UZASADNIENIE
Formularz UK 2
II AKa 139/26
Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:
1
1.
CZĘŚĆ WSTĘPNA
0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji
Wyrok Sądu Okręgowego w Koninie z dnia 11 grudnia 2025 r., sygn. akt II Ko 181/25
0.11.2. Podmiot wnoszący apelację
☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ obrońca
☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☒ inny – pełnomocnik wnioskodawcy
0.11.3. Granice zaskarżenia
0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☐co do winy
☐co do kary
☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
0.11.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒art. 438 pkt 3 k.p.k.
– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐brak zarzutów
0.11.4. Wnioski
☒uchylenie
☒zmiana
2.
Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy
0.12.1. Ustalenie faktów
0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
(...)
0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
(...)
0.12.2. Ocena dowodów
0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 2.1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
(...)
0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
(...)
.
STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków
Lp.
Zarzut
1
Naruszenie prawa materialnego:
- art. 555 k.p.k. poprzez błędne jego zastosowanie, polegające na przyjęciu, że samo stwierdzenie upływu terminu przedawnienia wyłącza możliwość merytorycznego rozpoznania roszczenia, mimo mechanicznego zastosowania ww. przepisu, z pominięciem konstytucyjnych standardów prawa do odszkodowania i prawa do sądu, bez dokonania rzeczywistej oceny, czy w realiach niniejszej sprawy zastosowanie przedawnienia nie prowadzi do rażącej niesprawiedliwości,
- art. 5 k.c. w zw. z art. 8 k.p.k. poprzez jego niezastosowanie pomimo wystąpienia szczególnych okoliczności uzasadniających ocenę zarzutu przedawnienia jako nadużycia prawa,
- art. 41 ust. 5 oraz art. 77 ust. 1 Konstytucji RP poprzez ich pominięcie przy wykładni przepisów regulujących dochodzenie roszczeń za niesłuszne pozbawienie wolności; poprzez faktyczne pozbawienie wnioskodawcy prawa do uzyskania odszkodowania i zadośćuczynienia za niewątpliwie niesłuszne pozbawienie wolności, ograniczenie prawa do realnego rozpoznania sprawy przez sąd.
Naruszenie przepisów postępowania:
- art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, w szczególności arbitralne zdyskwalifikowanie zeznań wnioskodawcy jako „
gołosłownych”, zaniechanie ich weryfikacji innymi dostępnymi środkami dowodowymi, brak wszechstronnej analizy realnych przyczyn uchybienia terminowi,
- art. 424§1 pkt 1 k.p.k. poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób niepozwalający na skuteczną kontrolę instancyjną – brak odniesienia się do indywidualnej sytuacji psychicznej i życiowej wnioskodawcy po izolacji penitencjarnej
(
apelacja pełnomocnika wnioskodawcy)
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny
Przed merytoryczną oceną zarzutów apelacji zwrócić należało uwagę na wadliwą ich konstrukcję, co dotyczy zarzutu obrazy prawa materialnego. Po pierwsze stwierdzić tu trzeba, iż niedopuszczalne jest podnoszenie takiego zarzutu w sytuacji, gdy apelujący jednocześnie kwestionuje ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Okręgowy, a do tego sprowadza się w istocie zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 410 k.p.k. sformułowany w apelacji. Jak bowiem trafnie wskazuje się w orzecznictwie,
„zarzut obrazy prawa materialnego odnoszący się do kwalifikacji prawnej czynu można postawić tylko wówczas, gdy skarżący nie podważa ustaleń faktycznych związanych z tą kwalifikacją. Jeżeli bowiem nieprawidłowe są ustalenia faktyczne, na podstawie których sąd dokonał kwalifikacji prawnej czynu, to błędem pierwotnym jest błąd w ustaleniach faktycznych, a jego następstwem wadliwa kwalifikacja prawna. Dlatego też w takiej sytuacji skarżący powinien postawić tylko zarzut błędu w ustaleniach faktycznych i wskazać, że mógł mieć on wpływ na treść wyroku właśnie co do kwalifikacji prawnej czynu (por. wyrok SN z 23.07.1974 r., V KR 212/74, OSNKW 1974/12, poz. 233; postanowienia SN: z 2.12.2008 r., III KK 230/08, LEX nr 491425; z 20.11.2008 r., V KK 158/08, OSNwSK 2008, poz. 2340; z 15.02.2007 r., IV KK 234/06, OSNwSK 2007, poz. 438; z 25.07.2005 r., V KK 61/05, OSNwSK 2005, poz. 1412)”- Świecki, Dariusz. Art. 438. W: Kodeks postępowania karnego. Tom II. Komentarz aktualizowany. System Informacji Prawnej LEX, 2017. Po drugie, zarzut tak zredagowany, jak w apelacji, w istocie w ogóle nie stanowi zarzutu obrazy prawa materialnego. Z takim mamy bowiem do czynienia, gdy zarzuca się błędną wykładnię przepisu prawa materialnego lub też jego niewłaściwe zastosowanie do poprawnie ustalonego stanu faktycznego, a tymczasem pełnomocnik odnosi przyjętą kwalifikację prawną do własnej wersji ustaleń faktycznych, która – uprzedzając dalsze rozważania – jest całkowicie bezpodstawna i nie ma żadnego oparcia w zgromadzonych i prawidłowo ocenionych dowodach.
