Sygn. akt I C 206/26
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 września 2026 r.
Sąd Rejonowy w Ciechanowie I Wydział Cywilny
w składzie następującym:
Przewodniczący: sędzia Lidia Grzelak
Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Wojciechowska
po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2026 r. w H.
na rozprawie
sprawy z powództwa E. G. (1)
przeciwko Ł. U. i F. U. z d. X.
o zapłatę 10000,00 zł
I zasądza od pozwanych Ł. U. i F. U. solidarnie na rzecz powoda E. G. (1) kwotę 10000,00 zł ( dziesięć tysięcy złotych ) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 6 stycznia 2026 r. do dnia zapłaty;
II zasądza od pozwanych Ł. U. i F. U. solidarnie na rzecz powoda E. G. (1) kwotę 2317,00 zł ( dwa tysiące trzysta siedemnaście złotych ) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, w tym kwotę 1817,00 zł ( jeden tysiąc osiemset siedemnaście złotych ) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;
sędzia Lidia Grzelak
Sygn. akt I C 206/26
UZASADNIENIE
Powód E. G. (1) w dniu 15 kwietnia 2026 r. ( data stempla operatora pocztowego ) wniósł pozew przeciwko Ł. U. i F. U. z d. X., żądając zasądzenia solidarnie od pozwanych na swoją rzecz kwoty 10000,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 6 stycznia 2026 r. do dnia zapłaty. Ponadto wnosił o zasądzenie solidarnie od pozwanych kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Pozwani Ł. U. i F. U. w odpowiedzi na pozew wnosili o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanych kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W toku sprawy strony podtrzymywały swoje dotychczasowe stanowiska.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Ł. U. i F. U. zwrócili się do menagera restauracji (...) z zapytaniem o organizację przyjęcia weselnego. Oferta wraz z propozycją menu i wzorem umowy została im wysłana przez O. V. – menagera V.. Korespondencja między O. V., a F. U. odbywała się drogą mailową. Następnie F. i Ł. U. w lipcu 2023 r. przyjechali obejrzeć miejsce, w którym miało odbyć się przyjęcie weselne. Przyjęcie planowane było pierwotnie na 110 osób, a ostatecznie maksymalnie na liczbę gości do 150. Przed podpisaniem umowy F. i Ł. U. nie mieli zastrzeżeń co do wielkości L., przy uwzględnieniu przewidywanej liczby gości. Strony ustaliły, że para młoda zdecyduje o ustawieniu stołów i umiejscowieniu parkietu do tańca. Ł. U. i F. U. zostali poinformowani, że w przypadku liczby gości wynoszącej 150 osób, część gości będzie musiała usiąść na antresoli. Zaakceptowali te ustalenia ( zeznania świadków O. V. k. 83 – 84, U. B. k. 87 - 88 ).
