Masa upadłości to majątek służący zaspokojeniu wierzycieli upadłego. Powstaje z mocy prawa w dniu ogłoszenia upadłości i obejmuje majątek należący do upadłego w tym dniu oraz nabyty przez niego w toku postępowania.

Nie wszystko do niej wchodzi. Poza masą pozostaje mienie wyłączone spod egzekucji, wynagrodzenie za pracę w części niepodlegającej zajęciu oraz składniki wskazane w ustawie. Mienie nienależące do upadłego podlega wyłączeniu z masy na wniosek osoby uprawnionej.

Masą zarządza i likwiduje ją syndyk. Środki uzyskane z likwidacji dzieli się między wierzycieli według planu podziału, z zachowaniem ustawowej kolejności zaspokajania kategorii należności. Czynności upadłego dotyczące mienia wchodzącego do masy są nieważne.

Art. 174 Kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c.) reguluje sytuacje, w których sąd jest zobowiązany do zawieszenia postępowania z urzędu. Przepis ten ma na celu zapewnienie, że postępowanie cywilne nie będzie kontynuowane w sytuacjach, w których dalsze prowadzenie sprawy byłoby niemożliwe lub niecelowe z powodu określonych zdarzeń.

### Komentarz do Art. 174 k.p.c.

#### § 1
Przepis ten wymienia konkretne przypadki, w których sąd ma obowiązek zawiesić postępowanie z urzędu:

1. **Śmierć strony lub jej przedstawiciela ustawowego, utrata zdolności procesowej, zdolności sądowej lub charakteru przedstawiciela ustawowego**:
   - Śmierć strony lub jej przedstawiciela ustawowego powoduje, że nie ma osoby, która mogłaby kontynuować postępowanie w imieniu zmarłego. Podobnie, utrata zdolności procesowej (np. w wyniku ubezwłasnowolnienia) lub zdolności sądowej (np. likwidacja osoby prawnej) uniemożliwia dalsze prowadzenie sprawy.

2. **Braki w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną**:
   - Jeżeli jednostka organizacyjna (np. spółka) nie może działać z powodu braków w składzie jej organów (np. brak zarządu), sąd zawiesza postępowanie, chyba że ustanowiono kuratora na podstawie art. 69 § 1 lub art. 42 § 1 Kodeksu cywilnego.

3. **Nadzwyczajne wydarzenia uniemożliwiające komunikację z sądem**:
   - Jeżeli strona lub jej przedstawiciel ustawowy znajduje się w miejscowości, która z powodu nadzwyczajnych wydarzeń (np. klęski żywiołowej) jest pozbawiona komunikacji z siedzibą sądu, postępowanie zostaje zawieszone.

4. **Postępowanie dotyczące masy upadłości, masy układowej lub masy sanacyjnej**:
   - W przypadku ogłoszenia upadłości, wszczęcia wtórnego postępowania upadłościowego lub ustanowienia zarządcy w postępowaniu restrukturyzacyjnym, sąd zawiesza postępowanie dotyczące majątku objętego tymi postępowaniami.

5. **Ustanowienie zarządcy przymusowego lub tymczasowego**:
   - Jeżeli ustanowiono zarządcę przymusowego w postępowaniu o ogłoszenie upadłości lub zarządcę tymczasowego w postępowaniu o otwarcie postępowania sanacyjnego, sąd zawiesza postępowanie dotyczące majątku objętego zabezpieczeniem.

6. **Zarząd sukcesyjny**:
   - Jeżeli zarządca sukcesyjny przestał pełnić tę funkcję albo zarząd sukcesyjny wygasł, a postępowanie toczyło się z jego udziałem, sąd zawiesza postępowanie.

#### § 2
W przypadkach wymienionych w § 1 pkt 1, 4 i 6, zawieszenie ma skutek od chwili zdarzeń, które je spowodowały. Oznacza to, że zawieszenie działa wstecznie od momentu wystąpienia zdarzenia, które je wywołało.