Zastrzeżenie powyższe oznacza, iż w pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutów obrazy prawa procesowego, przy czym porządkująco wskazać należy, co następuje:
- rozstrzygnięcie sądu o przedmiocie procesu musi mieć charakter kategoryczny i jednoznaczny, a nie wariantowy. W realiach rozpatrywanej sprawy oznacza to, że merytoryczne badanie zasadności żądania odszkodowania i zadośćuczynienia za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie możliwe jest dopiero po ustaleniu, że w sprawie nie zachodzą przeszkody blokujące takie badanie. Przeszkodami takimi w postępowaniu prowadzonym w oparciu o przepisy rozdziału 58 Kodeksu postępowania karnego są zarówno przeszkody o charakterze negatywnych przesłanek procesowych (w szczególności z art. 17 k.p.k. w zakresie, w jakim przepis ten może mieć zastosowanie w postępowaniu odszkodowawczym), jak i przeszkoda o charakterze materialnym, jaką jest skuteczny upływ terminu przedawnienia przewidzianego w art. 555 k.p.k.,
- powyższe skutkuje tym, iż jeśli sąd ustali występowanie przeszkody do merytorycznej oceny zasadności żądania, to nie musi już czynić ustaleń i rozważań co do tego, czy fakty naprowadzone przez wnioskodawcę, a mające uzasadniać żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia, rzeczywiście miały miejsce.
To porządkujące zastrzeżenie ma znaczenie z punktu widzenia zarzutu obrazy art. 424 k.p.k. Pomijając już w ogóle dopuszczalność podnoszenia tego zarzutu w jakiejkolwiek apelacji (względna przyczyna odwoławcza z art. 438 pkt 3 k.p.k. dotyczy obrazy przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia, a przecież uzasadnienie ze swej istoty sporządzane jest już po wydaniu wyroku) oraz jego nieskuteczność jako samodzielnego zarzutu mającego wzruszyć zaskarżony wyrok (a to z uwagi na treść art. 455a k.p.k. oraz treść art. 437§2 k.p.k.
in fine), stwierdzić kategorycznie trzeba, iż jeśli Sąd I instancji stwierdza przeszkodę w postaci przedawnienia roszczeń wnioskodawcy, to swoje uzasadnienie winien ograniczyć do jej omówienia oraz wyjaśnienia i w takiej sytuacji nie ma już podstaw, by wypowiadać się co do merytorycznej zasadności żądań wnioskodawcy.
Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie pozostawia cienia wątpliwości co do tego, że Sąd Okręgowy uznał za skuteczny zarzut przedawnienia roszczeń wnioskodawcy i stąd swoje rozważania w pełni prawidłowo ograniczył do przedstawienia stanowiska w tym tylko względzie. Uzasadnienie wyroku w tym zakresie zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 424 k.p.k. (z uwzględnieniem oczywiście specyfiki tego przepisu na tle spraw odszkodowawczych – część tego przepisu, w szczególności §2, z istoty nie ma żadnego zastosowania w tych sprawach) i w pełni umożliwia kontrolę odwoławczą zaskarżonego wyroku – co więcej, lektura apelacji nie pozostawia wątpliwości co do tego, że kontrola taka była możliwa także dla jej autorki. Tym samym zarzut obrazy art. 424 k.p.k. jest całkowicie chybiony.