W dniu 28 lipca 2024 r. pomiędzy F. U. ( wówczas X. ) oraz Ł. U., a restauracją (...) w Ł. zawarta została umowa na organizację przyjęcia weselnego. E. G. (1) prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (...) będący właścicielem restauracji (...) zobowiązał się do zorganizowania przyjęcia weselnego dla F. U. i Ł. U. w dniu 20 czerwca 2026 r. w miejscowości Ł.. W § 3 umowy wskazano, że za wykonanie przedmiotu umowy E. G. (1) przysługuje wynagrodzenie, które uzależnione jest od ilości uczestników przyjęcia. Zapłata wynagrodzenia miała nastąpić w następujący sposób: 5000,00 zł w dniu podpisania umowy, 5000,00 zł na 12 miesięcy przed datą przyjęcia weselnego, pozostała część wynagrodzenia najpóźniej na 7 dni przed rozpoczęciem przyjęcia weselnego. Strony postanowiły, że co do kwot dwóch pierwszych wpłat ( łącznie 100000,00 zł ) będą mieć zastosowanie przepisy o zadatku. Za każdego uczestnika przyjęcia weselnego Ł. U. i F. U. zobowiązali się zapłacić na rzecz E. G. (1) kwoty 310-330 zł brutto od jednej osoby w zależności od wybranego menu. Ł. U. i F. U. nie mieli ponosić kosztów za uczestniczące w przyjęciu dzieci do lat 3, natomiast za dzieci od lat 3 do lat 10 koszt uczestnictwa miał wynieść 50 % ustalonej stawki. Podana kwota miała obowiązywać przy minimum 120 osobach dorosłych, w przypadku zmniejszenia liczby gości, Ł. i F. U. zobowiązali się do poniesienia kosztów za 120 osób dorosłych. W § 8 ust 1 zawartej umowy wskazano, że w przypadku odstąpienia od umowy przez zleceniodawcę ( w tym przypadku Ł. U. i F. U. ), zleceniobiorca ma prawo zachowania zadatku oraz dodatkowo prawo do żądania zapłaty kary umownej w wysokości dwukrotności zadatku, co nie wyłącza możliwości żądania odszkodowania na zasadach ogólnych. W dodatkowych adnotacjach do umowy wpisano, że koszt od osoby może wzrosnąć o 10 %. W ustalonej cenie do dyspozycji pary młodej pozostawały cztery pokoje w Dworku. Ł. U. i F. U. zobowiązali się do ponoszenia solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania wynikające z przedmiotowej umowy. Umowa została podpisana własnoręcznie przez obydwie strony. F. i Ł. U. na poczet zawartej umowy uiścili zadatek w dniu jej zawarcia w wysokości 5000,00 zł. Nie uiścili drugiej części zadatku w kwocie 5000,00 zł, który powinny byli zapłacić na 12 miesięcy przed datą przyjęcia weselnego ( umowa o organizację przyjęcia weselnego k. 42 - 45 ).
O. V. uprzedziła Ł. U. i F. U., że w przypadku liczby gości przewyższającej 130 osób, część gości siedzi przy stołach ustawionych na antresoli ( bezsporne ).
Przed podpisaniem umowy z (...) Ł. U. i F. U. oglądali również inne miejsca organizujące przyjęcia weselne, zapoznali się z warunkami umów w tych lokalach, zwrócili uwagę na brak w innych umowach zapisów o karze umownej. Wybór (...) na miejsce uroczystości był spowodowany urodą miejsca: „miejsce w Ł. jest bardzo ładne, urzekło nas” ( bezsporne ).
Zalecana przez organizatora przyjęć weselnych w restauracji (...) liczba gości przy największych okrągłych stołach wynosi 13 osób. Restauracji posiada również mniejsze stoły okrągłe, przy których maksymalna liczna osób wynosi 6. Jest możliwość ustawienia okrągłych lub prostokątnych stołów w zależności od życzenia pary młodej, która ma również wpływ na sposób ustawienia stołów, wybór miejsca dla zespołu muzycznego. Przeciętna liczba gości weselnych w soboty w tej restauracji wynosi od 120 do 145. Największa liczba gości podczas przyjęcia weselnego w restauracji (...) wynosiła 165 osób. Podczas tak dużej ilości gości, cześć z nich siedziała przy stołach ustawionych na antresoli ( zeznania powoda E. G. (1) k. 90 - 91, zeznania świadka O. V. k. 83 - 86 ).
F. U. i Ł. U. byli gośćmi na weselu w restauracji (...) w czerwcu 2025 r. Na przyjęciu tym było około 110 - 115 osób. Podczas rozmowy z U. B. i U. E., którzy także uczestniczyli w tym przyjęciu doszli do wniosku, że z uwagi iż na ich weselu liczba gości będzie wyższa, sala w Dworku jest zbyt mała, będzie za mało miejsca na swobodne ustawienie stołów, miejsce do tańca oraz ustawienie zespołu muzycznego, co wpłynie na komfort uczestników wesela. F. U. i Ł. U. zrezygnowali z organizacji przyjęcia weselnego w V. w 2025 r., uznając, że ważniejsza dla nich jest liczba gości i ich komfort. Ostatecznie wesele F. i Ł. U. odbyło się w zajeździe (...) w F. w innym terminie. W przyjęciu weselnym brało udział 145 gości, państwo młodzi oraz usługodawcy. Zaproszonych zostało 170 osób, z czego część osób nie przybyła na wesele ( zeznania świadka U. B. k. 87 - 88, zeznania świadka U. E. k. 88 - 89, zeznania pozwanej F. U. k. 91 - 95, zeznania pozwanego Ł. U. k. 95 ).
