Art. 31. Rozpoznawanie żądań wyłączenia

§ 1. Żądanie oparte na przepisach trzech poprzedzających artykułów rozpoznaje sędzia-komisarz po wysłuchaniu syndyka.

§ 3. Na postanowienie oddalające żądanie nie ma zażalenia, co jednak nie stoi na przeszkodzie dochodzeniu roszczenia w drodze powództwa przeciwko masie upadłości.

Komentarz do Art. 31.

Przepis nie obowiązuje. Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe. Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis przewidywał szczególny sposób rozpoznawania żądania, jeżeli było ono oparte na przepisach trzech poprzedzających artykułów. Sprawę rozpoznawał sędzia-komisarz. Przed wydaniem postanowienia wysłuchiwał syndyka, który przedstawiał swoje stanowisko w sprawie żądania. Z przepisu wynikało więc, że syndyk musiał otrzymać możliwość wypowiedzenia się przed rozstrzygnięciem sprawy. Jeżeli sędzia-komisarz oddalał żądanie, wydawał postanowienie oddalające. Na takie postanowienie nie przysługiwało zażalenie. Osoba, której żądanie zostało oddalone, nie mogła zatem podważyć tego rozstrzygnięcia za pomocą tego środka. Brak zażalenia nie zamykał jednak drogi do dochodzenia roszczenia. Przepis wyraźnie przewidywał, że roszczenie mogło być dochodzone w drodze powództwa przeciwko masie upadłości. Powództwo stanowiło więc odrębną drogę dochodzenia roszczenia, niezależną od zaskarżenia postanowienia oddalającego żądanie.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 1934 r. poz. 834.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

zadanie

Art. 30.Art. 32.