Postanowienie V CSK 266/09

Sygn. akt V CSK 266/09 POSTANOWIENIE Dnia 3 grudnia 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Wojciech Jan Katner w sprawie z wniosku J.M. przy uczestnictwie E.M., D.M., J.D., T.D. i P.D. o zniesienie współwłasności nieruchomości, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 grudnia 2009 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 24 marca 2009 r., sygn. akt [...], odrzuca skargę kasacyjną. 2 Uzasadnienie Skarga kasacyjna wnioskodawcy J.M. dotyczy postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 24 marca 2009 r. w sprawie o zniesienie współwłasności nieruchomości zabudowanej wielolokalowym budynkiem w K. Skarga zarzuca temu postanowieniu, wydanemu na skutek apelacji wnioskodawcy i uczestników postępowania naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 140 k.c. w związku z art. 195, 206 i 207 k.c., art. 206 i 207 k.c., art. 224 § 2 w zw. z art. 225 k.c., art. 226 k.c., a także art. 211 i 212 k.c. W zakresie prawa procesowego zarzuty dotyczą art. 328 w zw. z art. 233 § 1 i 382 k.p.c., także art. 233 k.p.c., art. 162, 618 § 1 i 2 oraz 328 § 2 k.p.c. Wnosząc o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazuje się na jej oczywistość oraz formułuje się zagadnienie prawne. Wnosi się o uchylenie zaskarżonego postanowienia w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie uchylenie postanowień Sadów obu instancji i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania z rozstrzygnięciem o kosztach. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako nie spełniająca warunków prawnych. Przede wszystkim nie są w ogóle uzasadnione jej podstawy do przyjęcia. Skarżący wskazuje na oczywistość skargi dowodząc to wadliwościami zaskarżonego postanowienia, które wymagałyby dopiero rozpatrzenia w toku dalszego postępowania. Skarżący winien umieścić w samym wniosku wywód prawny wskazujący na to, w czym wyraża się „oczywistość” wnoszonej skargi i przedstawić stosowne, wystarczające oraz przekonujące argumenty. Ograniczenie się tylko do stwierdzenia, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona nie spełnia w żadnym stopniu wymagania uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, Lex nr 198531; z dnia 18 stycznia 2006 r., II CSK 166/05, niepubl. oraz z dnia 3 kwietnia 2006 r., III CSK 85/06, niepubl.). O tym, że skarga jest oczywiście 3 uzasadniona nie może decydować argumentacja zawarta w uzasadnieniu jej podstaw, tylko argumenty wyraźnie i przekonująco świadczące o okolicznościach uzasadniających rozpoznanie tej skargi (postanowienie SN z dnia 21 kwietnia 2006 r. II CSK 76/06, OSG 2007, nr 1-2, poz. 13; postanowienie SN z dnia 2 kwietnia 2008 r., III CZ 10/08, niepubl.). Oczywistość skargi rozumie się jako wykazanie rażącego naruszenia prawa lub podstawowych zasad praworządnego państwa, widocznych bez przeprowadzania szczegółowej analizy przepisów (postanowienia SN z dnia 26 kwietnia 2006 r. II CZ 28/06, Lex nr 198531; z dnia 27 kwietnia 2006 r. I CZ 15/06, niepubl.; z dnia 29 listopada 2007 r. II CSK 460/07, niepubl.; z dnia 18 czerwca 2008 r. III CSK 110/08, niepubl.). Podobnie się sprawa przedstawia ze sformułowanym zagadnieniem prawnym. Skarżący kwituje to wzajemną relacją uprawnień do współposiadania przewidzianych w art. 206 k. c. i obowiązku rozliczenia pożytków i przychodów stosownie do posiadanych udziałów, według art. 207 k.c. Tymczasem należało wskazać, nie tylko na czym problem polega, ale dlaczego nie można sobie z nim poradzić w toku zwykłej wykładni przepisów. Nie ma nic w uzasadnieniu skargi o rozbieżnościach doktrynalnych lub w orzecznictwie. Także w tym przypadku są skrystalizowane poglądy, jak ma wyglądać uzasadnienie problemu prawnego, jeśli rzeczywiście występuje a nie odnosi się właściwie tylko do braku zgody strony na ustalenia faktyczne i ocenę prawną Sądu II instancji. Wywód skarżącego musi zawierać pogłębioną analizę prawną, ze wskazaniem stanowiska orzecznictwa i doktryny, wiążącego się ze sformułowanym konkretnie problemem prawnym a nie ogólnym jego wyobrażeniem, i to tylko ze względu na stan faktyczny rozpoznanej sprawy, nie po myśli skarżącego (postanowienie SN z dnia 15 października 2002 r. II CZ 102/02, niepubl.). Nie jest zatem z pewnością spełniony, nie tylko warunek prawny, aby istotne zagadnienie prawne w sprawie uzasadniało jego rozpatrzenie (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), ale zagadnienie to w ogóle nie zostało w skardze sformułowane w sposób, wymagany dla uzasadnienia wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania (obecnie art. 3984 § 2 k.p.c.). W skardze dominuje polemika z ustalonymi faktami, choć uzasadnienie przez Sąd zaskarżonego postanowienia jest bardzo solidne. Sąd Najwyższy nie rozpoznaje zarzutów dotyczących ustaleń faktycznych, nie jest przecież trzecią instancją. Występuje 4 również wewnętrzna sprzeczność pomiędzy wskazywaną oczywistością skargi, a sformułowanym zagadnieniem prawnym, które wymagałoby dopiero analizy, a więc nie jest ono oczywiste, także dla skarżącego. W związku z powyższym, na skutek braku należycie uzasadnionego wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, a także ze względu na treść uzasadnienia należało skargę odrzucić na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c.