W dniu 19 października 2025 r. F. U. i Ł. U. wysłali do E. G. (1), właściciela restauracji (...) pismo zatytułowane „wypowiedzenie umowy” dotyczące umowy na organizację przyjęcia weselnego w dniu 20 czerwca 2026 r., która została zawarta przez strony 28 lipca 2024 r. w Ł.. Przesyłka została doręczona E. G. (1) w dniu 18 listopada 2025 r. ( bezsporne ).
F. i Ł. U. nie mieli bezpośredniego kontaktu z właścicielem restauracji (...). Wszelkie uzgodnienia związane z organizacją przyjęcia w (...) omawiane były z menager O. V.. Zaproponowała F. i Ł. U., aby sami spróbowali „sprzedać” termin przyjęcia, albo dopłacili jeszcze nieuiszczoną część zadatku w wysokości 5000,00 zł. Nie dokonali zapłaty tej kwoty ( zeznania świadka O. V. k. 83 - 84, zeznania powoda E. G. (1) k. 90 -91 ).
W dniu 13 grudnia 2025 r. E. G. (1) wystosował wobec F. i Ł. U. przedsądowe wezwanie do zapłaty solidarnie kwoty 10000,00 zł tytułem zapłaty kary umownej za odstąpienie od umowy na organizację przyjęcia weselnego zawartej między stronami w dniu 28 lipca 2024 r., w terminie 14 dni licząc od dnia doręczenia przedmiotowego wezwania. Ł. U. wezwanie otrzymał dnia 22 grudnia 2025 r., zaś F. U. w dniu 18 grudnia 2025 r. ( bezsporne ).
Pismem z dnia 15 stycznia 2026 r. Ł. i F. U. złożyli odpowiedź na wezwanie do zapłaty, w którym odmówili zapłaty kary umownej, wskazując że żądanie E. G. (1) uznać należy za bezpodstawne. W ich ocenie zawartą pomiędzy stronami można uznać za umowę o dzieło, wobec czego posiadali oni uprawnienie do rozwiązania umowy na organizację przyjęcia weselnego ze znanych organizatorowi i ważnych obiektywnie powodów. Przesyłka została nadana do E. G. (2) w dniu 15 stycznia 2026 r. ( odpowiedź na wezwanie do zapłaty wraz z potwierdzeniem nadania k. 60 - 61 ).
W dniu 20 czerwca 2026 r. odbyło się w (...) wesele innej pary. Wesele było na 100 osób, trwało krócej. Z uwagi na trudności ze znalezieniem w krótkim terminie innej pary, która urządzi wesele w (...), udzielono rabatu na organizację przyjęcia ( zeznania świadka O. V. k. 83 – 86 ).
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zebranych w sprawie dokumentów przedłożonych przez stronę powodową i pozwaną. Podkreślić należy, że zasadniczo stan faktyczny nie był sporny pomiędzy stronami, w tym okoliczności zawarcia umowy o organizację przyjęcia weselnego, jej rozwiązania przez pozwanych, wezwania do zapłaty, odpowiedzi na wezwanie do zapłaty oraz korespondencji e-mail pomiędzy pozwanymi a menager V.. W ocenie Sądu zeznania stron, jak również świadków, zasadniczo należy uznać za wiarygodne. Spór pomiędzy stronami dotyczył zasadności żądania przez stronę powodową zapłaty kary umownej w związku z rezygnacją przez pozwanych z organizacji przyjęcia weselnego w restauracji, stanowiącej własność powoda E. G. (1).
