Sygn. akt I ACa 152/18
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 listopada 2018 r.
Sąd Apelacyjny w Gdańsku I Wydział Cywilny
w składzie:
Przewodniczący:
SSA Małgorzata Zwierzyńska (spr.)
Sędziowie:
SA Marek Machnij
SO del. Karolina Sarzyńska
Protokolant:
stażysta Lazar Nota
po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2018 r. w Gdańsku
na rozprawie
sprawy z powództwa K. C., A. C. i B. C.
przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. (...) w S.
o uchylenie uchwały
na skutek apelacji pozwanej
od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku
z dnia 22 grudnia 2017 r. sygn. akt XV C 449/17
I. zmienia zaskarżony wyrok:
1) w puncie I (pierwszym) w ten sposób, że oddala powództwo o uchylenie uchwały;
2) w punkcie III (trzecim) w ten sposób, że zasądza od powodów na rzecz pozwanej kwotę 377 zł (trzysta siedemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania;
II. zasądza od powodów na rzecz pozwanej kwotę 470 zł (czterysta siedemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.
SSA Marek Machnij SSA Małgorzata Zwierzyńska SSO del. Karolina Sarzyńska
Sygn. akt I ACa 152/18
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Gdańsku wyrokiem z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie zpowództwa K. C., A. C. i B. C. przeciwko WspólnocieMieszkaniowej przy ul. (...) w S. o orzekł następująco:
I. uchylił uchwałę pozwanej nr (...) z dnia 19 sierpnia 2015 r.
I. oddalił powództwo o stwierdzenie nieważności powyższej uchwały ;
II. zasądził od pozwanej solidarnie na rzecz powodów K. C., A. C., B. C. kwotę 200 zł tytułem zwrotu opłaty sądowej oraz kwotę 480 złtytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego
Sąd Okręgowy wskazał, że powodowie wnieśli w dniu 16 grudnia 2016 r. doSądu Rejonowego w Sopocie pozew przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. (...) (...) w S. o stwierdzenie nieważności uchwały nr (...) z dnia 19 sierpnia 2015 r. wprzedmiocie wyboru zarządu wspólnoty, oraz o zasądzenie kosztów procesu według normprzepisanych. Pozew ten został skierowany następnie do Sądu Okręgowego. Pismem z dnia17 listopada 2017 r. powodowie dokonali zmiany żądania pozwu w ten sposób, że domagalisię uchylenia uchwały z dnia 19 sierpnia 2015 r. bądź o stwierdzenie jej nieważności w trybieart. 189 k.p.c.
Pozwana Wspólnota Mieszkaniowa (...) w S. w odpowiedzi na pozew zdnia 24 lipca 2017 r. wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów postępowania.
Rozpoznając powyższą sprawę Sąd Okręgowy ustalił, że nieruchomość położona w S. przy ul. (...) jest zabudowana domem wielorodzinnym, gdzie zostaływydzielone lokale jako odrębne od gruntu nieruchomości. Ilość lokali w budynku przekraczasiedem, zatem stanowią one tzw. dużą wspólnotą mieszkaniową . Zgodnie zatem z art. 18 inastępnymi ustawy o własności lokali istnieje prawny obowiązek wyboru na nieruchomościzarządu powołanego do administrowania nieruchomością i wykonywania czynności zwykłegozarządu. Nieruchomość ta, przynajmniej od roku 2011, jest pozbawiona organów wspólnotyw postaci zarządu. Faktycznie nieruchomością wspólną administruje firma (...) prowadzona przez L. D..
Powodowie A. C. i B. C. oraz K. C. sąwspółwłaścicielami na zasadzie współwłasności ułamkowej wydzielonego lokalu nr (...) położonego przy ul. (...).
