruchomości pokrzywdzonej (protokół z dnia (...)r.), co tym bardziej wskazuje na konieczność przyznania wiarygodności wyżej wskazanym wyjaśnieniom H. B. (1) w tym zakresie;

iv. uznaniu za niewiarygodne

wyjaśnień oskarżonego W. C. (1), w sytuacji gdy rzetelnie wyjaśniały one okoliczności nabycia własności nieruchomości od pokrzywdzonej przez P. B. (1), nie wskazując jednocześnie w żadnym wypadku na osobę H. B. (1) (wyjaśnienia W. C. (1) złożone na rozprawie w dniu (...)r.), co potwierdza wyłącznie, że oskarżony H. B. (1) zakupił przedmiotową nieruchomość bez świadomości jej ewentualnego wcześniejszego nabycia przez oskarżonego P. B. (1);

v. pominięciu

wyjaśnień D. G. (1)

(protokół z dnia (...)r.), który wyraźnie wskazał na osobę P. B. (1), który zajmował się sprawą nieruchomości E. F. (1), spotykał się z pokrzywdzoną, uzyskał od niej pełnomocnictwo do sprzedaży nieruchomości i skontaktował się w późniejszym czasie z H. B. (1) w celu zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości, co potwierdza, że oskarżony H. B. (1) nie miał świadomości co do rzeczywistego pochodzenia nieruchomości, którą na podstawie pełnomocnictwa dysponował oskarżony P. B. (1), a sam H. B. (1), nie był świadomy genezy uzyskania przez P. B. (1) prawa własności nieruchomości, którym P. B. (1) miał zamiar rozporządzać na mocy umowy sprzedaży z H. B. (1);

vi. uznaniu za wiarygodne

wyjaśnień P. B. (1)

(protokół z dnia(...).) w zakresie uczestnictwa H. B. (1) w zdarzeniach towarzyszących uzyskaniu przez niego na mocy aktu notarialnego umowy sprzedaży pod warunkiem z dnia(...) r. (rep. nr (...)) prawa własności nieruchomości pokrzywdzonej E. F. (1) w sytuacji, gdy zebrany w przedmiocie niniejszego zarzutu materiał dowodowy, w szczególności wyjaśnienia H. B. (1), W. C. (1) i D. G. (1), zeznania N. B. oraz pokrzywdzonej E. F. (1), wyraźnie wyklucza udział H. B. (1) jako współuczestniczącego we wskazanych okolicznościach oraz posiadającego jakąkolwiek wiedzę w zakresie działań P. B. (1) przed sprzedażą przez niego przedmiotowej nieruchomości na rzecz N. B.;.

co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegających na błędnym przyjęciu stanu świadomości oskarżonego co do zamiaru oszukania pokrzywdzonej i jego wiedzy co do wszelkich okoliczności, w jakich P. B. (1) uzyskał prawo własności nieruchomości pokrzywdzonej E. F. (1), przyjęciu świadomości oskarżonego co do działań współoskarżonych, udziału H. B. (1) w sprawie przeniesienia własności przedmiotowej nieruchomości, wyrządzenia szkody przez oskarżonego H. B. (1) w wysokości co najmniej 530.000,00 zł oraz w szczególności braku ustalenia wartości nieruchomości objętej zarzutem przez biegłego sądowego z zakresu wyceny nieruchomości, a w konsekwencji

przyjęcia sprawstwa z art. 286 § 1, jak i przyjęcia kwalifikacji z art. 294 § 1 kk, albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o mieniu znacznej wartości, którego dotyczyć miał czyn zarzucany oskarżonemu.

VI. w zakresie czynu z pkt 21 wyroku dot. M. i W. S. (3) (zarzut C /nr 100 aktu oskarżenia)

Na podstawie art. 427 § 2 kpk w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 kpk zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia

obrazę przepisów postępowania tj.:

art. 7 kpk, poprzez dowolną, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego, polegającą na:

i. uznaniu za niewiarygodne

wyjaśnień H. B. (1)

w zakresie iż:

- w wyniku zawartej umowy pożyczki (akt notarialny nr A rep. (...) z dnia(...) r.) z pokrzywdzonymi oraz brakiem terminowych spłat, oskarżony uzyskał prawo do zaspokojenia się jako wierzyciel z nieruchomości pokrzywdzonych tj. mógł legalnie dokonać przeniesienia własności nieruchomości (miejscowość S.), - (protokół z dnia(...)r.);

- pokrzywdzeni spłacili pożyczkę z 40-dniowym opóźnieniem, podczas którego oskarżony, zgodnie z zapisami umowy, zaspokoił już swoje roszczenie o zwrot pożyczki z nieruchomości pokrzywdzonych, a w momencie gdy dowiedział się o spłacie przedmiotowej pożyczki i nawiązaniu przez państwa S. z nim kontaktu, z własnej woli zaproponował pokrzywdzonym zwrot wpłaconej przez nich nieterminowo kwoty 20.000,00 zł, na co pokrzywdzeni wyrazili zgodę, a oskarżony zatrzymał prawo do nieruchomości jednej z działek pokrzywdzonych, natomiast drugą zaś zwrócił pokrzywdzonym na mocy aktu notarialnego nr A rep (...) (protokół z dnia (...)r.);

- pokrzywdzeni z własnej woli zgłosili się do oskarżonego P. B. (1) w celu udzielenia im pożyczki z uwagi na problemy finansowe, co w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, sytuacji bytowej pokrzywdzonych i dysponowania majątkiem, który mogli oni spieniężyć w celu spłaty zobowiązań, świadomości swojego postępowania i zamiaru uzyskania gotówki kosztem tymczasowego przeniesienia prawa własności nieruchomości, jak i okoliczność, iż H. B. (1) widział oskarżonych pierwszy raz w dniu wizyty u notariusza (protokół z dnia(...) r.), wyklucza możliwość przypisania zarzutu wykorzystania przymusowego położenia innej osoby oraz zawarcia z nią umowy, nakładającej na nią obowiązek świadczenia niewspółmiernego ze świadczeniem wzajemnym (art. 304 kk), albowiem oskarżony nie mógł wiedzieć o rzekomym przymusowym położeniu pokrzywdzonych, które miałby wykorzystać i nie działał z zamiarem kierunkowym będącym warunkiem przypisania odpowiedzialności z art. 304 kk, jak i sytuacja finansowa i życiowa pokrzywdzonych M. i W. S. (3) nie różniła się od innych pokrzywdzonych w sprawie w zakresie których oskarżony nie został skazany z art. 304 kk;

ii. uznaniu za wiarygodne w całości

zeznania M. S. (3) i W. S. (3),

- w sytuacji, gdy analiza protokołów ich przesłuchań (z dnia(...)r.) przeczy takowemu ustaleniu, albowiem zeznania ww. są sprzeczne chociażby w zakresie twierdzeń co do obecności H. B. (1) w spotkaniu w lokalu przy ul. (...) bezpośrednio przed wizytą u notariusza, jak i obecności oskarżonego W. C. (1) w trakcie wykonywanych czynności oraz sposobu odczytywania informacji przez sporządzającego akt notarialny, co wyklucza przyznanie im przymiotu wiarygodności i uniemożliwia czynienie na ich podstawie ustaleń faktycznych;

- w zakresie wartości nieruchomości mających stanowić przedmiot przestępstwa przypisanego oskarżonemu, która zgodnie z twierdzeniami pokrzywdzonych miała wynosić co najmniej 178.000,00 zł, w sytuacji gdy zeznania te nie zostały potwierdzone żadnym wiarygodnym dowodem, w szczególności dowodem z opinii biegłego z dziedziny wyceny i szacowania nieruchomości, a ponadto zeznania pokrzywdzonych należy oceniać z wielką dozą ostrożności, w szczególności w kwestii wartości przedmiotowej nieruchomości, gdyż są to osoby bezpośrednio zainteresowane uzyskaniem jak największej sumy tytułem naprawienia szkody, a oceny wartości przedmiotowej nieruchomości winien dokonać wykwalifikowany rzeczoznawca majątkowy będący tym samym biegłym z zakresy wyceny nieruchomości;

(...). uznaniu za wiarygodne

wyjaśnień P. B. (1)

(protokół z dnia(...) r.), w szczególności w zakresie bezpośredniego udziału H. B. (1) we wszelkich działaniach P. B. (1) w zakresie czynności innych niż akt notarialny, w sytuacji, gdy sami pokrzywdzeni wskazują na okoliczność ich wyłącznego kontaktu z P. B. (1) w momencie ustaleń wstępnych dotyczących umowy pożyczki, a wszelkie złożone przez nich zeznania nie wskazują w żadnym elemencie na H. B. (1) jako osobę mogącą wiedzieć o bezprawnych działaniach P. B. (1) oraz w zakresie zamiaru oszukania pokrzywdzonych przez H. B. (1) mimo, że H. B. (1) w momencie uzyskania informacji o spłacie pożyczki przez pokrzywdzonych ustalił z nimi, iż zwróci im prawo własności jednej z działek oraz kwotę 20.000,00 zł (protokół z dnia (...) r.).

co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegających na błędnym przyjęciu, że H. B. (1) działał z zamiarem oszukania pokrzywdzonych, braku ustalenia wartości nieruchomości objętej zarzutem przez biegłego sądowego z zakresu wyceny nieruchomości, nieuwzględnieniu w wysokości szkody aktu notarialnego nr A rep. (...), na mocy którego doszło do powrotnego przeniesienia prawa własności nieruchomości (działki nr (...)), pominięciu okoliczności zwrotu pokrzywdzonym nieterminowo wpłaconej kwoty 20.000,00 zł tytułem zwrotu pożyczki, poniesienia przez pokrzywdzonych szkody w wysokości 178.000,00 zł, stanowiącej wartość działek nr (...) i w konsekwencji zasądzenia obowiązku naprawienia szkody oraz przypisania oskarżonemu odpowiedzialności z art. 304 kk, podczas gdy w zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przypisania oskarżonemu sprawstwa przestępstwa wykorzystania przymusowego położenia pokrzywdzonych, co do którego to położenia oskarżony w ogóle nie posiadał wiedzy ani świadomości, a także zawarcia z nimi umowy, nakładającej na pokrzywdzonych obowiązek świadczenia niewspółmiernego ze świadczeniem wzajemnym co zaś w konsekwencji

doprowadziło do bezzasadnego przyjęcia odpowiedzialności z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 304 kk, albowiem nie sposób w tym przypadku uznać, że doszło do wypełnienia znamion z art. 286 § 1 kk i art. 304 kk.

VII. w zakresie czynu z pkt 19 wyroku dot. G. S. (zarzut (...) aktu oskarżenia)

Na podstawie art. 427 § 2 kpk w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 kpk zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia

obrazę przepisów postępowania tj.:

art. 7 kpk

, poprzez dowolną, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego, polegającą na;

i. uznaniu zeznań

G. S. i D. S.

jako wiarygodnych ze stanem faktycznym, w szczególności w zakresie wartości przedmiotowej nieruchomości, w sytuacji gdy ich zeznania powinny być oceniane z dużą dozą ostrożności ze względu chociażby na fakt, że są to osoby bezpośrednio zainteresowane uzyskaniem jak najwyższej korzyści majątkowej w związku z naprawieniem rzekomo powstałej szkody, czego naturalną konsekwencją jest zawyżanie wartości nieruchomości;

ii. uznaniu za niewiarygodne

wyjaśnień H. B. (1)

wskazujących, iż kupił on przedmiotową nieruchomość od pokrzywdzonego G. S. za kwotę 120.000,00 zł (co potwierdza pokwitowanie otrzymania przez G. S. kwoty 120.000,00 zł za przedmiotową nieruchomość, złożone przez oskarżonego we wniosku dowodowym z dnia (...) r. - w aktach sprawy), a następnie sprzedał on ją za kwotę 150.000,00 zł (protokół z rozprawy z dnia(...).), co nie wskazuje, aby wystąpiły jakiekolwiek bezprawne działania oskarżonego w tym zakresie i nie wskazuje aby cena zapłacona pokrzywdzonemu była niewspółmiernie niska w odniesieniu do kwoty uzyskanej ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości, a w konsekwencji przyjęcie, że działania oskarżonego cechowały się bezprawnością;

(...). uznaniu za wiarygodne

wyjaśnień P. B. (1)

(protokół z rozprawy z dnia (...)r.) mimo, iż wraz z wyjaśnieniami oskarżonego H. B. (1) (protokół z rozprawy dnia(...) r.) oraz zeznaniami świadka G. S. (protokół z rozprawy z dnia (...) r.) nie pokrywają się wzajemnie, przez co nieuzasadnionym jest uznanie za wiarygodne twierdzeń tylko jednej z tych trzech osób oraz niezweryfikowanie wiarygodności twierdzeń dwóch pozostałych;

co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegających na przyjęciu, że wartość nieruchomości należącej do G. S. wynosiła 190.000,00 zł w sytuacji, gdy wartość ta nie została potwierdzona przez żaden wiarygodny dowód, a w szczególności dowód z opinii biegłego sądowego rzeczoznawcy majątkowego, co uniemożliwiało przyjęcie wskazanej kwoty jako wartości przedmiotowej nieruchomości, a ponadto uznania za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego H. B. (1), co do elementu wskazania przez niego innej formy zawartej ze świadkiem G. S. umowy

- zapłaty świadkowi G. S. kwoty 120.000,00 zł za przedmiotową nieruchomość tytułem umowy sprzedaży oraz nie oparciu rozstrzygnięcia na dokumencie pokwitowania z dnia (...) r. złożonego wraz z wnioskiem dowodowym w dniu (...) r. i niezweryfikowania tego dokumentu oraz wyjaśnień oskarżonego co do ich wiarygodności i spójności, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia, iż zachowanie oskarżonego wypełniło znamiona czynu zabronionego określone w art. 286 § 1 kk

VIII. w zakresie czynu z pkt 18 wyroku dot. Z. G. (1) (zarzut (...) aktu oskarżenia)

Na podstawie art. 427 § 2 kpk w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 kpk zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. mającą wpływ na treść wyroku

obrazę przepisów postępowania, tj.:

art. 7 kpk

, poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że:

i. niewiarygodne są

wyjaśnienia H. B. (1)

wskazujące, że cenę przedmiotowej nieruchomości ustalono wraz ze świadkiem Z. G. (1) na kwotę 170.000,00 zł, a kwota ta została wypłacona mu gotówką w dniu podpisania aktu notarialnego (protokół z dnia (...)r. oraz pokwitowanie z dnia(...) r. dołączone do wniosku dowodowego z dnia (...) r.) mimo, iż wszelkie kontakty oraz oferty kwotowe za przedmiotową nieruchomość składał pokrzywdzonemu oskarżony P. B. (1), H. B. (1) - polegając na informacjach przekazywanych mu przez P. B. (1) - jedynie uczestniczył w podpisaniu aktu notarialnego, pozostawał w przekonaniu, iż cenę nieruchomości ustalono na kwotę 170.000,00 zł - jak wskazano w akcie notarialnym z dnia (...) r. (nr rep. (...)

(...)) oraz nie pozostawał w wiedzy co do faktu, że rzekomo miała być zapłacona Z. G. (1) jakakolwiek dodatkowa kwota, gdyż wszelkie oferty świadkowi składał oskarżony P. B. (1), ponadto pokrzywdzony Z. G. (1) podpisał pokwitowanie według którego otrzymał od H. B. (1) kwotę 170.000,00 zł tytułem wykonania ww. umowy sprzedaży;

ii. na pominięcie zasługują

wyjaśnienia D. G. (1)

- protokół z dnia (...) r., w których wskazuje, że to P. B. (1) ustalał wszelkie szczegóły z pokrzywdzonymi i tłumaczył to kolegom, m.in. oskarżonemu H. B. (1), że aby uniknąć kosztów kupcem nieruchomości musi być inna osoba, a oni byli pewni, że B. mówi prawdę i nie pozostawali w wiedzy w jaki sposób P. B. (1) uzyskał nieruchomość, co natomiast wskazuje na fakt, iż ww. wyjaśnienia H. B. (1) stają się wiarygodne pod kątem faktu, że pozostawał on w przekonaniu, że

nieruchomość Z. G. (1) ma być sprzedana mu za kwotę 170.000.00 zł i nie był świadomy odmiennych ustaleń P. B. (1) z pokrzywdzonym;

(...).

zeznania Z. G. (1)

są wiarygodne w zakresie braku rozeznania co do rzeczywistego znaczenia zawieranej umowy sprzedaży nieruchomości, w sytuacji gdy został on poinformowany przed zawarciem umowy o rodzaju umowy, jaką zawierać będzie z oskarżonym H. B. (1) oraz kwoty na jaką umowa sprzedaży ma być podpisana z oskarżonym H. B. (1), co pokrzywdzony wskazał w pierwszym przesłuchaniu w postępowaniu przygotowawczym, jak i również w uznaniu sądu I instancji potwierdził podczas przesłuchania na rozprawie (protokół przesłuchania świadka z dnia(...) r.).

art. 167 kpk w zw. z art. 170 § 1 pkt 2 i 5 kpk

, poprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy H. B. (1) z dnia (...) r. o przesłuchanie w charakterze świadka T. W. i M. W. (3) z uwagi na brak znaczenia zeznań ww. dla przedmiotowej sprawy, w sytuacji gdy przesłuchanie wskazanych świadków na okoliczności wskazane we wniosku dowodowym z dnia (...) r. pozwoliłby na ustalenie, czy zapłacona przez H. B. (1) kwota 170.000,00 zł za nieruchomość należącą do Z. G. (1) faktycznie odbierała od ówczesnych cen rynkowych, albowiem T. i M. W. (3) w podobnym czasie zakupili od pokrzywdzonego inną nieruchomość, wyodrębnioną z tej samej nieruchomości, co działka zakupiona przez oskarżonego;

co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegających na przyjęciu, że H. B. (1) pozostawał w świadomości, że P. B. (1) umówił się ze świadkiem Z. G. (1) na inną kwotę, niż wskazana została w akcie notarialnym z dnia (...) r. (rep. (...)

(...)) w sytuacji gdy to P. B. (1) dokonywał wszelkich ustaleń z pokrzywdzonym, a oskarżony H. B. (1) był przekonany, że ma kupić nieruchomość G. za kwotę 170.000,00 zł (protokół z rozprawy z dnia (...) r.), a ponadto przyjęciu, że wartość nieruchomości należącej do Z. G. (1) wynosiła 1.500.000,00 zł w sytuacji, gdy wartość ta nie została potwierdzona przez żaden wiarygodny dowód, a w szczególności dowód z opinii biegłego sądowego rzeczoznawcy majątkowego, a nadto w aktach sprawy znajduje się materiał dowodowy dotyczący zakupu nieruchomości przez T. i M. W. (3) wskazujący realną wartość nieruchomości należących do Z. G. (1), co uniemożliwiało przyjęcie wskazanej kwoty jako wartości przedmiotowej nieruchomości, a w konsekwencji doprowadziło do

bezzasadnego przyjęcia w kwalifikacji prawnej czynu art. 294 § 1 kk, albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o mieniu wielkiej wartości, którego dotyczyć miał czyn zarzucany oskarżonemu;

W zakresie wykazania prawidłowej wartości przedmiotowej nieruchomości Z. G. (1) do wniosków dowodowych niniejszej apelacji zostały dołączone operaty szacunkowe z dnia(...) r. (sporządzony przez P. R. (2)) oraz operat z dnia(...) r. (sporządzony przez mgr. inż. E. B. (1)) wskazujące, iż wartość tej nieruchomości oscyluje w granicach 350.000,00 zł, co przy uwzględnieniu zapłaconej przez H. B. (1) kwoty 170.000 zł dowodzi bezpodstawności przyjęcia kwalifikacji prawnej czynu z art. 294 § 1 kk. dot. mienia znacznej wartości.

IX. w zakresie czynu z pkt 18 wyroku dot. R. i I. K. (1) (zarzut (...) aktu oskarżenia)

Na podstawie art. 427 § 2 kpk w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 kpk zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. mającą wpływ na treść wyroku

obrazę przepisów postępowania, tj.:

a. art. 7 kpk, poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że:

i. niewiarygodne są

wyjaśnienia oskarżonego H. B. (1)

w zakresie:

- ceny sprzedaży nieruchomości R. i I. K. (1) położonej w M., przekazania w dniu (...) r. kwoty 250.000,00 zł pokrzywdzonemu R. K. (1) tytułem wykonania notarialnej umowy sprzedaży przedmiotowej nieruchomości (co znajduje potwierdzenie w pokwitowaniu podpisanym przez pokrzywdzonego z dnia (...) r. dołączonym do wniosku dowodowego z dnia (...) r.);

- faktu ustalenia przez strony umowy ceny nieruchomości na kwotę 250.000,00 zł w sytuacji, gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym z zeznań pokrzywdzonego wynika, że R. K. (1) w momencie podpisania aktu notarialnego w dniu (...) r. (rep.(...)) był świadom rodzaju i znaczenia podejmowanej czynności prawnej, tj. zawarcia z oskarżonym umowy sprzedaży nieruchomości, co potwierdza także pokwitowanie odbioru zeny sprzedaży w wys. 250.000,00 zł;

- spłaty przez H. B. (1) zadłużeń hipotecznych na przedmiotowych nieruchomościach ujawnionych w akcie notarialnym sprzedaży rep. nr(...) (protokół z rozprawy z dnia (...)r.) mimo, iż Sąd nie zobowiązał go do przedłożenia pokwitowań z banku dot. spłaty hipoteki R. K. (1), co znacznie wpływałoby na wysokość poniesionej szkody, a nie wykluczało w tym zakresie podjęcia przez sąd inicjatywy w trybie art. 167 kpk;

- faktu, iż część sprzedanych mu przez R. K. (1) nieruchomości de facto należało do Skarbu Państwa, co prowadziłoby do ustalenia, iż pokrzywdzony R. K. (1) rozporządził umową sprzedaży nie swoim mieniem i na podstawie tego uzyskał bezprawnie korzyść majątkową kosztem oskarżonego H. B. (1), który uiścił mu kwotę 250.000,00 zł tytułem umowy sprzedaży (protokół z dnia (...)r.);

ii. wiarygodne są

zeznania pokrzywdzonego R. K. (1) i świadek I. K. (1) w zakresie twierdzeń, że R. K. (1) otrzymał od H. B. (1) pożyczkę w wysokości 40.000,00 zł (protokół z dnia (...) r.) mimo, że był świadom rodzaju i znaczenia podejmowanej z oskarżonym H. B. (1) czynności prawnej - umowy sprzedaży, w wykonaniu której otrzymał kwotę 250.000,00 zł, co pokwitował własnoręcznym podpisem (pokwitowanie z dnia (...) r.), a ponadto faktu, że wszelkie sprzedane oskarżonemu H. B. (1) nieruchomości były jego własnością, mimo iż wyszło na jaw, że część z nich stanowiła własność Skarbu Państwa, przez co bezprawnie uzyskał z tej umowy korzyść majątkową, a w szczególności w zakresie wartości przedmiotowej nieruchomości, w sytuacji gdy jego zeznania powinny być oceniane z dużą dozą ostrożności ze względu chociażby na fakt, że jest to osoba bezpośrednio zainteresowana uzyskaniem jak najwyższej korzyści majątkowej w związku z naprawieniem rzekomo powstałej szkody, czego naturalną konsekwencją jest zawyżanie wartości nieruchomości; wiarygodne są wyjaśnienia oskarżonego P. B. (1) w zakresie twierdzeń, iż została udzielona pokrzywdzonemu pożyczka w wysokości 40.000 zł mimo, iż nie daje temu wiary żaden podpisany przez pokrzywdzonego R. K. (1) dokument ani akt notarialny, a ponadto R. K. (1) przyznał, że zdawał sobie sprawę z rodzaju i znaczenia podejmowanej czynności prawnej sprzedaży swoich nieruchomości za kwotę 250.000,00 zł (co potwierdził w zeznaniach z dnia (...) r.) i podpisał na ten fakt stosowne pokwitowanie (ww.).

co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznychprzyjętych za podstawę orzeczenia, polegających na przyjęciu, że wartość nieruchomości należącej do I. i R. K. (1) wynosiła 478.000,00 zł w sytuacji, gdy wartość ta nie została potwierdzona przez żaden wiarygodny dowód, a w szczególności dowód z opinii biegłego sądowego rzeczoznawcy majątkowego, a ponadto polegającego na nieuwzględnieniu przez Sąd wiarygodnych dokumentów (w postaci pokwitowania z dnia (...) r.) oraz ww. wyjaśnień oskarżonego H. B. (1) i ww. zeznań pokrzywdzonego R. K. (1), a

w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego przyjęcia w kwalifikacji prawnej czynu art. 294 § 1 kk, albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o mieniu znacznej wartości, którego dotyczyć miał czyn zarzucany oskarżonemu.

X. w zakresie czynu z pkt 18 wyroku dot. K. D. (1) i K. D. (2) (zarzut CIV / nr 104 aktu oskarżenia)

Na podstawie art. 427 § 2 kpk w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 kpk zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. mającą wpływ na treść wyroku

obrazę przepisów postępowania, tj.:

art. 7 kpk

, poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że:

i. niewiarygodne są

wyjaśnienia oskarżonego H. B. (1)

w zakresie, iż:

- kupił on nieruchomość pokrzywdzonych K. i K. D. (2) za kwotę 200.000,00 zł (protokół z rozprawy z dnia (...)r.), na co posiada stosowne pokwitowanie podpisane przez K. D. (2) potwierdzające, iż otrzymał on kwotę 200.000,00 zł od H. B. (1) tytułem zapłaty za przedmiotową nieruchomość (pokwitowanie załączone zostało do wniosku dowodowego z dnia (...) r.), a w akcie notarialnym umowy sprzedaży widnieje kwota 50.000,00 zł, gdyż spowodowane było to chęcią minimalizacji kosztów podatkowych i notarialnych (protokół z dnia (...)r.);

- oskarżony H. B. (1) pozostawał w niewiedzy co do faktu, na jaką formę zawarcia umowy umówił się z pokrzywdzonymi P. B. (1):

„W lombardzie obecni byli P. B. (1) i P. R. (1), którzy zgodzili się na udzielenie pożyczki pod zastaw nieruchomości." (vide: s. 404 uzasadnienia zaskarżanego wyroku, źródło: zeznania pokrzywdzonych), gdyż nie brał udziału w przedstawianiu im oferty, a ponadto w wyjaśnieniach dotyczących tej kwestii wyraźnie wskazał, że P. B. (1) poinformował go o możliwości kupna przedmiotowej nieruchomości, co znajduje potwierdzenie w formie zawarcia umowy, jaką H. B. (1) podpisał z pokrzywdzonymi w postaci aktu notarialnego (rep. nr (...));

ii. wiarygodne są

zeznań pokrzywdzonych K. i K. D. (2) oraz świadka D. D. (1)

w zakresie, iż:

- pokrzywdzeni pozostawali w niewiedzy co do faktu jaką umowę zawarli z H. B. (1) (protokół (...)r.), podczas gdy w złożonych zeznaniach K. D. (2) wyraźnie wskazał, że wiedzieli wraz z żoną, iż jest to umowa sprzedaży, i mimo to ją podpisali (protokół z dnia (...) r.);

- H. B. (1) oszukał K. i K. D. (2) w związku z podpisaniem umowy sprzedaży nieruchomości, gdyż miała to być rzekomo jedynie umowa pożyczki, jednak zarówno pokrzywdzeni, jak i H. B. (1) spójnie podnosili, że na podpisaniu umowy sprzedaży spotkali się po raz pierwszy (protokół z rozprawy z dnia (...) r. oraz protokół zeznań pokrzywdzonego z dnia (...)r.), co wyraźnie wskazuje na fakt, że rzekomo udzielona pokrzywdzonym umowa pożyczki dotyczyła tylko i wyłącznie osoby P. B. (1), a H. B. (1) pozostawał w niewiedzy co do ustaleń pomiędzy pokrzywdzonymi a P. B. (1) w zakresie formy zawieranej z nimi umowy przez P. B. (1) i jej warunków;

(...). wiarygodne są wyjaśnienia P. B. (1) (protokół z rozprawy z dnia (...)r.) oraz wyjaśnienia P. R. (1) w zakresie twierdzeń, iż została udzielona pokrzywdzonym pożyczka w wysokości 10.000 zł z inicjatywy H. B. (1), mimo, iż podpisali oni umowę pożyczki jedynie z P. B. (1), a nie z H. B. (1), a nadto pokrzywdzony przyznał, że zdawał sobie sprawę z rodzaju i znaczenia podejmowanej czynności prawnej sprzedaży swoich nieruchomości za kwotę 50.000,00 zł (co potwierdził w zeznaniach z dnia (...) r.), następnie spójnie z wyjaśnieniami H. B. (1) (protokół z dnia (...) r.) podpisał ww. pokwitowanie na otrzymanie kwoty 200.000,00 zł tytułem wykonania umowy sprzedaży od H. B. (1),

co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegających na przyjęciu stanu świadomości pokrzywdzonych co do składanego oświadczenia woli, braku ich wiedzy i rozeznania do treści zawieranej umowy i wynikających z niej skutków prawnych, a w konsekwencji przypisania H. B. (1) sprawstwa w zakresie zarzuconego czynu i błędnego ustalenia wysokości poniesionej przez pokrzywdzonych szkody, co doprowadziło do

bezzasadnego przyjęcia w kwalifikacji prawnej czynu art. 294 § 1 k.k., polegającego na wskazaniu, że wartość nieruchomości należącej do K. i K. D. (2) wynosiła 365.000,00 zł w sytuacji, gdy wartość ta nie została potwierdzona przez żaden wiarygodny dowód, a w szczególności dowód z opinii biegłego sądowego rzeczoznawcy majątkowego, albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o mieniu znacznej wartości, którego dotyczyć miał czyn zarzucany oskarżonemu;