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo zasługuje na uwzględnienie w całości.
W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż strony zawarły w dniu 28 lipca 2024 r. umowę o organizację przyjęcia weselnego w restauracji (...). Przed zawarciem umowy pozwani Ł. U. i F. U. oglądali restaurację, a w umowie precyzyjnie określono wstępne ustalenia dotyczące organizacji przyjęcia, w tym szacunkową liczbę gości, wstępną stawkę za jednego uczestnika przyjęcia. Zaakceptowali warunki odstąpienia od umowy przez zleceniodawców. Okolicznością niesporną między stronami był również fakt, że O. V. była osobą upoważnioną do zawierania umów i ich negocjowania z ramienia (...). Wszelkie ustalenia dotyczące organizacji przyjęcia ustalane były pomiędzy O. V., a F. i Ł. U.; powód E. G. (1) nie brał udziału w tych ustaleniach. Bezspornym jest także, iż w momencie zawierania umowy pozwani uiścili zadatek w wysokości 5000,00 zł, kolejnego zadatku w tej samej wysokości nie uiścili, a 19 października 2025 r. złożyli oświadczenie o wypowiedzeniu umowy.
Spór sprowadzał się do oceny zasadności żądania możliwości dochodzenia przez powoda od pozwanych zasądzenia kary umownej w wysokości dwukrotności zadatku tj. w kwocie 10000,00 zł.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że umowa o organizację przyjęcia weselnego nie jest umową wprost uregulowaną w przepisach Kodeksu Cywilnego, ma ona charakter tzw. umowy nienazwanej. Łączy ona w sobie elementy innych umów, tj. o dzieło ( art. 627 - 646 k.c. ), najem ( art. 659 - 679 k.c.), świadczenie usług ( art. 750 k.c. w zw. z art. 734 - 751 k.c. ). Z uwagi na udostępnianie gościom weselnym pokoi hotelowych należy także brać pod uwagę przepisy regulujące odpowiedzialność, prawo zastawu i przedawnienie roszczeń podmioty utrzymujące hotele ( art. 846-852 k.c. ). Podmiot odpowiedzialny za należyte przygotowanie przyjęcia weselnego przyjmuje na siebie liczne obowiązki, tj. udostępnienia sali weselnej z kompleksem sanitarnym, przygotowanie posiłków, zapewnienie odpowiedniej i sprawnej obsługi kelnerskiej, dbanie o niezakłócony przebieg uroczystości.
W ocenie Sądu wyżej wskazane okoliczności prowadzą do wniosku, że umowa o organizację wesela jako umowa nienazwana jest najbardziej zbliżona do umowy o dzieło, a więc mają do niej zastosowanie ( odpowiednio ) przepisy dotyczące rękojmi. Restaurator zobowiązuję się bowiem do osiągnięcia konkretnego rezultatu, a nie wyłącznie do starannego działania. Nie chodzi w tego rodzaju umowie, aby uroczystość w ogóle się odbyła, ale aby odbyła się według konkretnego, zindywidualizowanego planu. Oceniane nie jest więc samo podjęcie określonych czynności, ale wynik podjętych czynności, tj. czy został osiągnięty uzgodniony wcześniej rezultat. W orzecznictwie jako umowy o dzieło były kwalifikowane, np. umowy o realizację przedstawienia ( wyrok Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 13 marca 1967 r. w sprawie I CR 500(...), wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 2005 r. w sprawie V CK 332/(...) ).
Jak wskazano powyżej w niniejszej sprawie pozwani F. i Ł. U. uiścili zadatek przy zawieraniu umowy w wysokości 5000,00 zł.
