Sygn. akt. XII K 192/22
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 marca 2025 r.
Sąd Okręgowy w Warszawie XII Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący:
SSO Anna Wierciszewska-Chojnowska
Protokolant: sekr. sąd. Julia Szkutnik, st. sek. sąd. Izabela Sikorska, sek. sąd. Julia Kubok, Mateusz Jasik, sek. sąd. Katarzyna Hydzik
przy udziale prokuratora Ewy Tyborowskiej, Katarzyny Grynaszewskiej-Janczy, Gabriela Żuławskiego,
oraz oskarżycieli posiłkowych J. R. (1), A. S. (1), A. P. oraz (...)sp.zo.o.
po rozpoznaniu w dniach 21.03.2023 r., 23.03.2023 r., 11.05.2023 r., 19.06.2023 r., 9.08.2023 r., 9.10.2023 r., 25.01.2024 r., 6.06.2024 r., 14.11.2024 r., 14.01.2025 r., 26.02.2025 r.
sprawy
J. S.
syna M. i D. z domu R.,
urodzonego (...) w W.,
oskarżonego o to, że
w okresie od 1 stycznia 2009r. do 20 października 2010r. w W., będąc wspólnikiem firmy o nazwie (...) sp. j. i z tego tytułu w/wymieniony był zobowiązany do zajmowania się sprawami majątkowymi tej spółki poprzez nadużycie udzielonych mu uprawnień, dokonał nieuzasadnionych gospodarczo operacji za pośrednictwem karty bankomatowej na rachunku otworzonym przez spółkę, dokonując przywłaszczenia powierzonych mu środków pieniężnych w łącznej kwocie 569.389,75 i w ten sposób wyrządził spółce znaczną szkodę majątkową w wymienionej kwocie,
tj. o czyn z art. 296 § 1 kk w zb. z art. 284 §2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k.
orzeka
1.
w ramach zarzucanego oskarżonemu czynu uznaje
J. S.
za winnego tego, że w okresie od 1 stycznia 2009 r. do 20 października 2010 r. w W. i innych miejscach w Polsce i poza jej granicami, działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, będąc wspólnikiem spółki jawnej działającej pod firmą (...) sp. j. przywłaszczył powierzone mu środki pieniężne spółki w ten sposób, że z rachunków bankowych spółki prowadzonych w (...) Bank (...) S.A. (...) Bank S.A. (wcześniej (...) Bank S.A.) dokonał przy użyciu kart bankomatowych wypłat gotówkowych oraz płatności kartami bankomatowymi na łączną kwotę nie mniejszą niż 97 059,29 zł, czym działał na szkodę w/w spółki tj. za winnego popełnienia czynu z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to – przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. – na podstawie art. 284 § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1.07.2015 r. wymierza mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt. 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1.07.2015 r. warunkowo zawiesza na okres próby lat 2 (dwóch);
2.
na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz (...) sp.zo.o jako następcy prawnego (...) sp. j. kwoty 97 059,29 (dziewięćdziesiąt siedem tysięcy pięćdziesiąt dziewięć złotych dwadzieścia dziewięć groszy) zł;
3.
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) zł tytułem opłaty oraz zwalnia oskarżonego od pozostałych kosztów sądowych, którymi w tym zakresie obciąża Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Formularz UK 1
Sygnatura akt
XII K 192/22
Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.
1.USTALENIE FAKTÓW
0.1.Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
1.1.1.
J. S.
w okresie od 1 stycznia 2009 r. do 20 października 2010 r. w W. i innych miejscach w Polsce i poza jej granicami, działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, będąc wspólnikiem spółki jawnej działającej pod firmą (...) sp. j. przywłaszczył powierzone mu środki pieniężne spółki w ten sposób, że z rachunków bankowych spółki prowadzonych w (...) Bank (...) S.A. (...) Bank S.A. (wcześniej (...) Bank S.A.) dokonał przy użyciu kart bankomatowych wypłat gotówkowych oraz płatności kartami bankomatowymi na łączną kwotę nie mniejszą niż 97 059,29 zł, czym działał na szkodę w/w spółki tj. za winnego popełnienia czynu z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione
Dowód
Numer karty
W dniu 24 września 2008r. J. R. (1), A. P., A. S. (1) oraz J. S. zawarli umowę spółki jawnej. Firma została zarejestrowana pod nazwą (...) Spółka Jawna z siedzibą w R.. Przedmiotem działalności spółki miała być praktyka lekarska oraz pozostała działalność w zakresie opieki zdrowotnej.
Przedmiotowa umowa określiła wysokość wkładów wniesionych przez wspólników spółki oraz procentowy udział w zyskach i stratach spółki w następujący sposób:
- J. S. wkład gotówkowy 10000 zł oraz 30%udział,
- A. P. wkład gotówkowy 10000 zł oraz 30% udział
-J. R. (1) wkład gotówkowy 10000 zł oraz 30% udział
- A. S. (2) wkład w postaci obowiązku osobistego świadczenia pracy, 10% udział.
Ustalono nadto, że czynności do wysokości 200 000 zł to czynności nie przekraczające zwykłe zarządu, że każdy ze wspólników ma prawo samodzielnie prowadzić sprawy spółki nie przekraczające czynności zwykłego zarządu.
Prowadzenie rachunkowości spółki zostało powierzone umową z dnia 25 sierpnia 2009 r. firmie (...) firm sp. z o.o. z siedzibą w G.. Biuro to za lata 2009-2010 prowadziło ewidencję księgową spółki w formie Książki przychodów i rozchodów.