XI. w zakresie czynu z pkt 18 wyroku dot. M. M. (2) (zarzut (...) aktu oskarżenia)

Na podstawie art. 427 § 2 kpk w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 kpk zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. mającą wpływ na treść wyroku obrazę przepisów postępowania, tj.:

art. 7 kpk

, poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że:

i. niewiarygodne są

wyjaśnienia oskarżonego H. B. (1)

w zakresie:

- w jakim wskazał, że nie zna pokrzywdzonej M. M. (2) oraz nie miał nic wspólnego z nabyciem nieruchomości należącej do ww. przez K. K. (1) działającego wspólnie z P. B. (1), co znajduje potwierdzenie w zeznaniach złożonych przez pokrzywdzoną, jak i również w zeznaniach świadka E. M. (1);

ii. niewiarygodne są zeznania pokrzywdzonej

M. M. (2)

w zakresie:

- w jakim wskazała, że została oszukana przez K. K. (1) i P. B. (1) na kwotę 150 tys. zł. poprzez dobrowolne zawarcie umowy w formie aktu notarialnego i ustalenie wartości sprzedawanej nieruchomości na kwotę 200 tys. zł.;

(...). wiarygodne są

wyjaśnienia oskarżonego P. B. (1)

w zakresie twierdzeń, iż H. B. (1) swoim działaniem za pośrednictwem jego osoby i K. K. (1) oszukał M. M. (2) nie płacąc za nieruchomość w K., podczas gdy z okoliczności niniejszej sprawy i zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż H. B. (1) nie miał nic wspólnego z przestępczym procederem P. B. (1) i K. K. (1), co wynika ponadto z zeznań samej pokrzywdzonej, jak i jej męża -świadka E. M. (1);

iv. niewiarygodne są wyjaśnienia oskarżonego

K. K. (1)

w zakresie w którym wskazał, że nie wie nic na temat uczestnictwa H. B. (1) przy transakcji związanej z nabyciem przez niego nieruchomości od pokrzywdzonej M. M. (2), co koresponduje z wyjaśnieniami H. B. (1) w tym zakresie, a ponadto znajduje potwierdzenie w zeznaniach samej pokrzywdzonej,

co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegających na przyjęciu, że H. B. (1) doprowadził M. M. (2) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 570.000,00 zł w sytuacji, gdy ww. nie miał nic wspólnego z transakcją zawartą przez pokrzywdzoną z K. K. (1) działającym wspólnie z P. B. (1), co znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, ponadto strony umowy wspólnie ustaliły wartość nieruchomości na kwotę 200 tys. zł., a M. M. (2) otrzymała kwotę 50 tys. zł, ponadto wartość nieruchomości przyjęta przez Sąd I instancji nie została potwierdzona przez żaden wiarygodny dowód, a w szczególności dowód z opinii biegłego sądowego rzeczoznawcy majątkowego, co w konsekwencji doprowadziło do

bezzasadnego przyjęcia sprawstwa z art. 286 § 1 k.k. oraz kwalifikacji prawnej czynu z art. 294 § 1 kk, albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o popełnieniu przez oskarżonego zarzucanego mu czynu, a ponadto o mieniu znacznej wartości, którego dotyczyć miał czyn zarzucany oskarżonemu;

XII. w zakresie czynu z pkt 18 wyroku dot. G. N. (poprzednie nazwisko K.), B. K. i R. K. (2) (zarzut (...)aktu oskarżenia)

Na podstawie art. 427 § 2 kpk w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 kpk zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. mającą wpływ na treść wyroku

obrazę przepisów postępowania, tj.:

art. 7 kpk

, poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że:

i. niewiarygodne są

wyjaśnienia oskarżonego H. B. (1)

w zakresie:

- faktu, iż zawarł on z pokrzywdzonymi umowę przedwstępną sprzedaży przedmiotowej nieruchomości, której cenę ustalono na kwotę 100.000,00 zł, H. B. (1) wpłacił pokrzywdzonym tytułem zadatku kwotę 20.000,00 zł, a następnie (zgodnie z oświadczeniem z dnia 3 stycznia 2007 r. dołączonym do wniosku dowodowego z dnia (...) r.) wypłacił resztę kwoty, tj. 80.000,00 zł pokrzywdzonemu R. K. (2) (co oskarżony wyjaśnił na rozprawie w dniu (...) r.), a co zostało potwierdzone własnoręcznym podpisem pokrzywdzonych - zarówno na akcie notarialnym z dnia (...) r. (rep. nr (...)), jak i również na ww. oświadczeniu o odbiorze kwoty 80.000,00 zł z dnia (...) r.;

- faktu, że pokrzywdzeni R. i B. K. działali z zamiarem sprzedaży przedmiotowej nieruchomości z uwagi na ciężką sytuację finansową i zdrowotną, a ponadto pozostawali w świadomości co do faktu, że zawierają z oskarżonym umowę sprzedaży nieruchomości oraz działali w celu wprowadzenia w błąd oskarżonego H. B. (1) co do stanu KW przedmiotowej nieruchomości, gdyż w księdze wieczystej widniał jeszcze jeden właściciel nieruchomości, o czym pokrzywdzeni nie poinformowali H. B. (1), gdyż wiedzieli, że prawdopodobnie utrudni to sprzedaż nieruchomości z uwagi na jej skomplikowany stan prawny;

- bezpośredniego zamiaru H. B. (1) zawarcia z pokrzywdzonymi umowy sprzedaży ich nieruchomości, co znajduje potwierdzenie w zeznaniach pokrzywdzonych wskazujących na fakt, iż pozostawali oni przed podpisaniem aktu notarialnego w świadomości formy oraz wagi wyrażonego w nim oświadczenia woli, na co wskazują zeznania świadka R. K. (2), tym samym wyrazili zgodę na uzgodnione z H. B. (1) warunki zawarte w akcie notarialnym, godząc się na nie, a ponadto w dokumentach w postaci wpłat gotówkowych (potwierdzenie wpłaty gotówkowej z dnia (...) r. tytułem zakupu nieruchomości w P. przy ul. (...) na kwotę 3.500,00 zł - w aktach sprawy);

ii. wiarygodne są

zeznania pokrzywdzonej G. N.

dotyczące ustaleń między H. B. (1) a jej synami oraz formy zawartej przez nich umowy mimo, iż nie uczestniczyła bezpośrednio w negocjacjach, rozmowach jak i podpisaniu umowy przed notariuszem z uwagi na fakt, iż udzieliła jednemu z synów pełnomocnictwa, przez to jej zeznania opierają się jedynie na przypuszczeniach oraz wersji zdarzeń przedstawionej jej przez synów (protokół z dnia (...) r.), których twierdzeń również nie należy uznawać za wiarygodne z uwagi na fakt, iż są oni zainteresowani uzyskaniem jak najwyższej kwoty ewentualnego odszkodowania z uwagi na konsekwencje ich nierozważnych działań;

(...). uznania za wiarygodne

zeznań B. i R. K. (2) w zakresie braku wiedzy co do rzeczywistego znaczenia zawieranej umowy sprzedaży nieruchomości, w sytuacji gdy zostali oni poinformowani przed jej zawarciem o rodzaju tej umowy, jaką zawierać będzie z oskarżonym H. B. (1) oraz kwoty na jaką umowa sprzedaży ma być podpisana z oskarżonym H. B. (1), co pokrzywdzeni wskazali w zeznaniach z postępowania przygotowawczego (protokoły z dnia (...) r.) oraz w zakresie podważenia dokumentów podpisanych przez nich własnoręcznym podpisem - zarówno aktu notarialnego z dnia (...) r. oraz pokwitowania z dnia (...) r.,

co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegających na błędnym przyjęciu stanu świadomości pokrzywdzonych co do składanego oświadczenia woli, braku ich wiedzy i rozeznania do treści zawieranej umowy i wynikających z niej skutków prawnych, a w konsekwencji przypisania H. B. (1) sprawstwa w zakresie zarzuconego czynu i błędnego ustalenia wysokości poniesionej przez pokrzywdzonych szkody, a ponadto na błędnej analizie przez Sąd wiarygodnych dokumentów (w postaci pokwitowania zapłaty kwoty 80.000,00 zł z dnia (...) r.) oraz ww. wyjaśnień oskarżonego H. B. (1) i ww. oświadczeń woli wyrażonych na piśmie przez pokrzywdzonych, a

w konsekwencji doprowadziło to do bezzasadnego przyjęcia w kwalifikacji prawnej czynu art. 294 § 1 kk

, polegającej na przyjęciu, że wartość nieruchomości należącej do G. N. oraz R. i B. K. wynosiła 430.000,00 zł w sytuacji, gdy wartość ta nie została potwierdzona przez żaden wiarygodny dowód, a w szczególności dowód z opinii biegłego sądowego rzeczoznawcy majątkowego, albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o mieniu znacznej wartości, którego dotyczyć miał czyn zarzucany oskarżonemu;

XIII. w zakresie czynu z pkt 19 wyroku dot. T. P. (2) i A. P. (1) (zarzut (...) aktu oskarżenia)

Na podstawie art. 427 § 2 kpk w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 kpk zaskarżonemu wyrokowi zarzucił;

1. mającą wpływ na treść wyroku

obrazę przepisów postępowania, tj.:

art. 7 kpk

, poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że:

i. niewiarygodne są

wyjaśnienia oskarżonego H. B. (1)

w zakresie:

- ceny przedmiotowej nieruchomości, którą ustalono wraz z T. i A. P. (1) na kwotę 30.000,00 zł, a kwota ta została wypłacona im gotówką w dniu podpisania aktu notarialnego, tj. (...) r. (akt notarialny rep. nr (...)

(...)) (protokół z wyjaśnień H. B. (1) z dnia (...) r.), dlatego też pokrzywdzeni podpisali pokwitowanie odbioru kwoty 30.000 zł w dniu(...) r. (dołączone do wniosku dowodowego z dnia (...) r.);

- faktu, że wszelkie kontakty oraz oferty kwotowe za przedmiotową nieruchomość składał świadkowi oskarżony P. B. (1), a H. B. (1) jedynie uczestniczył w podpisaniu aktu notarialnego, pozostawał w przekonaniu, iż cenę nieruchomości ustalono na kwotę 30.000,00 zł - jak wskazano w akcie notarialnym z dnia (...) r. oraz nie pozostawał w wiedzy co do faktu, że rzekomo miała być udzielona pokrzywdzonym jakakolwiek pożyczka, gdyż wszelkie oferty składał im ww. P. B. (1), a ponadto pokrzywdzony A. P. (1) własnoręcznie podpisał pokwitowanie wedle którego otrzymał od H. B. (1) kwotę 30.000,00 zł tytułem wykonania ww. umowy sprzedaży niezwłocznie po podpisaniu aktu notarialnego;

- faktu spłaty przez H. B. (1) hipoteki ustanowionej na przedmiotowej nieruchomości (co znajduje potwierdzenie w wyjaśnieniach złożonych na rozprawie w dniu (...) r.), co nawet przy kontrfaktycznym założeniu, poniesienia przez pokrzywdzonych szkody z winy oskarżonego, winno rzutować na jej wysokość ustaloną w zaskarżonym wyroku (tj. pomniejszenie wysokości szkody o wartość obciążenia hipotecznego);

ii. wiarygodne są zeznania pokrzywdzonych

A. i T. P. (2)

oraz wyjaśnienia P. B. (1) w zakresie:

- braku wiedzy pokrzywdzonych co do rzeczywistego znaczenia zawieranej z oskarżonym H. B. (1) umowy sprzedaży nieruchomości, w sytuacji gdy zostali oni poinformowani przed zawarciem umowy o rodzaju umowy, jaką zawierać będą z oskarżonym H. B. (1) oraz kwoty na jaką umowa sprzedaży ma być podpisana z oskarżonym H. B. (1), co potwierdza fakt, iż pozostawali oni w świadomości formy oraz wagi wyrażonego w nim oświadczenia woli, co pokrzywdzeni wskazali w zeznaniach złożonych w postępowaniu przygotowawczym (protokoły z dnia (...) r.);

- rzeczywistej kwoty przekazanej pokrzywdzonym przez H. B. (1) tytułem umowy sprzedaży przedmiotowej nieruchomości mimo, iż oskarżony przedłożył stosowne pokwitowanie na fakt wykazania zapłaty pokrzywdzonym kwoty 30.000,00 zł (oświadczenie z dnia (...) r.); co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegających na błędnym przyjęciu stanu świadomości pokrzywdzonych co do składanego oświadczenia woli, braku ich wiedzy i rozeznania do treści zawieranej umowy i wynikających z niej skutków prawnych, nieuwzględnienia okoliczności spłaty hipoteki obciążającej nieruchomość na wysokość rzekomo poniesionej szkody a w konsekwencji bezzasadnego przypisania H. B. (1) sprawstwa z art. 286 § 1 kk w zakresie zarzuconego czynu, albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić, że zachowanie oskarżonego wypełniło znamiona zarzucanego mu przestępstwa;

XIV. w zakresie czynu z pkt 18 wyroku dot. R. B. (1) (zarzut (...) aktu oskarżenia)

Na podstawie art. 427 § 2 kpk w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 kpk zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. mającą wpływ na treść wyroku

obrazę przepisów postępowania, tj.:

a. art. 7 k.p.k., poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że:

i. niewiarygodne są

wyjaśnienia oskarżonego H. B. (1)

w zakresie:

- przekazania łącznie kwoty w wysokości 100.000,00 zł R. B. (1) tytułem zapłaty za zakup nieruchomości położonej w M. oraz spłaty zaległości podatkowych R. B. (1) w wysokości 29.069,00 zł (co znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym);

- strony umowy wspólnie ustaliły wartość udziału w wysokości 1/2 nieruchomości na kwotę 100.000,00 zł;

ii. wiarygodne są

zeznania pokrzywdzonej R. B. (2)

w zakresie:

- w jakim wskazała, że została oszukana przez H. B. (1) i nie otrzymała od niego kwoty 70.000,00 zł tytułem zapłaty za nieruchomość w M. pomimo, iż spór pomiędzy stronami o zapłatę ww. kwoty został prawomocnie rozstrzygnięty w postępowaniu przed Sądem Rejonowym Poznań Grunwald i J. w P. (sygn. akt (...)), który ustalił, że oskarżony zapłacił całość kwoty wynikającej z zawartego aktu notarialnego, a ponadto R. B. (1) otrzymała ww. kwotę od oskarżonego co pokwitowała własnoręcznym podpisem na pokwitowaniu odbioru gotówki, a czemu konsekwentnie zaprzeczała podczas składanych zeznań w postępowaniu prowadzonym przed Sądem I instancji.

W zakresie potwierdzenia powyższych okoliczności, do wniosków dowodowych niniejszej apelacji dołączony został wyrok Sądu Rejonowego G. i J. z dnia(...) r. (sygn. akt (...) wraz z uzasadnieniem oraz opinia biegłego z dziedziny grafologu wydana w tejże sprawie. Opinia biegłego grafologa, oparta na szczegółowym materiale porównawczym potwierdza natomiast, że to R. B. (1) podpisała się własnoręcznie na oświadczeniu z dnia (...) r. o przyjęciu kwoty 100.000,00 zł tytułem ceny z umowy sprzedaży. Pokrzywdzona potwierdziła natomiast, iż otrzymała ww. kwotę, kwestionowała jedynie wiarygodność swego podpisu, który jednak uznany został przez biegłego grafologa jako własnoręczny podpis pokrzywdzonej. Takie okoliczności ujawnione we wcześniejszym postępowaniu winny być z urzędu znane Sądowi I instancji, których ten jednak nie zbadał, a tym bardziej nie uwzględnił w momencie orzekania. Bezsprzecznie wskazane okoliczności dowodzą również bezpodstawności uznania, iż wypełniły się znamiona czynu zabronionego z art. 286 § 1 kk z uwagi na potwierdzenie wiarygodności pokwitowania R. B. (1) odbioru kwoty będącej ceną sprzedaży nieruchomości oraz ze względu na fakt, iż strony umówiły się na sprzedaż za wskazaną kwotę.

(...). wiarygodne są

wyjaśnienia oskarżonego P. B. (1)

w zakresie twierdzeń, iż H. B. (1) oszukał R. B. (1) nie płacąc za nieruchomość w M.,

co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegających na przyjęciu, że H. B. (1) doprowadził R. B. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 370.000,00 zł w sytuacji, gdy strony umowy wspólnie ustaliły wartość nieruchomości na kwotę 100 000 zł., a R. B. (1) kwotę wynikającą z umowy zawartej w formie aktu notarialnego otrzymała w całości. W treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji uznał zeznania pokrzywdzonej za wiarygodne, przy jednoczesnym uwzględnieniu ich wyłącznie w zakresie obciążającym oskarżonego H. B. (1) przy pominięciu okoliczności korzystnych. Sąd I instancji wskazał, że

„Wspólnie z właścicielką drugiego udziału postanowiła dokonać sprzedaży nieruchomości H. B. (1). Każdy z udziałów sprzedawany był oddzielnie. Cena sprzedaży udziału R. B. (1) ustalona została na kwotę 100.000 zł." (str. 427). Powyższy fragment uzasadnienia jednoznacznie potwierdza, iż pokrzywdzona w ramach swobody umów samodzielnie bez jakiegokolwiek nacisku innych osób ustaliła wartość swojego udziału w wysokości 100 tys. zł. Kwestią sporną pomiędzy pokrzywdzoną, a oskarżonym H. B. (1) stanowiła okoliczność zapłaty 70.000,00 zł. W związku z powyższym całkowicie niezrozumiałe i oderwane od realiów oraz okoliczności zgromadzonych w toku niniejszego postępowania stanowi uznanie przez Sąd I instancji, iż oskarżony H. B. (1) doprowadził pokrzywdzoną do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 370.000,00 zł. Wartość nieruchomości przyjęta przez Sąd I instancji nie została potwierdzona przez żaden wiarygodny dowód, oszacowana została bez uwzględnienia prowadzonego postępowania w przedmiocie samowoli budowlanej na tejże nieruchomości, a w szczególności nie została potwierdzona przez dowód z opinii biegłego sądowego rzeczoznawcy majątkowego, co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego przyjęcia w kwalifikacji prawnej czynu art. 294 § 1 k.k., albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o mieniu znacznej wartości, którego dotyczyć miał czyn zarzucany oskarżonemu.

XV. w zakresie czynu z pkt 18 wyroku dot. T. P. (1) (zarzut (...) aktu oskarżenia)

Na podstawie art. 427 § 2 kpk w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 kpk zaskarżonemu wyrokowi zarzucam:

1. mającą wpływ na treść wyroku

obrazę przepisów postępowania, tj.:

a. art.

7 kpk

, poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że:

i. niewiarygodne są

wyjaśnienia H. B. (1)

w zakresie:

- faktu, iż oskarżony nie posiadał wiedzy co do faktu, iż pokrzywdzona T. P. (1) miała zamiar zawrzeć umowę pożyczki, gdyż wszelkie ustalenia dotyczące zakresu oraz rodzaju przedmiotowej umowy odbywały się pomiędzy pokrzywdzoną a oskarżonym P. B. (1), H. B. (1) przekonany był co do tego, iż pokrzywdzona stawiła się u notariusza z zamiarem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości (wyjaśnienia oskarżonego złożone na rozprawie w dniu (...) r., akt notarialny z dnia (...) r. rep. nr (...)), a rzekoma umowa pożyczki zawarta została bez wiedzy H. B. (1) z P. B. (1), na konto którego pokrzywdzona spłacała raty wynikające z umowy pożyczki, a H. B. (1) pokrzywdzona spotkała dopiero przy zawarciu umowy przedwstępnej w dniu(...) r. (protokół z przesłuchania T. P. (1) z dnia (...) r.);

- faktu, iż po powzięciu wiadomości o zamiarze T. P. (1) co do zawarcia umowy pożyczki zamiast umowy sprzedaży H. B. (1) odstąpił od zawarcia umowy ostatecznej z T. P. (1) (protokół z dnia (...) r.) - to P. B. (1) przestawił mu ofertę sprzedaży nieruchomości pokrzywdzonej, jednak po uzyskaniu informacji o innym zamiarze pokrzywdzonej dobrowolnie odstąpił od jej wykonania;

ii. wiarygodne są

zeznania pokrzywdzonej T. P. (1)

w zakresie:

- otrzymania od oskarżonych pożyczki w wysokości 6.000,00 zł pod zastaw nieruchomości w G. mimo, iż wszelkie ustalenia dotyczące tej pożyczki pokrzywdzona prowadziła z P. B. (1), który też przedłożył jej do podpisu umowę pożyczki z dnia (...)r., oraz na jego konto spłacała raty a H. B. (1) był przekonany o jej zamiarze zawarcia umowy sprzedaży (protokół z rozprawy z dnia (...) r.);

- stwierdzenia, iż została ona namówiona przez H. B. (1) do zawarcia przedwstępnej umowy sprzedaży nieruchomości w dniu (...) r. mimo, iż wcześniej zeznała, że to z P. B. (1) ustalała wszelkie szczegóły transakcji, a H. B. (1) stawił się jedynie w miejscu podpisania aktu notarialnego (protokół z przesłuchania świadka dnia (...) r., protokół z rozprawy - wyjaśnienia H. B. (1) z dnia (...)r.);

(...). wiarygodne są

wyjaśnienia P. B. (1)

(protokół z dnia (...) r.) w zakresie zastawienia nieruchomości przez pokrzywdzoną na kwotę 6.000,00 zł w przypadku, gdy oskarżony H. B. (1) wskazuje, że P. B. (1) przedstawił mu ofertę sprzedaży nieruchomości pokrzywdzonej, to on ustalał z nią szczegóły, a ponadto wprowadził w błąd co do treści i formy zawieranej umowy, zawarł z pokrzywdzoną umowę pożyczki a następnie otrzymywał regularne przelewy na konto tytułem jej spłaty, a H. B. (1) jedynie stawił się na miejsce jej podpisania nie mając wiedzy o wcześniejszych ustaleniach pomiędzy pokrzywdzoną a P. B. (1) (protokół z dnia (...) r.),

co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegających na błędnym przyjęciu stanu świadomości oskarżonego co do zamiaru oszukania pokrzywdzonej i jego wiedzy co formy umowy jaką chciała ona zawrzeć, przyjęciu świadomości oskarżonego i rozeznania co do wstępnych ustaleń pomiędzy pokrzywdzoną a P. B. (1), kwestii odstąpienia H. B. (1) od zawarcia umowy ostatecznej z pokrzywdzoną, braku ustalenia wartości nieruchomości objętej zarzutem, a co w konsekwencji doprowadziło

do bezzasadnego przyjęcia w kwalifikacji prawnej czynu art. 294 § 1 kk, albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o mieniu znacznej wartości, którego dotyczyć miał czyn zarzucany oskarżonemu;

XVI. w zakresie czynu z pkt 18 wyroku dot. A. N. i B. N. (zarzut (...) aktu oskarżenia)

Na podstawie art. 427 § 2 kpk w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 kpk zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. mającą wpływ na treść wyroku

obrazę przepisów postępowania, tj.:

art. 7 kpk

, poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że:

i. niewiarygodne są

wyjaśnienia H. B. (1)

w zakresie:

- iż kupił on przedmiotową nieruchomość przy udziale pośrednika nieruchomości, gdyż nieruchomość była przedmiotem sprzedaży biura nieruchomości, nie pozostając przy tym w wiedzy co do faktu rzeczywistych ustaleń pośrednika co do umówionej z pokrzywdzonymi treści i rodzaju umowy, którą mieliby zawrzeć,

- twierdzeń co do okoliczności, iż działał w zamiarze zawarcia umowy sprzedaży przedmiotowej nieruchomości, na co wskazuje akt notarialny przedwstępnej umowy sprzedaży z dnia (...) r, (rep. nr (...)) zawarty z pokrzywdzonymi oraz udzielone przez nich pełnomocnictwo w zakresie umocowania H. B. (1) do zawarcia umowy ostatecznej,

- faktu, iż P. B. (1) nie uczestniczył zarówno w ustaleniach przed zawarciem umowy, jak i w samym zawarciu umowy, przez co nie ma wiedzy co do rzeczywistych faktów w tej sprawie, a jego wyjaśnienia w tym zakresie są jedynie przedmiotem pomówień skierowanych na osobę H. B. (1) (protokół z dnia (...) r.);

ii. wiarygodne są

zeznania pokrzywdzonych A. i B. N. w zakresie, iż pozostawali oni w zamiarze zawarcia umowy pożyczki pod zastaw nieruchomości (protokoły z dnia (...) r.), a w rzeczywistości podpisali własnoręcznym podpisem akt notarialny przedwstępnej umowy sprzedaży nieruchomości, a ponadto udzielili umocowania oskarżonemu H. B. (1) do zawarcia umowy ostatecznej oraz wskazali, że w zawarciu tejże umowy uczestniczył pośrednik - W. C. (2), co znajduje potwierdzenie w wyjaśnieniach H. B. (1) z dnia (...) r., a ponadto A. N. oświadczył przed organem kontroli skarbowej, że sprzedał działki będące przedmiotem zarzutu oraz potwierdził otrzymanie kwot wskazanych w aktach notarialnych, czego jednak Sąd nie wziął pod uwagę w momencie ustalania stanu faktycznego, a co wskazuje, iż wiarygodne są ww. wyjaśnienia oskarżonego H. B. (1), zaś są zeznania pokrzywdzonych, uznane przez Sąd I instancji w całości za wiarygodne, a które potwierdzają spłatę przez H. B. (1) długów obciążających przedmiotową nieruchomość (protokół z przesłuchania A. N. z dnia (...) r.), o czym posiadał wiedzę P. B. (1), który potwierdza fakt spłaty przez H. B. (1) hipoteki ustanowionej na przedmiotowej nieruchomości (protokół z dnia (...) r.);

W zakresie potwierdzenia faktu, iż pokrzywdzeni faktycznie pozostawali w zamiarze sprzedaży nieruchomości będących przedmiotem zarzutu oraz mieli pełną świadomość co do formy i znaczenia zawieranej przez nich umowy, a ponadto na potwierdzenie okoliczności otrzymania przez nich kwot wskazanych w aktach notarialnych, otrzymanych tytułem zawartych przez nich umów sprzedaży nieruchomości, do niniejszej apelacji załącza się protokół z przesłuchania świadka A. N. z dnia (...) r. przed Dyrektorem Urzędu Kontroli Skarbowej w P.;

(...). wiarygodne są

wyjaśnienia P. B. (1)

w zakresie okoliczności dotyczących pokrzywdzonych A. i B. N. (protokół z dnia(...) r.) mimo, iż zarówno pokrzywdzeni w swoich zeznaniach w żadnym miejscu nie wskazują na osobę P. B. (1) co świadczy o tym, iż nie uczestniczył on w czynnościach objętych zarzutem, przy równoczesnym nieuwzględnieniu korzystnych dla oskarżonego okoliczności dot. spłaty zadłużenia hipotecznego ciążącego na nieruchomości przez H. B. (1) (protokoły z przesłuchań pokrzywdzonych z dnia (...) r.), w zakresie, w którym pokrywają się one z zeznaniami pokrzywdzonych, co wskazuje na oczywistą dowolność i wybiórczość dokonanej przez Sąd oceny dowodów;

art. 167 kpk

poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu z przesłuchania świadka W. C. (2) na okoliczności jego pośrednictwa w zawarciu umowy pomiędzy H. B. (1) a A. i B. N., ustaleń co do treści i formy zawieranej umowy, zamiaru kupna przez H. B. (1) przedmiotowej nieruchomości, jak i również okoliczności mających wpływ na ustalenie wysokości poniesionej przez pokrzywdzonych szkody, tj. spłaty zadłużeń hipotecznych przez H. B. (1) mimo, iż pokrzywdzeni zgodnie wskazują na jego pośrednictwo przy zawieraniu umowy (protokoły z dnia (...) r.) w sytuacji gdy Sąd I instancji miał wiedzę o tym świadku i dla dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych winien go przesłuchać,

co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegających na błędnym przyjęciu stanu świadomości pokrzywdzonych co do składanego oświadczenia woli, braku ich wiedzy i rozeznania do treści zawieranej umowy i wynikających z niej skutków prawnych, nieuwzględnieniu okoliczności spłaty obciążeń hipotecznych, a w konsekwencji przypisania H. B. (1) sprawstwa w zakresie zarzuconego czynu i błędnego ustalenia wysokości poniesionej przez pokrzywdzonych szkody oraz ww. wyjaśnień oskarżonego H. B. (1) i ww. oświadczeń woli wyrażonych na piśmie przez pokrzywdzonych, a co w konsekwencji doprowadziło to do

bezzasadnego przyjęcia w kwalifikacji prawnej czynu art. 294 § 1 kk, polegającej na przyjęciu, że wartość nieruchomości należącej do A. i B. N. wynosiła 201.000,00 zł w sytuacji, gdy wartość ta nie została potwierdzona przez żaden wiarygodny dowód, a w szczególności dowód z opinii biegłego sądowego rzeczoznawcy majątkowego, albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o mieniu znacznej wartości, którego dotyczyć miał czyn zarzucany oskarżonemu;

XVII. w zakresie czynu z pkt 19 wyroku dot. Z. G. (2) (zarzut (...) aktu oskarżenia)

Na podstawie art. 427 § 2 kpk w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 kpk zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. mającą wpływ na treść wyroku

obrazę przepisów postępowania, tj.:

art. 7 k.p.k., poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że:

i. niewiarygodne są

wyjaśnienia H. B. (1)

w zakresie twierdzeń iż:

- pozostawał on w zamiarze kupna nieruchomości pokrzywdzonego Z. G. (2), co potwierdza akt notarialny z dnia (...) r. (rep. nr (...)) podpisany własnoręcznym podpisem przez pokrzywdzonego, a ponadto przedłożone przez oskarżonego we wniosku dowodowym z dnia (...) r. oświadczenie Z. G. (2) z dnia (...)r. o otrzymaniu od H. B. (1) kwoty 40.000,00 zł tytułem sprzedaży nieruchomości położonej w P. przy ul. (...), a gotówkę przekazano pokrzywdzonemu u notariusza po podpisaniu aktu notarialnego (protokół z dnia(...)r.);

- nie posiadał on wiedzy w zakresie uprzednich ustaleń P. B. (1) z pokrzywdzonym co do formy oraz treści umowy, którą miał zawrzeć pokrzywdzony z H. B. (1), gdyż wszelkie czynności w tym zakresie odbywały się z pokrzywdzonym za pośrednictwem P. B. (1), a H. B. (1) nie posiadał wiedzy co do faktycznych ustaleń w tym zakresie i działał z zamiarem zawarcia z pokrzywdzonym umowy sprzedaży nieruchomości za pośrednictwem P. B. (1) (protokół z dnia(...)r.);

- Z. G. (2) działał na szkodę kupującego - H. B. (1) z uwagi na fakt, iż po sprzedaniu przedmiotowej nieruchomości H. B. (1) podpisał umowę pożyczki pod zastaw nieruchomości (akt notarialny z dnia (...) r. „umowa pożyczki, akt ustanowienia hipoteki i pełnomocnictwo" rep. nr (...) - w aktach sprawy), która de facto nie była już przedmiotem jego własności, a tym samym działał w zamiarze ustanowienia obciążenia na nieruchomości należącej do H. B. (1), co potwierdza charakter zawieranej w formie aktu notarialnego umowy oraz wyjaśnienia H. B. (1) (protokół z dnia (...) r.);

ii. wiarygodne są

zeznania pokrzywdzonego Z. G. (2)

w zakresie:

- iż pożyczył od oskarżonego H. B. (1) kwotę 9-10 tys. zł pod zastaw działki i zwrócił tę kwotę, jednak nie odzyskał działki mimo, iż materiał dowodowy w postaci zeznań Z. G. (2) z dnia (...). stanowi, iż wszelkie ustalenia co do formy, treści oświadczeń woli czynił on z oskarżonym P. B. (1), któremu też rzekomo spłacał w późniejszym czasie raty tytułem umowy pożyczki pod zastaw nieruchomości oraz kontaktował się w sprawie ich spłat, co wskazuje jednoznacznie na fakt, iż H. B. (1) nie posiadał wiedzy w zakresie rzeczywistego zamiaru P. B. (1), gdyż wszelkie czynności dotyczące umowy sprzedaży H. B. (1) podejmował za jego pośrednictwem;

- stanu świadomości pokrzywdzonego Z. G. (2) w zakresie treści, formy i znaczenia wyrażanego w formie umowy sprzedaży oświadczenia woli mimo, iż w zeznaniach z dnia (...) r. wskazuje, iż przed podpisaniem aktu notarialnego został mu on wyraźnie przeczytany oraz rozumiał on stwierdzenie, iż sprzedaje nieruchomość H. B. (1) za kwotę 40.000,00 zł, co oświadczył również własnoręcznym podpisem (akt notarialny z dnia (...) r.) oraz pokwitował odbiór gotówki tytułem umowy sprzedaży (oświadczenie z dnia (...) r. dołączone do wniosku dowodowego z dnia (...) r.),

co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegających na błędnym przyjęciu stanu świadomości oskarżonego co do zamiaru oszukania pokrzywdzonego i jego wiedzy co formy umowy jaką chciał on zawrzeć, przyjęciu świadomości oskarżonego i rozeznania co do wstępnych ustaleń pomiędzy pokrzywdzonym a P. B. (1), pominięcia faktu pokwitowania odbioru gotówki przez pokrzywdzonego, braku ustalenia wartości nieruchomości objętej zarzutem przez dowód z opinii biegłego sądowego specjalisty z zakresu wyceny nieruchomości, a co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego przyjęcia w sprawstwa z art. 286 § 1 kk, albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o możliwości przypisania sprawstwa oskarżonemu za ten czyn;

XVIII. w zakresie czynu z pkt 19 wyroku dot. E. M. (1) (zarzut (...) aktu oskarżenia)

Na podstawie art. 427 § 2 kpk w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 kpk zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. mającą wpływ na treść wyroku

obrazę przepisów postępowania, tj.:

a. art. 7 kpk, poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że:

i. niewiarygodne są

wyjaśnienia oskarżonego H. B. (1)

w zakresie:

- okoliczności nabycia nieruchomości w M., w tym ustalenia wspólnie z pokrzywdzonym wartości sprzedawanej nieruchomości oraz uregulowania w całości uzgodnionej kwoty przez oskarżonego tj. 70.000. zł.;

- oskarżony P. B. (1) zaproponował oskarżonemu przejęcie długu względem pokrzywdzonego E. M. (1) przez oskarżonego K. K. (1) za opłatą w wysokości 20.000,00 zł, który to dług ostatecznie i tak oskarżony H. B. (1) spłacił na rzecz pokrzywdzonego na podstawie zawartej ugody sądowej;

- w jakim wskazał, że nieruchomość w K. nabył od pokrzywdzonego E. M. (1) oskarżony K. K. (1), który następnie sprzedał wskazaną nieruchomość Panu G. F., a środki pieniężne otrzymane tytułem sprzedaży przez oskarżonego K. K. (1) zabrał oskarżony P. B. (1) w związku z czym brak jest podstaw do uznania, iż oskarżony H. B. (1) doprowadził pokrzywdzonego E. M. (1) oraz, że otrzymał środki pieniężne od oskarżonego K. K. (1) tytułem sprzedaży przedmiotowej nieruchomości;

- wartości udziału należącego do E. M. (1) w prawie własności nieruchomości położonej w W., która została ustalona przez Sąd I instancji na kwotę 370.000,00 zł zgodnie z Analizą prawdopodobnej wartości nieruchomości sporządzonej przez osobę nieposiadającą w tym zakresie żadnych kwalifikacji, a która zgodnie z wyjaśnieniami H. B. (1) jest znacznie niższa niż ta przedstawiona w zarzucie oraz ustalona została w sposób rzetelny przez mgr inż. E. B. (1) na podstawie

operatu szacunkowego z dnia (...) r. na kwotę 335.500,00 zł, a w przypadku samowoli budowlanej na kwotę 85.500,00 zł. Operat ten został opracowany przez rzeczoznawcę majątkowego specjalizującego się w wycenach nieruchomości w przeciwieństwie do Analizy prawdopodobnej wartości nieruchomości na której oparł się Sąd I instancji, a ponadto zaniechał przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego sądowego w kontekście wyceny nieruchomości stanowiących przedmiot niniejszego postępowania;

W zakresie wykazania prawidłowej wartości przedmiotowej nieruchomości w W., należącej niegdyś do E. M. (1) do wniosków dowodowych niniejszej apelacji został dołączony operat szacunkowy z dnia (...) r. (sporządzony przez mgr inż. E. B. (1)) wskazujący, iż wartość tej nieruchomości oscyluje w granicach 335.500,00 zł, co bezsprzecznie dowodzi bezpodstawności przyjęcia kwalifikacji prawnej czynu z art. 294 § 1 kk dot. mienia znacznej wartości oraz podważa zasadność powyższego zarzutu.

Okoliczność, iż na nieruchomości mogło nastąpić nielegalnie posadowienie zabudowań tym bardziej może mieć wpływ na wartość przedmiotowej nieruchomości i znacznie obniżyć ją do kwoty 85.500,00 zł. Podkreślenia wymaga również okoliczność, że Sąd I instancji nie wziął pod uwagę faktu, że w postępowaniu prowadzonym w sprawie uznania samowoli budowlanej na przedmiotowej nieruchomości nie wydano jeszcze żadnej prawomocnej decyzji. Na wykazanie tego faktu, do niniejszej apelacji załączono ponadto pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu (...) ( (...)) z dnia (...)wskazujące na to, iż w przedmiocie samowoli budowlanej na nieruchomości nadal toczy się postępowanie przed tym organem.

Okoliczność uznania samowoli budowanej na tejże nieruchomości dowodzi natomiast braku podstaw do stwierdzenia, iż doszło do wypełnienia się znamion przestępstwa z art. 286 § 1 kk.

ii. wiarygodne są

wyjaśnienia oskarżonego P. B. (1)

w zakresie twierdzeń, iż H. B. (1) oszukał E. M. (1) poprzez wykorzystanie jego stanu zdrowia oraz wprowadzenie w błąd w sprawie wszczęcia fikcyjnego postępowania egzekucyjnego, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy w tym wyjaśnienia H. B. (1) i zeznania E. M. (1) nie potwierdzają wyjaśnień oskarżonego P. B. (1);

(...). niewiarygodne są

wyjaśnienia oskarżonego K. K. (1)

, który w swoich wyjaśnieniach szczegółowo opisał relacje łączące jego osobę z pokrzywdzonym E. M. (1) i oskarżonym P. B. (1), w szczególności okoliczności dotyczące zarówno sprzedaży nieruchomości położonej w K. oraz W. jak i przejęcia przez jego osobę długu oskarżonego H. B. (1);

iv. niewiarygodne są

zeznania R. B. (1)

w zakresie w jakim wskazała, że pokrzywdzony E. M. (1) sprzedał nieruchomość znajdującą się w K. oskarżonemu K. K. (1), a w konsekwencji przypisanie odpowiedzialności za zaniżenie wartości nieruchomości wartej 1 min. 500 tys. zł do kwoty 150 tys. zł oskarżonemu H. B. (1);

v. wiarygodne są

zeznania R. B. (1)

w zakresie w jakim wskazała, że nieruchomość w K. po zawarciu aktu notarialnego pomiędzy pokrzywdzonym E. M. (1), a oskarżonym K. K. (1) została zakupiona przez oskarżonego H. B. (1);

vi. wiarygodne są

zeznania pokrzywdzonego E. M. (1)

w zakresie w jakim wskazał, że:

- oskarżony H. B. (1) nie uregulował należności wynikającej ze sprzedaży nieruchomości w miejscowości M. w wysokości 60 tys. zł;

- oskarżony H. B. (1) przedstawił pokrzywdzonemu K. K. (1), który miał nabyć nieruchomość w W. w imieniu oskarżonego H. B. (1);

- oskarżony H. B. (1) wykorzystał zły stan zdrowia pokrzywdzonego w celu przejęcia jego nieruchomości po zaniżonej cenie,

co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegających na błędnym przyjęciu, że H. B. (1) doprowadził E. M. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 76.000,00 zł oraz mieniem znacznej wartości w sytuacji, gdy oskarżony H. B. (1) uregulował całość kwoty wynikającej z faktu nabycia nieruchomości w M., natomiast nie był stroną umowy sprzedaży nieruchomości w K., ponadto wartość nieruchomości przyjęta przez Sąd I instancji nie została potwierdzona przez żaden wiarygodny dowód, a w szczególności dowód z opinii biegłego sądowego rzeczoznawcy majątkowego, co w konsekwencji

doprowadziło do uznania, iż zachowanie oskarżonego wypełniło znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 kk, a ponadto bezzasadnego przyjęcia w kwalifikacji prawnej czynu art. 294 § 1 kk (w kwalifikacji prawnej czynu opisanego w punkcie CXIV), albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o popełnieniu przestępstwa oszustwa, a tym bardziej o mieniu znacznej wartości, którego dotyczyć miał czyn zarzucany oskarżonemu;

XIX. w zakresie czynu z pkt 19 wyroku dot. L. B. (zarzut (...) aktu oskarżenia)

Na podstawie art. 427 § 2 kpk w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 kpk zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. mającą wpływ na treść wyroku

obrazę przepisów postępowania, tj.:

art. 7 kpk

, poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że:

i. niewiarygodne są

wyjaśnienia H. B. (1)

w zakresie:

- faktu, że oskarżony nie posiadał wiedzy co do faktu, iż pokrzywdzona L. B. miała zamiar zawrzeć umowę pożyczki, gdyż wszelkie ustalenia dotyczące zakresu oraz rodzaju przedmiotowej umowy odbywały się pomiędzy pokrzywdzoną a oskarżonym P. B. (1), H. B. (1) przekonany był co do tego, iż pokrzywdzona stawiła się u notariusza z zamiarem zawarcia umowy sprzedaży swojego udziału w przedmiotowej nieruchomości wynoszącego % (wyjaśnienia oskarżonego złożone na rozprawie w dniu(...)r., akt notarialny z dnia (...)r., rep. nr (...)), a rzekoma umowa pożyczki ustalona została bez wiedzy H. B. (1) z P. B. (1), do rąk którego pokrzywdzona spłacała raty wynikające z umowy pożyczki;

- faktu, iż pokrzywdzona L. B. samowolnie dokonywała wszelkich formalności, aby sprzedać pozostały udział w nieruchomości należący wówczas do jej dzieci aby, umową ostateczną sprzedać H. B. (1) pozostałą część nieruchomości i w momencie powzięcia wiadomości o niemożności sądowego uzyskania pozostałych udziałów w nieruchomości chciała odwołać umowę przedwstępną sprzedaży, którą zawarła z oskarżonym H. B. (1) w dniu (...) r. (protokół z dnia (...) r.);

- zamiaru pokrzywdzonej L. B. oszukania H. B. (1), złożenia fałszywych zeznań w urzędzie skarbowym, zamiaru pomówienia H. B. (1) w zakresie, iż nie podpisywała żadnego aktu notarialnego ani nie zawierała z oskarżonym żadnej umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości, a sprawa została zgłoszona do właściwej prokuratury, przez co H. B. (1) był podejrzany o podrabianie podpisów, jednak wykluczono jego udział w tej sprawie, a po złożeniu pokrzywdzonej L. B. wizyty przyznała się ona, iż zeznała nieprawdę (protokół z dnia (...) r.);

ii. wiarygodne są

zeznania pokrzywdzonej L. B. i świadka G. B.

w zakresie:

- otrzymania od pokrzywdzoną pożyczki w wysokości 10.000,00 zł pod zastaw części nieruchomości w K. mimo, iż wszelkie ustalenia dotyczące tej pożyczki pokrzywdzona prowadziła z P. B. (1), do jego rąk spłacała raty rzekomej pożyczki, a oskarżony H. B. (1) był przekonany o jej zamiarze zawarcia umowy sprzedaży, jak poinformował go P. B. (1) (protokół z rozprawy z dnia (...)r.);

- stwierdzenia, iż została ona oszukana przez H. B. (1) w celu zawarcia przedwstępnej umowy sprzedaży nieruchomości w dniu (...) r. mimo, iż wcześniej zeznała, że to z P. B. (1) ustalała wszelkie szczegóły transakcji (protokół z przesłuchania świadka dnia (...)r. protokół z rozprawy - wyjaśnienia H. B. (1) z dnia(...) r.);

(...). wiarygodne są

wyjaśnienia P. B. (1)

(protokół z dnia(...)r.) w zakresie zastawienia nieruchomości przez pokrzywdzoną na kwotę 6.000,00 zł w celu zawarcia umowy pożyczki, która została w całości spłacona, mimo, iż zarówno oskarżony H. B. (1) wskazuje, że P. B. (1) przedstawił mu ofertę sprzedaży nieruchomości pokrzywdzonej, to on ustalał z nią szczegóły, a następnie otrzymywał on regularnie gotówkę tytułem jej spłaty (protokół z dnia (...)r.) oraz pomimo, iż sama pokrzywdzona zeznała (przyjmując, iż rzekoma umowa pożyczki mała miejsce), że zaciągnęła ona pożyczkę w wysokości 10.000,00 zł, jednak spłaciła ona jedynie 1.000,00 zł do rąk P. B. (1) (protokół z dnia (...) r.), co wskazuje na bezpodstawne przyznanie wiarygodności wyjaśnień P. B. (1) z uwagi na nieścisłości z wersją wydarzeń przedstawioną chociażby przez samą pokrzywdzoną,

co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegających na błędnym przyjęciu stanu świadomości oskarżonego co do zamiaru oszukania pokrzywdzonej i jego wiedzy co formy umowy jaką chciała ona zawrzeć, przyjęciu świadomości oskarżonego i rozeznania co do wstępnych ustaleń pomiędzy pokrzywdzoną a P. B. (1), kwestii zamiaru pokrzywdzonej do wprowadzenia w błąd H. B. (1), a ponadto wybiórczym przyznaniu wiarygodności jedynie niektórym z faktów oraz w szczególności braku ustalenia wartości nieruchomości objętej zarzutem przez biegłego sądowego, a co w konsekwencji doprowadziło

do bezzasadnego przyjęcia w sprawstwa z art. 286 § 1 kk, albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o możliwości przypisania sprawstwa oskarżonemu za ten czyn;

XX. w zakresie czynu z pkt 18 wyroku dot. R. Z. (zarzut (...) aktu oskarżenia)

Na podstawie art. 427 § 2 kpk w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 kpk zaskarżonemu wyrokowi zarzucił :

1. mającą wpływ na treść wyroku

obrazę przepisów postępowania, tj.:

a. art. 7 kpk, poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że:

i. niewiarygodne są

wyjaśnienia H. B. (1)

w zakresie twierdzeń iż:

- kupił udział w prawie własności nieruchomości położonej w P. przy ul. (...) wynoszący 1/2 za kwotę 150.000,00 zł, mimo iż powyższy fakt potwierdza zarówno akt notarialny z dnia (...)r. (rep. nr (...)), jak i pokwitowanie z dnia (...) r. podpisane przez pokrzywdzoną R. Z. potwierdzające otrzymanie przez nią kwoty 150.000,00 zł za sprzedaż prawa udziału we własności przedmiotowej nieruchomości;

- pokrzywdzona R. Z. sama zwróciła się do H. B. (1) z propozycją sprzedaży jej udziału w przedmiotowej nieruchomości podczas wizyty u notariusza, a w tych sytuacjach nie brał udziału oskarżony P. B. (1), któremu sąd przyznał wiarygodność w tym zakresie;

- R. Z. otrzymała od H. B. (1) kwotę 150.000,00 zł tytułem wykonania umowy sprzedaży udziału w nieruchomości, a kwota 75.000,00 zł wpisana była w akcie notarialnym jedynie w celu uniknięcia wysokich opłat notarialnych, mimo iż pokrzywdzona pokwitowała własnoręcznym podpisem odbiór kwoty 150.000,00 zł tytułem wykonania ww. umowy (pokwitowanie z dnia(...) r. dołączone do wniosku dowodowego z dnia (...) r. - w aktach sprawy, protokół z dnia (...)r.);

- D. L. - matka K. Z., zgłosiła się do H. B. (1) w celu sprzedaży mu pozostałej ½ części nieruchomości, gdyż miała już kupca na całą nieruchomość, a nabywcą miała być firma (...), która zapłaciła ostatecznie za przedmiotową nieruchomość kwotę 470.000,00 zł, którą H. B. (1) wraz z matką pokrzywdzonej podzielili się po połowie, tj. 235.000,00 zł (protokół z dnia (...) r.);

- wartość przedmiotowej nieruchomości wynosi 376.800,00 zł i jest niższa od kwoty wskazanej w zarzucie, mimo, iż oskarżony zlecił rzeczoznawcy majątkowemu wykonanie wyceny nieruchomości, która została opracowana przez mgr T. M. (1), co wskazuje na fakt, że wartość tej nieruchomości została potwierdzona przez wykwalifikowanego rzeczoznawcę majątkowego (

operat szacunkowy z dnia (...)r. - w aktach sprawy złożony we wniosku dowodowym z dnia (...)r., wyjaśnienia oskarżonego złożone na rozprawie w dniu (...) r.), a ponadto wartość przedmiotowej nieruchomości wskazana w zaskarżonym wyroku jest wyraźnie zawyżona względem rzeczywistej wartości przedmiotowej nieruchomości oraz nie pozostała pomniejszona o kwotę 150.000,00 zł zapłaconą pokrzywdzonej;

ii. wiarygodne są

zeznania pokrzywdzonej R. Z. oraz świadka D. L. w zakresie iż;

- pokrzywdzona pożyczyła kwotę 5.000,00 zł (protokół z dnia (...) r.) lub kwotę 27.000,00 zł (protokół z dnia (...)r.) pod zastaw ½ udziału w prawie własności nieruchomości położonej przy ul. (...) w P. mimo, iż występują duże rozbieżności co do kwot rzekomej pożyczki w zeznaniach pokrzywdzonej, którym Sąd I instancji przyznał jednak wiarygodność w całości, a ponadto bez względu na fakt, iż pokrzywdzona podpisała własnoręcznym podpisem ww. akt notarialny - umowę sprzedaży na kwotę 70.000,00 zł oraz pokwitowała odbiór gotówki w kwocie 150.000,00 zł, a powyższe potwierdziła również w zeznaniach z dnia (...)r. oraz na rozprawie w dniu (...) r. wskazując, iż odstąpiła od umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości zawartej z S. U. w celu sprzedaży nieruchomości H. B. (1), który to w dodatku bezpośrednio uczestniczył w przekazaniu ustalonej ceny nabycia ;

- H. B. (1) miał zastraszać matkę pokrzywdzonej w celu oddania mu przez nich również drugiej części nieruchomości, w której zamieszkiwali mimo, iż H. B. (1) wyjaśnił, że całą nieruchomość kupiła firma (...) za kwotę 470.000,00 zł, z czego połowę kwoty tytułem umowy sprzedaży otrzymała matka pokrzywdzonej, a z propozycją wspólnej sprzedaży swoich udziałów w przedmiotowej nieruchomości zwróciła się do H. B. (1) bezpośrednio matka pokrzywdzonej (protokół z wyjaśnień H. B. (1) z dnia (...) r.), a sama pokrzywdzona zeznała, iż nie przebywała w tamtym czasie z rodzicami (protokół z dnia (...) r.), a więc nie może posiadać wiedzy co do rzeczywistych faktów w tej kwestii;

(...). wiarygodne są

wyjaśnienia P. B. (1)

w zakresie, iż;

- H. B. (1) pożyczył pokrzywdzonej kwotę 40.000,00 zł pod zastaw ½ części prawa własności nieruchomości (protokół z dnia (...) r.), mimo iż wyjaśnienia te nie korelują z zeznaniami pokrzywdzonej w zakresie kwoty rzekomej pożyczki jej udzielonej, a ponadto nie wskazuje na to żaden dowód w postaci dokumentu, a wręcz przeciwnie - pokrzywdzona podpisała akt notarialny sprzedaży swojego udziału w nieruchomości (ww. akt notarialny z dnia (...) r.) oraz otrzymała z tego tytułu gotówkę w kwocie 150.000,00 zł co pokwitowała na piśmie, a P. B. (1) nie brał udziału w spotkaniach oraz rozmowach z pokrzywdzoną (protokół z wyjaśnień H. B. (1) z dnia (...) r.);

- H. B. (1) oszukał rodziców pokrzywdzonej, iż pożyczył pokrzywdzonej R. Z. kwotę 120.000,00 zł, którzy zmuszeni byli sprzedać swój udział w nieruchomości oraz przekazać H. B. (1) kwotę uzyskaną tytułem sprzedaży (protokół z dnia (...)r.), na co nie wskazuje żaden wiarygodny dowód, gdyż R. Z. zeznała, iż nie przebywała w danym czasie z rodzicami (protokół z dnia (...) r.), a ponadto H. B. (1) wskazał, iż P. B. (1) nie uczestniczył w rozmowach z pokrzywdzoną, przez co nie można potwierdzić wersji wydarzeń przedstawionych przez P. B. (1) (protokół z wyjaśnień H. B. (1) z dnia(...)r.);

bezzasadnego przyjęcia w kwalifikacji prawnej czynu art. 294 § 1 kk, albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o mieniu znacznej wartości, którego dotyczyć miał czyn zarzucany oskarżonemu;

XXI. w zakresie czynu z pkt 18 wyroku dot. M. D. (zarzut (...) aktu oskarżenia)

Na podstawie art. 427 § 2 kpk w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 kpk zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. mającą wpływ na treść wyroku

obrazę przepisów postępowania, tj.:

art. 7 kpk

, poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że:

i. niewiarygodne są

wyjaśnienia H. B. (1)

w zakresie twierdzeń iż:

- kupił przedmiotową nieruchomość za kwotę 100.000,00 zł (akt notarialny z dnia (...)r. (rep. nr (...)), którą przekazał pokrzywdzonej w gotówce w dniu zawarcia umowy sprzedaży, tj. w dniu (...)r. mimo, iż oskarżony podkreślał, że pokrzywdzona zgłosiła się do niego aby sprzedać swoją nieruchomość z uwagi na problemy finansowe, a H. B. (1) dał pokrzywdzonej możliwość odkupienia nieruchomości z późniejszym czasie, kiedy jej sytuacja finansowa ulegnie polepszeniu, co znajduje potwierdzenie w akcie notarialnym sprzedaży nieruchomości na rzecz M. D. (protokół z dnia (...) r.);

- P. G. i M. D. działali w zamiarze oszukania oskarżonego H. B. (1) w chwili, gdy H. B. (1) przystąpił do odsprzedaży pokrzywdzonej przedmiotowej nieruchomości, którzy przedstawili sfałszowaną promesę z banku o udzieleniu im kredytu, na której podstawie miał być zawarty akt notarialny powrotnie przenoszący własność nieruchomości na pokrzywdzoną oraz współdziałający z pokrzywdzoną P. G. sfałszował również oświadczenie o otrzymaniu przez H. B. (1) kwoty 150.000,00 zł tytułem ww. umowy w celu wyłudzenia kredytu bankowego mimo, iż H. B. (1) wskazywał, iż złożył zawiadomienie o przestępstwie w dniu (...) r., które znajduje się w aktach sprawy (protokół z wyjaśnień oskarżonego z dnia (...) r.);

- nie miał on kontaktu telefonicznego ani osobistego z pokrzywdzoną poza sytuacjami, kiedy podpisywane były akty notarialne, nie ustalał z pokrzywdzoną i jej konkubentem żadnych szczegółów dotyczących rzekomej umowy pożyczki mimo, iż pokrzywdzona w swoich zeznaniach (protokół z dnia (...) r.) wskazuje, iż z H. B. (1) miała styczność jedynie w kwestii podpisania aktów notarialnych, córka pokrzywdzonej (A.) pozostawała w nieformalnym związku z P. R. (1), któremu udzielała informacji na temat przypływów gotówkowych M. D., które to informacje stanowiły impuls do podejmowania przez P. B. (1) prób uzyskania od pokrzywdzonej pieniędzy (protokół z dnia(...)r.), co wskazuje na brak udziału H. B. (1) w rzekomo udzielonej pokrzywdzonej pożyczce, gdyż nie posiadał on jakiejkolwiek wiedzy co do innego zamiaru pokrzywdzonej, a sam działał bezpośrednio w celu kupna przedmiotowej nieruchomości (protokół z dnia(...) r.);

ii. wiarygodne są

zeznania pokrzywdzonej M. D.

w zakresie:

- zamiaru H. B. (1) oszukania pokrzywdzonej oraz upozorowania czynności prawnej celem zajęcia jej nieruchomości mimo, iż sama w swoich zeznaniach wskazała, iż posiadała wiedzę co do faktu, iż zawiera umowę sprzedaży z oskarżonym H. B. (1) oraz przyjęła akt notarialny i go podpisała, a ponadto wszelkie płatności rzekomych rat pożyczki uiszczała do rąk P. B. (1), co wskazuje na fakt, iż H. B. (1) nie posiadał wiedzy co do jej ustaleń z P. B. (1) (protokół z dnia (...) r.), przy równoczesnym niedaniu wiary zeznaniom w zakresie w jakim pokrzywdzona wskazywała, że z H. B. (1) miała styczność jedynie przy zawieraniu aktów notarialnych;

- wartości przedmiotowej nieruchomości w kwocie 250.000,00 zł przyjętej przez Sąd jako wartość poniesionej przez pokrzywdzonej szkody mimo, iż wycena prawdopodobnej wyceny nieruchomości, której dał wiarę Sąd I instancji szacuje wartość tejże na kwotę 74.000,00-80.700,00 zł, a w szczególności mimo otrzymania przez pokrzywdzoną kwoty wskazanej w akcie notarialnym umowy sprzedaży,

(...). uznaniu za częściowo niewiarygodne

wyjaśnienia P. B. (1)

w zakresie takim, w jakim wskazuje na okoliczność zwrotu pokrzywdzonej jej nieruchomości po spłacie przez nią wszystkich rat i odsetek z niej wynikających z umowy pożyczki, co znajduje potwierdzenie w wyjaśnieniach H. B. (1) oraz świadczy o tym, iż pokrzywdzonej zwrócone zostało prawo własności nieruchomości po wykonaniu zobowiązania z umowy pożyczki, a ponadto wskazuje na brak podstaw do stwierdzenia niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez pokrzywdzoną,

do uznania, iż zachowanie oskarżonego wypełniło znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 kk, a ponadto bezzasadnego przyjęcia w kwalifikacji prawnej czynu art. 294 § 1 kk, albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o popełnieniu przestępstwa oszustwa, a tym bardziej o mieniu znacznej wartości, którego dotyczyć miał czyn zarzucany oskarżonemu;

XXII. w zakresie czynu z pkt 19 wyroku dot. T. B. (zarzut (...) aktu oskarżenia)

Na podstawie art. 427 § 2 kpk w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 kpk zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. mającą wpływ na treść wyroku obrazę przepisów postępowania, tj.:

a. art. 7 kpk, poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że:

i. niewiarygodne są

wyjaśnienia H. B. (1)

w zakresie twierdzeń iż:

- od pokrzywdzonego T. B. zakupił dwie działki w miejscowości W., gmina W. za około 20.000,00 zł, oskarżony dokonał również na rzecz pokrzywdzonego zapłaty tytułem umowy sprzedaży nieruchomości, a zakupu dokonano za pośrednictwem P. B. (1), (protokół z dnia(...) r.) pomimo, że sam pokrzywdzony T. B. zeznał, iż wszelkie ustalenia dotyczące rzekomej umowy pożyczki i zapłaty rat z niej wynikających dokonywał on z P. B. (1), co wskazuje na fakt braku świadomości oskarżonego H. B. (1) o ustaleniach dot. rzekomej umowy pożyczki (protokół z dnia (...)r.);

- pokrzywdzony T. B. wprowadził w błąd oskarżonego H. B. (1) wskazując, iż działki, które mu sprzedał są bardzo atrakcyjne pod względem lokalizacji jak i turystyki, jednak działki te nie prezentowały wartości wskazywanej przez pokrzywdzonego (protokół z dnia (...) r.);

ii. wiarygodne są

zeznania T. B.

w zakresie twierdzeń, iż:

- pozostawał w zamiarze zawarcia umowy pożyczki w kwocie 10.000,00 zł pod zastaw nieruchomości w miejscowości W. (protokół z dnia (...)r.) mimo, iż H. B. (1) wyjaśnił, że pokrzywdzony działał w zamiarze wprowadzenia go w błąd, przez co nie można jego zeznań traktować jako wiarygodne w zakresie niniejszych okoliczności zwłaszcza, że zeznania świadka A. T. (1) (protokół z dnia (...) r.) wskazują na fakt, iż pokrzywdzony ma tendencję do przedstawiania rzeczywistości w zupełnie innym świetle niż wskazują na to zarówno świadek, jak i oskarżony H. B. (1), a więc to im należałoby przyznań wiarygodność;

- został oszukany przez H. B. (1) i A. T. (1) w zakresie wprowadzenia w błąd, w wyniku czego pokrzywdzony utracił prawo własności przedmiotowej nieruchomości mimo, iż oskarżony H. B. (1) wyjaśnił, iż od początku zainteresowany był umową sprzedaży nieruchomości, a ponadto A. T. (1) zeznał, iż nie ma informacji o przedmiotowej sprawie, co wskazuje na istotne rozbieżności zeznań pokrzywdzonego z twierdzeniami innych osób;

(...). niewiarygodne są

zeznania świadka A. T. (1)

w zakresie twierdzeń, iż:

- nigdy nie prosił T. B. o zastawienie nieruchomości w celu uzyskania pożyczki, nigdy nie rozmawiał wraz z pokrzywdzonym i oskarżonymi, a ponadto nigdy nie był z pokrzywdzonym w żadnym lombardzie ani nie był świadkiem pobierania przez niego stamtąd żadnych pieniędzy (protokół z dnia (...) r.) mimo, iż potwierdza to wyjaśnienia H. B. (1) złożone na rozprawie w dniu(...)r. w zakresie nieistnienia rzekomej umowy pożyczki oraz brak wiarygodności zeznań pokrzywdzonego T. B.,

iv. wiarygodne są

wyjaśnienia P. B. (1)

w zakresie, iż H. B. (1) działał z zamiarem oszukania pokrzywdzonego T. B. oraz przejęcia prawa własności jego nieruchomości pomimo, iż wszelkich wstępne ustalenia z pokrzywdzonym T. B. dokonywał P. B. (1), a ponadto sam pokrzywdzony T. B. zeznał, iż wszelkie ustalenia dotyczące rzekomej umowy pożyczki i zapłaty rat z niej wynikających dokonywał on z P. B. (1), co wskazuje na fakt braku świadomości oskarżonego H. B. (1) o ustaleniach dot. rzekomej umowy pożyczki,

co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegających na błędnym przyjęciu stanu świadomości oskarżonego co do zamiaru oszukania pokrzywdzonego i jego wiedzy co formy umowy jaką chciał on zawrzeć, przyjęciu świadomości oskarżonego i rozeznania co do wstępnych ustaleń pomiędzy pokrzywdzonym a P. B. (1), pominięcia faktu wprowadzenia w błąd H. B. (1) przez pokrzywdzonego oraz w szczególności braku ustalenia wartości nieruchomości objętej zarzutem, a co w konsekwencji doprowadziło do

bezzasadnego przyjęcia w sprawstwa z art. 286 § 1 kk, albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o możliwości przypisania sprawstwa oskarżonemu za ten czyn;

XXIII. w zakresie czynu z pkt 20 wyroku dot. A. Z. (1) (zarzut CXIX / nr 119 aktu oskarżenia)

Na podstawie art. 427 § 2 kpk w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 kpk zaskarżonemu wyrokowi zarzucił :

1. mającą wpływ na treść wyroku

obrazę przepisów postępowania, tj.:

art. 7 kpk

, poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że:

i. niewiarygodne są

wyjaśnienia H. B. (1)

w zakresie twierdzeń iż:

- pokrzywdzona A. Z. (1) zgłosiła się do niego z polecenia P. B. (1), gdyż była w potrzebie finansowej wynikającej z jej wysokich zadłużeń, a pożyczka miała zostać udzielona pokrzywdzonej za zabezpieczeniem w postaci przeniesienia własności nieruchomości w wysokości 100.000,00 zł, którą w całości wypłacił H. B. (1) w trzech transzach w pełnej wysokości, zgodnie kwotą wskazaną w akcie notarialnym z dnia (...)r. (rep. nr (...)) mimo, iż oskarżony wyjaśnił, że wywiązał się ze zobowiązania wynikającego z ww. umowy pożyczki z dnia (...)r. (wyjaśnienia H. B. (1) złożone na rozprawie w dniu(...)r.), a ponadto pokrzywdzona A. Z. (1) pokwitowała odbiór kwoty 100.000,00 zł w trzech transzach: 30.000,00 zł, 30.000,00 zł i 40.000,00 zł (pokwitowania z dnia (...) r. dołączone do wniosku dowodowego z dnia (...) r. - w aktach sprawy);

- pokrzywdzona z własnej woli zgłosiła się do oskarżonych z uwagi na problemy finansowe, co w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, sytuacji bytowej pokrzywdzonej i dysponowania majątkiem w formie prowadzonego przedsiębiorstwa, świadomości swojego postępowania i zamiaru uzyskania gotówki kosztem tymczasowego przeniesienia prawa własności nieruchomości (protokół z dnia (...) r.), wyklucza możliwość przypisania zarzutu wykorzystania przymusowego położenia innej osoby oraz zawarcia z nią umowy, nakładając na nią obowiązek świadczenia niewspółmiernego ze świadczeniem wzajemnym (art. 304 kk), gdyż pokrzywdzona, jak wynika z jej zeznań, dysponowała innymi składnikami majątku, które mogła spieniężyć w związku z trudną sytuacją finansową celem spłaty zobowiązań (protokół z dnia (...)r.);

- P. B. (1) bez wiedzy H. B. (1) dokonywał działań i ustaleń z pokrzywdzoną A. Z. (1), które doprowadziły ją do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, o których oskarżony H. B. (1) nie posiadał jakiejkolwiek wiedzy, co wskazuje na fakt, iż to nie działania H. B. (1) były przyczyną szkody pokrzywdzonej, a jedynie dodatkowe bezprawne działania P. B. (1), które polegały na uzyskiwaniu w tajemnicy przed H. B. (1) spłat tytułem umowy pożyczki od A. Z. (1) (wyjaśnienia H. B. (1) z dnia (...) r., zeznania pokrzywdzonej z dnia (...)r.) mimo, iż sama pokrzywdzona wskazuje, że wszelkie bezprawne działania będące pośrednim skutkiem zawarcia umowy pożyczki, tj. kradzież pokrzywdzonej mebli i firan oraz wyłudzanie pieniędzy tytułem spłat dodatkowych rat pożyczki nastąpiły wyłącznie z winy P. B. (1) bądź też z jego polecenia (protokół z dnia (...)r.);

- H. B. (1) po spłacie przez pokrzywdzoną pożyczki w wysokości 100.000,00 zł przeniósł powrotnie własność nieruchomości na pokrzywdzoną (akt notarialny z dnia (...) r., rep. nr (...)), co stanowiło działanie zgodne z zapisami wskazanymi w umowie pożyczki nie posiadając wiedzy co do wcześniejszych wpłat pokrzywdzonej na rzecz P. B. (1), który podejmował się w stosunku do pokrzywdzonych działań bezprawnych (protokoły z dnia (...)r.);

ii. wiarygodne są

zeznania pokrzywdzonej A. Z. (1)

w zakresie, iż:

- po zawarciu umowy pożyczki z dnia (...), nie zostały jej wydane żadne pieniądze stanowiące przedmiot umowy pożyczki, które miały zostać wypłacone w trzech transzach mimo, iż na pokwitowaniach z dnia (...) r. widnieje podpis pokrzywdzonej kwitujący otrzymanie ww. kwot, a ponadto potwierdzają to wyjaśnienia H. B. (1) i męża pokrzywdzonej - M. Z., co wskazuje na rozbieżności w wersji wydarzeń przedstawianej przez pokrzywdzoną i jej męża, i może być podstawą do uznania zamiaru zatajenia przez pokrzywdzoną poszczególnych faktów dotyczących rzeczywistego stanu faktycznego;

- pokrzywdzona została oszukana przez H. B. (1) uznając, iż brał on udział i miał wiedzę o wszelkich bezprawnych działaniach innych osób, m.in. P. B. (1), D. G. (1), podczas gdy z zeznań pokrzywdzonej wynika, że H. B. (1) nie brał udziału w tych zdarzeniach, co wskazuje na stan świadomości oskarżonego co do tych okoliczności, a potwierdzają to chociażby zeznania pokrzywdzonej złożone w dniu (...) r. oraz wyjaśnienia H. B. (1) z dnia(...)r.;

(...). niewiarygodne są

zeznania M. Z.

(protokół z dnia (...) r.) w zakresie, iż pokrzywdzona A. Z. (1) otrzymała od H. B. (1) co najmniej jedną transzę umówionej umowy pożyczki w wysokości 30.000,00 zł mimo, iż ta wersja wydarzeń pokrywa się z wyjaśnieniami H. B. (1) w tym zakresie (protokół z dnia (...) r.), a ponadto potwierdzają to pokwitowania, na których pokrzywdzona składała podpisy (m.in. w dniu (...) r.) kwitując tym samym odbiór gotówki w kwocie 30.000,00 zł, a ponadto przyznaniu wiarygodności pozostałej części zeznań M. Z. w zakresie zamiaru H. B. (1) oszukania pokrzywdzonej wraz z pozostałymi oskarżonymi tym samym nie wskazując, aby H. B. (1) uczestniczył w bezprawnych działaniach skierowanych na osobę pokrzywdzonej, a był jedynie udzielającym pożyczki (protokół z wyjaśnień H. B. (1) z dnia (...) r.);

iv. wiarygodne są wyjaśnienia P. B. (1) w zakresie twierdzeń, iż pokrzywdzona A. Z. (1) podpisała niekorzystną dla niej umowę pożyczki pod zastaw nieruchomości w wyniku problemów finansowych będących przyczyną wielu niespłaconych uprzednio zobowiązań oraz została nakłoniona do podpisania umowy pożyczki z dnia (...) r. w formie aktu notarialnego mimo, iż sam P. B. (1) (protokół z dnia (...) r.), jak i H. B. (1) (wyjaśnienia z dnia (...) r.) i sama pokrzywdzona (protokół z dnia(...)r.) podnoszą zgodnie, iż A. Z. (1) sama zgłosiła się do oskarżonych w celu zaciągnięcia u nich pożyczki, a ponadto zaakceptowała warunki, które jej przedstawiono oraz podpisała akt notarialny w pełnej świadomości jego znaczenia i formy, jak i podpisała pokwitowania na odbiór gotówki od udzielających pożyczkę (pokwitowania z dnia (...) r.),

co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegających na błędnym przyjęciu stanu świadomości oskarżonego co do zamiaru oszukania pokrzywdzonej, jego wiedzy co do samodzielnych działań P. B. (1) w tym zakresie, zapłaconej pokrzywdzonej kwoty, zamiaru oszukania pokrzywdzonej, przyjęcia, że H. B. (1) miał wiedzę na temat wpłat dokonywanych do rąk P. B. (1), mimo, iż oskarżony nie miał wiedzy co do tej okoliczności, jak i innych bezprawnych działań P. B. (1) skierowanych na osobę A. Z. (1), braku ustalenia wartości nieruchomości objętej zarzutem przez biegłego sądowego specjalisty z zakresu wyceny nieruchomości, a ponadto pominięcia okoliczności zawarcia umowy z dnia z dnia (...) r. aktu notarialnego, na mocy którego doszło do powrotnego przeniesienia prawa własności przedmiotowej nieruchomości na osobę pokrzywdzonej, złej ocenie powyższych kwestii i w konsekwencji niezasadnego przyjęcia, że pokrzywdzona poniosła szkodę w wysokości 265.000,00 zł, podczas gdy po stronie A. Z. (1) na moment wyrokowania szkoda nie wystąpiła, co wyklucza możliwość zasądzenia na rzecz A. Z. (1) obowiązku naprawienia szkody i popełnienia przez oskarżonego przestępstwa wykorzystania przymusowego położenia pokrzywdzonej, a także zawarcia z nią umowy, nakładającej na pokrzywdzoną obowiązek świadczenia niewspółmiernego ze świadczeniem wzajemnym, a co w konsekwencji doprowadziło

do bezzasadnego przyjęcia sprawstwa z art. 286 § 1 w zw. art. 304 kk jak i przyjęcia kwalifikacji z art. 294 § 1 kk

, albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o mieniu znacznej wartości, którego dotyczyć miał czyn zarzucany oskarżonemu, jak i uznaniu, że doszło do wypełnienia znamion z art. 304 kk.

XXIV. w zakresie czynu z pkt 18 wyroku dot. J. D. (1) (zarzut (...) aktu oskarżenia)

Na podstawie art. 427 § 2 kpk w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 kpk zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. mającą wpływ na treść wyroku

obrazę przepisów postępowania, tj.:

art. 7 kpk

, poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że:

i. niewiarygodne są

wyjaśnienia H. B. (1)

w zakresie twierdzeń iż:

- kupił nieruchomość położoną w miejscowości R. od oskarżonego K. K. (1) za kwotę 210.000,00 zł (akt notarialny z dnia (...) r. rep. nr (...)), a K. K. (1) pokwitował odbiór powyższej kwoty przekazanej tytułem umowy sprzedaży od H. B. (1) (pokwitowanie z dnia (...) r., dołączone do wniosku dowodowego z dnia (...) r. - w aktach sprawy) mimo, iż oskarżony H. B. (1) nie posiadał wiedzy co do okoliczności uzyskania przedmiotowej nieruchomości przez K. K. (1), a ponadto zakupił ją z polecenia P. B. (1), który działał w porozumieniu z K. K. (1) (protokół z dnia(...)r.);

- zakupił jedynie jedną z kilku działek pierwotnie należących do J. D. (1), tj. działkę o powierzchni 8 ha gruntu o wartości 210.000,00 zł (taką kwotę zapłacił on K. K. (1) na podstawie ww. aktu notarialnego oraz ww. pokwitowania), a ponadto spłacił hipotekę obciążającą tę nieruchomość, która wynosiła ok. 38.000,00 zł, co więcej nigdy nie był właścicielem pozostałych działek, co potwierdza akt notarialny z dnia (...) r. - umowa sprzedaży nieruchomości, a sam H. B. (1) powyższą okoliczność potwierdza w wyjaśnieniach złożonych w dniu (...)r.;

- nigdy nie był właścicielem pozostałych działek należących do J. D. (1), co pozostaje w sprzeczności z przypisanym oskarżonemu obowiązkiem naprawienia szkody w wysokości 430.000,00 zł, nigdy nie dokonywał z pokrzywdzonym żadnych ustaleń i w sposób legalny nabył nieruchomość od K. K. (1), co znajduje potwierdzenie w akcie notarialnym z dnia (...)r. i zeznaniach J. D. (1)

- nie uzyskał wygórowanej korzyści majątkowej w wyniku zakupu, jak i też dalszej sprzedaży części przedmiotowej nieruchomości, co wyklucza możliwość uznania aby doprowadził on pokrzywdzonego do

niekorzystnego rozporządzania mieniem w wysokości 430.000,00 zł tym bardziej, że Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku (vide: s. 401) podnosi jednak - sprzecznie z sentencją wyroku, że pokrzywdzony poniósł szkodę w wysokości 401.000,00 zł, co wskazuje na brak spójności w ocenie dowodów zebranych w niniejszej sprawie,

ii. częściowo

niewiarygodne są wyjaśnienia K. K. (1)

w zakresie, iż H. B. (1) nie wiedział o okolicznościach przejęcia przedmiotowej nieruchomości przez niego i P. B. (1), a ponadto okoliczności wskazującej, że H. B. (1) nie pytał K. K. (1) podczas przystąpienia do umowy sprzedaży jednej z działek u notariusza o historię nabycia przedmiotowej nieruchomości (wyjaśnienia K. K. (1) z dnia (...) r.) mimo, iż wyjaśnienia K. K. (1) potwierdzają zarówno wersję wydarzeń i stan świadomości H. B. (1) wskazany na rozprawie w dniu (...) r., a ponadto potwierdzają również zeznania samego pokrzywdzonego, z których wywnioskować można o braku udziału H. B. (1) w działaniach P. B. (1) i K. K. (1);

(...). niewiarygodne częściowo są

zeznania pokrzywdzonego J. D. (1) (protokół z dnia(...)r., protokół z dnia(...)r.) w zakresie takim, z jakiego wynika, że H. B. (1) nie brał udziału w ustaleniach co do przeniesienia własności jego nieruchomości, ponadto nigdy nie spotkał H. B. (1), nie wskazuje go w żadnym ze swoich zeznań jako osobę współuczestniczącą z P. B. (1) i K. K. (1), mimo, iż powyższy fakt znajduje potwierdzenie zarówno w wyjaśnieniach H. B. (1) (protokół z dnia (...) r.), jak i wyjaśnieniach K. K. (1) (protokół z dnia (...)r.), a pokrzywdzony nie miał żadnego interesu w tym, aby w tym zakresie poświadczać nieprawdę;

iv. wiarygodne są

wyjaśnienia P. B. (1) w zakresie, iż H. B. (1) uczestniczył bezpośrednio w przejęciu nieruchomości pokrzywdzonego J. D. (1) (protokół z dnia (...)r.) pomimo, iż wszelki zebrany i ww. materiał dowodowy dotyczący przedmiotowych okoliczności wyraźnie wskazuje na brak udziału H. B. (1) w przejęciu nieruchomości J. D. (1), a ponadto na brak świadomości H. B. (1) w kwestii pierwotnego pozyskania odkupionej od K. K. (1) części nieruchomości przez współoskarżonych;

co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegających na błędnym przyjęciu stanu świadomości oskarżonego co do zamiaru oszukania pokrzywdzonego i jego wiedzy co do okoliczności, w jakich P. B. (1) i K. K. (1) pozyskali nieruchomość od pokrzywdzonego, przyjęciu świadomości oskarżonego i rozeznania co do wstępnych ustaleń pomiędzy pokrzywdzonym a K. K. (1) i P. B. (1), udziału H. B. (1) w sprawie przejęcia nieruchomości J. D. (1), wyrządzenia J. D. (1) szkody przez oskarżonego H. B. (1) oraz w szczególności braku ustalenia wartości nieruchomości objętej zarzutem przez biegłego sądowego z zakresu wyceny nieruchomości, a co w konsekwencji do

bezzasadnego przyjęcia sprawstwa z art. 286 § 1, jak i przyjęcia kwalifikacji z art. 294 § 1 kk

, albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o mieniu znacznej wartości, którego dotyczyć miał czyn zarzucany oskarżonemu, jak i uznaniu, że doszło do wypełnienia znamion przestępstwa z art. 286 § 1 kk będących postawą do przypisania sprawstwa oskarżonemu;

XXV. w zakresie czynu z pkt 18 wyroku dot. T. J. (1) i D. J. (1) (zarzut (...) aktu oskarżenia)

Na podstawie art. 427 § 2 kpk w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 kpk zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. mającą wpływ na treść wyroku

obrazę przepisów postępowania, tj.:

art. 7 kpk

, poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że;

i. niewiarygodne są

wyjaśnienia H. B. (1)

w zakresie twierdzeń iż;

- zawarł z pokrzywdzonymi D. i T. J. (1) umowę sprzedaży przedmiotowej nieruchomości położonej w T. w formie aktu notarialnego (akt notarialny warunkowej umowy sprzedaży z dnia (...) r., rep. nr (...)), jak i zawarł w formie aktu notarialnego, zgodnie z prośbą pokrzywdzonych, umowę w przedmiocie rozwiązania umowy sprzedaży pod warunkiem z dnia (...) r., rep. nr (...), która z powrotem przeniosła własność na pokrzywdzonych,

- nie uczestniczył w rozmowach i spotkaniach z pokrzywdzonymi przed podpisaniem aktu notarialnego, pozostawał w zamiarze kupna przedmiotowej nieruchomości, zaś formę, treść oraz warunki ww. umowy omawiał z pokrzywdzonymi oskarżony P. B. (1), a (protokół z wyjaśnień H. B. (1) z dnia (...) r.), co bezsprzecznie wskazuje zarówno na brak wiedzy oskarżonego co do wstępnych ustaleń pokrzywdzonych z P. B. (1), a ponadto na brak uczestnictwa oskarżonego w kwestii udzielania im rzekomej pożyczki pod zastaw nieruchomości, na co wskazują również zeznania samych pokrzywdzonych złożone w dniu (...) r.;

- nieruchomość obciążały liczne zadłużenia hipoteczne, których wysokość oscylowała w granicach 100.000,00 zł, co powinno mieć wpływ na ustalanie wartości przedmiotowej nieruchomości, przez co błędnie wskazano w zarzucie z aktu oskarżenia kwotę 260.000,00 zł jako wartość poniesionej przez pokrzywdzonych szkody (wyjaśnienia H. B. (1) z dnia 27 maja 2015 r.), podczas gdy obciążenia hipoteczne ustanowione na przedmiotowej nieruchomości, jak i również fakt przeniesienia prawa własności przedmiotowej nieruchomości na pokrzywdzonych winny stanowić bezwzględną przesłankę, którą należy uwzględnić wyliczając wartość nieruchomości, a tym samym wartość poniesionej przez pokrzywdzonych szkody oraz ustalenia czy doszło do wypełnienia przesłanek przypisania oskarżonemu odpowiedzialności za ten czyn;

ii. niewiarygodne są

zeznania D. i T. J. (1)

w zakresie braku udziału H. B. (1) w czynionych z nimi ustaleniach wstępnych, rozmowach dotyczących udzielenia im rzekomej umowy pożyczki, a ponadto faktu, iż po raz pierwszy pokrzywdzeni widzieli H. B. (1) w momencie podpisania przez nich aktu notarialnego z dnia (...) r. (protokoły z przesłuchań pokrzywdzonych z dnia(...)r.), co bezwzględnie wyklucza oskarżonego H. B. (1) jako osobę odpowiedzialną za ustalenia z pokrzywdzonymi co do formy, treści oraz warunków ww. umowy, które ustalał z nimi jedynie P. B. (1), a ponadto tę samą wersję wydarzeń prezentuje H. B. (1) wskazując, że przystępował do aktu notarialnego w celu zakupu przedmiotowej nieruchomości, nie posiadał wiedzy w zakresie wstępnych ustaleń P. B. (1) z pokrzywdzonymi dot. wyżej wskazanej umowy (protokół z dnia (...) r.);

(...). na pominięcie zasługują

wyjaśnienia P. B. (1)

w zakresie, iż nieruchomość została zwrócona pokrzywdzonym aktem notarialnym rozwiązania umowy sprzedaży pod warunkiem z dnia (...) r. a tę wersję wydarzeń potwierdzają zarówno zeznania pokrzywdzonych (protokoły z dnia (...)r.), a ponadto H. B. (1) podniósł w swych wyjaśnieniach, że nastąpiło przeniesienie prawa własności powrotnie na pokrzywdzonych z uwagi na liczne długi hipoteczne obciążające przedmiotową nieruchomość, a ponadto z uwagi na prośbę pokrzywdzonych motywowaną chęcią odzyskania prawa własności przedmiotowej nieruchomości (protokół z dnia(...) r.),

- wiarygodne są

wyjaśnienia oskarżonego P. B. (1)

w zakresie udziału H. B. (1) we wstępnych ustaleniach z pokrzywdzonymi dotyczących formy, treści oraz innych okoliczności towarzyszących zawarciu umowy z pokrzywdzonymi, co nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, w szczególności w zeznaniach samych pokrzywdzonych, którzy podnoszą, iż H. B. (1) widzieli po raz pierwszy podczas wizyty u notariusza (protokoły z dnia (...) r.), co koreluje z wyjaśnieniami H. B. (1) w tym zakresie (protokół z dnia (...) r.), a wskazuje na fakt braku rzeczywistego powiązania H. B. (1) z działaniami P. B. (1) przed zawarciem umowy w formie aktu notarialnego i brak wiedzy H. B. (1) co to wcześniejszych ustaleń P. B. (1) z pokrzywdzonymi,

co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegających na błędnym przyjęciu stanu świadomości H. B. (1) co do zamiaru oszukania pokrzywdzonych, jego wiedzy co do samodzielnych działań P. B. (1) w tym zakresie, mimo iż oskarżony nie miał wiedzy co do tych okoliczności, braku ustalenia wartości nieruchomości objętej zarzutem przez biegłego sądowego specjalisty z zakresu wyceny nieruchomości, a ponadto pominięcia okoliczności zawarcia umowy z dnia z dnia (...)r. - aktu notarialnego na mocy którego doszło do powrotnego przeniesienia prawa własności przedmiotowej nieruchomości, złej ocenie powyższych kwestii i w konsekwencji niezasadnego przyjęcia, że pokrzywdzeni ponieśli szkodę w wysokości 335.000,00 zł, podczas gdy po stronie pokrzywdzonych na moment wyrokowania szkoda nie istniała ze względu na rozwiązanie umowy sprzedaży nieruchomości pod warunkiem, co wyklucza możliwość zasądzenia na rzecz D. i T. J. (1) obowiązku naprawienia szkody i popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu przestępstwa, co zaś w konsekwencji doprowadziło do

bezzasadnego przyjęcia sprawstwa z art. 286 § 1 kk jak i przyjęcia kwalifikacji z art. 294 § 1 kk

, albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o mieniu znacznej wartości, którego dotyczyć miał czyn zarzucany oskarżonemu, jak i uznaniu, że doszło do wypełnienia znamion z art. 294 § 1 kk.

XXVI. w zakresie czynu z pkt 18 wyroku dot. P. M. (zarzut (...) aktu oskarżenia)

Na podstawie art. 427 § 2 kpk w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 kpk zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. mającą wpływ na treść wyroku

obrazę przepisów postępowania, tj.:

art. 7 kpk, poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że:

i. niewiarygodne są

wyjaśnienia H. B. (1)

w zakresie, iż:

- nie uczestniczył on w udzielaniu pożyczki w formie aktu notarialnego pokrzywdzonemu P. M. oraz nie uczestniczył w okolicznościach związanych z przeniesieniem prawa własności nieruchomości porozumieniu z M. P. (1) oraz S. K. (1), przez co doprowadził P. M. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 635.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z ww. mimo, iż H. B. (1) w swoich wyjaśnieniach wskazuje, iż nie posiada wiedzy o okolicznościach będących przedmiotem zarzutu, nigdy nie spotkał pokrzywdzonego, nie uczestniczył w żadnej transakcji z pokrzywdzonym oraz nie wyłożył na nią gotówki, a ponadto nie posiadał kontaktu telefonicznego i osobistego z współoskarżonymi M. P. (1) i S. K. (1) (co znajduje potwierdzenie w Analizie KWP - w aktach sprawy), co wyklucza jego współudział w wydarzeniach objętych zarzutem (protokół z wyjaśnień H. B. (1) z dnia (...) r.);

ii. pominięcie zeznań pokrzywdzonego P. M. i świadka T. M. (2), w zakresie w jakim nie wskazują oni na H. B. (1), jako osobę, która miałaby uczestniczyć w powyższych wydarzeniach, nigdy nie wspomina o oskarżonym, a ponadto stwierdza, iż został oszukany przez M. P. (1) i S. K. (1), nie wymieniając w żadnym miejscu nazwiska H. B. (1) (protokół z dnia (...)r.);

(...). na pominięcie zasługują wyjaśnienia S. K. (1) i M. P. (1), w zakresie w jakim nie wskazują oni na jakikolwiek udział H. B. (1) w zdarzeniach objętych zarzutem, a w konsekwencji przypisanie sprawstwa H. B. (1) w sytuacji, gdy żaden z ww. oskarżonych nie wskazuje, ażeby H. B. (1) był stroną aktów z pokrzywdzonym, współdziałał z nimi w tym zakresie czy też wiedział o powyższych okolicznościach faktycznych;

co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegających na błędnym przyjęciu stanu świadomości oskarżonego co do zamiaru oszukania pokrzywdzonego i jego wiedzy co do wszelkich okoliczności, w jakich S. K. (1) i M. P. (1) pozyskali nieruchomość od pokrzywdzonego, przyjęciu świadomości oskarżonego co do działań współoskarżonych, udziału H. B. (1) w sprawie przeniesienia własności nieruchomości P. M., wyrządzenia szkody przez oskarżonego H. B. (1) oraz w szczególności braku ustalenia wartości nieruchomości objętej zarzutem przez biegłego sądowego z zakresu wyceny nieruchomości, a co w konsekwencji przyjęcia

sprawstwa z art. 286 § 1, jak i przyjęcia kwalifikacji z art. 294 § 1 kk, albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o mieniu znacznej wartości, którego dotyczyć miał czyn zarzucany oskarżonemu, jak i uznaniu, że doszło do wypełnienia znamion przestępstwa z art. 286 § 1 kk będących postawą do przypisania sprawstwa oskarżonemu,

XXVII. w zakresie czynu z pkt 22 wyroku dot. R. M. (1) (zarzut (...) aktu oskarżenia)

Na podstawie art. 427 § 2 kpk w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 kpk zaskarżonemu wyrokowi zarzucił :

1. mającą wpływ na treść wyroku

obrazę przepisów postępowania, tj.:

art. 7 kpk

, poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że:

i. niewiarygodne są

wyjaśnienia oskarżonego H. B. (1)

w zakresie dot. stosunków i znajomości łączących oskarżonego z R. M. oraz przedstawionego stanu faktycznego w przedmiocie zarzucanych oskarżonemu działań polegających na udzielaniu korzyści majątkowej R. M.;

ii. nieistotne do poczynienia ustaleń faktycznych są

zeznania pokrzywdzonego R. K. (1)

odnoszące się do wizyty w Agencji Nieruchomości Rolnych, w sytuacji gdy pokrzywdzony w swoich zeznaniach nie wskazywał, aby H. B. (1) udzielił korzyści majątkowej R. M., co wskazuje, że taka sytuacja nie miała miejsca;

(...). niewiarygodne są

wyjaśnienia oskarżonego R. M. (1) w zakresie twierdzeń, iż pozostawał z H. B. (1) w relacjach o charakterze wyłącznie służbowym w ramach pełnionej funkcji starszego specjalisty ds. rozdysponowania mienia i geodezji w Gospodarstwie Rolnym, Skarbu Państwa S., w sekcji Gospodarowania Zasobem Oddziału Terenowego Agencji Nieruchomości Rolnych w P., zaś usługi wykonywane w ramach zawodu geodety miały charakter prywatny i pozostawały w oderwaniu od wykonywanej funkcji publicznej, oraz że nie otrzymywał od H. B. (1) korzyści majątkowej;

iv. wiarygodne są

zeznania świadka E. P.

