Art. 114a. k.k. Uwzględnienie prawomocnego orzeczenia skazującego wydanego w innym państwie UE

§ 1. Wyrokiem skazującym jest również prawomocne orzeczenie skazujące za popełnienie przestępstwa wydane przez sąd właściwy w sprawach karnych w państwie członkowskim Unii Europejskiej, chyba że według ustawy karnej polskiej czyn nie stanowi przestępstwa, sprawca nie podlega karze albo orzeczono karę nieznaną ustawie.

§ 2. W razie skazania przez sąd, o którym mowa w § 1, w sprawach:

1) stosowania nowej ustawy karnej, która weszła w życie po wydaniu wyroku skazującego,

2) zatarcia skazania – stosuje się ustawę obowiązującą w miejscu skazania. Przepisu art. 108 nie stosuje się.

§ 3. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli informacje uzyskane z rejestru karnego lub od sądu państwa członkowskiego Unii Europejskiej nie są wystarczające do ustalenia skazania albo orzeczona kara podlega darowaniu w państwie, w którym nastąpiło skazanie.

Komentarz do Art. 114a. kk

Art. 114a Kodeksu karnego wprowadza istotne regulacje dotyczące uznawania wyroków skazujących wydanych przez sądy państw członkowskich Unii Europejskiej. Poniżej przedstawiam szczegółowy komentarz do tego przepisu:

§ 1. Uznawanie wyroków skazujących z państw członkowskich UE

Zgodnie z § 1, wyrokiem skazującym jest również prawomocne orzeczenie skazujące za popełnienie przestępstwa wydane przez sąd właściwy w sprawach karnych w państwie członkowskim Unii Europejskiej. Jednakże, istnieją pewne wyjątki od tej zasady:

Czyn nie stanowi przestępstwa według polskiej ustawy karnej: Jeżeli czyn, za który osoba została skazana w innym państwie członkowskim, nie jest uznawany za przestępstwo w Polsce, wyrok taki nie będzie uznawany.
Sprawca nie podlega karze: Jeżeli osoba skazana nie podlega karze według polskiego prawa, wyrok również nie będzie uznawany.
Orzeczono karę nieznaną ustawie: Jeżeli kara orzeczona przez sąd zagraniczny nie jest przewidziana w polskim systemie prawnym, wyrok nie będzie uznawany.

§ 2. Stosowanie prawa miejsca skazania

W razie skazania przez sąd, o którym mowa w § 1, stosuje się ustawę obowiązującą w miejscu skazania. Oznacza to, że przy ocenie skutków prawnych wyroku skazującego wydanego w innym państwie członkowskim UE, należy brać pod uwagę przepisy prawa tego państwa.

Wyłączenie stosowania art. 108

Przepis art. 108 Kodeksu karnego, dotyczący stosowania nowej ustawy karnej, która weszła w życie po wydaniu wyroku skazującego, nie ma zastosowania w przypadku wyroków skazujących wydanych przez sądy innych państw członkowskich UE.

§ 3. Wyjątki od uznawania wyroków

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli:

Informacje uzyskane z rejestru karnego lub od sądu państwa członkowskiego UE nie są wystarczające do ustalenia skazania: Jeżeli nie można uzyskać wystarczających informacji na temat wyroku skazującego, nie będzie on uznawany.
Orzeczona kara podlega darowaniu w państwie, w którym nastąpiło skazanie: Jeżeli kara została darowana (np. w wyniku amnestii) w państwie, w którym nastąpiło skazanie, wyrok nie będzie uznawany.

Podsumowanie

Art. 114a Kodeksu karnego wprowadza mechanizm uznawania wyroków skazujących wydanych przez sądy innych państw członkowskich UE, co jest zgodne z zasadą wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych w Unii Europejskiej. Przepis ten ma na celu zapewnienie, że osoby skazane za przestępstwa w innych państwach członkowskich nie unikną odpowiedzialności karnej w Polsce. Jednocześnie, przepis ten wprowadza istotne wyjątki, które mają na celu ochronę praw jednostki i zapewnienie zgodności z polskim systemem prawnym.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2025 r. poz. 383.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

wyrok skazujący

orzeczenie skazujące