Wspólnicy spółki swoją działalność zamierzali prowadzić w formie przychodni z siedzibą w R.. W tym celu zostały wynajęte pomieszczenia przy ul. (...) w R.. Ich przystosowanie dla funkcjonowania działalności, w tym otworzenia praconi diagnostycznej, rezonansu magnetycznego i tomografii komputerowej, wymagało remontu dołu. Wspólnicy oszacowali, że remont dołu będzie wynosił około 700 000 zł i zostanie sfinansowany z wkładów wspólników oraz pożyczek, których spółce udzielą J. R. (1) i A. P..
W późniejszym czasie uzgodniono również, że w pomieszczeniach na górze będzie prowadzona działalność szkoleniowa. Pomieszczenia te również wymagały remontu.
Przeprowadzenie remontu, otworzenie przychodni i bieżącą działalność spółki wspólnicy powierzyli oskarżonemu J. S..
wyjaśnienia oskarżonego
k. 233-234, 251-253, 551-553, 1099v-1102v
zeznania J. R. (2)
k. 200-201, k. 269-271 zbiór C, k. 553v-557, 583v-585v, k. 1121-1123
zeznania A. S. (1)
k. 211-214 tom zbiór C, k. 613v-616v, k. 1103-1104
zeznania A. P.
k. 203-204, 272-273, zbiór C, k. 585v-589, k. 1148-1150v
umowa spółki
umowa
k. 217-219
k. 382-390
częściowo zeznania I. S. (2)
k. 639-642, k. 1191v-1193
częściowo zeznania I. K.
k. 637-639v, k. 1193
zeznania U. B.
k. 360, k. 617-619
Ustalono, że wspólnicy J. R. (1) i A. P. w okresie od 11 grudnia 2008 r. do 9 czerwca 2009 r. dokonali wpłat do spółki w łącznej wysokości 700 000 zł, w tym 20 000 zł tytułem wpłat za wymagane umową spółki wkłady gotówkowe, a w pozostałym zakresie tytułem dodatkowego dofinansowania spółki (wpłaty opisane jako zasilenie konta w wysokości 20 000 zł oraz pożyczki w wysokości 660 000 zł).
W okresie od 11 grudnia 2008 r. do 30 czerwca 2009 r. J. S. również dokonał wpłat do spółki w łącznej wysokości 46 200 zł, w tym 10 000 zł tytułem wymaganego wkładu wspólnika, zaś 36 2000 zł jako dodatkowe dofinansowanie spółki.
Nadto oskarżony dodatkowo dokonał wpłaty na konto spółki w (...) Bank w okresie od 9 stycznia 2009 r. do 12 marca 2009 r. 4 wpłat na łączną kwotę 42 000 zł oraz w dniu 2 czerwca 2009 r. wpłaty kwoty 55 000 zł.
wyjaśnienia osk.
j.w
czyściwo zeznania osk. posiłkowych
j.w.
dokumentacja
k.295-390
opinia biegłej M. K.
k.1303-1319, 1360v-1362v
Sąd ustalił, że koszt remontu dołu przychodni wyniósł około 700 000 zł.
wyjaśnienia osk.
j.w.
częściowo zeznania osk. posiłkowych
j.w.
opinia biegłej M. K.
j.w.
Sąd ustalił, że remont góry (piętra) przychodni wyniósł około 200 000 zł.
wyjaśnienia osk.
j.w.
opinia biegłej M. K.
j.w.
Spółka posiadała rachunki bankowe w (...) Bank (...) S.A.(wcześniej (...) S.A.) o nr (...) oraz w (...) Bank S.A o nr (...).
W okresie od 1 stycznia 2009 r. do 20 października 2010 r. oskarżony J. S. przy użyciu kart bankomatowych:
- z rachunku w (...) Bank S.A. dokonał wypłat gotówkowych w kwocie 179 000 zł oraz dokonał płatności kartami bankomatowymi w kwocie 322 208,93 zł.
- z rachunku (...) Bank S.A. dokonał wypłat gotówkowych w kwocie 64 150 zł oraz płatności kartą bankomatową w kwocie 3 917,50 zł.
Łącznie oskarżony przy użyciu kart bankomatowych dokonał transakcji na kwotę 569 276, 43 zł.
częściowo wyjaśnienia oska.
j.w.
opinia biegłej M. K.
dokumentacja, w tym źródłowa w kartonach
j.w.
k. 298-350, k. 351-355, k. 375-381
Przychodnia lekarska rozpoczęła działalność w czerwcu 2009 r. Był to pierwszy miesiąc, za który spółka wykazała przychód. W okresie od stycznia do maja 2009 r. zakupy gotówkowe spółki były finansowane z pobrań z jej rachunków bankowych i były opłacone przez oskarżonego.
Ustalono, że faktury gotówkowe za ten okres na łączną kwotę 18 798,14 zł opłacił oskarżony J. S. z pieniędzy wypłaconych przy użyciu kart bankomatowych z kont spółki (569 276,43 - 18 798,14 =550 478,29)
Sąd przyjął nadto, że oskarżony wpłacił na konta spółki kwotę 99 200 zł (w tym powyższą kwotę 36 200 zł) i kwotą tą rozliczył pobierane przy użyciu karty bankomatowej z kont spółki środki pieniężne (zwracając pobrania) (550 478,29 - 99 200 zł = 451 278,29).