- kierownik Agencji Nieruchomości Rolnych w P., będącej przełożoną R. M. (1) - w zakresie twierdzeń mających uzasadnić rzekome udzielenie korzyści majątkowej R. M. - osobie pełniącej funkcję publiczną w związku z pełnieniem tej funkcji, tj. starszego specjalisty ds. rozdysponowania mienia i geodezji w Gospodarstwie Rolnym, Skarbu Państwa S., w sekcji Gospodarowania Zasobem Oddziału Terenowego Agencji Nieruchomości Rolnych w P. - przez H. B. (1), mimo braku podstaw do wyprowadzenia takiego wniosku z przytoczonych przez Sąd zeznań świadka;

v. wiarygodne są

zeznania świadków T. A. oraz Ł. D. (1), mimo iż pozostają one w sprzeczności z wyjaśnieniami R. M. (1), które w obliczu zgromadzonego materiału dowodowego zasługują na przymiot wiarygodności;

vi. wiarygodne są

wyjaśnienia oskarżonego P. B. (1)

w zakresie twierdzeń, iż oskarżony H. B. (1) udzielał korzyści majątkowej R. M. - osobie pełniącej funkcję publiczną w związku z pełnieniem tej funkcji, tj. starszego specjalisty ds. rozdysponowania mienia i geodezji w Gospodarstwie Rolnym, Skarbu Państwa S., w sekcji Gospodarowania Zasobem Oddziału Terenowego Agencji Nieruchomości Rolnych w P., podczas gdy oskarżony nie ma bezpośredniej wiedzy na temat wydarzeń objętych zarzutem, nie uczestniczył w spotkaniach w Agencji Nieruchomości Rolnych, zaś jego wyjaśnienia składane były w trybie art. 60 § 3 kk co powoduje, że powinny podlegać szczególnie wnikliwej ocenie i winny znajdować pozytywną weryfikację w pozostałym materiale dowodowym,

co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegających na przyjęciu, że H. B. (1) w okresie od (...) r. w P. działając w zorganizowanej grupie, mającej na celu popełnienie przestępstw polegających na przejmowaniu nieruchomości, udzielał korzyści majątkowej R. M. - osobie pełniącej funkcję publiczną w związku z pełnieniem tej funkcji, tj. starszego specjalisty ds. rozdysponowania mienia i geodezji w Gospodarstwie Rolnym, Skarbu Państwa S., w sekcji Gospodarowania Zasobem Oddziału Terenowego Agencji Nieruchomości Rolnych w P. - w wysokości 6000 zł oraz 4000 zł w zamian za wydanie przez Agencję Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w P. oświadczenia o nieskorzystaniu z prawa pierwokupu nieruchomości rolnych: [1] położonej w miejscowości D., gm. K., dla której Sąd Rejonowy w Kościanie prowadzi księgę wieczystą nr Kw (...).905, oraz [2] położonej w miejscowości M., gm. K., dla której Sąd Rejonowy w S. Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych w M. prowadzi księgę wieczystą nr Kw (...).516, a w konsekwencji

doprowadziło do bezzasadnego przypisania oskarżonemu H. B. (1) sprawstwa z art. 229 § 1 kk w zw. z art. 65 kk.

Na podstawie art. 437 § 1 i § 2 kpk w zw. z art. art. 427 § 1 kpk, apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia wszystkich zarzuconych mu czynów, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Okręgowy w P..

***

Wyrok Sądu Okręgowego zaskarżył apelacją w całości

obrońca oskarżonego M. P. (1) - adw. T. J. (2).

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucając:

1) na podstawie art. 438 punkt 2) kpk

- obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku w postaci art. 7 kpk w zw. z art. 4 kpk w zw. z art. 410 kpk

poprzez dowolną ocenę dowodów z:

A) wyjaśnień oskarżonego,

B) wyjaśnień współoskarżonych, w tym w szczególności wyjaśnień P. B. (1),

C) zeznań świadków, w tym w szczególności: D. Ś. (1), Z. S. (1), A. G. (1), K. C. (1). J. W. (2), G. T., E. F. (1), M. S. (1) oraz

D) dowodów z dokumentów, w tym w szczególności analizy połączeń telefonicznych (k. 227-248, 3646- 3666), analizy kryminalnej (k. 250-283), aktów notarialnych (k. 1-233),

skutkującą ustaleniem, że:

a) oskarżony brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że oskarżony w istocie był członkiem tejże grupy przestępczej lub też by osoby wskazane jako członkowie grupy przestępczej tworzyli organizację mającą hierarchię, podział zadań, trwałe kierownictwo i dyscyplinę, oraz by oskarżony swym zamiarem obejmował udział w grupie mającej na celu stałe popełnianie przestępstw,

b) oskarżony obejmował swym zamiarem zachowanie polegające na doprowadzeniu pokrzywdzonych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy daje podstawy do przyjęcia, że zamiarem oskarżonego było jedynie udzielanie pokrzywdzonym pożyczek,

c) oskarżony grożąc pokrzywdzonemu M. S. (1) nożem zmusił go do podpisania kartki in blanco;

2) na podstawie art. 438 punkt 4) kpk

- rażącą niewspółmierność kary poprzez orzeczenie wobec oskarżonego surowej kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 13 lat oraz surowej kary łącznej grzywny w wymiarze 500 stawek po 100 zł każda, choć oskarżony ma na utrzymaniu dwoje dzieci, nie ma wysokich kwalifikacji, a jego miesięczne dochody wynoszą ok. 3000 zł przez co kara ta jest nadmiernie surowa, a przez to nieadekwatna do celów kary i pozostałych zasad określonych w art. 53 kk w szczególności takich jak: cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego oraz właściwości i warunki osobiste sprawcy.

W związku z powołanymi zarzutami apelujący wniósł o:

[1] - zmianę zaskarżonego wyroku we wskazanej części poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu pkt LX V - XCV wyroku czynów,

[1a] - ewentualnie, na wypadek nieuwzględnienia wniosku apelacji wskazanego w punkcie [1] - o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji,

[1b] ewentualnie, w dalszej kolejności, na wypadek nieuwzględnienia wniosków apelacji wskazanych w punktach [1] oraz [1a] o zmianę zaskarżonego wyroku w części, tj. w zakresie rozstrzygnięcia o karze poprzez orzeczenie względniejszej kary pozbawienia wolności oraz względniejszej kary grzywny w szczególności przy ustaleniu stawki dziennej na kwotę 50 zł.

Nadto apelujący wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz adwokata T. J. (2) zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w:

1) postępowaniu po wydaniu wyroku przez Sąd pierwszej instancji, w tym za udział w posiedzeniu zażaleniowym 28.09.2022 sygn. akt II AKz 430/22 oraz

2) postępowaniu odwoławczym według norm przepisanych, przy zastosowaniu 150 % stawki minimalnej (zmodyfikowanej do 400 % w toku postępowania odwoławczego) z uwagi na obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, które nic zostały opłacone nawet w części.

***

Wyrok Sądu Okręgowego zaskarżył apelacją

obrońca oskarżonego W. C. (1) – adw. W. Z.:

I. W całości - co do zarzutów oskarżonego W. C. (1);

II. Zarzucają mu:

1. błędne ustalenia faktyczne:

a. co do faktów, iżby oskarżony miał działać w zorganizowanej grupie przestępczej;

b. co do faktów - odnośnie każdego z czynów, iżby oskarżony miał nie wykonać swoich obowiązków, w tym nie odczytać całości sporządzanych aktów notarialnych, czytać je fragmentarycznie, pomijać pewne fragmenty, nie udzielać oczekiwanych wyjaśnień, w końcu nie wydawać odpisów sporządzanych aktów notarialnych,

c. co do ustalenia jakoby miał działać w wyniku z góry powziętego zamiaru;

2. naruszenie prawa procesowego poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej oceny dowodów:

a. oddalenie pytań obrony w stosunku do P. B. dotyczących przebiegu poszczególnych aktów notarialnych - na rozprawie w dniu 23.01.2014 - a przez to nie wyjaśnienie okoliczności przebiegu tych aktów;

b. brak ustalenia czy pokrzywdzeni otrzymywali wypisy aktów notarialnych;

c. w zakresie oceny zeznań pokrzywdzonych co do działań oskarżonego W. C.;

d. oceny wyjaśnień oskarżonego P. B. co do działań oskarżonego W. C.;

e. w zakresie oceny wyjaśnień pozostałych oskarżonych - co do działań oskarżonego W. C.;

3. naruszenie prawa procesowego w postaci wewnętrznej sprzeczności w treści zarzutów, oraz w uzasadnieniu Sądu - poprzez przyjęcie, iż z jednej strony oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim - a z drugiej strony poprzez przypisanie oskarżonemu niewykonanie obowiązków, czy wręcz niezachowanie należytej staranności (zarzut CLVII);

4. ewentualne naruszenie prawa materialnego w postaci:

a. art. 286 §1 kk poprzez jego niewłaściwe zastosowanie;

b. zbiegu przepisów art. 286 §1 kk i art. 231 §2 kk

5. ewentualnie w braku uwzględnienia wcześniejszych zarzutów rażącą surowość orzeczonej kary pozbawienia wolności;

III. wnosząc o:

1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów z powodu nie wyczerpania ich znamion w działaniach oskarżonego;

2. w braku uwzględnienia wniosku z pkt 1 - a przy uwzględnieniu zarzutów naruszenia prawa materialnego, zakwalifikowanie zarzuconych oskarżonemu czynów z art. 231 §2 kk i wymierzenie mu kary na podstawie tego przepisu;

3. ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie orzeczenia o karach i wymierzenie oskarżonemu sprawiedliwiej kary;

4. ewentualnie ,jeżeli sąd uzna, iż materiał zebrany w sprawie nie jest wystarczający do wydania merytorycznego orzeczenia wnoszę o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

***

Apelację od powołanego na wstępie wyroku wywiódł

obrońca oskarżonego D. G. (1) – adw. Ł. M., zaskarżając go w całości.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił

obrazę przepisów postępowania -

art. 7 k.p.k., poprzez dokonanie dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji tego poczynienie niesłusznych

ustaleń, zgodnie z którymi oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona zarzucanych mu przestępstw w sposób opisany szczegółowo w treści poszczególnych zarzutów, podczas gdy materiał dowodowy oceniony w sposób prawidłowy do wniosku takiego nie prowadzi.

Wskazując na powyższe apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego.

Na wypadek, gdyby Sąd Apelacyjny nie podzielił stanowiska obrony o niewinności oskarżonego, podniósł zarzut ewentualny rażącej niewspółmierności wymierzonej oskarżonemu kary i domagając się jej znaczącego złagodzenia.

Ponadto wniósł o zasądzenie na swoja rzecz kosztów obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu drugoinstancyjnym - przed Sądem Apelacyjnym w P., które nie zostały zapłacone choćby w części.

Wyrok Sądu Okręgowego zaskarżył w całości na korzyść

oskarżonego P. R. (1) jego obrońca – adw. C. W., który w wywiedzionej apelacji zarzucił mu:

obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k., polegającą na przeprowadzeniu dowolnej, fragmentarycznej i sprzecznej z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego ocenie zgromadzonych w sprawie dowodów, zamiast dokonania swobodnej oceny tych dowodów z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, a także wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, w szczególności polegającą na:

a. nierozważeniu w sposób wyczerpujący wyjaśnień osk. P. B. (1) i w konsekwencji niezasadnym pominięciu wyjaśnień wymienionego jako pełnowartościowego dowodu wskazującego na brak winy oskarżonego P. R. (1) w zakresie popełnienia przypisanych mu czynów;

b. bezpodstawnym przecenieniu wartości dowodowej wyjaśnień osk. P. B. (1) jako źródła dowodowego wskazującego na sprawstwo czynów zarzucanych osk. P. R. (1), przy jednoczesnym nieuwzględnieniu wyjaśnień tego pierwszego oskarżonego w kierunku braku podstaw do przypisania osk. P. R. (1) przestępstw wymienionych w akcie oskarżenia i w konsekwencji mylnym przyjęciu, iż wyjaśnienia P. B. (1) stanowią jednoznaczny dowód sprawstwa oskarżonego w sytuacji, gdy wyjaśnienia wymienionego nie korespondowały z innymi dowodami w sprawie (wyjaśnieniami pozostałych współoskarżonych oraz zeznaniami pokrzywdzonych), były niespójne, niekonsekwentne i nacechowane próbą umniejszenia własnej roli w popełnieniu czynów przypisanych P. B. (1) i innym oskarżonym;

c. pominięciu jako pełnowartościowego dowodu wyjaśnień osk. P. R. (1), w sytuacji kiedy wyjaśnienia wymienionego składane na etapie postępowania sądowego w wielu elementach korespondowały z wyjaśnieniami innych współoskarżonych, w tym osk. P. B. (1), a także z zeznaniami niemal wszystkich pokrzywdzonych, tworząc istotny dowód braku podstaw do przypisania P. R. (1) sprawstwa czynów zarzucanych mu aktem oskarżenia;

d. nierozważeniu znaczenia dla prawidłowej karnoprawnej oceny zachowania oskarżonego faktu działania przez osk. P. R. (1) na polecenia osk. P. B. (1), jako właściciela lombardu (...), będącego zleceniodawcą czynności realizowanych później przez P. R. (1);

e. nieuwzględnieniu przy analizie zebranych w sprawie dowodów faktu wykonywania przez osk. P. R. (1) czynności technicznych w postaci: odbierania telefonów, przekazywania informacji i dokumentów pozostawianych przez klientów lombardu, prowadzenia lombardu, zawożenia P. B. (1) w miejsca jego spotkań z osobami trzecimi;

f. niezasadnym wykazywaniu w postępowaniu sądowym rozbieżności pomiędzy wyjaśnieniami osk. P. R. (1) złożonymi w śledztwie, a wyjaśnieniami złożonymi na etapie postępowania sądowego i w konsekwencji budowanie karnoprawnej oceny zachowania wymienionego w kierunku rzekomo małej wiarygodności jego wyjaśnień;

2.obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżanego orzeczenia a mianowicie art. 8 k.p.k. w związku z art. 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k., polegającą na bezpodstawnym oparciu wniosków co do sprawstwa oskarżonego m.in. na podstawie wyroku Sądu Rejonowego P. w P. sygn. akt: (...) i niekierowanie się przy ferowaniu wyroku zasadą indywidualizacji odpowiedzialności karnej (winy), zamiast zasadą samodzielności jurysdykcyjnej, o której mowa w art. 8 kodeksu postępowania karnego i związaną z nią zasadą indywidualizacji odpowiedzialności karnej każdego z oskarżonych;

3. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 65 § 1 k.k. w związku z art. 258 § 1 k.k. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że zachowanie osk. P. R. (1) opisane w akcie oskarżenia nosiło cechy działania przestępczego w ramach zorganizowanej grupy, mającej na celu popełnianie przestępstw;

4. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 91 § 1 k.k. poprzez niezasadne przyjęcie przy kwalifikacji prawnej przypisanych osk. P. R. (1) czynów dopuszczenia się ciągu przestępstw;

5. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że:

a. treść zeznań pokrzywdzonych ma stanowić dowód popełnienia przez osk. P. R. (1) przestępstw przypisanych mu w akcie oskarżenia, w sytuacji gdy z zeznań pokrzywdzonych nie wynika sprawstwo tego oskarżonego;

b. treść wyjaśnień oskarżonych ma stanowić dowód popełnienia przez osk. P. R. (1) przestępstw przypisanych mu w akcie oskarżenia, w sytuacji gdy z wyjaśnień oskarżonych nie wynika sprawstwo P. R. (1);

c. treść nagrań rozmów telefonicznych prowadzonych przez osk. P. R. (1) z P., M. S. (1), E. F. (1), D. P., A. S. (1) i J. W. (2) ma wskazywać na sprawstwo wymienionego oskarżonego w sytuacji, gdy wyżej przywołane osoby nie miały żadnego kontaktu z tym oskarżonym i nie występowały w postępowaniu jako pokrzywdzeni czynami przypisywanymi P. R. (1);

d. treść wyjaśnień poszczególnych oskarżonych ma wskazywać na sprawstwo osk. P. R. (1) w zakresie popełnienia czynów przypisanych wymienionemu aktem oskarżenia;

e. treść zeznań pokrzywdzonych w osobach: A. Z. (1), D. Ś. (1), Z. G. (1), A. S. (4) oraz małżeństwa I. i R. K. (1) ma wskazywać na sprawstwo osk. P. R. (1) w zakresie przypisanych wymienionemu aktem oskarżenia czynów;

Podnosząc powyższe zarzuty, na podstawie art. 437 § 2 k.p.k. apelujący wniósł o:

- zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie osk. P. R. (1) od popełnienia wszystkich zarzucanych mu i przypisanych w wyroku przestępstw, ewentualnie:

- w oparciu o art. 437 § 2 k.p.k. w związku z art. 440 k.p.k. - o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

***

Powyższy wyrok zaskarżyła w części dotyczącej

oskarżonego, M. B. (1), jego obrońca substytucyjny

- adw. N. W. w całości, zarzucając mu:

1) na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k.

obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, a to:

art. 2 § 2 k.p.k. poprzez naruszenie wymogu opierania wszelkich rozstrzygnięć na prawdziwych ustaleniach faktycznych, a więc takich, które zostały udowodnione, a zatem wykazane wiarygodnymi dowodami;

art. 4 k.p.k. i 7 k.p.k., polegającą na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów i nieuwzględnieniu przez Sąd okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego M. B. poprzez:

- dokonanie przez Sąd oceny dowodu z

wyjaśnień P. B. i M. P. niezgodnie z zasadami doświadczenia życiowego i dowolne wyprowadzanie z treści tych wyjaśnień daleko idących wniosków i domniemań faktycznych na niekorzyść M. B., które to, nie będąc potwierdzone żadnymi innymi bezpośrednimi dowodami, ostatecznie doprowadziły do skazania oskarżonego;

- dokonanie przez Sąd oceny dowodu z

- błędne przyjęcie przez Sąd, że

wyjaśnienia M. B.

nie mają waloru wiarygodności, podczas gdy ich treść jest konsekwentna, spójna i logiczna, a przy tym znajduje potwierdzenie w innych dowodach, przede wszystkim w wyjaśnieniach P. B. i M. P.;

- poczynienie przez Sąd ustaleń dotyczących popełnienia przez M. B. przypisanych mu przez Sąd przestępstw „w oparciu o wyjaśnienia P. B. i M. P.", przy całkowitym zdyskredytowaniu

wyjaśnień M. B.

co do przebiegu zdarzeń objętych postępowaniem w tej sprawie, pomimo że w treści wyjaśnień P. B. i M. P., w części odnoszącej się do M. B., jak i w wyjaśnieniach samego oskarżonego, brak jest jakichkolwiek sprzeczności mogących obciążyć M. B. w zakresie zarzucanych mu czynów w przedmiotowej sprawie;

- dokonanie przez Sąd ustaleń co do sprawstwa M. B. w zakresie czynu

z art. 258 §1 k.k.

poprzez powielenie stanowiska oskarżyciela publicznego i równocześnie brak poczynienia przez Sąd samodzielnej oceny materiału dowodowego;

- błędne przyjęcie, że w okresie od (...) r. w P. działała zorganizowana grupa przestępcza, mająca na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu, polegających na wprowadzaniu pokrzywdzonych w błąd lub wyzyskiwaniu ich błędu w celu przejęcia należących do nich nieruchomości, której członkiem

„od samego początku" był M. B.;

- dowolne i niepoparte wystarczającym materiałem dowodowym uznanie przez Sąd podziału ról i zadań w rzekomo istniejącej grupie przestępczej, gdzie M. B. (jak w akcie oskarżenia) określony został jako osoba

„współfinansująca pożyczki z uwagi na dysponowanie określonym statusem materialnym i dzieląca się zyskami z członkami grupy";

- wadliwe przyjęcie przez Sąd, że niekwestionowane przez oskarżonych, łączące ich więzy pokrewieństwa i znajomości, mogą uzasadniać istnienie grupy przestępczej;

- błędne ustalenie przez Sąd, że M. B., jak i pozostali oskarżeni, funkcjonowali w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, kiedy do tego, by mówić o istnieniu tego rodzaju grupy i popełnieniu przestępstwa uczestnictwa w niej, konieczne jest posiadanie przez grupę kierownictwa i występowanie w niej powiązań o charakterze hierarchicznym i organizacyjnym, czego brak jest w sprawie, a więc nie ma możliwości przypisania oskarżonemu popełnienia przestępstwa z art. 258 §1 k.k.;

- bezpodstawne uznanie przez Sąd, jakoby M. B.

„nawet w czasie, gdy przebywał w zakładzie karnym, finansował przestępczą działalność grupy", co odbywało się przez kontakt telefoniczny i widzenia z członkami grupy bądź za pośrednictwem jego żony;

- wadliwe przyjęcie przez Sąd, że analiza połączeń telefonicznych pomiędzy oskarżonymi, sporządzona w postępowaniu przygotowawczym, może stanowić dowód na istnienie w sprawie zorganizowanej grupy przestępczej i uczestnictwo w niej M. B., bowiem, jak wynika z wyjaśnień pozostałych oskarżonych, to nikt „

nie robił" z M. B. wspólnie „interesów", a oskarżony w żaden sposób nie

„finansował" podejmowanych przez nich działań, co więcej M. B., w okresie objętym zarzutami, ukrywał się, odbywał karę pozbawienia wolności bądź nie było z nim kontaktu;

- pominięcie przez Sąd okoliczności podnoszonych przez P. B., w złożonych przez niego wyjaśnieniach, a uznanych przez Sąd za wiarygodne, w jakich odnosił się do M. B., podając, że:

⚫

„Ja z M. B. (1) nie miałem kontaktu większego, od kiedy się ukrywał, później przebywał w więzieniu. Trudno się dokładnie wypowiedzieć co do tej grupy" (protokół rozprawy z dnia (...) r.);

⚫

„Były początkowo takie przypadki, w których uczestniczył przy pożyczkach M. B. (1), bo potem zaczął się ukrywać, kiedy nie było problemów z klientami";

⚫

„Były różne gradacje tych oszustw, natomiast w przypadkach, gdzie występował M. B. (1) i udzielaliśmy z P. pożyczek, nie było konfliktów z klientami, którzy dostawali pożyczki" (protokół rozprawy z dnia (...) r.);

⚫

„Pamiętam sytuację, że byłem ja, P. i M. B. (1), i za plecami H. B. pożyczyliśmy kwotę 15 tysięcy złotych państwu K. spod G.. Oni w szybkim czasie oddali pożyczkę i przepisaliśmy z powrotem nieruchomość na nich" (protokół rozprawy z dnia (...) r.), co było w okresie, jaki nie jest objęty aktem oskarżenia w przedmiotowej sprawie, i jest zgodne z wyjaśnieniami M. B., i dalej, że;

⚫

„[M. P.] mówił, że dysponuje też pieniędzmi M. B., ale w tym dniu, gdy wypłacał te pieniądze z banku, to był sam i M. przy tym nie było”

⚫

„Pieniądze na pożyczkę P. wykładał M., ale nie wiem, czy to były pieniądze ze wspólnej kasy i czy tam nie były też pieniądze M. B. (1), ale na pewno go nie było przy tej transakcji" (protokół rozprawy z dnia (...)r.);

⚫

„Kolejną nieruchomość, o której chciałbym opowiedzieć, tj. nieruchomość należąca do pana Z. S. (1). M. wtedy wypłacił mi 5 tysięcy złotych za pomoc, natomiast zabronił informować M. B. (1), ponieważ twierdził, że część pieniędzy pochodzi od M. B. na tę pożyczkę. M. B. nie brał żadnego udziału w tej transakcji, a z tego, co pamiętam, to wtedy się ukrywał" (protokół rozprawy z dnia (...) r.);

⚫

„Chciałem teraz powiedzieć o przypadku państwa P., R. P. (1). P. tę pożyczkę uzyskali. M. mówił, że wtedy dysponował pieniędzmi M. B. (1), i część tych pieniędzy, według słów M. P. (1), miała być od M. B. (1). Ja nigdy nie byłem przy jego rozliczeniach z M. B. (1)." (protokół rozprawy z dnia (...) r.);

⚫

„

Nie przypominam sobie, w jakich proporcjach, kto wykładał pieniądze na tę pożyczkę, był tam M. P. (1), nie wykluczam, że ja. Wiem, że M. P. (1) dysponował jakąś kwotą od M. B. (1), nie wiem jaką proporcją. Bo jego, tak jak mówiłem wcześniej, nie było z powodów takich jak ukrywanie się, czy pobyt w więzieniu. M. B. (1) przy tych transakcjach nigdy nie było" (protokół rozprawy z dnia (...) r.);

⚫

„Dokładnych rozliczeń M. P. (1) i M. B. (1) wtedy nie znałem" (protokół rozprawy z dnia (...) r.);

⚫

„Co do wspólnych rozliczeń, to trudno mi sprecyzować, ja nie wnikałem w to, jakie rozliczenia wspólne mieli M. B. (1) z M. P. (1)" ;

⚫

„Ja z relacji M. P. (1) wiem o wkładzie M. B. (1), ale jakie to były kwoty i w jakiej części partycypował M. B. (1) w pożyczce, tego nie wiem" (protokół rozprawy dnia (...)r.);

⚫

„Teraz wiem, że nieprawdą było to, że M. B. (1) partycypował w niektórych pożyczkach, tak jak mi to mówił P.. P. mi tak wtedy mówił, żeby piętrzyć koszty i żeby z obiecanych dla mnie pieniędzy nie dać mi to, co było ustalone, bo jak twierdził, część musiał dostać M. B. (1)";

⚫

„

Powiedziałem, że wiem teraz, że nie zawsze było tak, jak mówił mi P. o partycypowaniu w pożyczce M. B. (1), że to była prawda. Ja nie znałem rozliczeń P. z B. i na ten temat wiedziałem to, co mówił P.. Nie miałem takich informacji od M. B. (1)";

⚫

„Z relacji M. P. (1) wiem, przy których nieruchomościach wykładane były pieniądze M. B. (1)" (protokół rozprawy z dnia (...) r.);

⚫

„Chciałbym powiedzieć, że jak M. P. (1) twierdził, że pieniądze pochodzą od M. B. (1), jak w przypadku opisywanego P., to P. twierdził, że pieniądze pochodzą od M. B. (1), żeby nic nie mówić M. B. (1), że P. wykorzystuje jego pieniądze bez jego wiedzy";

⚫

„Było w tym dużo niekonsekwencji, dlatego z perspektywy czasu uważam, że to co mówiłem o ich wspólnych rozliczeniach i wspólnej kasie, to w wielu przypadkach M. P. (1), delikatnie mówiąc, mijał się z prawdą" (protokół rozprawy z dnia (...) r.);

⚫

„Nie wierzę, że M. P. (1) przekazywał te kwoty, o których mówił, żonie M. B. (1), ponieważ uważam, że mówił tak po to, aby piętrzyć koszty. Nie wiem, jakie byty między nimi rozliczenia, ale na pewno nie takie, o których mówi P.";

⚫

„Uważam, że [P.] po prostu kłamał, że ma takie, a nie inne rozliczenia z M. B. (1)";