Jeśli zaś chodzi o to, czy Sąd Okręgowy zasadnie przyjął, że w sprawie doszło do przedawnienia roszczeń wnioskodawcy, to stwierdzić przede wszystkim trzeba – odnosząc się tym samym częściowo do zarzutów obrazy prawa materialnego sformułowanych w apelacji – iż art. 555 k.p.k. przewiduje roczny termin przedawnienia roszczeń o odszkodowanie i zadośćuczynienie za niesłuszne tymczasowe aresztowanie, liczony od uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie.
Przepis ten został poddany kontroli konstytucyjności przez Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 11 października 2012 r., sygn. SK 18/10, stwierdził, że „
art. 555 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.) w zakresie, w jakim wprowadza roczny okres przedawnienia dochodzenia odszkodowania i zadośćuczynienia od Skarbu Państwa w wypadku niewątpliwie niesłusznego tymczasowego aresztowania, jest zgodny z art. 41 ust. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
”. W uzasadnieniu tego orzeczenia TK odniósł się również do kwestii zasadności przywoływania w tym przypadku wzorca z art. 77 ust. 1 Konstytucji RP, na który powołuje się także apelujący, jednak trafnie wywiódł, że przepis ten nie będzie właściwy do oceny ww. instytucji, gdyż „
wprawdzie reguluje problem odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa, ale jest to odpowiedzialność za bezprawne działanie organu władzy publicznej, a nie za realizację odmiennych idei legislacyjnych”.
Orzeczenia TK zgodnie z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne, zatem brak jest podstaw do dalszego odnoszenia się przez Sąd Apelacyjny do odmiennej wykładni art. 41 ust. 5 i art. 77 ust. 1 Konstytucji RP prezentowanej w zarzutach apelacji.
Przedawnienie nie jest uwzględniane przez Sąd z urzędu, jednak w niniejszej sprawie zarzut przedawnienia został podniesiony zarówno przez prokuratora, jak i reprezentanta Skarbu Państwa, zatem musiał zostać przez zbadany. Oczywiście badanie takie nie ma charakteru wyłącznie formalnego, gdyż przyjmuje się, że zarzut taki podlega ocenie. Wprawdzie (...)r. uchylono art. 117§3 k.c., który wprost przewidywał możliwość nieuwzględnienia przez sąd upływu przedawnienia, gdy „
opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami i nie jest nadmierne”, jednak jednolicie przyjmuje się, że obecnie zarzut przedawnienia podlega ocenie pod kątem art. 5 k.c. i na podstawie tego przepisu można go nie uwzględnić, gdy Sąd uzna, że jego zgłoszenie w okolicznościach konkretnej sprawy jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, a więc stanowi nadużycie prawa i nie korzysta z ochrony. Nie chodzi tu jednak o samą tylko niewątpliwą niesłuszność tymczasowego aresztowania – ta badana jest dopiero po uznaniu nieskuteczności zarzutu przedawnienia. W orzecznictwie zgodnie wskazuje się, że do okoliczności usprawiedliwiających uchybienie terminowi wskazanemu w art. 555 k.p.k. zalicza się takie, które są całkowicie niezależne od woli wnioskodawcy: długotrwałą obłożną chorobę, całkowity upadek sił powodujący konieczność zapewnienia opieki osoby trzeciej w sprawach codziennej egzystencji, chorobę psychiczną, ubezwłasnowolnienie, długotrwały pobyt za granicą połączony z niemożnością nawiązania kontaktu z krajem (postanowienie SN z 3.01.2019 r., III KK 213/18, LEX nr 2602127); por. Komentarz do KPK pod red. D. Świeckiego w SIP LEX.
Podkreślić trzeba, iż kwestie te w żaden sposób nie umknęły Sądowi I instancji, który w pisemnym uzasadnieniu przedstawił obszerny wywód prawny na temat istoty i charakteru zarzutu przedawnienia roszczeń z art. 555 k.p.k. Podzielając w pełni te wywody, podkreślić trzeba, iż nie były one przedmiotem merytorycznej polemiki ze strony apelującego.