#### § 3
Sąd z urzędu uchyla orzeczenia wydane po nastąpieniu zdarzeń, które spowodowały zawieszenie, chyba że zdarzenia te nastąpiły po zamknięciu rozprawy. Jest to logiczne, ponieważ orzeczenia wydane po wystąpieniu zdarzeń uniemożliwiających dalsze prowadzenie postępowania są nieważne.

#### § 4
W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 4 i 5, sąd wezwie syndyka, zarządcę przymusowego, zarządcę tymczasowego albo zarządcę do udziału w sprawie. Jest to konieczne, aby zapewnić, że postępowanie będzie mogło być kontynuowane z udziałem odpowiednich osób zarządzających majątkiem objętym postępowaniem upadłościowym lub restrukturyzacyjnym.

### Podsumowanie
Art. 174 k.p.c. jest kluczowym przepisem zapewniającym, że postępowanie cywilne nie będzie kontynuowane w sytuacjach, w których dalsze prowadzenie sprawy byłoby niemożliwe lub niecelowe. Przepis ten chroni interesy stron i zapewnia, że postępowanie będzie mogło być wznowione dopiero wtedy, gdy zostaną usunięte przeszkody uniemożliwiające jego kontynuowanie.

Kodeks postępowania cywilnego

Jeżeli syndyk odstępuje od umowy, druga strona nie może żądać zwrotu świadczenia, które już spełniła. Dotyczy to także sytuacji, gdy to świadczenie znajduje się w masie upadłości. Oznacza to, że samo pozostawanie świadczenia w masie upadłości nie daje drugiej stronie prawa do jego odzyskania na podstawie tego przepisu. Druga strona może jednak dochodzić należności związanych z wykonaniem zobowiązania oraz należności z tytułu poniesionych strat. Chodzi więc o możliwość zgłoszenia wierzytelności obejmujących zarówno wykonanie zobowiązania, jak i poniesione straty. Są one dochodzone w postępowaniu upadłościowym, a nie przez żądanie zwrotu spełnionego świadczenia. Aby dochodzić tych należności, druga strona powinna zgłosić je syndykowi za pośrednictwem systemu teleinformatycznego obsługującego postępowanie sądowe. Przepis wskazuje zatem zarówno skutek odstąpienia od umowy w zakresie zwrotu świadczenia, jak i sposób przekazania syndykowi informacji o wierzytelnościach wynikających z wykonania zobowiązania oraz poniesionych strat.

Prawo upadłościowe

**Przepis nie obowiązuje.** Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest [ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe](/prawo-upadlosciowe). Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis przewidywał, że z chwilą ogłoszenia upadłości upadły tracił z samego prawa zarząd swoim majątkiem. Nie mógł także korzystać z tego majątku ani nim rozporządzać. Ograniczenie obejmowało mienie należące do upadłego w dniu ogłoszenia upadłości, a także majątek nabyty przez niego w toku postępowania. Oznaczało to, że upadły nie decydował już samodzielnie o składnikach majątkowych objętych tymi zasadami. Majątek, którego dotyczyło ograniczenie, tworzył masę upadłości. Była to wyodrębniona całość majątkowa związana z postępowaniem upadłościowym. Przepis obejmował nią zarówno składniki posiadane w chwili ogłoszenia upadłości, jak i te, które upadły nabył później, w czasie trwania postępowania. Z masy upadłości wyłączone pozostawało mienie, którego prawo nie pozwalało zająć w drodze egzekucji. Poza masą znajdowało się również to, co upadły nabył własnym osobistym zarobkiem w toku postępowania, ale tylko w zakresie niezbędnym do zaspokojenia potrzeb upadłego oraz osób pozostających na jego utrzymaniu. Przepis wiązał więc ochronę takiego zarobku z rzeczywistymi, koniecznymi potrzebami tych osób.