Sąd ustalił nadto, że to oskarżony dokonał w okresie od 9 stycznia 12 marca 2009 r. 4 wpłat w łącznej wysokości 42 000 zł oraz wpłaty w dniu 2.06.2009 r. kwoty 55 000. Tymi środkami rozliczył wcześniejsze pobrania z kont spółki. (451 278,29 – 42 000 – 55 000 = 354 278,29).
W związku z ustaleniem, że remont góry wyniósł około 200 000 zł Sąd przyjął, że wydatki z tym związane uregulował oskarżony z pieniędzy wypłacanych z kont spółki (354 278,29 zł - 200 000 zł = 154 278,29 zł).
opinia biegłej M. K.
j.w.
kartony z dokumentacją księgową, w tym faktury gotówkowe za okres od stycznia do maja 2009 r.
zeznania I. S. (2)
k. 1191v-1193
zeznania I. K.
j.w.
Sąd ustalił nadto, że oskarżony środkami spółki (płatnościami kartą) regulował następujące wydatki związane z działalnością spółki i wspólników.
- wydatki dokonywane przez oskarżonego w R. – siedziba spółki, w S. (gdzie mieli przyjeżdżać pozostali wspólnicy), w S. (szkolenie)
-ubezpieczenie spółki w (...) - kwota 2258 zł dla (...) (ubezpieczenie spółki).
Były to wydatki na łączną kwotę 57 219 zł, przy czym za takie wydatki nie uznano płatności w S. za okres od kwietnia do marcu 2010 r., albowiem wspólnicy spółki w marcu 2010 r. zostali aresztowani.
(154 278,29 zł- 57 219 zł=97 059,29).
wyjaśnienia oskarżonego
j.w.
W związku z sygnalizowanymi przez pracowników spółki problemami z płynnością spółki, wspólnicy J. R. (1) i A. P. w listopadzie 2010 r. zlecili A. A., która była księgową w spółce (...) sp.zo.o. dokonanie audytu wewnętrznego. Po 3- dniowej kontroli sporządziła ona raport na podstawie udostępnionych jej wówczas dokumentów księgowych.
Z dniem 03 kwietnia 2014r. w wykonaniu postanowienia Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku J. S. został wykreślony z KRS jako wspólnik (...) Spółka Jawna z siedzibą w R..
Wyrokiem z dnia 25 maja 2016r. Sąd Okręgowy w Gdańsku Wydział IX Gospodarczy w sprawie o sygn. akt IX GC 490/14 oddalił powództwo J. S. przeciwko pozwanym (...) Spółce Jawnej z siedzibą w R. A. P., J. R. (1) i A. S. (1) o stwierdzenie nieważności uchwały wspólników (...) Spółce Jawnej w R., nr KRS (...) z dnia 5 grudnia 2013r. zatytułowanej – uzgodnienie wspólników spółki jawnej postanawiających o dalszym trwaniu spółki w zmienionym składzie osobowym tj. bez powoda J. S. oraz uchwały z tego samego dnia – Aneksu do umowy spółki jawnej oraz o ustalenie, że powód J. S. od dnia 01 stycznia 2010r. co najmniej do 05 grudnia 2013r. był nieprzerwanie wspólnikiem spółki (...) Spółce jawnej w R..
W dniu 21 listopada 2017r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku w sprawie o sygn. akt I ACa 1073/16 oddalił apelację J. S. od powyższego wyroku.
wyjaśnienia osk.
j.w.
zeznania osk. posiłkowych
jw.
odpis wyroku
k. 471 – 482v, 488 - 510
zeznania A. A..
k. 206-207 zbiór C, k. 589-591, 1151-1152
raport z audytu wraz z fakturami, arkuszami i zestawieniami
k. 11-189
odpis wyroku
k. 822-838
Oskarżony nie był karany
karta karna
k. 358, k. 1036
0.1.Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
1.2.1.
J. S.
j.w.
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione
Dowód
Numer karty
nie ustalono by, oskarżony przywłaszczył przy użyciu kart bankomatowych środki pieniężne spółki ponad kwotę 97 059,29 zł.
wyjaśnienia oskarżonego
j.w.
opinia biegłej M. K.
j.w.
dokumentacja bankowa
j.w.
dokumentacja w kartonach
j.w.