Jednocześnie – uprzedzając dalsze rozważania – brak jest jakichkolwiek podstaw do podważenia trafności stanowiska Sądu
meriti co do braku w rozpatrywanej sprawie jakichkolwiek okoliczności, które uzasadniałyby potraktowanie zarzutu przedawnienia roszczeń wnioskodawcy jako nadużycia prawa.
Apelujący wywodzi, iż w sprawie miało na tym etapie wnioskowania Sądu I instancji dojść do obrazy art. 7 k.p.k. poprzez błędne i bezpodstawne odrzucenie twierdzeń wnioskodawcy co do przyczyn uchybienia terminu. Przypomnieć zatem trzeba, iż przekonanie sądu orzekającego o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k. tylko wtedy, gdy jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.), a jednocześnie stanowi wynik wyczerpującego i logicznego rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego [tu: wnioskodawcy] (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 1996r., sygn. akt II KRN 199/95, opubl. w PiP 1996/10/10 oraz z dnia 16 grudnia 1974r. sygn. akt Rw 618/74, opubl. w OSNKW 1975/3-4/47).
W realiach rozpatrywanej sprawy nie sposób uznać, by zakwestionowanie twierdzeń wnioskodawcy w tym zakresie było „arbitralne”, nieuzasadnione czy nie zostało poprzedzone stosowną analizą dowodów i inicjatywą dowodową. Trzeba mianowicie podkreślić, co następuje:
- roczny termin z art. 555 k.p.k. w przypadku wnioskodawcy biegł od (...)r. i minął z dniem (...) r.,
- wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie został złożony (...) r. (k. 2), czyli w sposób oczywisty z przekroczeniem ww. terminu,
- lektura wniosku nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, że wnioskodawca już w dacie składania wniosku był świadomy przekroczenia ww. terminu, bowiem sformułował w tym zakresie „
wniosek o przywrócenie terminu”, wskazując, iż wnioskodawca nie zachował terminu z uwagi na to, że „
został błędnie poinformowany w Biurze Podawczym Sądu Rejonowego w Zielonej Górze, iż termin do złożenia roszczenia wynosi 3 lata, a nie 1 rok” (k. 3). Jednocześnie we wniosku nie przedstawiono żadnej inicjatywy dowodowej na tę okoliczność,
- wnioskodawca jeszcze przed rozprawą przed Sądem Okręgowym mógł z akt sprawy dowiedzieć się, że jego stanowisko w kwestii „
przywrócenia terminu” z art. 555 k.p.k. jest kwestionowane zarówno przez prokuratora (pismo z 2(...)r., k. 66-67), jak i przedstawiciela Skarbu Państwa – prezesa Sadu Okręgowego w Z.(pismo z(...) r., k. 69-72v),
- na rozprawie w dniu (...) r. Sąd Okręgowy z urzędu przesłuchał wnioskodawcę, m. in. na okoliczność przyczyn spóźnienia się ze złożeniem wniosku i wówczas wskazał, że otrzymał błędne pouczenie w „
biurze informacyjnym” Sądu Rejonowego w Z., „
w kwietniu albo w marcu” (k. 74v), przy czym przyznał, że miał obrońcę w sprawie karnej, jednak „
byłem tak przejęty tą historią, że nie miałem głowy do tego, aby pytać adwokata o możliwość złożenia wniosku” (k. 75), przy czym wskazał, że „
czekałem aż 3 lata na złożenie wniosku, gdyż chciałem, aby mi ktoś pomógł, dzwoniłem do różnych redaktorów” (k. 75), a nadto podał, że o prawie do odszkodowania dowiedział się w areszcie oraz z mediów,
- wnioskodawca do zamknięcia przewodu sądowego nie złożył żadnych wniosków dowodowych (k. 77),
- w pisemnym uzasadnieniu Sąd Okręgowy uznał, iż podana przez wnioskodawcę okoliczność błędnego poinformowania o terminie dochodzenia roszczeń jest „
gołosłowna, podana jedynie na użytek niniejszego postępowania, dla uzasadnienia spóźnienia wniosku”; „
spóźnienie wniosku wynikało więc jedynie z nienależytego dbania przez wnioskodawcę o własne interesy”,
- lakoniczny zarzut apelacji pełnomocnika wnioskodawcy sprowadza się do braku postępowania weryfikacyjnego poprzez nieprzesłuchanie pracownika (...), nieustalenie procedur informacyjnych i nieskonfrontowanie wersji stron. Apelująca w żaden sposób nie rozwinęła tych twierdzeń.