**Przepis nie obowiązuje.** Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest [ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe](/prawo-upadlosciowe). Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis przewidywał, że do masy upadłości jednego z małżonków wchodziły rzeczy ruchome znajdujące się we wspólnym ich władaniu. Chodziło więc o przedmioty, nad którymi oboje małżonkowie faktycznie sprawowali pieczę lub z których wspólnie korzystali. O włączeniu rzeczy do masy decydowało jej wspólne władanie przez małżonków, a nie samo znajdowanie się przedmiotu w ich domu. Szczególna zasada obowiązywała wtedy, gdy wspólność domowa małżonków została przerwana w ostatnim roku przed ogłoszeniem upadłości. W takiej sytuacji do masy wchodziły również rzeczy ruchome znajdujące się we władaniu drugiego małżonka, czyli tego, który nie był upadłym. Przepis obejmował zatem także przedmioty pozostające wyłącznie pod kontrolą tego małżonka. Wyjątek dotyczył rzeczy służących wyłącznie do jego osobistego użytku. Takie przedmioty nie wchodziły do masy upadłości, nawet jeżeli znajdowały się we władaniu drugiego małżonka po przerwaniu wspólności domowej.

**Przepis nie obowiązuje.** Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest [ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe](/prawo-upadlosciowe). Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis przewidywał, że określone mienie przeznaczone na pomoc dla pracowników upadłego oraz ich rodzin nie wchodziło do masy upadłości. Dotyczyło to jednak wyłącznie mienia, które było jednocześnie gospodarczo i rachunkowo wyodrębnione. Oznaczało to, że musiało ono stanowić wyodrębnioną część majątku zarówno pod względem przeznaczenia gospodarczego, jak i sposobu prowadzenia rachunków. Zakres wyłączenia nie wynikał wyłącznie z samego oświadczenia upadłego ani z faktu, że dane składniki majątku służyły pracownikom lub ich rodzinom. Mienie to oznaczał sędzia-komisarz. Jego działanie polegało więc na wskazaniu, które składniki spełniały warunki określone w przepisie i nie powinny zostać objęte masą upadłości. Przepis przewidywał również wydanie odrębnych zasad dotyczących tego mienia. Minister Pracy i Polityki Socjalnej, działając w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości, miał określić w drodze rozporządzenia zakres mienia podlegającego wyłączeniu, a także sposób zarządzania nim i jego likwidacji. Regulacja obejmowała zatem nie tylko samo wyłączenie mienia z masy upadłości, lecz także późniejsze gospodarowanie nim oraz jego zakończenie lub spieniężenie.

**Przepis nie obowiązuje.** Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest [ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe](/prawo-upadlosciowe). Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis regulował sytuację, w której spadek przypadał osobie będącej upadłym. Spadek przyjmował syndyk, a jego oświadczenie musiało ograniczać odpowiedzialność masy upadłości wobec wierzycieli spadku. Odpowiedzialność ta obejmowała więc najwyżej wartość majątku spadkowego. Wierzyciele spadku nie mogli żądać zaspokojenia z masy upadłości ponad tę wartość. Osoby zainteresowane mogły zwrócić się do sędziego-komisarza o wyznaczenie terminu. W tym terminie syndyk był obowiązany złożyć oświadczenie, czy spadek przyjmował. Przepis nie wskazywał zamkniętego katalogu osób zainteresowanych, lecz przyznawał im możliwość doprowadzenia do określenia czasu na podjęcie decyzji przez syndyka. Rola sędziego-komisarza polegała na wyznaczeniu tego terminu. Spadek, którego syndyk nie przyjął, nie wchodził do masy upadłości. Samo przypadające upadłemu dziedziczenie nie wystarczało zatem do objęcia spadku masą upadłości. Decydujące znaczenie miało przyjęcie spadku przez syndyka, dokonane z ograniczeniem odpowiedzialności masy wobec wierzycieli spadku do wartości majątku spadkowego.