1.OCena DOWOdów
0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
wyjaśnienia oskarżonego
Oskarżony w toku całego postępowania nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i składał wyjaśnienia, w których nie zaprzeczał, że pobierał z kont spółki pieniądze, ale podawał, że wydatkował je w znacznej części na potrzeby związane z działalnością spółki. Konsekwentnie podawał również, że dokonywał wpłat na konta spółki dofinansowując ją w razie potrzeby, co później odbierał poszczególnymi wypłatami. Szacował przy tym, że nie rozliczył kwoty około 100 000 zł. Odnośnie prac remontowych wskazywał, że wedle jego szacunków koszt remont dołu zamknął się w kwocie około 700 000 zł i został sfinansowany z wkładów gotówkowych wspólników i pożyczek celowych udzielonych przez wspólników P. i R., które to okoliczności znalazły potwierdzenie w zeznaniach tych świadków (oni również szacowali ten koszt na taką kwotę bazując na swoich doświadczeniach z innych prowadzonych tego typu placówek medycznych) oraz pośrednio w opinii biegłej M. K.. Dokonując oceny złożonych przez oskarżonego wyjaśnień co do kosztów remontu piętra Sąd nie znalazł powodów, by wyjaśnienia te uznać za niewiarygodne. Za koniecznością uznania ich za wiarygodne, w tym przy uwzględnieniu zasady wynikającej z art. 5 § 2 k.p.k. - przemawiały przede wszystkim wnioski płynące z opinii biegłej M. K., zeznania pracownic spółki, które wskazywały, że jeszcze w 2009 r. były prowadzone prace adaptacyjne na piętrze budynku (choć nie znały kosztów tych prac), częściowo dokumentacja finansowo-księgowa spółki. Na taką ocenę tych wyjaśnień w przedmiotowym zakresie nie mógł mieć wpływu fakt, że pod koniec 2010 r. i w następnych miesiącach prowadzono remont piętra w dalszym, większym zakresie (dokumentacja k. 651-695 począwszy od grudnia 2010 r.), albowiem dla Sądu jednoznacznym było, że już od grudnia 2009 r. odnotowane były wydatki na ten remont. Jednoznacznie wynika to zapisów w ewidencji w obcym środku trwałym (odnotowano koszty na łączną kwotę 85 374, 11 zł za okres grudzień 2009 -grudzień 2010, choć nie znalazły one odzwierciedlenia w dostępnych fakturach zakupowych, jak również nie dało się ich zidentyfikować na podstawie opisów przelewów bankowych spółki w zestawieniach bankowych).
Z uwagi na niepamięć – co w ocenie Sądu jest naturalne z uwagi na bardzo długi upływ czasu od opisywanych wydarzeń - oskarżony nie potrafił w sposób kategoryczny wskazać - po okazaniu mu wyciągów bankowych - na jaki cel wydatkował poszczególne wypłacone przy użyciu kart bankomatowych pieniądze z kont spółki, ani wskazać za co dokonywał poszczególnych płatności kartami bankomatowymi wydanymi mu do kont spółki. Ale podawane w tym zakresie okoliczności należało uwzględnić na jego korzyść, albowiem były spójne i logiczne, uzasadnione wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego (wydatki na pobyty wspólników w S., szkolenia, ubezpieczenie spółki, wydatki dokonywane w R. w miejscu siedziby spółki), zwłaszcza w sytuacji, gdy żaden z przeprowadzonych w toku przewodu sadowego dowodów wyjaśnień oskarżonego skutecznie nie podważył.
zeznania A. S. (1)
Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka odnośnie podanych okoliczności związanych z założeniem spółki, zasad jej finansowania, potrzeby przeprowadzenia remontu, planowanej działalności szkoleniowej na piętrze. Świadek podawał to, co zapamiętał, przy czym wraz z upływem czasu, co naturalne, w jego pamięci zacierały się szczegóły wydarzeń, o które był rozpytywany. Podawane przez niego w tym zakresie okoliczności korespondowały nie tylko z zeznaniami pozostałych wspólników, ale częściowo znalazły również potwierdzenie w zeznaniach samego oskarżonego. Przy czym A. S. (1) był tym wspólnikiem, który nie ponosił żadnych obciążeń finansowych związanych z prowadzoną działalnością spółki - przychodnią w R., nie zajmował się sprawami związanymi z jej bieżącym prowadzeniem. Nie posiadał zatem żadnej szczegółowej wiedzy na temat nie tylko wysokości kosztów związanych z prowadzeniem działalności, ale również kosztów związanych zarówno z remontem parteru, jak i góry siedziby spółki. Jego zeznania w tym zakresie, zwłaszcza odnośnie kosztów remontu piętra, oparte były jedynie na jego przypuszczeniach. Stąd jego zeznania w powyższym zakresie nie były przydatne do czynienia takich ustaleń faktycznych.
zeznania J. R. (2)
Sąd częściowo dał wiarę zeznaniom tego świadka w tym zakresie, w którym opisał on zasady funkcjonowania spółki, zasady jej finansowania, pożyczki udzielone przez wspólników na remont dołu przychodni. Przy czym Sąd dostrzegł, że w tym zakresie - zapewne z uwagi na niepamięć - świadek częściowo odmiennie - niż przewidywała to umowa spółki i wynikało z analizy wpłat poszczególnych wspólników - podawał wysokość wkładów gotówkowych wspólników ( 50 000 zł), podczas gdy z materiału dowodowego jednoznacznie wynikało, że wkłady gotówkowe wspólników zostały określone na 10 000 zł. Szczerze świadek przyznał również, że nie zajmował się sprawami finansowymi tej spółki aż do przełomu 2010/2011. Jednoznacznie w tym zakresie podawał, że zajmował się tym oskarżony, to on miał prowadzić bieżącą działalność spółki, dokonać remontu parteru, był jedyną osobą dokonującą wszelkich operacji finansowych. Świadek nie miał żadnej wiedzy na temat kosztów związanych z remontem piętra wynajmowanego przez spółkę budynku, Twierdził przy tym, że prace adaptacyjne zaczęły się tam dopiero w 2011 r. W tym zakresie jego zeznania pozostawały w sprzeczności z wyjaśnieniami oskarżonego, które Sąd uznał w tym zakresie za wiarygodne, ale także z opinią obu biegłych z zakresu księgowości i ujawnioną dokumentacja księgową, z której jednoznacznie wynikało, że prace remontowe na piętrze rozpoczęły się już w grudniu 2009 r. i ponoszone były z tego tytułu określone wydatki. Odnośnie podawanych kwot, z których miał nie rozliczyć się oskarżony, świadek bazował na wynikach wewnętrznego audytu, który został w spółce zlecony. Również odmiennie wskazywał na datę rozpoczęcia działalności przez spółkę poddając, że nastąpiło to w kwietniu 2009 r., choć z dokumentów księgowych, czy zeznań świadka I. S. (2) jednoznacznie wynika, że spółka zaczęła odnotowywać przychód w czerwcu 2009 r.
zeznania A. P.
