Art. 6. k.c. Onus probandi

Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne.

Komentarz do Art. 6. kc

Przepis rozstrzyga, kto ponosi konsekwencje tego, że czegoś nie udało się udowodnić. Obowiązek dowodzenia obciąża tę osobę, która z danego faktu wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne - niezależnie od tego, czy jest powodem, czy pozwanym.

Najważniejsze punkty

Kryterium jest materialne, nie procesowe: liczy się to, komu dany fakt służy, a nie kto wystąpił z pozwem.
Podział ciężaru: powód dowodzi faktów uzasadniających roszczenie, pozwany zaś faktów, które roszczenie tamują albo niweczą, na przykład zapłaty, potrącenia czy upływu terminu przedawnienia.
Nieudowodnienie oznacza przegraną w tym zakresie. Sąd nie rozstrzyga na korzyść strony, która tylko twierdzi, ale niczego nie wykazała.
Domniemania odwracają ciężar: gdy ustawa uzależnia skutki prawne od dobrej lub złej wiary, domniemywa się dobrą wiarę (art. 7); domniemywa się też, że kto rzeczą faktycznie włada, jest posiadaczem samoistnym (art. 339), a posiadanie jest zgodne ze stanem prawnym (art. 341). Kto twierdzi inaczej, musi to wykazać.
Przepis szczególny może rozłożyć ciężar inaczej - wtedy pierwszeństwo ma regulacja szczególna.

W praktyce

Przy żądaniu zapłaty za wykonaną usługę to wykonawca wykazuje, że umowę zawarto i prace wykonano, a zamawiający, że zapłacił albo że prace miały wady. Dlatego wartość dowodową mają dokumenty tworzone na bieżąco, a nie odtwarzane po powstaniu sporu.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2026 r. poz. 795.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

ciężar dowoduskutki prawnedowód

Art. 5. kc Art. 7. kc