Latem 2015 r. właściciele lokali postanowili, iż należy zakończyć sytuację związanąz brakiem zarządu i zarząd wybrać. Ponieważ nie można było tego dokonać na zebraniu zuwagi na niedostateczną liczbę właścicieli, postanowili dokonać tego w drodzeindywidualnego zbierania głosów. W tym celu skontaktowali się osobą J. M.,która bezpośrednio zajmowała się budynkiem przy ul. (...) w S. w ramachadministrowania przez firmę (...) i pobrali formularze uchwał. Wcześniej ustalono, żeosobami mogącymi sprawować funkcję członków zarządu będzie P. G. i S. W., nikt inny bowiem nie chciał sprawować tej funkcji. Osoby te wraz zżoną P. G. chodziły od lokalu do lokalu przedstawiając projekt uchwały, wktórej P. G. i S. W. mieliby być wybrani członkami zarządu naokres do 31 grudnia 2016 r. Po uzyskaniu głosów aprobatywnych od ponad 51 % udziałówuchwałę złożyli u administratora, który stwierdzi! podjęcie uchwały. Od tego czasu wyżejwymienione osoby były uznawane za zarząd wspólnoty.
Powodowie nie mieszkają w lokalu na nieruchomości i nie została im przedstawionauchwała do podpisu. W efekcie ilość 51 % udziałów losujących za uchwała uzyskano bezgłosów powodów. Mimo że powódka B. C. uczestniczyła w zebraniach wspólnotyw roku 2016 r, gdzie między innymi głosowano kwestię absolutorium dla obecnego zarządu,nie znała ona treści uchwały z dnia 19 sierpnia 2015 o wyborze członków zarządu. Z treściąuchwały zapoznała się dopiero w dniu 15 grudnia 2016 r. w biurze administratora. Wcześniejtreść uchwały była wysyłana B. C. na skrzynkę e-mailową (...) , którąposiadała w Okręgowej (...). W czasie jednak wysyłania wiadomości skrzynka tanie była aktywna, albowiem powódka nie pracowała już tam. Brak było potwierdzeniaodbioru tej wiadomości.
Powodowie pozostają w sporze z pozwaną wspólnotą, gdyż pozwana dochodzi odpowodów zapłaty zaległych zaliczek na koszty zarządu nieruchomością wspólną. Poza tympowodowie złożyli pozew o ustanowienie zarządcy na nieruchomości.
Sąd Okręgowy sporne okoliczności ustalił w szczególności na podstawiedokumentów oraz zeznań świadków i przesłuchania stron. Sąd dal wiarę zeznaniomświadków L. D. i J. M., gdyż okoliczności, o których relacjonowały,dotyczyły zdarzeń, w których bezpośrednio uczestniczyły. Dotyczy to współpracy obecnegozarządu z administratorem faktycznym nieruchomości w związku z przygotowaniem uchwałydotyczącej wyboru członków zarządu. Sąd nie oparł się jedynie na tej części zeznańświadków, w której twierdzili oni, że powodowie znali wcześniej niż przed 15 grudnia 2016r. treść uchwały. Okoliczność ta bowiem wynika jedynie z ich wewnętrznego przekonania i
nie jest poparta żadnym dokumentem ani dowodem doręczenia wcześniejszego uchwały niżwynika to z twierdzeń powodów.
Odnośnie zeznań stron, to sąd oparł się ich zeznaniach w całości uznając je za spójne ilogiczne . które uzupełniają materiał dowodowy sprawy.
Powodowie żądali w sposób ewentualny bądź uchylenia uchwały o wyborze zarząduz dnia 19 sierpnia 2015 r., bądź stwierdzenia jej nieważności na zasadach ogólnych w trybieart. 189 k.p.c.