Sąd zeznania tego świadka uznał w znacznej części za wiarygodne. Odnośnie zasad funkcjonowania spółki, zasad jej finansowania jego zeznania były zgodne z zeznaniami A. S. (1), J. R. (1) oraz oskarżonego. Przy czym również jego zeznania odnośnie wpłat wspólników po 50 000 zł Sąd uznał za sprzeczne z materiałem dowodowym.
Zgodnie natomiast świadek podawał, że koszt remontu parteru oszacowali - bazując na doświadczeniach z prowadzonych kliniki w W. i R. -na kwotę około 700 000 zł i że koszt ten miały pokryć wpłaty wspólników oraz pożyczki dwóch wspólników.
Za jednostronne Sąd uznał te jego zeznania, w których podawał, że nie posiada wiedzy, by oskarżony dokonywał jakichkolwiek wpłat na konta spółki, choć fakt ten jednoznacznie wynika z analiz historii rachunków bankowych spółki.
Świadek nie posiadał przy tym żadnej wiedzy, na temat tego, ile mógł wynieść koszt remontu piętra.
Stąd – w powyżej wskazanym zakresie – jego zeznania również nie mogły stanowić podstawy do czynienia kategorycznych ustaleń faktycznych.
zeznania I. S. (2)
Sąd zeznania tego świadka - co do podawanych faktów odnośnie terminu rozpoczęci działalności przez spółkę, zasad jej prowadzenia, remontu parteru, prac adaptacyjnych prowadzonych na piętrze - uznał za wiarygodne, albowiem korespondowały one z treścią pozostałych dowodów ujawnionych na tę okoliczność w sprawie tj. wyjaśnieniami oskarżonego, częściowo zeznaniami pozostałych wspólników spółki, zapisami w dokumentach księgowo-finansowych, opinią biegłej M. K.. Świadek zeznawała w sposób rzeczowy, obiektywny. Jednak nie posiadała ona żadnej wiedzy na temat rzeczywistych kosztów remontu zarówno parteru, jak i pietra przychodni w R.. Nie zajmowała się księgowością, Z jej zeznań jednoznacznie wynikało, że remontem zajmował się oskarżony a świadek nie miała wiedzy, skąd pochodziły środki na remont.
Stąd również jej zeznania nie były w istocie tak przydatne do czynienia najistotniejszych ustaleń faktycznych.
zeznania I. K.
W ten sam sposób - jak zeznania I. S. (2) - Sąd ocenił zeznania I. K.. Pamiętała ona jedynie, że przychodnią w R. od początku zarządzał oskarżony, on płacił zobowiązania spółki. Świadek nie posiadała żadnej wiedzy na temat remontu parteru i piętra, nie wiedziała, kto go przeprowadzał, jaki był jego zakres, kto za niego płacił. Sąd nie znalazł żadnego powodu, by zeznania tego świadka kwestionować, zwłaszcza, że na powyższe okoliczności zeznawała po znacznym upływie czasu od wydarzeń będących przedmiotem niniejszej sprawy.
zeznania U. B.
Sąd zeznania tego świadka uznał za wiarygodne. Nie było żadnych podstaw kwestionować jej zeznań odnośnie podawanych przez nią okoliczności, przy czym nie budzi wątpliwości, iż jej zeznania nie pozwalały na czynienie ustaleń odnośnie rzeczywistych kosztów remontu piętra, na co wydatkowane były pieniądze wypłacane przez oskarżonego przy użyciu kart bankomatach w kont spółki. Świadek w swoich zeznaniach rzeczowo, spójnie opisała, w jaki sposób prowadzona była księgowość spółki, na podstawie jakich dokumentów.
zeznania A. A..
Nie było podstaw, by zeznania tego świadka kwestionować. Obiektywnie i rzeczowo świadek przedstawiła okoliczności sporządzenia wewnętrznego audytu, podała, w jakich warunkach go sporządziła i na podstawie jakich dokumentów. Świadek przy tym nie była zatrudniona w przedmiotowej spółce, nie miała własnej wiedzy na temat zasad jej prowadzenia, w tym wydatków zwłaszcza na remonty. W trakcie audytu nie badała, czy środki pieniężne wypłacone z rachunków bankowych spółki mogły być przez oskarżonego wydatkowane na cele związane z działalnością spółki.
opinia biegłej M. K.