W ocenie Sądu Apelacyjnego nie ma żadnych podstaw do uznania, że postępowanie Sądu Okręgowego w zakresie ustalenia przyczyn opóźnienia złożenia wniosku przez D. Ł. cechowało się niestarannością czy nierzetelnością, a przedstawione wnioski były arbitralne i nieuprawnione. Trzeba w szczególności podkreślić, co następuje:
- w procesie karnym Sąd może wykazywać inicjatywę dowodową z urzędu, jednak w pierwszej kolejności inicjatywa ta należy do stron, co wprost wynika z art. 167 k.p.k.,
- w przypadku spraw odszkodowawczych zastosowanie ma art. 6 k.c., zgodnie z którym „
ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne”,
- wnioskodawca, jak była już o tym mowa, od samego początku doskonale wiedział, że składa wniosek po terminie, a mimo to nie naprowadził żadnych wniosków dowodowych, które miały wesprzeć jego twierdzenia co do przyczyn uchybienia terminowi,
- nie sposób uznać, że Sąd I instancji w zaistniałej sytuacji miał nie tylko obowiązek, ale też w ogóle możliwość weryfikacji twierdzeń wnioskodawcy co do okoliczności rzekomego błędnego pouczenia go w Sądzie Rejonowym w Z. Wnioskodawca nie tylko nie potrafił umieścić rzekomego pouczenia w czasie, ale nie wskazał też, gdzie właściwie miałoby nastąpić takie pouczenie – raz twierdził, że w „
biurze podawczym”, raz – że w „
biurze informacyjnym”, podczas gdy pierwsza z tych komórek nie zajmuje się w ogóle udzielaniem pouczeń, a jedynie przyjmowaniem korespondencji. Przede wszystkim jednak nie naprowadził żadnych szczegółów odnośnie tego, z kim miał rozmawiać i o co dokładnie miał pytać. W takiej sytuacji nie sposób sobie wyobrazić, jak wśród dziesiątek pracowników sądu można by znaleźć osobę, która miała by udzielić mu błędnej informacji (nie wskazała też na to w żaden sposób autorka apelacji); nie sposób też sobie wyobrazić, jak miałoby wyglądać przesłuchanie takiej osoby, gdy nie wiadomo, w jaki sposób przedstawił swój problem wnioskodawca. To samo dotyczy rzekomego nieściągnięcia procedur informacyjnych sądu – otóż apelująca w ogóle nie wskazała, co ma na myśli, o jakie dokumenty miałoby chodzić. Dodać tu trzeba, iż organ procesowy nie ma w ogóle obowiązku pouczenia o terminie zgłoszenia żądania odszkodowania lub zadośćuczynienia (por. wyrok SN z 11.07.2002 r., IV KK 172/02, OSNKW 2003/1–2, poz. 19),
- tłumaczenia wnioskodawcy, dlaczego nie zasięgnął informacji u swojego ówczesnego obrońcy (autorki apelacji), są kompletnie nieprzekonujące – tym bardziej, iż w znaczeniu potocznym „
wygrał sprawę” prowadzoną przeciwko niemu, nie miał więc powodów, by żywić wobec obrońcy jakąkolwiek niechęć. Ten brak racjonalności tym bardziej zaskakuje, że wnioskodawca miał jednocześnie interesować się możliwością zaangażowania mediów, był więc od początku żywo zainteresowany dochodzeniem sprawiedliwości w związku z jego skazaniem, a o możliwości dochodzenia odszkodowania wiedział jeszcze z aresztu, co sam przyznał – w takiej sytuacji nie sposób wytłumaczyć, dlaczego nie podjął działań mających na celu precyzyjne ustalenie jego statusu i możliwości uzyskania naprawienia szkód i krzywd,
- z żadnego dowodu w sprawie nie wynika, by wnioskodawca był wówczas obłożnie chory, niezdolny do samodzielnej egzystencji, pozbawiony rozeznania co do swojej sytuacji czy w jakikolwiek inny sposób pozbawiony możliwości racjonalnego rozeznania swojej sytuacji i reprezentowania swoich interesów; Sąd Okręgowy w trakcie przesłuchania wnioskodawcy trafnie naprowadził, że ten miał problemy ze znalezieniem pracy, a w tej sytuacji odszkodowanie mogło poprawić jego byt i tym bardziej powinien zainteresować się swoją sytuacją.