Pierwsze żądanie jest typowym uprawnieniem przysługującym każdemu właścicielowilokalu wchodzącego w skład nieruchomości wspólnej zarządzanej przez wspólnotę właścicielinieruchomości. Wynika on bezpośrednio z art. 25 ustawy własności lokali. Zgodnie z nimkażdy właściciel lokali może zaskarżyć uchwałę o ile jest ona sprzeczna z prawem, zasadamiwspółżycia społecznego lub narusza uzasadniony interes gospodarczy skarżącego, bądź jestniezgodny z zasadami prawidłowej gospodarki nieruchomością wspólną. Sprzeczność zprawem to jawna niezgodność z niedyspozytywnymi normami prawnymi regulującymizarówno materialnoprawne elementy przy zarządzie nieruchomością wspólną , jak inaruszenie procedowania w przedmiocie podejmowania uchwal. Zaskarżenie uchwałyobwarowane jest terminem zawitym do jej zaskarżenia . Zgodnie z art.25 ust. 1 a ustawy owłasności lokali wynosi on sześć tygodni od podjęcia uchwały na zebraniu lub od dniazawiadomienia właściciela o treści uchwały podjętej w trybie indywidualnego zbieraniagłosów. O podjęciu bowiem uchwały w tym trybie każdy właściciel powinien byćpowiadomiony. Powiadomienie to powinno mieć taką formę, aby właściciel miał możliwośćzapoznać się treścią takiej uchwały. Kwestią zasadniczą dla możności rozpoznawania pozwuw trybie żądania uchylenia uchwały jest ustalenie czy termin zawity do zaskarżenia uchwałyminął czy nie. Upłynięcie terminu bowiem oznacza utratę możliwości kwestionowaniauchwały w tym trybie i powoduje oddalenie powództwa o uchylenie uchwały. Termin dozaskarżenia uchwały w trybie art. 25 ustawy o własności lokali nie podlega bowiemprzywróceniu.
W przypadku podjęcia uchwały w trybie indywidualnego zbierania głosów termin dozaskarżenia uchwały biegnie dla każdego właściciela oddzielnie i liczy się od dniazawiadomienia właściciela o treści uchwały. W omawianym przypadku wprawdzie faktzapoznania się treścią uchwały przez B. C. w dniu 15 grudnia 2016 r. wynikajedynie z jej oświadczenia zawartego w przesłuchaniu stron , to jednak okoliczność zgodnie ztreścią art. 6 k.c. i rozkładem ciężaru dowodu powinna być wykazana przez pozwaną, gdyż toona wyciąga skutki prawne z faktu naruszenia terminu do zaskarżenia uchwały, twierdząc iż
to naruszenie nastąpiło. Zatem powinna wykazać, że skoro nastąpiło naruszenie terminu dozaskarżenia uchwały, to od kiedy ten termin należy liczyć i kiedy nastąpiło skutecznedoręczenie uchwały powodom. Tej okoliczności pozwana nie wykazała, w szczególności, żedoręczyła uchwałę powodom przed dniem 15 grudnia 2016 r. oraz że w dacie wcześniejszejpowodowie mogli zapoznać się treścią uchwały. Przy czym twierdzenie, że powodowiemusieli znać uchwałę ponieważ uczestniczyli w zebraniach organizowanych prze nowyzarząd i kwestionowali absolutorium dla tego zarządu nie może być dowodem na doręczenieuchwały lub zapoznanie się treścią tej uchwały. Powodowie bowiem mogli nie znać treściuchwały, zaś w zebraniu uczestniczyli jako właściciele w celu umożliwienia sobiepodejmowanie działań w ramach swoich uprawnień we wspólnocie. Ponadto na kopiiuchwały złożonej do pozwu widnieje oświadczenie B. C. o otrzymaniu uchwały wdniu 15 grudnia 2016 r. wraz z oświadczeniem administratora o przekazaniu powódce kopiiuchwały w tym dniu.
Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o własności lokali każda uchwała może być podjętabądź na zebraniu, bądź w drodze indywidualnego zbierania głosów. Ponieważ ustawodawcanie rozróżnia ani nie ogranicza tematycznie, jakie uchwały mogą być podejmowane w trybieuchwał na zebraniu, a jakie w trybie indywidualnego zbierania głosów, należy uznać, żedotyczy to każdego rodzaju uchwał. W tym sensie zarzut powodów, że przyczynąnieważności uchwały o wyborze zarządu jest tylko i wyłączenie podjęcie jej w trybieindywidualnego zbierania głosów, jest chybiony. Jednakże zgodnie z wyżej cytowanymprzepisem uchwała podejmowana w trybie indywidualnego zbierania głosów może byćefektem jej zbierania przez zarząd. Oznacza to, że jedynie członkowie zarządu sąlegitymowani do wykonywania czynności indywidualnego zbierania głosów lub ewentualnieumocowane przez zarząd osoby. Czynność ta wykonywana przez zarząd jest wyrazempowierzonej przez ustawę zarządowi funkcji samodzielnego wykonywania czynnościzwykłego zarządu nieruchomością wspólna. Dotyczy to zatem wykonywania faktycznychczynności zarządzania, jak i czynności administrowania, do których należy między innymizwoływanie zebrań i organizowanie możliwości wykonywania przez właścicieli lokaliuprawnień korporacyjnych we wspólnocie, jakimi są przede wszystkim głosowanie naduchwałami.
W przypadku dopuszczenia podejmowania uchwał w drodze zbierania głosów przezjakąkolwiek osobę - członka wspólnoty mogłoby dojść np. do odwołania dotychczasowegozarządu bez wiedzy poprzedniego i kształtowania się na nieruchomości niebezpiecznych
precedensów „dwuwładzy” , co z kolei doprowadzałoby do niepewności co do tego, ktoadministruje nieruchomością i jakie są prawa i obowiązki właścicieli lokali.
Zatem przeprowadzenie głosowania w trybie indywidualnego zbierania głosów nieprzez członków zarządu jest wadą powodującą sprzeczność tak podjętej uchwały z prawemskutkującym uchylenie uchwały. W omawianym przypadku osobami dokonującymiindywidualnego zbierania głosów byli P. G. i S. W.. Osoby temiały dopiero zostać członkami zarządu po podjęciu tej uchwały. Zatem w chwilidokonywania czynności zbierania głosów nimi nie byli. albowiem uchwala ta nie zostałajeszcze wtedy podjęta. Zatem zbieranie głosów pod tą uchwała obyło się naruszeniemprzepisu art. 23 ust. 1 ustawy o własności lokali. Podjęta uchwała jest zatem sprzeczna zprawem i podlega uchyleniu.
Uwzględnienie powództwa o uchylenie uchwały czyniło bezprzedmiotowym żądaniestwierdzenia nieważności uchwały. Uchylając uchwałę bowiem sąd eliminuje z porządkuprawnego zaskarżoną uchwałę i wyrok sądu w przedmiocie uchylenia uchwały jest tutajwystarczającym dowodem na eliminację uchwały z obrotu prawnego.
Jednocześnie Sąd Okręgowy nadmienił, że w przypadku oddalenia powództwa ouchylenie uchwały np. z powodu stwierdzenia przez sąd naruszenia terminu zawitego dozaskarżenia uchwały możliwe byłoby uwzględnienie powództwa o stwierdzenie nieważnościuchwały. Jedynie skutek tego rozstrzygnięcia byłby inny. O ile bowiem w przypadkuuchylenia uchwały sąd definitywnie eliminuje zaskarżoną uchwałę z obrotu prawnego, to w'przypadku stwierdzenia nieważności uchwały skutki wyroku są ograniczone do stron procesupowodów wspólnoty mieszkaniowej, podczas w stosunku do innych uczestników obrotuprawnego - innych właścicieli uchwała ta nadal jest traktowana jako ważna. Generalnie brakjest zakazu, który zabraniałby skorzystanie przez strony z uprawnień do złożenia pozwutakiej treści. Rozstrzygającym tutaj jest jedynie wykazanie istnienia interesu prawnego wżądaniu stwierdzenia nieważności stosunku prawnego lub prawa.