Sąd przedmiotową opinię uznał za rzetelną, a wnioski w niej zawarte za przekonujące, logiczne i spójne. Biegła przed wydaniem opinii zapoznała się nie tylko z aktami sprawy, ale z całością istniejącej dokumentacji finansowo-księgowej spółki. Niewątpliwie dysponowała niezbędną wiedzą merytoryczną do wydania przedmiotowej opinii. Biegła dokonała rzetelnych wyliczeń rachunkowych, jej wnioski znajdują oparcie w dostępnych dokumentach źródłowych. Co istotne przy tym biegła opiniując ustnie na rozprawie kategorycznie odpowiadała na pytania, przekonująco tłumaczyła, dlaczego z punktu widzenia zasad księgowości, nie przyjęła określonych ustaleń tłumacząc to przekonująco brakami dokumentów źródłowych. Kategorycznie określiła kwotę operacji, których dokonał oskarżony przy użyciu kart bankomatowych podając kwotę 569 276, 43 zł i tłumacząc, że dla jej ustaleń najbardziej miarodajne były zapisy z wyciągów bankowych z kont spółki. Przekonująco wyjaśniła również dlaczego na podstawie dokumentacji księgowej można jedynie oszacować, ile wynosił koszt remontu piętra (co najmniej kwota 85 374, 11 zł, bo taką kwotę wskazano jako inwestycja w obcy środek trwały za okres od grudnia 2009 r. do grudnia 2010 r.), przy czym z punktu widzenia księgowego nie można było ustalić kto, kiedy i w jakiej formie za to zapłacił (w dokumentacji w kartonach brak było bowiem faktur zakupu lub usługi na ten remont, zaś z zapisów na rachunku bankowym też nie wynikało, by którąś transakcję można było powiązać z wydatkiem na ten remont). Jak wyjaśniła jednak, mimo to księgowość spółki wówczas taką kwotę odnotowała w tzw. OT.
Sąd nie znalazł żadnych powodów, by opinię biegłej kwestionować i uznał ją w całości za pełnowartościowy dowód.
0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
opinia biegłej E. S.
Sąd opinii biegłej nie uwzględnił przy czynieniu ustaleń faktycznych, albowiem biegła przyznała, że przed jej wydaniem nie zapoznała się z całością zgromadzonej dokumentacji finansowo-księgowej spółki, w trakcie opiniowania ustnego modyfikowała wnioski, wyliczenia rachunkowe. Opinii tej nie można zatem było uznać za rzetelną, a wniosków za kategoryczne. Uchybienia przy wydaniu tej opinii skutkowały dopuszczeniem dowodu z opinii innego biegłego z zakresu analizy finansowej, księgowości i rachunkowości. Zaznaczyć przy tym należy, że przedmiotową opinią Sąd posiłkował się jedynie w zakresie analizy przedmiotu operacji wykonywanych przez oskarżonego przy użyciu kart bankomatowych, albowiem biegła w tabelach od nr 1 do 9 syntetycznie i w sposób przejrzysty wyszczególniła transakcje na podstawie historii rachunków bankowych spółki w (...) Bank S.A. (...) Bank S.A. (poprzednika (...) Bank S.A), co korespondowało z treścią załącznika nr 1 do opinii biegłej M. K..
1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Oskarżony
☐
3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
☒
3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem
pkt. 1
J. S.
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Orzekając na podstawie swojego przekonania opartego na całokształcie ujawnionego w sprawie materiału dowodowego, przy uwzględnieniu zasad doświadczenia życiowego, wiedzy i zasad płynących z logicznego rozumowania a nadto mając na uwadze wskazówki i zapatrywania prawne sądu odwoławczego, Sąd doszedł do przekonania, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał wszystkie znamiona przypisanego mu czynu z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.
Przestępstwo określone w art. 284 § 2 k.k. należy do kategorii tzw. przestępstw kierunkowych. Zachowanie sprawcy musi być bowiem ukierunkowane na określony cel, którym w tym wypadku jest włączenie powierzonej rzeczy do majątku sprawcy lub postępowanie z nią jak z własną w inny sposób. Innymi słowy, przestępstwo sprzeniewierzenia stypizowane w art. 284 § 2 k.k. polega na przywłaszczeniu przez sprawcę powierzonej mu rzeczy ruchomej. Zważywszy, że sprawcy musi towarzyszyć związany z zamiarem res sibi habendi cel definitywnego pozbawienia osoby powierzającej jej własności, jest oczywiste, iż rzecz powierzana musi być dla sprawcy cudza.
Sąd ustalił, że oskarżony w okresie od 1 stycznia 2009 r. do 20 października 2010 r. w W. i innych miejscach w Polsce i poza jej granicami, działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, będąc wspólnikiem spółki jawnej działającej pod firmą (...) sp. j. przywłaszczył powierzone mu środki pieniężne spółki w ten sposób, że z rachunków bankowych spółki prowadzonych w (...) Bank (...) S.A. (...) Bank S.A. (wcześniej (...) Bank S.A.) dokonał przy użyciu kart bankomatowych wypłat gotówkowych oraz płatności kartami bankomatowymi na łączną kwotę nie mniejszą niż 97 059,29 zł, czym działał na szkodę tej spółki.
Dla Sądu bezspornym było, że oskarżony działał umyślnie z zamiarem ukierunkowanym na trwałe włączenie tych środków do swojego mienia. Oskarżony był wspólnikiem spółki jawnej, a zatem spółki handlowej, osobowej, która zgodnie z
art. 8 §1 k.s.h.