W ocenie sądu, w sprawie niniejszej przyczyna niewykonania umowy o organizację przyjęcia weselnego leżała wyłącznie po stronie pozwanych, strona powodowa gotowa była na wykonanie umowy lub jej modyfikację. To pozwani F. i Ł. U. złożyli oświadczenie o wypowiedzeniu umowy, stanowiące w istocie wyraz braku ich woli organizacji w restauracji stanowiącej własność powoda przyjęcia weselnego zgodnie z uprzednio zawartą umową. Zdaniem Sądu, fakt że pozwani podczas przyjęcia weselnego, w którym uczestniczyli jako goście, rok po podpisaniu umowy, uznali, że sala jest zbyt ciasna na przewidywaną przez nich liczbę gości, w związku z czym wesele nie może odbyć się w dotychczas planowanym miejscu. Zdecydowali, że większą dla nich wartość na udział większej liczby gości niż uroda wybranego miejsca. Oczywistym jest, że decyzja w tym zakresie należała do pozwanych, jednakże wskazanych okoliczności nie można uznać za podstawę do rozwiązania umowy. Dodatkowo podkreślić należy ( okoliczność ta została również potwierdzona w materialne dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie ) przed podpisaniem umowy pozwani byli osobiście w restauracji (...) gdzie miało odbyć się wesele. Decydując się na podpisanie umowy mieli świadomość jak wygląda sala, jak jest duża i ile mniej więcej osób może pomieścić, o czym zresztą informowała ich menager O. V..
Wobec wyżej przytoczonych okoliczności stwierdzić należy, iż niewykonanie umowy było następstwem okoliczności, za które wyłączną odpowiedzialność ponoszą pozwani; to F. i Ł. U. podjęli decyzję o rezygnacji z organizacji przyjęcia w restauracji stanowiącej własność powoda. Powód nie przyczynił się w żaden sposób do podjęcia takiej decyzji przez pozwanych. Nie zostało bowiem wykazane, aby powód nie był w stanie należycie wykonać zobowiązania na planowaną liczbę osób, tym bardziej że wcześniej już takie przyjęcia na tej sali się odbywały. Pozwani byli informowani, że w przypadku większej liczby gości, część z nich będzie siedziała przy stolikach ustawionych na antresoli; podpisując umowę wyrazili na takie rozwiązanie zgodę. Również możliwość różnych wariantów ustawienia stolików była przedstawiana parze młodej. Podkreślić należy, że standard komfortu gości weselnych, jest kwestią ocenną, tym bardziej, że pozwani, co przyznali, początkowo w związku z wymaganiami lokalowymi (...) planowali mniejszą liczbę gości, a dopiero w drugiej połowie 2025 r., zdecydowali, że ważniejszy dla nich jest udział większej liczby gości. Podkreślić również należy, że mieli czas na podjęcie decyzji, zajęli się organizacją wesela na dwa lata przed zawarciem związku małżeńskiego. Oglądali inne miejsca, w których organizowane są wesela, zapoznali się z warunki organizacji wesel w tych miejscach. Skoro więc F. i Ł. U. jednostronnie zrezygnowali z usług świadczonych przez powoda, o czym pisemnie go poinformowali „wypowiadając” umowę, to powyższe w istocie odstąpienie przez nich od umowy, bo do jej niewykonania doszło z przyczyn, za które wyłącznie oni odpowiadali ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 2016 r. w sprawie V CSK 293/15).
W konsekwencji, w ocenie sądu, zachodzą przesłanki nie tylko do zatrzymania przez powoda E. G. (1) wpłaconego zadatku, lecz także do żądania zapłaty kary umownej od F. i Ł. U. na rzecz E. G. (1). Wynika to również wprost z zapisów zawartej pomiędzy stronami umowy, a konkretnie § 8 ust.1, zgodnie z którym w przypadku odstąpienia od umowy przez zleceniodawcę, zleceniobiorca ma prawo do zachowania zadatku oraz dodatkowo prawo do żądania zapłaty kary umownej w wysokości dwukrotności zadatku, co nie wyłącza możliwości żądania odszkodowania na zasadach ogólnych.