⚫

„P. mówił, że oddaje połowę pieniędzy żonie M. B. (1), kiedy ten przebywał w więzieniu, a wiem, że sytuacja materialna żony M. B. (1) była zła. Skoro przekazywałby takie wysokie kwoty, to żona M. B. (1) nie narzekałaby na problemy finansowe" (protokół rozprawy z dnia (...) r.);

⚫

„

Nie podtrzymuję wyjaśnień w kwestii dotyczącej współfinansowania pożyczek przez M. B. (1). W tamtym czasie M. P. (1) twierdził, że pieniądze są wspólne, M. B. (1) i M. P. (1), że jeździ do L., czyli żony M. B. (1), jak również, że po sprzedaży nieruchomości zawozi jej pieniądze, jak i jakiemuś księgowemu. Ja nie twierdzę, że M. B. (1) nie miał rozliczeń z M. P. (1), natomiast na dzień dzisiejszy jestem przekonany, że twierdzenia M. P. (1), że zawozi pieniądze do L., były to twierdzenia po to żeby umniejszyć kwoty wypłacone mi czy G.";

⚫

„O udziale M. B. (1) wiem tylko z przekazu M. P. (1)";

⚫

„M. P. (1) sam w kilku przypadkach, jeśli chodzi o udział M. B. (1), to przyznał, że pieniądze wziął dla siebie";

⚫

„

M. B. (1) brał udział w pożyczkach dla państwa K., co nie jest objęte zarzutami. Oni pieniądze zwrócili, nieruchomość został przepisana" (protokół rozprawy z dnia (...) r.);

- pominięcie przez Sąd okoliczności podnoszonych przez M. P., w złożonych przez niego wyjaśnieniach, w jakich stwierdził, że:

⚫

„M. B. (1) uczestniczył w udzielaniu pożyczek przeze mnie tylko w tym sensie, że pożyczał mi pieniądze, które ja dalej pożyczałem";

⚫

„M. B. (1) mnie tylko wspomagał finansowo, bo siedział w więzieniu";

⚫

„Chciałbym się odnieść do swoich wyjaśnień, które złożyłem odnośnie M. B. (1). Podtrzymuję to, co powiedziałem, bo M. B. (1) tylko wykładał mi pieniądze, pożyczał, a nie wiedział, jakie umowy sporządzam" (protokół rozprawy z dnia (...) r.);

- błędne przyjęcie przez Sąd, że M. B. działał z bezpośrednim i kierunkowym zamiarem wyzyskania błędu u pokrzywdzonych: D. Ś., Z. S., R. P., A. G., K. C., A. S., S. P., A. S., J. P., J. W. i M. M., w celu osiągnięcia, korzyści majątkowej, jak i że w chwili zawierania poszczególnych umów przez pokrzywdzonych, oskarżony obejmował swym zamiarem okoliczność tego, że pokrzywdzeni rozporządzają mieniem z niekorzyścią dla siebie, podczas gdy z materiału dowodowego nie wynika, by M. B. posiadał taki zamiar, gdyż brak jest danych pozwalających na ustalenie tego, jaką kwotę pieniędzy oskarżony przekazał na rzecz M. P. i lombardu (...), jak ta kwota została rozdysponowana, przez kogo, jaką oskarżony miał wiedzę na temat warunków poszczególnych umów zawieranych przez pokrzywdzonych, których treści oskarżony nie kształtował, a jednocześnie brak jest w sprawie jakichkolwiek dowodów, które wskazywałyby na istnienie porozumienia pomiędzy M. B. a innymi oskarżonymi (co najmniej w chwili zawarcia umowy), obejmującego wspólną realizację ustawowych znamion oszustwa; umowy zawierali pozostali oskarżeni (głównie P. B., M. P. i P. R.), którzy prowadzili negocjacje z pokrzywdzonymi, oglądali nieruchomości, stawali do aktów notarialnych i to pomiędzy nimi a pokrzywdzonymi dochodziło do przekazywania pieniędzy;

- brak dostrzeżenia przez Sąd, że przedmiotowa sprawa jest w znacznej mierze sporem o charakterze cywilnym, gdyż ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika wprost, by oskarżeni mieli na celu oszukanie i wyłudzenie od poszczególnych pokrzywdzonych pieniędzy i nieruchomości;

- niewzięcie przez Sąd pod uwagę zasady swobody umów, w myśl której strony umowy mogą określić stosunek prawny wedle swojego uznania;

- nieuwzględnienie przez Sąd okoliczności, że pokrzywdzeni, starając się o udzielnie pożyczki, pożyczając kolejne pieniądze, czy decydując się na umowę przeniesienia własności nieruchomości na zabezpieczenie, uzyskując przy tym skromne dochody, podejmowali pewne ryzyko gospodarcze;

- bezpodstawne ustalenie przez Sąd, jakoby M. B. działał z

„zamiarem oszustwa" i „

przymusowego wyzysku" pokrzywdzonych: D. Ś., Z. S., R. P., A. G., K. C., A. S., S. P., A. S., J. P., J. W. i M. M., podczas gdy oskarżony nie miał wiedzy co do stanu fizycznego i psychicznego tych pokrzywdzonych, ich położenia finansowego, jak i nie miał żadnego wpływu na treść i warunki poszczególnych umów zawieranych przez pokrzywdzonych z pozostałymi oskarżonymi;

- nieuwzględnienie przez Sąd okoliczności, że M. B. nie kontaktował się z pokrzywdzonymi, nie dokonywał sprawdzenia stanu prawnego nieruchomości w księgach wieczystych, nie ustalał terminów spotkań z pokrzywdzonymi, nie odbierał pokrzywdzonych z różnych punktów miasta, nie uczestniczył w spotkaniach pokrzywdzonych z oskarżonymi, nie decydował o ustaleniu wysokości pożyczki dla pokrzywdzonych, nie stawał do aktów notarialnych, nie przekazywał pieniędzy pokrzywdzonym, nie korzystał z pomocy prawnej K. R. w ramach tej sprawy, jak i nie był stroną postępowań sądowych wytoczonych przez oskarżonych pokrzywdzonym lub odwrotnie;

- błędne przyjęcie przez Sąd, że w przypadku M. B. zeznania pokrzywdzonych: D. Ś., Z. S., R. P., A. G., K. C., A. S., S. P., A. S., J. P., J. W. i M. M. są

„najistotniejszym dowodem" w sprawie i mogą stanowić podstawę przypisania oskarżonemu przestępstw z art. 286 §1 k.k., podczas gdy żaden z pokrzywdzonych nie wskazuje na faktyczny udział M. B. w przestępczym procederze;

- nieprawidłowe uznanie przez Sąd, jakoby M. B., odbywając karę, telefonicznie lub za pośrednictwem widzeń z żoną i innymi oskarżonymi mógł

„wprowadzić pokrzywdzonych w błąd", kształtować treść i warunki umów zawieranych przez pokrzywdzonych, jak i

„finansować działalność zorganizowanej grupy przestępczej", gdyż w realiach odbywania kary pozbawienia wolności nie jest to możliwe, a w sprawie w żaden sposób nie zostało wykazane wiarygodnymi dowodami;

niewłaściwe ustalenie przez Sąd wartości nieruchomości wskazanych w przypisanych M. B. przez Sąd przestępstw z art. 286 §1 k.k. w oparciu o sporządzony przez rzeczoznawcę w toku postępowania przygotowawczego operat szacunkowy

(„analizę oszacowania prawdopodobnej wartości rynkowej nieruchomości"), który jest jedynie opinią rzeczoznawcy o wartości nieruchomości, i dokonanie oceny rzetelności tego operatu wyłącznie na podstawie zeznań pokrzywdzonych, składanych w toku procesu w sprawie, bez weryfikacji wartości tych nieruchomości za pomocą opinii biegłego rzeczoznawcy z zakresu wyceny i szacowania nieruchomości;

- błędne uznanie przez Sąd zeznań pokrzywdzonych D. Ś., Z. S., R. P., A. G., K. C., A. S., S. P., A. S., J. P., J. W. i M. M. za wiarygodne w zakresie wartości nieruchomości, mających stanowić przedmioty przypisanych M. B. przez Sąd przestępstw z art. 286 §1 k.k., podczas gdy zeznania te nie zostały potwierdzone żadnym innym miarodajnym dowodem, w szczególności dowodem z opinii biegłego z dziedziny wyceny i szacowania nieruchomości;

art. 424 §1 k.p.k.

poprzez nieprawidłowe, niespełniające zakreślonych przepisem wymogów uzasadnienie wyroku, oparcie go na nieprawidłowej i niepełnej ocenie dowodów i okoliczności, w sposób powielający ustalenia oskarżyciela publicznego co do przestępstw na szkodę poszczególnych pokrzywdzonych, zawarte w akcie oskarżenia, oraz niewyjaśnienie zachodzących wątpliwości odnośnie do popełnienia przez oskarżonego M. B. zarzucanych mu czynów i przypisanie ich na jego niekorzyść;

art. 167 k.p.k. w zw. z art. 193 §1 k.p.k.

poprzez brak dopuszczenia przez Sąd z urzędu dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy z zakresu wyceny i szacowania nieruchomości na okoliczność wartości nieruchomości wskazanych w przypisanych M. B. przestępstw z art. 286 §1 k.k., w sytuacji gdy operat szacunkowy, sporządzony przez rzeczoznawcę na potrzeby sprawy w toku postępowania przygotowawczego, był niepełny i niezrozumiały, a oskarżeni od początku kwestionowali jego prawidłowość, natomiast Sąd musiał dokonywać ustaleń w zakresie wniosków operatu w oparciu o zeznania pokrzywdzonych;

2) na podstawie art, 438 pkt 1 k.p.k.

obrazę prawa materialnego, tj. art. 46 §1 k.k.

poprzez jego zastosowanie i zasądzenie od M. B. solidarnego z pozostałymi oskarżonymi obowiązku naprawienia szkody, pomimo że oskarżony, przekazując pieniądze na rzecz M. P. (1) i lombardu (...) nie uzyskał żadnej korzyści majątkowej w sposób przyjęty w opisie przypisanych mu przez Sąd przestępstw z art. 286 §1 k.k., jak i nie miał zamiaru, by współoskarżeni uzyskali tego rodzaju korzyść na skutek jakichkolwiek oszukańczych zabiegów stosowanych wobec pokrzywdzonych, oraz w sytuacji braku ustalenia przez Sąd rzeczywiście poniesionej przez pokrzywdzonych szkody;

3) na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k.

błąd w ustaleniach faktycznych, będący rezultatem powyższych naruszeń prawa procesowego, polegający na przyjęciu, że oskarżony M. B. dopuścił się przypisanych mu przez Sąd przestępstw, gdy tymczasem ustalenia Sądu sprzeczne są z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie i tak:

- co do przestępstwa z

art. 258 §1 k.k.

poprzez przyjęcie przez Sąd, że okolicznościami świadczącymi o tym, że M. B. popełnił to przestępstwo miał być fakt przekazania przez oskarżonego pieniędzy na rzecz M. P. i lombardu (...), jak i utrzymywanie przez M. B. kontaktów z osobami związanymi z tym lombardem, podczas gdy budowanie na bazie takich powiązań istnienia grupy przestępczej i przyjmowanie brania udziału w tej grupie przez M. B. jest niedopuszczalne i stanowi jedynie domniemanie;

- w odniesieniu do przestępstwa na szkodę

D. Ś.

poprzez przyjęcie przez Sąd, że M. B. popełnił przestępstwo z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k., podczas gdy oskarżony nie brał udziału w czynnościach prawnych podejmowanych przez pokrzywdzonego, ani nie miał na te czynności realnego wpływu; pokrzywdzony warunki umowy pożyczki ustalał z P. B. i P. R., to P. B. i M. P. oglądali nieruchomość w K., natomiast M. B. nie był obecny przy podpisaniu aktu notarialnego, co więcej pokrzywdzony kontaktował się tylko z M. P., który to oskarżony przeniósł własność nieruchomości na siebie, a następnie sprzedał ją M. i R. Zawisła; z kolei konstatacja Sądu, jakoby D. Ś. został przez oskarżonego „oszukany" jest niczym niepopartym domniemaniem, przede wszystkim w kontekście wyjaśnień P. B. i M. P., złożonymi na rozprawie przed Sądem, gdzie mowa o tym, że pokrzywdzony „

dopożyczał pieniądze", jednak na tle pożyczki dla D. Ś. „

nie było problemów", tym bardziej brak dowodów na to, by wskazani oskarżeni podzielili się „proporcjonalnie" z M. B. jakimikolwiek zyskami;

- w zakresie przestępstwa na szkodę

Z. S.

poprzez przyjęcie przez Sąd, że M. B. popełnił przestępstwo z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k., gdy tymczasem oskarżony nie brał udziału w czynnościach prawnych podejmowanych przez pokrzywdzonego, ani nie miał na te czynności realnego wpływu; pokrzywdzony warunki umowy pożyczki ustalał z P. B. i M. P., a kontakt do P. B. otrzymał od pośrednika finansowego z Ł. P. L., natomiast oskarżony nie byt obecny podczas spotkań z pokrzywdzonym, ani w lokalach gastronomicznych w P., ani przy podpisaniu aktu notarialnego, jednocześnie nie uczestniczył w zawieraniu umów, w tym aneksów, z pokrzywdzonym i to na żadnym etapie, jak i nie uczestniczył w przekazywaniu i odbiorze pieniędzy, natomiast środki pochodzące z egzekucji komorniczej z nieruchomości uzyskał M. P., a przy tym brak jest dowodów na to, by M. B. był osobą

„współfinansującą" pożyczkę dla pokrzywdzonego;

- co do przestępstwa na szkodę

R. P.

poprzez przyjęcie przez Sąd, że M. B. popełnił przestępstwo z art. 286 §1 k.k., w sytuacji kiedy oskarżony nie brał udziału w czynnościach prawnych podejmowanych przez pokrzywdzoną, ani nie miał na te czynności realnego wpływu; warunki umowy pożyczki telefonicznie ustalał z P. B. mąż pokrzywdzonej, natomiast M. B. nie był obecny podczas spotkań z pokrzywdzoną, ani przy podpisaniu aktu notarialnego, z kolei nieruchomość, z powodu istniejącego zadłużenia, została zlicytowana przez komornika;

- w odniesieniu do przestępstwa na szkodę

A. G.

poprzez przyjęcie przez Sąd, że M. B. popełnił przestępstwo z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k., podczas gdy oskarżony nie brał udziału w czynnościach prawnych podejmowanych przez pokrzywdzoną, ani nie miał na te czynności realnego wpływu; warunki umowy pożyczki pokrzywdzona ustalała z P. B., do aktu notarialnego pokrzywdzona stawała z M. P., a z P. B. zawarła umowę pożyczki; i pomimo rzekomych zastrzeżeń pokrzywdzonej co do umów, których przedmiotem była nieruchomość w W., to A. G. w dalszym ciągu korzystała z „ usług P. B., natomiast by spłacić M. P., zawarła umowę przedwstępną sprzedaży nieruchomości w M., tym samym podejmując ryzyko gospodarcze, z kolei M. B. nie był obecny w czasie spotkani z pokrzywdzoną, jak i przy podpisaniu aktu notarialnego, co więcej nie uczestniczył w zawieraniu kolejnych umów, w tym aneksów, z pokrzywdzoną i to na żadnym etapie, oskarżony nie uczestniczył w przekazywaniu i odbiorze pieniędzy, jak i nie korzystał z pomocy prawnej K. R.;

- w zakresie przestępstwa na szkodę

K. C.

poprzez przyjęcie przez Sąd, że M. B. popełnił przestępstwo z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k., gdy tymczasem oskarżony nie brał udziału w czynnościach prawnych podejmowanych przez pokrzywdzoną, ani nie miał na te czynności realnego wpływu; warunki pożyczki pokrzywdzona ustalała z P. B. i M. P., którzy przyjeżdżali do jej mieszkania, a pełnomocnictwa do sprzedaży nieruchomości i załatwienia spraw administracyjnych udzieliła M. P., natomiast M. B. nigdy nie był u pokrzywdzonej, ani u notariusza, jak i nie uczestniczył w przekazywaniu pieniędzy pokrzywdzonej, czym zajmowali się P. B. i M. P., zaś nieruchomość należącą do pokrzywdzonej nabył M. P.;

- co do przestępstwa na szkodę

A. S. i S. P.

poprzez przyjęcie przez Sąd, że M. B. popełnił przestępstwo z art. 286 §1 k.k., podczas gdy oskarżony nie brał udziału w czynnościach prawnych podejmowanych przez pokrzywdzonych, ani nie miał na te czynności realnego wpływu; pokrzywdzeni w sprawie pożyczki kontaktowali się z P. B., który oglądał należącą do nich nieruchomość, natomiast w kolejnych spotkaniach uczestniczył M. P., który był stroną wszystkich umów zawartych z pokrzywdzonymi i to on nabył poszczególne udziały we własności nieruchomości, jednocześnie M. P. wykładał pieniądze na pożyczkę dla pokrzywdzonych, z kolei pieniądze od pokrzywdzonych P. B. odbierał razem z M. P.;

- w odniesieniu do przestępstwa na szkodę

A. S.

poprzez przyjęcie przez Sąd, że M. B. popełnił przestępstwo z art. 286 §1 k.k. zw. z art. 294 §1 k.k., podczas gdy oskarżony nie brat udziału w czynnościach prawnych podejmowanych przez pokrzywdzoną, ani nie miał na te czynności realnego wpływu; warunki umowy pożyczki pokrzywdzona ustaliła z M. P., który wypłacił jej pieniądze, następnie zawarł z pokrzywdzoną umowę przedwstępną sprzedaży nieruchomości, jaką pokrzywdzona otrzymała w darowiźnie od dziadków, i wytoczył przeciwko A. S. powództwo o zapłatę w związku z udzieloną pokrzywdzonej pożyczką, jednocześnie brak jest dowodów na twierdzenie, że M. B.

„czerpałby zyski" (a więc w przyszłości) ze sprzedaży nieruchomości, gdyż był w tym czasie pozbawiony wolności;

- w zakresie przestępstwa na szkodę

J. P.

„podzielił się zyskami" i P. B. i M. P., ponieważ oskarżony byt wtedy pozbawiony wolności;

- co do przestępstwa na szkodę

J. W.

- w odniesieniu do przestępstwa na szkodę

M. M.

W związku z powyższymi zarzutami, apelujący obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego, M. B. (1), od przypisanych mu w punktach 42, 43 i 44 części rozstrzygającej wyroku czynów, ewentualnie o uchylenie tego wyroku, w zaskarżonej części, i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.

***

Obrońca oskarżonego - J. W. (1) – adw. N. W.

, zaskarżył powyżej wskazany wyrok Sądu Okręgowego w części dotyczącej oskarżonego J. W. (1) w całości, zarzucając mu:

1) na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k.

obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, a to:

art. 2 §2 k.p.k.

poprzez naruszenie wymogu opierania wszelkich rozstrzygnięć na prawdziwych ustaleniach faktycznych, a więc takich, które zostały udowodnione, a zatem wykazane wiarygodnymi dowodami;

art. 4 k.p.k. i 7 k.p.k., polegającą na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów i nieuwzględnieniu przez Sąd okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego J. W. poprzez:

- dokonanie przez Sąd oceny dowodu z w

yjaśnień P. B., M. P. i P. R.

niezgodnie z zasadami doświadczenia życiowego i dowolne wyprowadzanie z treści tych wyjaśnień daleko idących wniosków i domniemań faktycznych na niekorzyść J. W., które to, nie będąc potwierdzone żadnymi innymi bezpośrednimi dowodami, ostatecznie doprowadziły do skazania oskarżonego;

- błędne przyjęcie przez Sąd, że

wyjaśnienia J. W.

nie mają waloru wiarygodności, podczas gdy ich treść jest konsekwentna, spójna i logiczna, a przy tym znajduje potwierdzenie w innych dowodach, przede wszystkim w wyjaśnieniach P. B., M. P. i P. R.;

- dokonanie przez Sąd ustaleń co do sprawstwa J. W. w zakresie czynu

z art. 258 §1 k.k.

poprzez powielenie stanowiska oskarżyciela publicznego i równocześnie brak poczynienia przez Sąd samodzielnej oceny materiału dowodowego;

w późniejszym okresie czasu" dołączył J. W.;

- dowolne i niepoparte wystarczającym materiałem dowodowym uznanie przez Sąd podziału ról i zadań w rzekomo istniejącej grupie przestępczej, gdzie J. W. (jak w akcie oskarżenia) określony został jako osoba „współfinansująca pożyczki z uwagi na dysponowanie określonym statusem materialnym i dzieląca się zyskami z członkami grupy";

- błędne przyjęcie przez Sąd, że niekwestionowane przez oskarżonych, łączące ich więzy pokrewieństwa i znajomości, mogą uzasadniać istnienie grupy przestępczej;

- dowolne ustalenie przez Sąd, że J. W., jak i pozostali oskarżeni, funkcjonowali w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, kiedy do tego, by mówić o istnieniu tego rodzaju grupy i popełnieniu przestępstwa uczestnictwa w niej, konieczne jest posiadanie przez grupę kierownictwa i występowanie w niej powiązań o charakterze hierarchicznym i organizacyjnym, czego brak jest w sprawie, a więc nie ma możliwości przypisania oskarżonemu popełnienia przestępstwa z art. 258 §1 k.k.;

- bezpodstawne uznanie przez Sąd, że analiza połączeń telefonicznych pomiędzy oskarżonymi, sporządzona w postępowaniu przygotowawczym, może stanowić dowód na istnienie w sprawie zorganizowanej grupy przestępczej i uczestnictwo w niej J. W., bowiem, jak wynika z dowodów zebranych w sprawie, oskarżony jedynie początkowo utrzymał relacje z P. B., co miało związek z prowadzoną działalnością gospodarczą w ramach spółki prawa handlowego;

- błędne przyjęcie przez Sąd, że J. W., działał z bezpośrednim i kierunkowym zamiarem wyzyskania błędu u pokrzywdzonych

E. F., K. M., R. C., D. J., J. C., A. S. i A. F.

, w celu osiągnięcia, korzyści majątkowej, jak i że w chwili zawierania poszczególnych umów przez pokrzywdzonych, oskarżony obejmował swym zamiarem okoliczność tego, że pokrzywdzeni rozporządzają mieniem z niekorzyścią dla siebie, podczas gdy z materiału dowodowego nie wynika, by J. W. posiadał taki zamiar;

- brak dostrzeżenia przez Sąd przy przypisanych J. W. przestępstwach na szkodę

pokrzywdzonych E. F. i K. M., że niekorzystne rozporządzenie mieniem musi stanowić skutek poprzedzających go zabiegów sprawcy, który ma na celu wprowadzenie pokrzywdzonego w błąd; chronologiczne zakończenie czynności sprawczych następuje w chwili, gdy pokrzywdzony dokonuje niekorzystnego rozporządzenia mieniem, a wszystkie późniejsze zdarzenia nie mogą mieć wpływu na ocenę zamiaru w czasie popełnienia przestępstwa;

- niewzięcie przez Sąd pod uwagę zasady swobody umów, w myśl której strony umowy mogą określić stosunek prawny wedle swojego uznania;

- bezpodstawne ustalenie przez Sąd, jakoby J. W. działał z

„zamiarem oszustwa" i

„przymusowego wyzysku" pokrzywdzonych:

E. F., K. M., R. C., D. J., J. C., A. S. i A. F., podczas gdy oskarżony nie miał wiedzy co do stanu fizycznego i psychicznego tych pokrzywdzonych, ich położenia finansowego, jak i nie miał żadnego wpływu na treść i warunki poszczególnych umów zawieranych przez pokrzywdzonych z pozostałymi oskarżonymi;

- pominięcie przez Sąd okoliczności podnoszonych przez

P. B.

, w złożonych przez niego wyjaśnieniach, a uznanych przez Sąd za wiarygodne, w jakich odnosił się do J. W., podając, że:

⚫

„Jeśli chodzi o P. Ł. (1), to było dużo umów, to była bardzo zawiła sprawo z uwagi na konflikt interesów osób trzecich. Jak Sąd zadawał szczegółowe pytania, to odpowiadałem i sedno sprawy oddałem, natomiast co do szczegółów, to zdaję sobie sprawę, że mogłem się pomylić, bo było tych spraw dużo. Te sprawy się zazębiały, było dużo osób zainteresowanych";

⚫

„

R. C. (1) przedstawił spreparowany dokument z banku, z którego wynikało, że hipoteki, które w rzeczywistości obciążały w tamtym czasie nieruchomości, że tych hipotek według tych dokumentów nie ma" (protokół rozprawy z dnia (...) r.);

- pominięcie przez Sąd okoliczności podnoszonych przez M. P., w złożonych przez niego wyjaśnieniach, w jakich odnosił się J. W., stwierdzając, że:

⚫

„

z W. nie robiłem żadnych interesów" (protokół rozprawy z dnia (...) r. );

- nieuwzględnienie przez Sąd okoliczności, że J. W. nie dokonywał sprawdzenia stanu prawnego nieruchomości w księgach wieczystych, nie odbierał pokrzywdzonych z różnych punktów miasta, jak i nie korzystał z pomocy prawnej K. R. w ramach tej sprawy;

- brak ustalenia przez Sąd, w przypadku przestępstwa

z art. 291 §1 k.k.

na szkodę J. D., tego, w jakich okoliczność J. W. nabył nieruchomość w R. (przy czym nie od sprawcy przestępstwa podstawowego) oraz tego, jaki oskarżonemu przyświecał zamiar, a kwestia ta nie wynika w najmniejszym stopniu z uzasadnienia wyroku;

- niewłaściwe ustalenie przez Sąd wartości nieruchomości wskazanych w przypisanych J. W. przez Sąd przestępstw

z art. 286 §1 k.k.

w oparciu o sporządzony przez rzeczoznawcę w toku postępowania przygotowawczego operat szacunkowy („analizę oszacowania prawdopodobnej wartości rynkowej nieruchomości"), który jest jedynie opinią rzeczoznawcy o wartości nieruchomości, i dokonanie oceny rzetelności tego operatu wyłącznie na podstawie zeznań pokrzywdzonych, składanych w toku procesu w sprawie, bez weryfikacji wartości tych nieruchomości za pomocą

opinii biegłego rzeczoznawcy z zakresu wyceny i szacowania nieruchomości;

- błędne uznanie przez Sąd

zeznań pokrzywdzonych E. F., K. M., R. C., D. J., J. C., A. S., A. F. i P. Ł.

za wiarygodne w zakresie wartości nieruchomości, mających stanowić przedmioty przypisanych J. W. przez Sąd przestępstw z art. 286 §1 k.k., podczas gdy zeznania te nie zostały potwierdzone żadnym innym miarodajnym dowodem, w szczególności dowodem z opinii biegłego z dziedziny wyceny i szacowania nieruchomości;

art. 424 §1 k.p.k.

poprzez nieprawidłowe, niespełniające zakreślonych przepisem wymogów uzasadnienie wyroku, oparcie go na nieprawidłowej i niepełnej ocenie dowodów i okoliczności, w sposób powielający ustalenia oskarżyciela publicznego co do przestępstw na szkodę poszczególnych pokrzywdzonych, zawarte w akcie oskarżenia, oraz niewyjaśnienie zachodzących wątpliwości odnośnie do popełnienia przez oskarżonego J. W. zarzucanych mu czynów i przypisanie ich na jego niekorzyść;

art. 167 k.p.k. w zw. z art. 193 §1 k.p.k.

poprzez brak dopuszczenia przez Sąd z urzędu dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy z zakresu wyceny i szacowania nieruchomości na okoliczność wartości nieruchomości wskazanych w przypisanych J. W. przestępstwach z art. 286 §1 k.k., w sytuacji gdy operat szacunkowy, sporządzony przez rzeczoznawcę na potrzeby sprawy w toku postępowania przygotowawczego, był niepełny i niezrozumiały, a oskarżeni od początku kwestionowali jego prawidłowość, natomiast Sąd musiał dokonywać ustaleń w zakresie wniosków operatu w oparciu o zeznania pokrzywdzonych;

2) na podstawie art. 438 pkt 1 k.p.k.

obrazę prawa materialnego, tj. art. 46 §1 k.k.

poprzez jego zastosowanie i zasądzenie od J. W. solidarnego z pozostałymi oskarżonymi obowiązku naprawienia szkody, pomimo że oskarżony nie uzyskał żadnej korzyści majątkowej w sposób przyjęty w opisie przypisanych mu przez Sąd przestępstw z art. 286 §1 k.k., jak i nie miał zamiaru, by współoskarżeni uzyskali tego rodzaju korzyść na skutek jakichkolwiek oszukańczych zabiegów stosowanych wobec pokrzywdzonych, oraz w sytuacji braku ustalenia przez Sąd rzeczywiście poniesionej przez pokrzywdzonych szkody;

3) na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k.

błąd w ustaleniach faktycznych, będący rezultatem powyższych naruszeń prawa procesowego, polegający na przyjęciu, że oskarżony J. W. dopuścił się przypisanych mu przez Sąd przestępstw, gdy tymczasem ustalenia Sądu sprzeczne są z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie i tak:

- co do przestępstwa

z art. 258 §1 k.k.

poprzez przyjęcie przez Sąd, że okolicznościami świadczącymi o tym, że J. W. popełnił to przestępstwo miał być fakt utrzymywania przez J. W. w okresie objętym zarzutami kontaktów z osobami oskarżonymi w tej sprawie, podczas gdy budowanie na bazie takich powiązań istnienia grupy przestępczej i przyjmowanie brania udziału w tej grupie przez J. W. jest niedopuszczalne i stanowi jedynie domniemanie;