może we własnym imieniu nabywać prawa, w tym własność nieruchomości i inne
prawa rzeczowe
, zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana, co oznacza, że spółka jawna ma zdolność prawną oraz zdolność sądową. Mienie wniesione przez wspólników do spółki jawnej stanowi majątek odrębny tej spółki i z tym momentem przestaje być własnością poszczególnych jej wspólników, jest mieniem cudzym dla poszczególnych wspólników spółki. Nie budziło również żadnych wątpliwości Sądu, że oskarżony jako wspólnik spółki jawnej - na mocy jej umowy a także ustaleń pomiędzy wspólnikami - miał prawo prowadzenia spraw spółki i jej reprezentacji, a w zasadzie to tylko jemu zostały powierzone te obowiązki i uprawnienia. To jemu zostało powierzone mienie spółki w zarządzenie, to on miał zorganizować remont wynajętego w R. lokalu pod planowaną działalność medyczną i ją rozpocząć. Nie uzyskał od wspólników zgody na dokonywanie wypłat z kont spółki na inne cele niż te związane z prowadzeniem spraw spółki. Sąd przy tym pamiętał, że nie stanowi przestępstwa przywłaszczenia cudzego mienia takie działanie jednego ze wspólników spółki jawnej, które polega na wykorzystaniu przychodów z rzeczy wspólnej do finansowania wydatków z związanych z funkcjonowaniem spółki. Działanie takie pozbawione jest bowiem istotnego dla odpowiedzialności karnej za przestępstwo przywłaszczenia elementu, tj. powiększenia przez sprawcę swego majątku kosztem majątku innego wspólnika.
W realiach przedmiotowej sprawy - jak wskazano to powyżej w stanie faktycznym - Sąd ustalił jako bezsporne, że oskarżony przy użyciu kart bankomatowych z rachunków bankowych spółki jawnej w (...) Bank dokonał we wskazanym powyżej okresie czasu wypłat gotówkowych oraz płatności na łączną kwotę 569 276,43 zł. Wykonując zalecenia Sądu odwoławczego ustalono, że ze środków tych oskarżony J. S. czynił wydatki na cele związane z działalnością spółki, w tym na opłacanie prac remontowych i na inwestycje w obcym środku trwałym, a także zwracał środki pobrane z rachunku spółki w okresie objętym postawionym zarzutem. Nie mogło bowiem budzić wątpliwości, że to oskarżony ze środków pobranych z rachunków spółki opłacił faktury gotówkowe za okres styczeń - maja 2009 r. opiewające na łączną kwotę 18 798,14 zł (szczegółowo opisane w tabeli na str.7 opinii biegłej M. K.). Z ujawnionego w sprawie materiału dowodowego niezbicie bowiem wynika, że tylko on w tym okresie czasu zajmował się płatnościami w spółce. Spółka zaczęła osiągać przychód dopiero od czerwca 2009 r., a zatem nie mogły one zostać opłacone z tego przychodu.
Stąd 569 276,43 – 18 798,14 zł = 550 478,29 zł.
W związku z tym, że z ujawnionego w sprawie materiału dowodowego wynikało, że oskarżony w okresie od 11.12.2008 r. do 31.12.2010 r. na oba rachunki bankowe spółki dokonał dodatkowych wpłat gotówkowych w łącznej kwocie 99 200 zł (poza obowiązkowym wkładem wynikającym z umowy w kwocie 10 000) Sąd przyjął, że tą kwotą rozliczył pobierane przy użyciu karty bankomatowej z kont spółki środki (zwracając pobrania).
Stąd 550 478,29 zł o 99 200 zł = 451 278,29 zł.
W tym wątku – kierując się dodatkowo treścią art. 5 § 2 k.p.k. – Sąd przyjął również, że wpłaty na łączną kwotę 42 000 zł oraz wpłata z 2.06.2009 r. na kwotę 55 000 to także wpłaty, których dokonał oskarżony – nie dokonał ich żaden inny wspólnik, wpłaty te – z uwago na ich daty - nie mogły pochodzić z utargu i stanowić przychodu spółki z bieżącej działalności. Wpłaty te należało zatem również potraktować jako zwrócenie przez oskarżonego pobranych środków pieniężnych.
Stąd 451 278,29 zł – 42 000 – 55 000 = 354 278,29 zł.
Co do kosztów remontu dołu i piętra Sąd kierował się następującymi okolicznościami. Z uwagi na braki w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, brak wiedzy świadków na ten temat, nie było możliwe dokładne ustalenie kosztów tego remontu, a zwłaszcza kosztów remontu piętra. Według opinii biegłej ewidencja inwestycji w obcych środkach trwałych wykazywanych przez spółkę za okres 2009-2010 wskazywała saldo 591 333,63 zł. Ale kwoty tej nie można było zweryfikować w oparciu o faktury, części faktur zapłaconych przelewem nie ma w aktach sprawy, a te które są opiewają na kwotę 460 393,72 zł (remont dołu). Na pewno remont dołu kosztował więcej, i w ocenie Sądu – mając na uwadze wyjaśnienia oskarżonego i zeznania świadków - kosztował co najmniej 700 000 zł, bo po to, by go sfinansować, dwóch wspólników udzieliło spółce pożyczek. W ocenie Sądu remont góry (piętra) trwał już w 2009 r. Wynika to z treści zapisów w ewidencji w obcym środku trwałym, gdzie znajdują się zapisy od grudnia 2009 do grudnia 2010 na łączną kwotę 85 374,11 zł, ale i ten zapis – wg bieglej - nie znajdował odzwierciedlenia w fakturach zakupowych. Stąd nie można było wykluczyć, że kosztował więcej. Oskarżony konsekwentnie wyjaśniał, że remont góry kosztował około 200 000 zł. Sąd nie miał możliwości podważenia wiarygodności wyjaśnień oskarżonego w tym zakresie. Żaden ze świadków nie posiadał wiedzy na ten temat, wątpliwości w tym zakresie nie usunęła opinia biegłej M. K.. Dlatego też Sąd przyjął, że remont piętra kosztował 200 000 zł i został pokryty wypłatami oskarżonego dokonanymi z konta spółki.