Z materiału dowodowego sprawy wynika, że po złożeniu przez pozwanych oświadczenia o „wypowiedzeniu umowy” powód E. G. (1) nie kwestionował ich woli odstąpienia od umowy. O. V., działająca w jego imieniu, proponowała pozwanym znalezienie przez nich we własnym zakresie pary, który „odkupiłaby” od nich zarezerwowany termin. Pozwani nie znaleźli osób chętnych do organizacji wesela w zarezerwowanym przez nich terminie; restauracja we własnym zakresie znalazła innych chętnych do zorganizowania przyjęcia weselnego w tym terminie. Odnosząc się do kwestii podnoszonej przez pozwanych dotyczącej braku zapisów dotyczących kary umownej w przypadku odstąpienia od umowy w innych wzorach umów o organizację przyjęcia weselnego, z którymi mieli możliwość zapoznać się, wskazać należy, że mieli również możliwość wyboru miejsca organizacji uroczystości przy uwzględnieniu treści umów w innych miejscach. Z zeznań pozwanych wynika, że przy podpisywaniu umowy na organizację przyjęcia weselnego w (...) głównym kryterium decyzji była estetyka tego miejsca, a nie rzeczowa analiza zapisów umowy i kwestii przede wszystkim metrażu lokalu. Dopiero rok później pozwani zmienili kryterium istotne dla nich z punktu widzenia organizacji wesela na liczbę osób, a zatem ich komfort w stosunku do powierzchni lokalu. Oczywiście, kwestia komfortu jest kwestią ocenną, ale należy zauważyć, że rynek usług w zakresie organizacji wesel jest obecnie bardzo rozbudowany, wiele informacji można znaleźć w internecie, w tym dotyczących elementów umowy, metrażu lokalu, powierzchni m
2 podłogi dla jednej osoby w przypadku ustawienia stołów okrągłych, prostokątnych, sposobu ustawienia stołów: pojedynczo czy w rzędach, powierzchni m
2 parkietu tanecznego czy właśnie kary umownej. Podkreślić należy, że pozwani są osobami wykształconymi, pozwany Ł. U. jest prawnikiem, a co za tym idzie, zdaniem sądu, należy od nich oczekiwać wyższej odpowiedzialności za podejmowane decyzje przy podpisywaniu umów; kierowanie się rozwagą i analizą zapisów umowy, a nie wyłącznie działaniem pod wpływem emocji czy estetyki miejsca.
W rezultacie wystąpienie przez stronę powodową o zapłatę kary umownej przez pozwanych uznać należy za całkowicie uzasadnione.
Mając powyższe na uwadze, Sąd w pkt I wyroku zasądził od pozwanych Ł. U. i F. U. solidarnie na rzecz powoda E. G. (1) kwotę 10000,00 zł z ustawowymi za opóźnienie od dnia 6 stycznia 2026 r. do dnia zapłaty.
O odsetkach sąd orzekł na podstawie art. 481 kc w zw. z art. 455 kc. Zobowiązanie tego rodzaju ma, w ocenie sądu, charakter bezterminowy. Oznacza to, że termin spełnienia takiego świadczenia musi być wyznaczony zgodnie z art. 455 kc, a więc niezwłocznie po wezwaniu skierowanym przez zubożonego ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie V CK (...), wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 2021 r. w sprawie I (...) ).
O zwrocie kosztów procesu przez pozwanych solidarnie na rzecz powoda Sąd orzekł stosownie do art. 98 kpc, zgodnie z wynikiem procesu. Sąd w pkt II wyroku zasądził od pozwanych Ł. U. i F. U. solidarnie na rzecz powoda E. G. (1) tytułem zwrotu kosztów procesu kwotę 2317,00 zł. Na kwotę tą składają się: opłata sądowa od pozwu w kwocie 500,00 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 1800,00 zł. Wskazując jednocześnie, iż koszty zastępstwa procesowego Sąd ustalił na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.