**Przepis nie obowiązuje.** Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest [ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe](/prawo-upadlosciowe). Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis przewidywał, że czynności prawne upadłego dotyczące majątku wchodzącego w skład masy upadłości, dokonane po ogłoszeniu upadłości, nie wywoływały skutków prawnych wobec tej masy. Oznaczało to, że takie działania nie wiązały masy upadłości, mimo że zostały podjęte przez upadłego po ogłoszeniu upadłości. Regulacja odnosiła się tylko do czynności dotyczących majątku należącego do masy. Przepis obejmował także sytuację, w której inna osoba wykonała umowę zawartą z upadłym. Samo wykonanie umowy nie oznaczało, że osoba ta traciła możliwość żądania rozliczenia. Mogła domagać się zwrotu tego, czym masa upadłości się wzbogaciła. Roszczenie było więc ograniczone do rzeczywistego wzbogacenia masy, a nie do każdej wartości wynikającej z niewykonanej lub wadliwie wykonanej umowy. W praktyce historycznej przepis rozdzielał zatem dwie kwestie. Z jednej strony czynność upadłego dokonana po ogłoszeniu upadłości pozostawała bezskuteczna wobec masy upadłości. Z drugiej strony osoba, która wykonała umowę, zachowywała możliwość żądania zwrotu korzyści uzyskanej przez masę. Decydujące znaczenie miało więc ustalenie, czy po wykonaniu umowy masa faktycznie się wzbogaciła i w jakim zakresie.

**Przepis nie obowiązuje.** Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest [ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe](/prawo-upadlosciowe). Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis przewidywał, że zapłata dokonana bezpośrednio upadłemu po obwieszczeniu o ogłoszeniu upadłości nie była wiążąca dla masy upadłości. Oznaczało to, że sama zapłata do rąk upadłego nie wystarczała, aby można było uznać ją za skuteczną wobec masy. Regulacja odnosiła się do uiszczeń dokonanych po obwieszczeniu, a więc po publicznym przekazaniu informacji o ogłoszeniu upadłości. Przepis przewidywał jednak dwa wyjątki. Zapłata pozostawała wiążąca dla masy, jeżeli jej równowartość została przekazana do masy upadłości. Ochronę zachowywała również osoba, która zapłaciła upadłemu, jeżeli w chwili uiszczenia nie mogła wiedzieć o ogłoszeniu upadłości. Ocena tej sytuacji odnosiła się więc do wiedzy uiszczającego w momencie zapłaty, a nie do późniejszych informacji. Regulacja rozstrzygała w ten sposób, kiedy świadczenie przekazane upadłemu mogło być uznane za skuteczne wobec masy upadłości.

**Przepis nie obowiązuje.** Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest [ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe](/prawo-upadlosciowe). Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis przewidywał, że rzeczy, które nie należały do upadłego, były wyłączane z masy upadłości i wydawane osobie mającej do nich prawo. Oznaczało to, że sama obecność rzeczy w majątku objętym upadłością nie pozbawiała właściciela lub innej uprawnionej osoby prawa do jej odzyskania. Jeżeli upadły zbył cudzą rzecz i otrzymał w zamian świadczenie, świadczenie to było wydawane osobie uprawnionej do rzeczy. Było to możliwe wtedy, gdy znajdowało się w masie upadłości oddzielnie od pozostałego majątku. Przepis wiązał więc wydanie uzyskanej korzyści z jej wyodrębnieniem w masie. Odrębne zasady dotyczyły sytuacji, w której rzecz zbył syndyk. Osoba mająca do niej prawo mogła wtedy żądać wydania świadczenia wzajemnego uzyskanego przez masę upadłości. Jeżeli syndyk wiedział, że rzecz podlegała wyłączeniu, osoba uprawniona mogła dodatkowo żądać odszkodowania. Gdy masa upadłości nie otrzymała należnego świadczenia, prawo do tego świadczenia było przelewane na osobę mającą prawo do rzeczy.