Stąd 354 278,29 zł – 200 000 zł = 154 278,29 zł
Za wydatki związane z działalnością spółki Sąd uznał również:
- transakcje kartami bankomatowymi dokonanymi przez oskarżonego w R. – siedziba spółki, w S. (dokąd mieli przyjeżdżać pozostali wspólnicy, mieli wspólnie spędzać czas, oskarżony płacił kartą za wspólne wyjścia, hotele, kolacje itp.), w S. (szkolenie wspólników, o którym wyjaśniał oskarżony), wysokość ubezpieczenia w (...) (spółka według wyjaśnień oskarżonego miała być tam ubezpieczona, kwota 2258 zł).
Przy czym Sąd nie uwzględnił płatności kartą w S. za okres od marca 2010 r., albowiem w marcu wspólnicy oskarżonego zostali aresztowani. Stąd te wydatki nie mogły zostać uznane za wydatki związane z działalnością spółki.
Łącznie wydatki z tego tytułu – analizując poszczególne zapisy i dokonując ich zsumowania - Sąd wyliczył na kwotę 57 219 zł.
A zatem 154 278,29 zł- 57 219 zł=97 059,29
W ocenie Sądu kwota 97 059, 29 zł stanowi środki pieniężne pobrane przez oskarżonego przy użyciu kart bankomatowych (wypłaty i płatności kartą), które zostały mu powierzone, a których oskarżony nie rozliczył i które w sposób trwały zużytkował na własne potrzeby (o czym dodatkowo świadczą opisy przy poszczególnych operacjach, np. płatności za granicą), a zatem je przywłaszczył w rozumieniu art. 284 § 2 k.k. w warunkach art. 12 k.k. Oskarżony w tym zakresie działał w krótkich odstępach czasu i z góry powziętym zamiarem, o czym świadczy zarówno sposób jego działania, jak i czasokres.
Z uwagi na ustalenie szkody na kwotę nie przekraczającą 200 000 zł oczywistym stało się, że oskarżonemu nie można było przypisać popełnienia występku z art. 296 § 1 k.k., albowiem odpowiedzialności z karnej z tego przepisu podlega tylko taki sprawca, który będąc obowiązany na podstawie przepisu
ustawy, decyzji właściwego organu lub umowy do zajmowania się sprawami majątkowymi lub działalnością gospodarczą osoby fizycznej, prawnej albo jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, przez nadużycie udzielonych mu uprawnień lub niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku, wyrządza jej znaczną szkodę majątkową, tj. szkodę, która w chwili popełnienia czynu przekracza kwotę 200 000 zł (arg. z art. 115 § 5 k.k.).
☐
3.3. Warunkowe umorzenie postępowania
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania
☐
3.4. Umorzenie postępowania
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania
☐
3.5. Uniewinnienie
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia
1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności
J. S.
pkt. 1
pkt. 1
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że kierując się treścią art. 4 § 1 k.k. - Sąd stosował przepisy Kodeksu karnego obowiązujące do dnia 1 lipca 2015 r., albowiem były one dla oskarżonego względniejsze (zwłaszcza w zakresie regulacji dotyczącej warunków zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, czy braku obostrzeń przy wymiarze kary za czyn popełniony jako czyn ciągły).
Sąd wymierzył oskarżonemu karę mając na uwadze dość znaczny stopień społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu godzącego w jedno z podstawowych dóbr chronionych prawem tj. prawo własności. Sąd uwzględnił również znaczny stopień zawinienia oskarżonego. Oskarżony nadużył zaufania swoich wspólników, działał w dość długim okresie czasu (na przestrzeni kilkunastu miesięcy). Za okoliczność łagodzącą Sąd przyjął uprzednią niekaralność oskarżonego.
W ocenie Sądu wymierzona kara 10 miesięcy pozbawienia wolności jest karą współmierną do stopnia zawinienia i stopnia społecznej szkodliwości przypisanego czynu, a także karą sprawiedliwą, która spełni swoje cele zarówno w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej.
W ocenie Sądu oskarżony zasługuje na dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia orzeczonej kary pozbawienia wolności. Jak wskazano powyżej, nie był on dotychczas karny, jest osobą dojrzałą, prowadzi ustabilizowany tryb życia. Do popełnienia przestępstwa doszło kilkanaście lat temu. Swoją dotychczasową postawą oskarżony wykazał, że przedmiotowe zdarzenie było incydentem w jego życiu, że nie popełni w przyszłości przestępstwa i będzie przestrzegał prawa.
Dlatego Sąd wykonanie orzeczonej kary warunkowo zawiesił oskarżonemu na okres próby lat 2, uznając za niecelowe nakładanie na niego w okresie próby dodatkowych obowiązków.
J. S.
pkt. 2
Z uwagi na złożony przez uprawnionego oskarżyciela posiłkowego ( spółka (...) sp.zo.o. jest następcą (...) spółki jawnej (...) spj) wniosek o naprawienie szkody, Sąd na podstawie art 46 par. 1 k.k. zasądził naprawienie szkody w całości.
1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności
1.inne zagadnienia
W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę
7.
KOszty procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
pkt. 3
Sąd obciążył oskarżonego stosowną opłatą oraz - kierując się zasadami słuszności - na podstawie art. 624 § 1 k.p,k. zwolnił oskarżonego od pozostałych kosztów sądowych, obciążając nimi Skarb Państwa. Koszty te nie zostały wywołane przez oskarżonego.
1.Podpis