Wobec faktu, że przesłanka nieważności została już omówiona przy analizowaniuprzyczyny uchylenia uchwały, Sąd Okręgowy uznał, że interes taki powodowie moglibyposiadać. Sporna uchwała nie służy do przymusowej egzekucji, a jedynie dokument , tostrona musiałaby za każdym razem wykazywać sens i celowość uzyskiwania od sadu takiegodokumentu. Chodzi o to, aby zabezpieczyć stronie jej uzasadniony interes, który zakończyspór co do istnienia prawa lub stosunku prawnego lub zapewni ochronę tego interesu naprzyszłość i zapobiegnie powstawaniu innych sporów . Sąd a quo stwierdził, że faktycznie wświetle toczących się między stronami postępowań między innymi o zapłatę zaległych
zaliczek na poczet zarządu nieruchomością wspólną, uzasadniony jest interes prawny wżądaniu stwierdzeniu nieważności podjętej uchwały. Dotyczy to bowiem kwestionowaniauprawnienia i umocowania zarządu w określonym składzie osobowym do występowania wogóle z powództwem. Dlatego też na podstawie art. 23 ust. 1 , 25 ust. lila ustawy owłasności lokali , art. 6 k.c. i art. 189 k.p.c. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. i art. 108 k.p.c.
Apelację od powyższego wyroku wywiodła pozwana zaskarżając go w częściuwzględniającej powództwo i rozstrzygającej o kosztach postępowania i zarzucając mu:
1. naruszenie art. 130 §1 k.p.c. w związku z art. 128 k.p.c. poprzez brakwezwania powodów do złożenia pisma procesowego z dnia 16 grudnia 2016 r.wraz z załącznikami i niedoręczenie odpisu tego pisma pozwanej, lecz doręczeniepozwanej wyłącznie pisma procesowego powodów z dnia 19 czerwca 2017 r.zatytułowanego pozew o ustalenie nieważności uchwały” wraz z innymi niż wpiśmie z dnia 16 grudnia 2016 r. załącznikami , nie pozostawiając w aktachsprawy ani jednego egzemplarza tego pisma , przez co Sąd Okręgowy orzekał napodstawie innego pisma wszczynającego postępowanie niż doręczone pozwanej ;
2. naruszenie art. 217 k.p.c., art.,. 232 k.p.c., art. 236 k.p.c. i art./ 328 § 2k.p.c. poprzez pominięcie dokumentów złożonych przez pozwaną w postaciwniosku z dnia 17 marca 2016 r. o ustanowienie zarządy przymusowego wwprawie sygn. akt I Ns 561/16 Sądu Rejonowego w Sopocie wraz z załącznikiem- kopią uchwały z dnia 19 sierpnia 2015 r.;
3. naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. poprzez brak wszechstronnej ocenydowodów skutkującą błędnymi ustaleniami faktycznymi co do zachowaniaterminu na wniesienie pozwu ;
4. naruszenie art. 25 ust. 1 a ustawy o własności lokali poprzez błędneustalenie, że powodowie w dniu 16 grudnia 2016 r. dochowali zawitego 6tygodniowego terminu na wytoczenie powództwa oraz poprzez nieuwzględnieniezmiany powództwa dokonanej pismem z dnia 14 listopada 2017 r.;
5. naruszenie art. 25 ust. 1 ustawy o własności lokali poprzez uchyleniezaskarżonej uchwały na podstawie okoliczności nie wskazywanej przez powodówjako podstawa jej zaskarżenia.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca domagała się zmiany wyroku po[przezoddalenie powództwa i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania za obie instancje oraz
o przeprowadzenie dowodów z dokumentów dołączonych do apelacji oraz wniosku powodówz dnia 17 marca 2016 r. o ustanowienie zarządcy przymusowego.
