Darowanie kary

Darowanie kary oznacza całkowite albo częściowe odstąpienie od wykonania kary, która została już prawomocnie orzeczona lub nałożona. Jest to sposób zakończenia albo ograniczenia wykonania kary, a nie unieważnienie samego orzeczenia. Darowanie może dotyczyć kary w całości, jej niewykonanej części albo określonych skutków związanych z jej wykonaniem.

Termin występuje w kilku kontekstach prawa karnego i wykonawczego. Może oznaczać skorzystanie z prawa łaski, w ramach którego kara zostaje darowana albo złagodzona. Może też odnosić się do decyzji podejmowanych w toku wykonywania kary, w szczególności do kary dyscyplinarnej wobec osoby pozbawionej wolności. W takim przypadku darowanie kary polega na odstąpieniu od jej wykonania mimo wcześniejszego wymierzenia. Przepisy dotyczące kar dyscyplinarnych przewidują również ich zawieszenie, zamianę lub odstąpienie od wymierzenia. W razie zawieszenia kara może zostać uznana za wykonaną, jednak ponowne przekroczenie w okresie zawieszenia może prowadzić do jej wykonania, chyba że właściwy organ postanowi inaczej.

Darowanie kary ma znaczenie także przy wykonywaniu orzeczeń w relacjach między państwami Unii Europejskiej. Informacja o darowaniu kary, podobnie jak o uchyleniu orzeczenia lub uzyskaniu części należności, może wpływać na możliwość dalszego wykonywania orzeczenia i podlegać przekazaniu właściwym organom.

Darowanie kary należy odróżnić od zatarcia skazania. Darowanie co do zasady usuwa obowiązek wykonania kary, natomiast zatarcie skazania odnosi się do prawnych skutków skazania i powoduje uznanie go za niebyłe po spełnieniu ustawowych warunków. Samo darowanie kary nie musi więc oznaczać zatarcia skazania. Skutki tego aktu zależą od jego podstawy prawnej, zakresu oraz organu, który go zastosował.