- w odniesieniu do przestępstwa na szkodę

E. F.

poprzez przyjęcie przez Sąd, że J. W. popełnił przestępstwo z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k., podczas gdy oskarżony nie brał udziału w czynnościach prawnych podejmowanych przez pokrzywdzoną z P. B., D. G. i J. S., ani nie miał na te czynności realnego wpływu, bo pokrzywdzona szczegóły dotyczące zawieranych umów, w tym kwestie związane ze stwierdzeniem nabycia spadku, ustalała z tymi osobami i to tym osobom, a nie oskarżonemu, udzieliła pełnomocnictwa do zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości; J. W. przypisuje się „wyzyskanie" braku rozumienia przez pokrzywdzoną znaczenia skutków prawnych udzielenia tych pełnomocnictw, ale oskarżony nie decydował o przebiegu tych czynności, nie będąc przy nich obecny; co prawda, J. W. zawarł umowę przedwstępną sprzedaży części nieruchomości w G., jednak była to umowa z D. G. i J. S., którą to umowę oskarżony, z własnej woli, rozwiązał i do zawarcia umowy przyrzeczonej nie doszło; J. W. nie brał udziału w dalszych pertraktacjach z E. F., tym bardziej związanych z należącą do pokrzywdzonej ziemią przemysłową i stawami, a współwłaścicielem nieruchomości w G. jest w dalszym ciągu J. F.;

- w odniesieniu do przestępstwa na szkodę

K. M.

poprzez przyjęcie przez Sąd, że J. W. popełnił przestępstwo z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 304 k.k., kiedy oskarżony nie brał udziału w czynnościach prawnych podejmowanych przez pokrzywdzoną, pokrzywdzona w sprawie pożyczki kontaktowała się z P. R. i to jemu, a nie oskarżonemu, przekazała dokumenty dotyczące nieruchomości w S., to z nim ustalała warunki umowy, natomiast przy czynnościach u notariusza był obecny P. B., a stroną zawartej przez pokrzywdzoną umowy byt P. R.; J. W. przypisuje się „

wprowadzenie w błąd" pokrzywdzonej w zakresie zawarcia przez nią umowy z P. R., jednak J. W. nie brał udziału ani w negocjacjach związanych z zawieranymi przez pokrzywdzoną umowami, ani w czynnościach notarialnych i nie miał na nie żadnego wpływu; jakkolwiek P. R. prawie trzy lata później udzielił J. W. pełnomocnictwa do zbycia nieruchomości, to poza pismem dotyczącym wydania nieruchomości, J. W. nie miał żadnego związku ze sprawą, a w (...) r. P. R. przeniósł zwrotnie nieruchomość na pokrzywdzoną;

- w zakresie przestępstwa na szkodę

E. S.

poprzez przyjęcie przez Sąd, że J. W. popełnił przestępstwo z art. 13 §1 k.k. w z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k., gdy tymczasem pokrzywdzona w złożonym zawiadomieniu o możliwości popełnienia przestępstwa jako jego sprawcę podała D. G.; W. przypisuje się „

podawanie się" za przedstawiciela firmy pożyczkowej,

„skłonienie" pokrzywdzonej do podpisania weksla i „

wyzyskanie" braku rozumienia skutków prawnych związanych z wekslem przez pokrzywdzoną, jednak weksel wystawiony był na D. G. i to ten oskarżony, a nie J. W. uzyskał nakaz zapłaty w postępowaniu sądowym, który egzekwował; jednocześnie nie wiadomo, kto brał udział w spotkaniach z pokrzywdzoną, jak przebiegały te spotkania, jaką rolę pełnił p. M., a jedyną osobą, jaka miała w nich w pewny sposób uczestniczyć, była matka pokrzywdzonej, która nie żyje, a więc brak jest bezpośrednich świadków zdarzenia, a pokrzywdzona, przesłuchiwana na rozprawie przed Sądem, nie rozpoznała J. W.;

- co do przestępstwa na szkodę

R. C.

poprzez przyjęcie przez Sąd, że J. W. popełnił przestępstwo z art. 13 §1 k.k. w z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k., w sytuacji kiedy oskarżony nie brał udziału w czynnościach prawnych podejmowanych przez pokrzywdzonego, ani nie miał na te czynności realnego wpływu, bo pokrzywdzony warunki umowy i to, jakie nieruchomości mają być objęte umową, ustalał z P. B.; J. W. przypisuje się zamiar „

przejęcia" od R. C. udziału w poszczególnych nieruchomościach; co prawda w jednej z umów, tj. w odniesieniu do udziału w nieruchomości w K., oskarżony określony został jako

„podmiot uprawniony do wstąpienia w całość praw R. C.", to jednak udział pokrzywdzonego w nieruchomości w K., to ten sam udział w nieruchomości, który P. Ł. sprzedał P. B. i J. W., w okresie, jaki nie jest objęty aktem oskarżenia w sprawie, a obecnie udział ten jest własnością A. B. i T. H.; z kolei to, że J. W. miał być obecny przy przekazywaniu przez P. B. pieniędzy R. C. (co nie zostało w sprawie potwierdzone żadnym bezpośrednim i miarodajnym dowodem), nie oznacza jeszcze, że oskarżony działał z zamiarem przejęcia innych nieruchomości należących do pokrzywdzonego, a więc nieruchomości w B., gdzie stronami umowy byli R. C. i P. B., a właścicielem tej nieruchomości jest P. B., nieruchomości w B., gdzie stronami umowy byli R. C. i K. K., oraz nieruchomości w S., której współwłaścicielem jest w dalszym ciągu R. C.;

- w odniesieniu do przestępstwa na szkodę

P. Ł.

poprzez przyjęcie przez Sąd, że J. W. popełnił dwa przestępstwa z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k. i z art. 13 §1 k.k. w z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k., podczas gdy oskarżony nie brał udziału w czynnościach prawnych podejmowanych przez pokrzywdzonego w okresie objętym aktem oskarżenia, bowiem J. W. i P. B. nabyli udziały w innej nieruchomości należącej do pokrzywdzonego, aniżeli ta, która jest objęta zarzutami na szkodę P. Ł., o czym jest mowa w akcie oskarżenia (co Sąd powielił w uzasadnieniu wyroku) i była to nieruchomość położona w S. (opisana jako grunty orne), dla której prowadzona jest księga wieczysta o numerze (...); natomiast nieruchomość, jakiej dotyczy ta sprawa, nie była przedmiotem umowy zawartej przez J. W.; stronami tej umowy byli P. Ł.; J. i M. S., a obecnie jest to własność spółki (...) sp. z o.o.; J. W. przypisuje się wprowadzenie pokrzywdzonego w błąd co do „

rozumienia czynności", jakie podejmował w ramach zawieranych umów; przy czym zarzuty J. W. obejmują inną nieruchomość niż ta, w której udział oskarżony nabył od pokrzywdzonego; brak jest dowodów na to, by oskarżony uczestniczył w zdarzeniach relacjonowanych przez P. B. i P. Ł. w związku z nieruchomościami wskazanymi w przypisanych mu przez Sąd przestępstwach, jak i ze stwierdzeniem nabycia spadku po L. Ł., a czynności prawnych podejmowanych przez P. Ł. było wiele i z udziałem różnych osób;

- w zakresie przestępstwa na szkodę

D. J.

poprzez przyjęcie przez Sąd, że J. W. popełnił przestępstwo z art. 286 §1 k.k., gdy tymczasem oskarżony nie brał udziału w czynnościach prawnych podejmowanych przez pokrzywdzonego, bo pokrzywdzony warunki umowy co do nieruchomości w P. ustalał z P. B.; J. W. przypisuje się „

wyzyskanie" braku rozumienia przez pokrzywdzonego umowy dotyczącej udzielenie pokrzywdzonemu

„pozornej" pożyczki, jednak udzielenie pożyczki i zawarcie przez pokrzywdzonego umowy sprzedaży nieruchomości, to różne czynności prawne; J. W. nie był stroną umowy sprzedaży, której przedmiotem była nieruchomość, i nie na jego rzecz nastąpiło przysporzenie w ramach umowy darowizny;

- co do przestępstwa na szkodę

J. C.

poprzez przyjęcie przez Sąd, że J. W. popełnił przestępstwo z art. 286 §1 k.k., podczas gdy oskarżony nie brał udziału w czynnościach prawnych podejmowanych przez pokrzywdzonego, bo pokrzywdzony warunki umowy, w odniesieniu do należącej do niego nieruchomości w P., ustalał z D. G., który był stroną umowy sprzedaży; J. W. przypisuje się „wyzyskanie" braku rozumienia przez pokrzywdzonego umowy zawartej z D. G., tyle że udzielenie pożyczki i zawarcie przez pokrzywdzonego umowy sprzedaży nieruchomości, to różne czynności prawne;

- w odniesieniu do przestępstwa na szkodę

A. S.

poprzez przyjęcie przez Sąd, że J. W. popełnił przestępstwo z art. 13 §1 k.k. w z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k., podczas gdy oskarżony nie miał realnego wpływu na czynności podejmowane przez pokrzywdzonego, który warunki umowy ustalał z P. B.; jeśli chodzi o umowę przedwstępną sprzedaży jednej działki z nieruchomości w K., to co prawda, jako nabywca tej działki w umowie miał być określony J. W., jednak termin wydzielenia działki był zmieniany i w związku z tym zawarto aneks do umowy, natomiast ostatecznie do zawarcia umowy przyrzeczonej nie doszło, bo pokrzywdzony zmarł; J. W. przypisuje się, że

„pod pozorem" zawarcia umowy pożyczki oskarżony miał

„wprowadzić w błąd" pokrzywdzonego co do znaczenia umowy przedwstępnej, jednak obydwie umowy stanowiły odrębne czynności prawne; J. W. przegrał postępowania cywilne ze spadkobiercami pokrzywdzonego, a jego zachowanie nie doprowadziło do przesunięć majątkowych niekorzystnych dla pokrzywdzonego;

- w zakresie przestępstwa na szkodę

A. F.

poprzez przyjęcie przez Sąd, że J. W. popełnił przestępstwo z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k., gdy tymczasem pokrzywdzony warunki umowy ustalał z P. B.; jakkolwiek w akcie notarialnym był określony J. W., to pokrzywdzony konsekwentnie zeznawał, że

„oszukał" go P. B. i to od niego otrzymał pieniądze, natomiast J. W. nie miał z tym nic wspólnego; pokrzywdzony nie rozpoznał oskarżonego; brak jest dowodów na to, by oskarżony uczestniczył w czynnościach prawnych z pokrzywdzonym w sposób, jaki mu się przypisuje; z kolei czynności prawnych podejmowanych przez A. F. było wiele i z udziałem różnych osób;

- co do przestępstwa na szkodę

J. D.

poprzez przyjęcie przez Sąd, że J. W. popełnił przestępstwo z art. 291 §1 k.k., bo oskarżony był

„dobrze zorientowanym członkiem grupy", podczas gdy sprawstwo i wina J. W. nie zostały wyjaśnione i poparte miarodajnymi dowodami; z uzasadnienia aktu oskarżenia wynika, że należąca do J. D. nieruchomość w R. była pierwotnie przedmiotem umowy sprzedaży pokrzywdzonego z K. K., następnie z P. B.; przy czym, o ile wiadomo, kiedy J. W. stał się właścicielem tej nieruchomości, bo jest to określone w treści aktu notarialnego, a więc prawie trzy lata po zawarciu umowy przez J. D. z P. B., to nie wiadomo, w jakich okolicznościach J. W. tę nieruchomość zakupił, jaka była świadomość oskarżonego co do pochodzenia tej nieruchomości, a świadomości tej nie wolno domniemywać, tymczasem kwestia ta w żaden sposób nie została przez Sąd rozstrzygnięta.

W związku z powyższymi zarzutami, apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego, J. W. (1), od przypisanych mu w zaskarżonym wyroku czynów, ewentualnie o uchylenie tego wyroku, w zaskarżonej części, i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.

***

Obrońca oskarżonego D. W. (1) – adw. M. M. (11)

, zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w całości, zarzucając mu:

rażące naruszenie przepisów postępowania zawartych w art. 170 par. 1 pkt 2. 3 i 5 kpk

poprzez oddalenie wniosków dowodowych wskazanych w piśmie obrońcy oskarżonego D. W. (1) z dnia (...) roku (k.23730-23733) w wyniku niewłaściwej wykładni i błędnego zastosowania ww. przepisów w sytuacji, gdy wnioski dowodowe zostały złożone w terminie wyznaczonym przez Sąd, przeprowadzenie wnioskowanych dowodów nie mogło w żaden sposób wpłynąć na przedłużenie postępowania, a dowody te są przydatne do ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Uchybienie to miało istotny wpływ na treść wydanego wyroku, gdyż uniemożliwiło przeprowadzenie dowodów wskazujących na to, iż oskarżony nie popełnił zarzucanych mu przestępstw;

II.

naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie przepisów z art. 286 par. 1 i 294 par 1 kk przy kwalifikacji prawnej czynów objętych zarzutem nr CCL aktu oskarżenia - tj. zarzutu popełnienia przestępstwa na szkodę

P., Z., K. i R. Ł.

; ustalony stan faktyczny, tj. fakt nabycia przez D. W. (1) wierzytelności spornych, dokonanie wpłaty na poczet ceny oraz bezskuteczne dochodzenie nabywanych wierzytelności (w wyniku uznania ich przez sądy cywilne za nieistniejące) nie pozwalają na zakwalifikowanie zachowań D. W. (1) jako usiłowania dokonania przestępstwa oszustwa w typie kwalifikowanym znaczną wartością przedmiotu przestępstwa;

III.

rażącą obrazę przepisów postępowania zawartych w art. 4,7 i 210 kpk poprzez:

a. pominięcie przy ustalaniu stanu faktycznego dowodów korzystnych dla mojego mandanta w zakresie czynów objętych pkt 54 wyroku w postaci :

- znajdującego się na k. 255 TT 24 dokumentu w postaci postanowienia Prokuratury Rejonowej w Nowej Soli o umorzeniu postępowania prowadzonego pod sygn. (...) w sprawie z zawiadomienia

I. K. (1) przeciwko R. K. (1) dotyczącego przywłaszczenia kwoty 45.000 złotych stanowiącej połowę kwoty uzyskanej ze sprzedaży mieszkania w N. (dot. czynu opisanego w akcie oskarżenia w pkt CCLII),

- dokumentu znajdującego się na k. 72 TT 51 w postaci zaświadczenia SM (...) z dnia (...)

(...) roku wydanego

D. J. (2)

w związku ze zgłoszonym przez niego zamiarem sprzedaży lokalu - zaświadczenie dotyczy przyjęcia D. W. (1) w poczet członków Spółdzielni w przypadku nabycia przez niego prawa do lokalu od D. J. (2) (dot. czynu opisanego w akcie oskarżenia w pkt CCXLV).

- dokumentu znajdującego się w TT 43 w postaci listu pożegnalnego

A. S. (2)

, w którym pokrzywdzony opisał jakie transakcje przeprowadził i w którym nie ma żadnej wzmianki o D. W. (1) (dot. czynu opisanego w akcie oskarżenia w pkt (...));

b. pominięcie na etapie odtwarzania przebiegu zdarzeń związanych z poszczególnymi zarzutami postawionymi

D. W. (1)

treści złożonych przez niego

wyjaśnień, chociażby w celu ich porównania z relacjami innych osób i treścią zgromadzonych dokumentów; w odniesieniu do wyjaśnień oskarżonego Sąd I instancji ograniczył się do ogólnego stwierdzenia, że nie zasługują one na wiarę i stanowią jedynie wyraz przyjętej linii obrony, przy czym treść wyjaśnień w zakresie poszczególnych czynów nie była w ogóle przedmiotem analizy oraz porównania z pozostałymi dowodami;

c. wybiórcze potraktowanie

wyjaśnień P. B. (1)

poprzez pominięcie przy ustalaniu stanu faktycznego dotyczącego poszczególnych zarzutów stawianych D. W. (1) tych części w/w wyjaśnień, które wskazują na brak wiedzy P. B. co do przebiegu zdarzeń objętych tymi zarzutami, brak należytego uwzględnienia przy ocenie wiarygodności i wartości dowodowej wyjaśnień P. B. (1) okoliczności takich, jak jego (oczywista) głęboka demoralizacja, posiadanie ewidentnego interesu procesowego do potwierdzania zasadności wszystkich zarzutów stawianych innym osobom, wcześniejsza karalność za fałszywe zeznania oraz uzależnienie od alkoholu (choroba alkoholowa) w okresie objętym zarzutami postawionymi D. W. (1); ponadto Sąd I instancji bagatelizował w uzasadnieniu wyroku znaczenie oczywistej sprzeczności części wyjaśnień P. B. (1) z innymi - uznanymi za w pełni wiarygodne – dowodami; w efekcie wyjaśnienia te - w zakresie dotyczącym D. W. (1) - posłużyły do bezrefleksyjnego dokonania ustaleń wyłącznie w zakresie potwierdzającym tezy aktu oskarżenia, a w pozostałym zakresie zostały pominięte, co jest niezgodne z zasadą obiektywizmu przy ocenie materiału dowodowego; ponadto Sąd I instancji pominął znaczenie faktu (ustalonego na podstawie wyjaśnień P. B. (1) - str. 304 uzasadnienia), iż oskarżony B. konsultował się z pokrzywdzonymi, jak stwierdził „

przed rozprawami, jak podchodzili do mnie pokrzywdzeni, to nasza wiedza się pokrywała, jak na przykład R. K. (1)". Kontakty takie, pomimo obowiązującego go zakazu, P. B. (1) utrzymywał również w toku procesu z częścią współoskarżonych;

d) brak konfrontacji zeznań niektórych pokrzywdzonych z treścią zgromadzonych dokumentów oraz nie uwzględnienie przy ocenie wiarygodności i wartości dowodowej tych zeznań ich szczególnego interesu w przedstawianiu zdarzeń w sposób niekorzystny dla osób dokonujących z nimi transakcji - dotyczy to w szczególności oceny zeznań pokrzywdzonych D. J. (2) i R. K. (1);

e. pominięcie istotnych elementów zeznań świadków I. K. (1), A. S. (8), S. S. (5), E. S., G. Ś. (1) i J. C. (1) - w zakresie w jakim nie potwierdzały one tez z aktu oskarżenia dotyczących D. W. (1);

f. dokonanie wybiórczej oceny wyjaśnień pozostałych współoskarżonych w zakresie dotyczącym D. W. (1), polegającej na tym, iż pomimo uznania ich co do zasady za niewiarygodne i będące jedynie wyrazem przyjętej linii obrony ogólna teza - wypowiedź oskarżonego P. o

„oszustwach W." - została potraktowana jako istotny dowód w zakresie potwierdzającym zarzut udziału D. W. (1) w zorganizowanej grupie przestępczej; z drugiej strony, dokonując ustaleń w tym samym zakresie, Sąd l instancji zignorował fakt, iż w relacjach pozostałych domniemanych członków tej grupy osoba D. W. (1) w ogóle się nie pojawia;

uchybienia te miały bezpośredni wpływ na treść wydanego wyroku, gdyż prowadziły do dokonania istotnych ustaleń faktycznych w sposób nieobiektywny i niekorzystny dla D. W. (1), dowody zostały potraktowane wybiórczo i niezgodnie z zasadami doświadczenia życiowego oraz logiki;

IV.

rażącą obrazę przepisów postępowania zawartych w art. 7. 410 i 424 kpk poprzez:

- całkowicie arbitralny wybór dowodów i okoliczności uznanych za istotne w sprawie, w tym pominięcie w uzasadnieniu wyroku okoliczności wynikających z dowodów opisanych powyżej w pkt II a. apelacji,

- brak opisu w uzasadnieniu wyroku okoliczności wskazujących na udział D. W. (1) w zorganizowanej grupie przestępczej,

- brak rzeczowej i merytorycznej analizy wyjaśnień D. W. (1) i wskazania konkretnych przyczyn uznania ich za niewiarygodne - stanowisko Sądu I instancji w tym zakresie jest tak ogólnikowe, iż na jego podstawie nie sposób odtworzyć sposobu rozumowania prowadzącego do przyjętych wniosków co do wartości dowodowej wyjaśnień oskarżonego, w tym w szczególności nie wskazano w nim które elementy tych wyjaśnień są sprzeczne z innymi dowodami (i jakimi), pominięto jednocześnie dowody potwierdzające relację D. W. (1);

uchybienie to miało bezpośredni wpływ na treść wydanego wyroku, gdyż w jego wyniku dokonana przez Sąd I instancji ocena wiarygodności i wartości dowodowej poszczególnych dowodów stała się wybiórcza i arbitralna, a sporządzone uzasadnienie wyroku nie pozwała na odtworzenie rozumowania Sądu prowadzącego do dokonania ustaleń faktycznych kluczowych dla rozstrzygnięcia; ponadto sporządzone w sposób wadliwy uzasadnienie uniemożliwia prawidłową kontrolę odwoławczą wydanego orzeczenia;

rażącą obrazę przepisów postępowania zawartych w art.193 par 1 , 194, 197 i 200 kpk

poprzez oparcie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń co do wartości poszczególnych nieruchomości objętych zarzutami na „analizach" nie mających żadnych cech opinii biegłego, w których sam autor wyraźnie wskazuje, że nie są to operaty szacunkowe; osoba sporządzająca ww. analizy nie miała odpowiedniej wiedzy i uprawnień, nie została powołana na biegłego, nie złożyła przyrzeczenia i - pomimo stosownego wniosku jednego z oskarżonych - nie została przesłuchana; sporządzone w opisany sposób opracowania nie są opiniami biegłego, a fakt, iż do wyceny nieruchomości niezbędne jest przeprowadzenie takiego dowodu na zasadach zawartych w Rozdziale 22. kpk nie ulega wątpliwości (również Sądu I instancji);

uchybienie to miało bezpośredni wpływ na treść wydanego wyroku, gdyż w jego wyniku dokonana przez Sąd I instancji ocena, czy doszło do popełnienia przestępstw na szkodę poszczególnych pokrzywdzonych, kwalifikacja prawna czynów zarzucanych D. W. (1) i orzeczenie o zakresie obowiązku naprawienia szkody pozbawione są podstawy w postaci stwierdzenia okoliczności wymagających wiadomości specjalnych poprzez przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego;

VI.

rażącą obrazę przepisów postępowania zawartych w art. 423 par.l w związku z art. 92 kpk poprzez :

- sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku po upływie 7 miesięcy od jego wydania;

odroczenie sporządzenia uzasadnienia o wiele miesięcy uniemożliwiało odtworzenie rozumowania Sądu leżącego u podstaw wydania wyroku (potwierdza to ogólnikowy i w wielu elementach lakoniczny charakter uzasadnienia) - co z kolei uniemożliwia łub znacząco utrudnia jego należytą kontrolę odwoławczą.

Wskazując na powyższe uchybienia apelujący wniósł o:

1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego D. W. (1) od wszystkich zarzutów,

ewentualnie o:

2. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

***

Obrońca oskarżonego S. K. (1) – adw. A. T. (2) wywiódł w imieniu tego oskarżonego apelację od powołanego na wstępie wyroku Sądu Okręgowego w całości, zarzucając mu:

rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, jakie mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, to jest:

art. 366 § 1 kpk w związku z art. 2 § 2 kpk

poprzez brak dążenia do wykrycia prawdy materialnej w sprawie, to jest:

❖ nie wyjaśnienie, w oparciu o jakie dowody Sąd przypisał oskarżonemu S. K. (1) uczestnictwo w zorganizowanej grupie przestępczej, w sytuacji gdy;

⚫

brak jest jakichkolwiek depozycji na ten temat choćby ze strony współpodejrzanego B., iż miał on przystąpić do jakichkolwiek struktur przestępczych i obejmować swoim zamiarem uczestnictwo swoje w tych strukturach,

⚫

oskarżonemu przypisano uczestnictwo w 3 z 63 ustalonych czynów, a tym samym trudno jest mówić o jego „stałym” uczestnictwie w cyklicznych zdarzeniach, co dawałoby podstawę do przypisania mu zamiaru uczestnictwa w zorganizowanej grupie przestępczej,

⚫

z uzasadnienia Sądu Okręgowego w P. wynika ponad wszelką wątpliwość, że był on „figurantem" wskazanym przez P. i B. (vide: s. 534 uzasadnienia), niejako przybranym do jedynie trzech zdarzeń , co powoduje, iż trudno jest wyprowadzić logiczny wniosek, iż z okoliczności tych można przyjąć jego zamiar uczestnictwa w jakichkolwiek strukturach przestępczości zorganizowanej w rozumieniu art. 9 kk;

❖ nie wyjaśnienie, w oparciu o jakie dowody Sąd przyjął, iż oskarżony K. działał w ramach „porozumienia" w myśl art. 18 § 1 kk z osobami przytoczonymi w punktach 57-58 wyroku, albowiem zarówno z wyjaśnień P. B. (1) jak i zeznań pokrzywdzonych takiej konstrukcji nie da się wyprowadzić, a jedynie można rozważać ewentualne zaistnienie konstrukcji z art. 18 § 3 kk i to tylko w sytuacji, gdy uznamy za prawidłowo ustalone fakty przez Sąd I instancji i przypisane w dotychczasowym kształcie przez Sąd a quo,

❖ nie wyjaśnienie w oparciu o jakie dowody Sąd przyjmuje w opisie przypisanych oskarżonemu K. przestępstw w punktach 57 i 58 znamię, iż wprowadził pokrzywdzonych w błąd „podając się za przedstawiciela firmy udzielającej pożyczki", choć nawet z treści nie tylko depozycji P. B., ale treści samego uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, iż co najmniej w sprawie na szkodę P. M. udzielającym pożyczki miał być M. P. (1) (s. 211 uzasadnienia), zaś na szkodę R. D. (1) udzielającym pożyczki miał być S. R. (1) [s. 248 uzasadnienia), co powoduje ewidentny rozdźwięk pomiędzy wyrokiem a samym uzasadnieniem;

art. 7 kpk w związku z art. 410 kpk i art. 424 kpk poprzez rażąco dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, to jest:

❖ uznanie za wiarygodne depozycji złożonych przez pokrzywdzonych J. P. (1), P. M. oraz R. D. (1) przy jednoczesnym nie wyjaśnieniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w jakim zakresie twierdzenia pokrzywdzonych odnoszę się stricte do czynności sprawczych samego oskarżonego S. K. (1), gdyż tylko w ten sposób można wykazać jego zamiar dokonania oszustwa wspólnie i w porozumieniu,

❖ uznanie za wiarygodne depozycji złożonych przez współpodejrzanego P. B. (1) przy jednoczesnym pominięciu, iż jego depozycje nie zawierają na temat S. K. (1) żadnych informacji, które mogłyby wykroczyć poza sferę i opis „figuranta", który był potrzebny tylko do „podstawienie" go do aktu notarialnego i ewentualnie wypłacenia pieniędzy z konta, a materialnym dowodowym na słuszność tej konstatacji jest ocena wyjaśnień P. B. (1) zawarta w uzasadnieniu wyroku na s. 293-304, gdzie mimo przytaczania nazwisk poszczególnych oskarżonych do istotnych zdarzeń w sprawie brak jest jakichkolwiek treści na temat S. K. (1),

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, a sprowadzający się do mylnego uznania, iż oskarżony S. K. (1) dopuścił się przypisanych mu inkryminowanych zdarzeń, w sytuacji gdy:

zebrany w sprawie materiał dowodowy opierający się na wyjaśnieniach współpodejrzanego B. oraz pokrzywdzonych nie daje podstaw do przypisania oskarżonemu uczestnictwa w strukturach jakiejkolwiek zorganizowanej grupy przestępczej,

zebrany w sprawie materiał dowodowy opierający się na wyjaśnieniach współpodejrzanego B. oraz pokrzywdzonych nie daje podstaw do przypisania oskarżonemu K. przestępstw oszustwa wspólnie i w porozumieniu a jedynie co najwyżej „pomocnictwa" do ich popełnienia, jeśli weźmiemy pod uwagę następujące kwestie:



Sąd stwierdza za oskarżonym K., iż ten był „figurantem' przy transakcji z pokrzywdzonym P., a ten sam „schemat" można niejako co najwyżej mu przypisać w transakcjach z pokrzywdzonym M. i D.,



z Sąd co do każdej z tych transakcji (vide: s. 363-365, k. 392-394, k, 450-451) wskazuje na wykonywanie przez S. K. (1) określonych „poleceń" wydawanych przez P. B. (1), M. P. (1) czy S. R. (1), co jasno pokazuje, że nie miał on nic do powiedzenia w stanie faktycznym, jaki ustalił Sąd a quo i to nawet w sytuacji gdybyśmy zgodzili się z jego argumentacją;

3. rażącą niewspółmierność kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa i kary łącznej niezależnie od podniesionych powyżej zarzutów co do kwestii winy, która w wymiarze 3 lat i 6 miesięcy została orzeczona mimo:

podrzędnej roli oskarżonego K. jaką na tle całej sprawy i innych oskarżonych wskazuje Sąd Okręgowy w P.,

dotychczasowej postawie życiowej oskarżonego S. K. (1), który mimo trwania 10 lat procesu cały czas pozostaje osobą niekaraną,

incydentalności zdarzeń będących jedynie wycinkiem dużej sprawy, w jakiej oskarżony został S. K. (1),

a co należało wywnioskować z porównania kar z innymi oskarżonymi, na których ciążyły szersze i dużo poważniejsze oskarżenia.

Formułując powyższe zarzuty, apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w P..

***

Wyrok Sądu Okręgowego zaskarżył apelacją w całości obrońca substytucyjny

oskarżonego S. R. (1) – adw. N. W.