Powodowie wnieśli o oddalenie apelacji na koszt pozwanej .
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd Apelacyjny w zasadniczym zakresie podziela i przyjmuje za własne ustaleniafaktyczne poczynione przez Sąd pierwszej instancji , co w takim wypadku nie wymaga ichponownego przytaczania. Ustaleń tych nie podziela jedynie co do daty powiadomieniapowodów o podjęciu zaskarżonej uchwały, w tym bowiem względzie zasadnie wskazujeskarżąca, że Sąd Okręgowy pominął dokument dołączony do odpowiedzi na pozew -wniosek powodów z dnia 17 marca 2016 r. kierowany do Sądu Rejonowego w Sopocie oustanowienie zarządcy przymusowego, w którym powoływali się na fakt podjęcia obecnieskarżonej uchwały, i której kopię dołączyli do tego wniosku (k. 45 - 46, k. 75 - 77).
Zatem w tej sytuacji całkowicie chybione jest stanowisko Sądu Okręgowego,dającego wiarę stronie powodowej, jakoby sporna uchwała została po raz pierwszy wręczonapowódce w dniu 15 grudnia 2106 r. w siedzibie zarządcy. Ta konstatacja Sądu Okręgowegonie uwzględnia nie tylko wyżej przywołanego dokumentu, ale także ignoruje odręcznąadnotację na kopii uchwały złożonej przez powodów do akt (k. 9) , zgodnie z którą „kopięuchwały przesłano mailem 26.08.2015'’ opatrzoną pieczęcią firmy (...) oraz podpisem.Okoliczności te pozwalają poddać w wątpliwość prawdziwość twierdzeń strony powodowej ,co skutkuje zasadnością zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c.
Należy jednak zaznaczyć, że nawet gdyby przyjąć za prawdziwe twierdzeniapowodów i tezę Sądu pierwszej instancji, że doręczenie spornej uchwały powodom nastąpiłow dniu 15 grudnia 2016 r., to już tylko ta okoliczność daje podstawy do oddaleniapowództwa o uchylenie uchwały na podstawie art. 25 ustawy o własności lokali, co czynizbędnym odnoszenie się do dalszych zarzutów apelacji związanych z naruszeniami prawaprocesowego . Powodowie bowiem w dniu 16 grudnia 2106 r. wystąpili nie z żądaniemuchylenia uchwały, lecz z żądaniem stwierdzenia jej nieważności, którego podstawę stanowiart. 189 k.p.c. Powodowie żądanie uchylenia uchwały zgłosili dopiero w piśmie procesowymz dnia 17 listopada 2017 r., które wprawdzie określili jako sprecyzowanie pozwu i wyjaśnili,że stanowi ono modyfikację pierwotnie zgłoszonego żądania, jednak w świetle art. 193 § 1 —3 k.p.c. k.p.c. nie może być wątpliwości, że powodowie w tej dacie zgłosili nowe żądanie,które ma inna podstawę prawną - art. 25 ust. 1 ustawy o własności lokali - niż żądaniedotychczasowe.
Zmianą powództwa może być bowiem bądź zastąpienie dotychczasowej podstawyfaktycznej inną, przy zachowaniu niezmienionego żądania, bądź zmiana żądania przyniezmienionej podstawie faktycznej, bądź też zmiana obu tych elementów (wyrok SąduNajwyższego z dnia 17 maja 2016 r., li PK 98/15, LEXnr 2073920).