Reasumując, ocena twierdzeń wnioskodawcy co do przyczyn uchybienia terminowi do złożenia wniosku była w pełni poprawna – twierdzenia te niewątpliwie rzeczywiście są kompletnie gołosłowne i nie sposób ich w żaden sposób potwierdzić – nie tylko z uwagi na brak stosownej inicjatywy samego zainteresowanego, ale przede wszystkim z uwagi na obiektywną niemożność ich zweryfikowania, na co wskazano wyżej. Tym samym nie sposób zarzucać Sądowi I instancji bierności w weryfikowaniu twierdzeń wnioskodawcy czy też nienależytą ocenę jego depozycji.
W świetle powyższego brak było jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że zarzut przedawnienia podniesiony przez prokuratora i reprezentanta Skarbu Państwa stanowi nadużycie prawa. W takiej zaś sytuacji Sąd Okręgowy w pełni zasadnie uznał, iż roszczenie wnioskodawcy jako złożone z nieusprawiedliwionym przekroczeniem terminu z art. 555 k.p.k. podlegało oddaleniu.
Konstatacja ta z uwagi na treść art. 436 k.p.k. zwalnia Sąd Apelacyjny od obowiązku odnoszenia się do twierdzeń apelującej dotyczących niezasadności tymczasowego aresztowania wnioskodawcy i następstw tego stanu dla D. Ł.. By te okoliczności badać, wniosek należy bowiem złożyć w terminie, a wnioskodawca tego nie uczynił.
Wniosek
Uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Koninie do ponownego rozpoznania, ewentualnie zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uznanie, że zarzut przedawnienia nie zasługuje na uwzględnienie i skierowanie sprawy do merytorycznego rozpoznania.
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
Z przyczyn wyżej wskazanych brak było jakichkolwiek podstaw do podważenia prawidłowości stanowiska Sądu Okręgowego o przedawnieniu roszczeń wnioskodawcy, a w tej sytuacji zaskarżone rozstrzygnięcie oddalające żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia nie mogło być w żaden sposób wzruszone.
4.
OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU
1.
(...)
Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
(...)
5.
ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO
0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji
0.11.
Przedmiot utrzymania w mocy
0.1Całość rozstrzygnięcia
Zwięźle o powodach utrzymania w mocy
Z przyczyn wcześniej wskazanych w pkt 3 lp. 1 uzasadnienia zarzuty apelacji okazały się nietrafne. Wydane rozstrzygnięcie zostało prawidłowo umotywowane, należycie wykazano, z jakich przyczyn uznano za zasadny zarzut przedawnienia roszczeń wnioskodawcy i w konsekwencji w pełni trafnie oddalono wniosek. Brak podstaw z art. 433§1 k.p.k., uprawniających do orzekania poza granicami zarzutów apelacji.
0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji
0.0.11.
Przedmiot i zakres zmiany
0.0.(...)
Zwięźle o powodach zmiany
(...)
0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji
0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia
1.1.
☐ art. 439 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia
(...)
2.1.
Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości
☐ art. 437 § 2 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia
(...)
3.1.
Konieczność umorzenia postępowania
☐ art. 437 § 2 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia
(...)
4.1.
Zwięźle o powodach uchylenia
(...)
0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania
(...)
0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
(...)
6.
Koszty Procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
II
O kosztach sądowych postępowania odwoławczego orzeczono zgodnie z art. 554§4 k.p.k.
7.
PODPIS
P. G. M. Ś.
M. K.