, która zarzuciła mu:

1) na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k.

obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, a to:

art. 2 § 2 k.p.k.

poprzez naruszenie wymogu opierania wszelkich rozstrzygnięć na prawdziwych ustaleniach faktycznych, a więc takich, które zostały udowodnione, a zatem wykazane wiarygodnymi dowodami;

art. 4 k.p.k. i 7 k.p.k., polegającą na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów i nieuwzględnieniu przez Sąd okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego S. R. poprzez:

- dokonanie przez Sąd oceny dowodu z wyjaśnień

P. B., D. G. i P. R. oraz zeznań P. K.

niezgodnie z zasadami doświadczenia życiowego i dowolne wyprowadzanie z treści tych wyjaśnień daleko idących wniosków i domniemań faktycznych na niekorzyść S. R., które to, nie będąc potwierdzone żadnymi innymi bezpośrednimi dowodami, ostatecznie doprowadziły do skazania oskarżonego;

- błędne przyjęcie przez Sąd, że

wyjaśnienia S. R.

nie mają waloru wiarygodności, podczas gdy ich treść jest konsekwentna, spójna i logiczna, a przy tym znajduje potwierdzenie w innych dowodach, przede wszystkim w wyjaśnieniach P. B.;

- dowolne uznanie przez Sąd za wiarygodne

wyjaśnień złożonych przez D. G.

w części, w jakiej relacjonował udział S. R. w popełnieniu przestępstw, stanowiących przedmiot postępowania, podczas gdy są to wyjaśnienia powierzchowne i ogólnikowe, sprowadzające się do pojedynczych stwierdzeń, jakoby „

Kosa i Uśmiech robili interesy na nieruchomościach" i

„pożyczali pieniądze B." i uznanie ich za wystarczające dla przypisania oskarżonemu tych przestępstw;

- błędne przyjęcie, że

zeznania P. K.

, dotyczące informacji przekazach mu przez P. N. na temat zdarzeń, w których świadek nie uczestniczył, ani bezpośrednio o nich nie słyszał mogły w jakikolwiek sposób obciążyć S. R. w tym postępowaniu;

- dokonanie przez Sąd ustaleń co do sprawstwa S. R. w zakresie czynu z art.

258 § 1 k.k.

poprzez powielenie stanowiska oskarżyciela publicznego i równocześnie brak poczynienia przez Sąd samodzielnej oceny materiału dowodowego;

- błędne przyjęcie, że w okresie od (...) r. w P. działała zorganizowana grupa przestępcza, mająca na celu popełnienia przestępstw przeciwko mieniu, polegających na wprowadzaniu pokrzywdzonych w błąd lub wyzyskiwaniu ich błędu w celu przejęcia należących do nich nieruchomości, do której

„[od (...)r.] następnie dołączył" S. R.;

- dowolne i niepoparte wystarczającym materiałem dowodowym uznanie przez Sąd podziału ról i zadań w rzekomo istniejącej grupie przestępczej, gdzie S. R. (jak w akcie oskarżenia) określony został jako osoba

„współfinansująca pożyczki z uwagi na dysponowanie określonym statusem materialnym i dzieląca się zyskami z członkami grupy";

- błędne przyjęcie przez Sąd, że niekwestionowane przez oskarżonych, łączące ich więzy pokrewieństwa i znajomości, mogą uzasadniać istnienie grupy przestępczej;

- dowolne ustalenie przez Sąd, że S. R., jak i pozostali oskarżeni, funkcjonowali w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, kiedy do tego, by mówić o istnieniu tego rodzaju grupy i popełnieniu przestępstwa uczestnictwa w niej, konieczne jest posiadanie przez grupę kierownictwa i występowanie w niej powiązań o charakterze hierarchicznym i organizacyjnym, czego brak jest w sprawie, a więc nie ma możliwości przypisania oskarżonemu popełnienia przestępstwa z art.

258 §1 k.k.

;

- bezpodstawne uznanie przez Sąd, że

analiza połączeń telefonicznych pomiędzy oskarżonymi, sporządzona w postępowaniu przygotowawczym, może stanowić dowód na istnienie w sprawie zorganizowanej grupy przestępczej i uczestnictwa w niej S. R., bowiem, jak wynika z dowodów zebranych w sprawie, oskarżony nie utrzymywał relacji biznesowych i towarzyskich z P. B. i innymi oskarżonymi;

- błędne przyjęcie przez Sąd, że S. R., działał z bezpośrednim i kierunkowym zamiarem wyzyskania błędu u pokrzywdzonych

B. B., R. C., P. Ł., M. i W. S. i R. D., w celu osiągnięcia, korzyści majątkowej, jak i że w chwili zawierania poszczególnych umów przez pokrzywdzonych, oskarżony obejmował swym zamiarem okoliczność tego, że pokrzywdzeni rozporządzają mieniem z niekorzyścią dla siebie,

- niewzięcie przez Sąd pod uwagę zasady swobody umów, w myśl której strony umowy mogą określić stosunek prawny wedle swojego uznania;

- bezpodstawne ustalenie przez Sąd, jakoby S. R. działał z

„zamiarem oszustwa” i „przymusowego wyzysku" pokrzywdzonych

B. B., R. C., P. Ł., M. i W. S. i R. D., podczas gdy oskarżony nie miał wiedzy co do stanu fizycznego i psychicznego tych pokrzywdzonych, ich położenia finansowego, jak i nie miał żadnego wpływu na treść i warunki poszczególnych umów zawieranych przez pokrzywdzonych z pozostałymi oskarżonymi;

- pominięcie przez Sąd okoliczności podnoszonych przez P. B., w złożonych przez niego wyjaśnieniach, a uznanych przez Sąd za wiarygodne, w jakich odnosił się do S. R., podając, że;

⚫

„W tym przypadku państwo S., do czasu jak S. R. nabywał tą nieruchomość, to uważam, że nie byt świadomy, że nabywa nieruchomość uzyskaną w taki sposób przez H. B.";

⚫

„Nie sadzę, aby wiedział, bo skąd, no pewno ja nie mówiłem S.. A w interesie H. B. nie było, żeby informować R., że nieruchomość pochodzi z przestępstwa" [protokół rozprawy z dnia (...) r.);

⚫

„Odnośnie pożyczki pani B. B. (1). Ja nie posiadam w tej kwestii dużej wiedzy. To była specyficzna sytuacja";

⚫

„Ja byłem przy tej pożyczce, choć wcześniej S. R. żadnych pożyczek z nami nie robił";

⚫

„S. R. (1) nie był przy tych rozmowach";

⚫

„Moja wiedza jest nikła jeśli chodzi o B. B. (1)" (protokół rozprawy z dnia (...)r.);

⚫

„

H. B. (1) wprowadził S. R. w błąd" (protokół rozprawy z dnia (...) r.);

⚫

„Jeśli chodzi o P. Ł. (1), to było dużo umów, to była bardzo zawiła sprawa z uwagi na konflikt interesów osób trzecich. Jak Sąd zadawał szczegółowe pytania, to odpowiadałem i sedno sprawy oddałem, natomiast co do szczegółów to zdaję sobie sprawę, że mogłem się pomylić, bo było tych spraw dużo. Te sprawy się zazębiały, było dużo osób zainteresowanych";

⚫

„R. C. (1) przedstawił spreparowany dokument z banku, z którego wynikało, że hipoteki, które w rzeczywistości obciążały w tamtym czasie nieruchomości, że tych hipotek według tych dokumentów nie ma" (protokół rozprawy z dnia (...)r.);

- pominięcie przez Sąd okoliczności podnoszonych

przez H. B.

, w złożonych przez niego wyjaśnieniach, w jakich odnosił się do S. R., stwierdzając, że:

⚫

„

Pozostaje S. R. (1), kojarzę tę osobę, mógł przychodzić do lombardu, nie znam tej osoby, nic mnie nie łączyło z nim. Nic takiego nie miało miejsca, żebym sprzedawał nieruchomość osobie podstawionej przez pana R." (protokół rozprawy z dnia (...)r.);

- pominięcie przez Sąd okoliczności podnoszonych

przez M. P.

, w złożonych przez niego wyjaśnieniach, w jakich odnosił się do S. R., wskazując, że:

⚫

„z W. nie robiłem żadnych interesów, z panem R. również" (protokół rozprawy z dnia (...) r.);

⚫

„Z S. R. (1) nigdy nie zarobiłem złotówki w żaden sposób, tym bardziej udzielając pożyczek, bo nie utrzymywaliśmy żadnych kontaktów, nawet koleżeńskich" (protokół rozprawy z dnia (...) r.);

- nieuwzględnienie przez Sąd okoliczności, że S. R., nie dokonywał sprawdzenia stanu prawnego nieruchomości w księgach wieczystych, nie odbierał pokrzywdzonych z różnych punktów miasta i nie korzystał z pomocy prawnej K. R. w ramach tej sprawy;

- niewłaściwe ustalenie przez Sąd wartości nieruchomości wskazanych w przypisanych S. R. przez Sąd przestępstw z art. 286 §1 k.k. w oparciu o sporządzony przez rzeczoznawcę w toku postępowania przygotowawczego

operat szacunkowy („analizę oszacowania prawdopodobnej wartości rynkowej nieruchomości"), który jest jedynie opinią rzeczoznawcy o wartości nieruchomości, i dokonanie oceny rzetelności tego operatu wyłącznie na podstawie zeznań pokrzywdzonych, składanych w toku procesu w sprawie, bez weryfikacji wartości tych nieruchomości za pomocą opinii biegłego rzeczoznawcy z zakresu wyceny i szacowania nieruchomości;

- błędne uznanie przez Sąd zeznań pokrzywdzonych

B. B., R. C., P. Ł., M. i W. S. i R. D.

za wiarygodne w zakresie wartości nieruchomości, mających stanowić przedmioty przypisanych S. R. przez Sąd przestępstw z art. 286 §1 k.k., podczas gdy zeznania te nie zostały potwierdzone żadnym innym miarodajnym dowodem, w szczególności dowodem z opinii biegłego z dziedziny wyceny i szacowania nieruchomości;

art. 424 §1 k.p.k.

poprzez nieprawidłowe, niespełniające zakreślonych przepisem wymogów uzasadnienie wyroku, oparcie go na nieprawidłowej i niepełnej ocenie dowodów i okoliczności, w sposób powielający ustalenia oskarżyciela publicznego co do przestępstw na szkodę poszczególnych pokrzywdzonych, zawarte w akcie oskarżenia, oraz niewyjaśnienie zachodzących wątpliwości odnośnie do popełnienia przez oskarżonego S. R. zarzucanych mu czynów i przypisanie ich na jego niekorzyść;

art. 167 k.p.k. w zw. z art. 193 §1 k.p.k.

poprzez brak dopuszczenia przez Sąd z urzędu dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy z zakresu wyceny i szacowania nieruchomości na okoliczność wartości nieruchomości wskazanych w przypisanych S. R. przez Sąd przestępstw z art. 286 §1 k.k., w sytuacji gdy operat szacunkowy, sporządzony przez rzeczoznawcę na potrzeby sprawy w toku postępowania przygotowawczego, był niepełny i niezrozumiały, a oskarżeni od początku kwestionowali jego prawidłowość, natomiast Sąd musiał dokonywać ustaleń w zakresie wniosków operatu w oparciu o zeznania pokrzywdzonych;

2) na podstawie art. 438 pkt 1 k.p.k.

obrazę prawa materialnego, tj. art. 46 §1 k.k.

poprzez jego zastosowanie i zasądzenie od S. R. solidarnego z pozostałymi oskarżonymi obowiązku naprawienia szkody, pomimo że oskarżony nie uzyskał żadnej korzyści majątkowej w sposób przyjęty w opisie przypisanych mu przez Sąd przestępstw z art. 286 §1 k.k., jak i nie miał zamiaru, by współoskarżeni uzyskali tego rodzaju korzyść na skutek jakichkolwiek oszukańczych zabiegów stosowanych wobec pokrzywdzonych, oraz w sytuacji braku ustalenia przez Sąd rzeczywiście poniesionej przez pokrzywdzonych szkody;

3) na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k.

błąd w ustaleniach faktycznych, będący rezultatem powyższych naruszeń prawa procesowego, polegający na przyjęciu, że oskarżony S. R. dopuścił się przypisanych mu przez Sąd przestępstw w sytuacji gdy ustalenia Sądu sprzeczne są z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie i tak:

- co do przestępstwa z art. 258 §1 k.k. poprzez przyjęcie przez Sąd, że okolicznościami świadczącymi o tym, że S. R. popełnił to przestępstwo miał być fakt utrzymywania przez S. R. w okresie objętym zarzutami kontaktów z osobami oskarżonymi w tej sprawie, podczas gdy budowanie na bazie takich powiązań istnienia grupy przestępczej i przyjmowanie brania udziału w tej grupie przez S. R. jest niedopuszczalne i stanowi jedynie domniemanie;

- w odniesieniu do przestępstwa na szkodę

B. B.

poprzez przyjęcie przez Sąd, że S. R. popełnił przestępstwo z art. 13 §1 k.k. w z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k., podczas gdy oskarżony nie ustalał warunków poszczególnych umów, do jakich stawała pokrzywdzona; S. R. nie zamierzał udzielać pożyczki, dlatego skontaktował pokrzywdzoną z P. B. i jedynie z tego powodu uczestniczył w spotkaniu w lokalu przy ul. (...) w P.; S. R. nie brał udziału w czynnościach przed notariuszem K. M. i W. C.; pożyczkodawcą i stroną przedwstępnej umowy sprzedaży był K. K.; a M. S., siostrzeniec pokrzywdzonej, potwierdził okoliczność, że pokrzywdzona chciała sprzedać K. K. nieruchomość w L.; B. B. kontaktowała się jedynie z P. B. i K. K.; to K. K. wzywał pokrzywdzoną do zapłaty kwoty pożyczki; a pokrzywdzona zaprzeczyła, żeby po spotkaniu w lokalu, miała jeszcze kontakt z S. R., by czegokolwiek od niej się domagał; pomimo braku spłaty kwoty pożyczki, jak i roszczenia K. K., ujawnionego w księdze wieczystej, to pokrzywdzona sprzedała nieruchomość innym osobom;

- w zakresie przestępstwa na szkodę

R. C.

poprzez przyjęcie przez Sąd, że S. R. popełnił przestępstwo z art. 13 §1 k.k. w z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k., kiedy oskarżony nie ustalał warunków umowy z pokrzywdzonym, nie byt obecny na spotkaniach z R. C. i u notariusza, nie stawał do aktów notarialnych, nie byt wskazany w treści tych dokumentów, ani nie przekazywał pieniędzy pokrzywdzonemu w związku z zawieranymi przez inne osoby umowami, co potwierdzają treści ujawnione w księgach wieczystych;

- co cdo przestępstwa na szkodę

P. Ł.

poprzez przyjęcie przez Sąd, że S. R. popełnił dwa przestępstwa z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k. i z art. 13 §1 k.k. w z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k., gdy tymczasem oskarżony nie ustalał warunków poszczególnych umów z P. Ł., jak i nie stawał do aktów notarialnych; brak dowodów na to, że S. R. faktycznie uczestniczył w jakimkolwiek spotkaniu, dotyczącym nieruchomości należącej do L. Ł., bądź miał wpływ na treść zawieranych aktów notarialnych i ich postanowień, w tym na ustanowienie na jego rzecz zabezpieczenia w postaci hipoteki, skoro nie był stroną umowy; S. R. nie znał pokrzywdzonego, jego rodziny i J. i M. S.; oskarżony nie miał możliwości wprowadzenia P. Ł. w błąd, ani dokonania oceny przebiegu czynności przed notariuszem oraz rozumienia tych czynności przez pokrzywdzonego, gdyż nie brat w nich udziału;

- w odniesieniu do przestępstwa na szkodę R. D. poprzez przyjęcie przez Sąd, że S. R. popełnił przestępstwo z art. 286 §1 k.k., podczas gdy u notariusza z R. D. i S. R. był S. K., a w czasie innych czynności nieustalony jak dotąd mężczyzna, „blondyn", „ze złotym łańcuchem", który w całości zajmował się formalnościami, natomiast pokrzywdzony otrzymał wypis aktu notarialnego i nigdy nie kwestionował zawartej umowy;

- w zakresie przestępstwa na szkodę

M. i W. S.

poprzez przyjęcie przez Sąd, że S. R. popełnił przestępstwo z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 304 k.k., kiedy oskarżony nie ustalał warunków żadnej z umów z pokrzywdzonymi, S. R. nie był obecny na spotkaniu w lokalu przy ul. (...), ani w kancelarii notarialnej; nie stawał do aktów notarialnych, nie przekazywał pieniędzy na pożyczkę dla M. i W. S., jak i nie uczestniczył w podziale zysków; przy czym twierdzenie, jakoby od razu był zainteresowany działką nr (...) jest domniemaniem, a gdyby tak było, to nie oznacza, że oskarżony popełnił jakiekolwiek przestępstwo; jednocześnie w kontekście wyjaśnień P. B., to S. R. nie miał wiedzy na temat rozliczeń w zakresie tej nieruchomości, a nawet został „oszukany" przez H. B. na pieniądze.

W związku z powyższymi zarzutami obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie S. R. (1), od przypisanych mu w punktach 60, 61, 62, 63 części rozstrzygającej wyroku czynów, ewentualnie wnoszę o uchylenie tego wyroku, w zaskarżonej części, i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.

***

Na rzecz

oskarżonego K. R. (1)

wywiedzione zostały trzy apelacje, które kwestionowały powołany na wstępie wyrok Sądu Okręgowego – w części dotyczącej tego oskarżonego - w całości.

Dwaj obrońcy oskarżonego –

adw. W. W. (2) i M. P. (3)

, zarzucili przedmiotowemu wyrokowi:

1. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, przejawiającą się w naruszeniu:

art 99a § 1 k.p.k. poprzez jego zastosowanie i sporządzenie uzasadnienia wyroku na formularzu UK 2, podczas gdy z uwagi na obszerność akt sprawy, jej mnogość uczestników sporządzenie uzasadnienia przy wykorzystaniu formularza na ok. 700 stron zastosowanie formularza, którego treść została ustalona w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z 28.11.2019 r. w sprawie wzorów formularzy uzasadnień wyroków oraz sposobu ich wypełniania (Dz.U. z 2019 r., poz. 2349), jako dokumentu, w którym miałoby się wykazać zrealizowanie obowiązku wynikającego z art. 457 § 3 KPK w zw. z art. 433 § 1 i 2 KPK, naruszyło prawo strony do rzetelnego procesu w kontekście art. 6 ust. 1 EKPCz,

b.art. 424 § 1 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art, 6 k.p.k.

poprzez nieprzedstawienie w uzasadnieniu orzeczenia oceny materiału dowodowego z „zeznań pokrzywdzonych i innych świadków" i odesłanie w tym zakresie do załączników w postaci nagrań dźwięku z przebiegu rozprawy, podczas gdy Sąd obowiązany jest do pisemnego uzasadnienia orzeczenia także w zakresie oceny materiału dowodowego,

c. art. 410 k.p.k. w zw. z

art. 7 k.p.k., poprzez przyjęcie jako podstawy wyroku niemal wyłącznie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym, z pominięciem dowodów zgromadzonych w toku rozprawy głównej i to pomimo sprzeczności tych dowodów, na poszczególnych etapach postępowania, w szczególności wyjaśnień

P. B. (1), zeznań A. G. (1), M. K. (3), E. F. (1), A. S. (1)

, czego wymownym potwierdzeniem, jest bezpośrednie kopiowanie ustaleń faktycznych z aktu oskarżenia do uzasadnienia wyroku,

d. art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.

poprzez zaniechanie dokładnego określenia w wyroku przypisanych oskarżonemu czynów, w szczególności wobec modyfikacji opisów czynu przyjętych przez oskarżyciela i zarzucanych oskarżonemu, co ma wpływ na treść orzeczenia, albowiem uniemożliwia odczytanie rozumowania Sądu i ostatecznej treści opisu czynu zgodnie z ustaleniami Sądu, co narusza prawo do obrony oskarżonego,

e. art. 6 k.p.k.

poprzez prowadzenie rozprawy z udziałem oskarżonego K. R. (1) pomimo stwierdzonych opinią biegłych (...) schorzeń umożliwiających uczestnictwo na rozprawie jedynie w ograniczonym zakresie czasowym, podczas gdy oskarżony winien mieć zapewnione realne prawo do obrony, uczestniczenia na rozprawie i składania wyjaśnień i oświadczeń co do przeprowadzonych dowodów, a prowadzenie przez sąd 4 - godzinnej rozprawy z ratownikami medycznymi na sali nie spełnia wymogów realnego umożliwienia oskarżonemu realizowania uprawnień, Sąd zaś miał możliwość wyłączenia sprawy K. R. (1) do odrębnego postępowania i zawieszenia postępowania,

f. art. 213 k.p.k.

poprzez zaniechanie dokonania ustaleń danych osobopoznawczych oskarżonego K. R. (1), w szczególności poprzez skierowanie zarządzenia o wykonanie wywiadu środowiskowego do Kuratora przy Sądzie Rejonowym P. w P., to jest Kuratora nie będącego właściwym dla miejsca zamieszkania oskarżonego, a co więcej, po uzyskaniu odpowiedzi Kuratora o konieczności uzyskania numeru telefonu do oskarżonego, Sąd zaniechał dalszych działań w tym zakresie, pomimo okoliczności, że Sąd dysponował numerem telefonu oskarżonego i wydał orzeczenie nie znając sytuacji życiowej, materialnej i rodzinnej oskarżonego,

g. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k.

poprzez przeprowadzenie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów w szczególności przejawiającej się brakiem obiektywizmu, tj.:

i. pozornej jedynie oceny dowodu z

wyjaśnień P. B. (1)

złożonych w postępowaniu przed Sądem I instancji sprowadzającej się w istocie do stwierdzenia, że oskarżony B. podtrzymał odczytane mu wyjaśnienia, co nie spełnia wymogu prawidłowej oceny materiału dowodowego, ponadto wskazuje na brak obiektywizmu Sądu biorąc pod uwagę przypisaną P. B. (1) przez Sąd istotną dla rozstrzygnięcia sprawy rolę,

ii. odstąpienie od kompleksowej i pełnej oceny materiału dowodowego, która znalazłaby wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia i ograniczenie się jedynie do „zwięzłego przedstawienia oceny dowodów z zeznań pokrzywdzonych i innych świadków” (k. 292) co ma wpływ na treść orzeczenia, albowiem narusza prawo do obrony oskarżonego, zaś obowiązkiem Sądu jest przedstawienie całościowej oceny materiału dowodowego w uzasadnieniu wyroku, tak aby tok rozumowania sądu był jasny i logiczny,

(...). bezpodstawne przypisanie wiarygodności

zeznaniom M. K. (3)

, przy jednoczesnym uznaniu za niewiarygodne zeznań M. O., jedynie z powodu ich sprzeczności z zeznaniami M. K. (3), podczas gdy brak jest innych obiektywnych dowodów, które mogłyby wzmacniać sprzeczne wersje w/w świadków w zakresie zarzutu CCLXXIII, zaś wszelkie niedające się rozstrzygnąć wątpliwości winny zostać orzeczone na korzyść oskarżonego;

h. art. 167 w zw. z art 170 § 1 k.p.k. w zw. z art, 169 § 2 k.p.k.

poprzez oddalenie wniosków dowodowych oskarżonego K. R. (1), a w szczególności wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii Instytutu (...). dra. J. S. (2) w K. i to na okoliczność czy zapis monitoringu z wnętrza Hotelu (...) w B. z dnia (...) w godzinach od 14 do 22, znajdującego się w aktach sprawy, potwierdza bądź wyklucza spotkanie K. R. (1), W. C. (1), M. P. (1) i P. B. (1) opisane w treści wyjaśnień P. B. (1);

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, a w szczególności:

a. ustalenie, że K. R. (1) swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu określonego w pkt. CCLXIV wyroku, to jest występku z art 258 § 1 kk, polegającego w ocenie Sądu I instancji na udzielaniu członkom grupy przestępczej porad prawnych przy ustalaniu sposobu przejęcia nieruchomości i formy zawieranych umów, rozwiązywaniu problemów prawnych, które wyłoniły się w związku z działalnością przestępczą oraz reprezentowaniu członków grupy w toczących się postępowaniach karnych i cywilnych, wszczynanych w związku z działalnością grupy i to pomimo okoliczności, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje na okoliczność, że umowy z klientami, objęte aktem oskarżenia były zawierane od kilku lat poprzedzających rzekomy udział w grupie K. R. (1), na podstawie takich samych czynności cywilnoprawnych, a nasz mandant świadczył usługi adwokackie, w przypadku zaistnienia takiej potrzeby, jednak każdorazowo po zawarciu umowy rozporządzającej mieniem pokrzywdzonych,

b. ustalenie, że K. R. (1) wyczerpał znamiona czynów określonych pkt. CCLXV, CCLXVI, CCLXVII CCLXVIII, CCLXIX i CCLXX wyroku, to jest występku z art 286 kk i to pomimo okoliczności, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności wyjaśnienia P. B. (1) oraz zeznania pokrzywdzonych, wykluczają okoliczność, że K. R. (1) miał świadomość zawierania poszczególnych umów, a już tym bardziej, że podejmował działania mające na celu doprowadzenie pokrzywdzonych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem i to z zamiarem kierunkowym,

c. ustalenie, że K. R. (1) swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu określonego w pkt. CCLXXI wyroku, to jest występku z art 230 kk pomimo okoliczności, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym częściowo wiarygodne wyjaśnienia P. B. (1) oraz w całości wyjaśnienia M. P. (1) i D. G. (1), oraz złożone do akt pełnomocnictwa do obrony, wskazują że P. B. (1) oraz powyżej wskazani oskarżeni zgłosili się do adwokata K. R. (1) na przełomie roku (...) i (...) w sprawie podjęcia się ich obrony w sprawie związanej z przejmowaniem nieruchomości i w związku z tym udzielili pełnomocnictw do obrony, a P. B. (1) uiścił honorarium z tego tytułu,

d. ustalenie, że K. R. (1) swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu określonego w pkt. CCLXXII wyroku, to jest występku z art 233 kk pomimo okoliczności, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności wyjaśnienia M. P. (1) i D. G. (1) oraz zeznania świadka K. W., w sposób nie budzący wątpliwości wskazują, że zdarzenie polegające na szarpaniu się P. i W. na ul. (...) w P. miało miejsce oraz że o przesłuchanie B. i G., w sprawie (...) wnioskował inny obrońca P., który osobiście, pod nieobecność K. R. (1), przesłuchiwał tych świadków na rozprawie,

e. ustalenie, że K. R. (1) swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu określonego w pkt. CCLXXIII wyroku, to jest występku z art 239 w związku z 270 kk, pomimo okoliczności, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności akta sprawy SR w G. W.. sygn. Akt (...) oraz zeznania świadków O. i P. wskazują jednoznacznie, że świadek M. K. (3) konfabuluje co do przebiegu obrony w tej sprawie i wiedzy K. R. (1) na okoliczność, że dostarczone K. R. (1) kopie faktur były kopiami fałszywych dokumentów oraz pomimo okoliczności, że w przypadku działania obrońcy mamy do czynienia z kontratypem ustawowym wynikającym z prawa do obrony;

nadto, z daleko idącej ostrożności procesowej:

3. obrazę przepisów prawa materialnego, tj.

a. art. 239 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k.

poprzez ich niezasadne zastosowanie i uznanie, iż rola oskarżonego K. R. (1), jako obrońcy, polegać miała na utrudnianiu postępowania karnego Sądu Rejonowego w G., poprzez pomaganie sprawcom - M. K. (3) i M. O. w uniknięciu odpowiedzialności karnej, czym oskarżony wypełnił znamiona zarzucanego mu czynu, podczas gdy racjonalna wykładnia powyższego przepisu oraz swobodna ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, winna doprowadzić do konstatacji, iż czynności podejmowane przez oskarżonego K. R. (1), jako wyłącznie związane z wykonywanym przez niego zawodem adwokata i objęte tajemnicą obrończą, nie wypełniają znamion czynów zarzucanych oskarżonemu.

Z uwagi na powyższe uchybienia ww. skarżący wnieśli o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego K. R. (1) od zarzucanych mu czynów;

ewentualnie o;

uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Trzeci obrońca

oskarżonego K. R. (1) – adw. Ż. D. zarzuciła z kolei wyrokowi Sądu Okręgowego:

1. obrazę przepisów prawa procesowego, tj.:

a) art. 410 k.p.k. w związku 7 k.p.k. polegającą na :



oparciu treści wyroku niemal wyłącznie na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym, z całkowitym zmarginalizowaniem dowodów zgromadzonych w toku rozprawy głównej i to pomimo zdecydowanie większej precyzyjności dowodów zgromadzonych przed Sądem i ich sprzeczności z dowodami zgromadzonymi w postępowaniu przygotowawczym, w szczególności w odniesieniu do wyjaśnień

P. B. (1), zeznań A. G. (1), M. K. (3), E. F. (1), A. S. (1),



rażące naruszenie zasady wyrażonej w

art 7 kpk

przez ukształtowanie swego przekonania na podstawce dowodów przeprowadzonych w postępowaniu przygotowawczym, wbrew zasadzie, która nakazuje ukształtowanie przekonania na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, naruszenie przepisów zobowiązujących do przeprowadzenia dowodów niezbędnych dla ustalenia istotnych kwestii w sprawie, a zwłaszcza wpływających na ocenę dowodów z wyjaśnień z oskarżonych, których wiarygodność bądź ich brak skutkuje daleko idącymi konsekwencjami, co przełożyło się na nieuprawnione posługiwanie się oceną przyjętą przy rozstrzygnięciu incydenta

Tekst jest bardzo długi i został skrócony. Pełną wersję znajdziesz w bazie źródłowej.

Uzasadnienie liczy 822 970 znaków.

Dokument w bazie źródłowej