Z pewnością żądanie zawarte w piśmie powodów z dnia 17 listopada 2017 r. niestanowiło bliższego określenia uprzednio zgłoszonego powództwa lub uzupełnienie jegopodstawy faktycznej; w piśmie inicjującym niniejszej postępowanie z dnia 16 grudnia 2016 r.żądanie zostało wyrażone dostatecznie jasno - powodowie wskazali, czego wówczas żądaliw niniejszym procesie, dokładnie też wskazali uchwalę, której żądanie to dotyczyło. SądOkręgowy przy tym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dokładnie opisał różnicepomiędzy tymi żądaniem uchylenia uchwały a żądaniem stwierdzenia jej nieważności, niemoże być więc wątpliwości, że przy ich wyraźnej odmienności i przy jasno brzmiącej treścipozwu nie sposób mówić o jakimkolwiek doprecyzowaniu żądaniu ustalenia nieważnościuchwały. Z taką tezą koreluje fakt, że powodowie po zmianie dokonanej pismem z dnia 17listopada 2017 r. nadal popierali żądanie ustalenia nieważności uchwały określając je jakoewentualne .
Według art. 193 § 1 k.p.c. zmiana powództwa jest dopuszczalna, gdy nie wpływa nawłaściwość sądu. Zmianie może ulec podstawa faktyczna powództwa lub żądanie, bądź oba teelementy jednocześnie. Zmiana może mieć charakter ilościowy lub jakościowy. Powód możezatem wystąpić z nowym roszczeniem zamiast lub obok roszczenia pierwotnego, alborozszerzyć żądanie pozwu o dalszą kwotę (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2017 r.,III PZK 79/16, LEX nr 2258031).
Jak wynika z art. 193 § 3 k.p.c., jeżeli powód występuje z nowym roszczeniemzamiast lub obok roszczenia pierwotnego, skutki przewidziane w artykule poprzedzającymrozpoczynają się z chwilą, w której roszczenie to powód zgłosił na rozprawie w obecnościpozwanego, w innych zaś wypadkach - z chwilą doręczenia pozwanemu pisma zawierającegozmianę i odpowiadającego wymaganiom pozwu. Wspomniane pismo zmieniającepowództwo zostało doręczone pozwanej najpóźniej w dniu 11 grudnia 2017, w tej bowiemdacie pozwana złożyła pismo procesowe ( k. 86 - 89) ustosunkowujące się do zmienionegożądania. Zatem nastąpiło to już po upływie sześciotygodniowego terminu przewidzianego wart. 25 ust. la ustawy o własności lokali na wystąpienie z powództwem o uchylenieuchwały, co czyni zasadnym zarzut naruszenia tego przepisu przez Sąd Okręgowy .
Przez analogię bowiem należy odwołać się do wyroku Sądu Najwyższego, którystwierdził, że przerwanie biegu przedawnienia na podstawie art. 123 § 1 pkt 1 k.c. następuje
co do zasady w granicach żądania pozwu. Przedmiotowa zmiana powództwa, polegająca natym, że powód występuje z nowym roszczeniem zamiast lub obok roszczenia pierwotnego(art. 193 § 3 k.p.c.). prowadzi do przerwania biegu przedawnienia, jednak w odniesieniu donowego roszczenia przerwa nastąpi dopiero w chwili, gdy powód skutecznie dokonał jegozgłoszenia (wyrok z dnia 7 grudnia 2014 r., IV CSK 82/14, LEX nr 1583512).
W tym stanie rzeczy już tylko z powodu upływu terminu zawitego przewidzianego nawytoczenie powództwa o uchylenie uchwały wspólnoty mieszkaniowej zachodziły podstawydo zmiany wyroku poprzez oddalenie powództwa, oraz w zakresie rozstrzygnięcia o kosztachpostępowania przed Sądem pierwszej instancji, które zgodnie z art. 98 k.p.c. winny obciążaćstronę powodowy jako przegrywającą to postępowanie .
W tym stanie rzeczy Sąd Odwoławczy na mocy art. 386 § 1 k.p.c. zmienił wyrok wsposób opisany w' sentencji i orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego obejmującymiopłatę od apelacji i wynagrodzenie pełnomocnika na mocy art. 98 k.p.c. i art. 99 k.p.c. i art. 108 § 1 k.p.c. oraz § 8 ust. 1 pkt 1 w związku z § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MinistraSprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1084 ze zm.).