**Przepis nie obowiązuje.** Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest [ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe](/prawo-upadlosciowe). Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis przewidywał uprawnienie osoby, której przysługiwało prawo do rzeczy, do żądania jej wydania. Chodziło więc o sytuację, w której dana osoba miała prawo domagać się, aby rzecz została jej przekazana. Zamiast wydania rzeczy mogła także żądać wydania świadczenia wzajemnego, jeżeli takie świadczenie było związane z tą rzeczą. Realizacja tego żądania była uzależniona od jednoczesnego zwrotu wydatków. Uprawniony był obowiązany zwrócić koszty poniesione przez upadłego albo przez masę upadłości na utrzymanie rzeczy lub na uzyskanie świadczenia wzajemnego. Zwrot tych wydatków miał następować równocześnie z wydaniem rzeczy albo świadczenia. Przepis obejmował zatem zarówno wydatki związane z zachowaniem rzeczy w odpowiednim stanie, jak i koszty poniesione w celu uzyskania świadczenia wzajemnego.

**Przepis nie obowiązuje.** Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest [ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe](/prawo-upadlosciowe). Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis przewidywał, że małżonek upadłego mógł żądać wyłączenia z masy upadłości rzeczy, które zostały do niej zaliczone, ale stanowiły jego majątek odrębny. Chodziło więc o składniki należące wyłącznie do małżonka, a nie do upadłego. Samo zaliczenie rzeczy do masy upadłości nie przesądzało według tego przepisu, że rzecz pozostawała w masie, jeżeli małżonek wykazywał, że była jego majątkiem odrębnym. Druga podstawa żądania dotyczyła rzeczy zaliczonych do masy upadłości, gdy zgodnie z przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego istniały podstawy do ograniczenia odpowiedzialności z majątku wspólnego. Przepis wiązał zatem możliwość żądania wyłączenia nie tylko z charakterem rzeczy jako majątku odrębnego, lecz także z określoną sytuacją dotyczącą odpowiedzialności z majątku wspólnego. W obu przypadkach małżonek upadłego mógł wystąpić z żądaniem wyłączenia rzeczy, które znalazły się w masie upadłości.

**Przepis nie obowiązuje.** Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest [ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe](/prawo-upadlosciowe). Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis przewidywał szczególny sposób rozpoznawania żądania, jeżeli było ono oparte na przepisach trzech poprzedzających artykułów. Sprawę rozpoznawał sędzia-komisarz. Przed wydaniem postanowienia wysłuchiwał syndyka, który przedstawiał swoje stanowisko w sprawie żądania. Z przepisu wynikało więc, że syndyk musiał otrzymać możliwość wypowiedzenia się przed rozstrzygnięciem sprawy. Jeżeli sędzia-komisarz oddalał żądanie, wydawał postanowienie oddalające. Na takie postanowienie nie przysługiwało zażalenie. Osoba, której żądanie zostało oddalone, nie mogła zatem podważyć tego rozstrzygnięcia za pomocą tego środka. Brak zażalenia nie zamykał jednak drogi do dochodzenia roszczenia. Przepis wyraźnie przewidywał, że roszczenie mogło być dochodzone w drodze powództwa przeciwko masie upadłości. Powództwo stanowiło więc odrębną drogę dochodzenia roszczenia, niezależną od zaskarżenia postanowienia oddalającego żądanie.

**Przepis nie obowiązuje.** Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest [ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe](/prawo-upadlosciowe). Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis przewidywał, że pieniężne zobowiązania upadłego, których termin płatności jeszcze nie nastąpił, stawały się płatne już w dniu ogłoszenia upadłości. Ogłoszenie upadłości przyspieszało więc termin zapłaty takich zobowiązań. Niepieniężne zobowiązania majątkowe zamieniały się natomiast tego samego dnia na zobowiązania pieniężne i również stawały się płatne, nawet jeśli wcześniej ustalony termin ich wykonania jeszcze nie nadszedł. Te zasady stosowało się odpowiednio do wierzytelności zabezpieczonych hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, wpisem w rejestrze statków albo prawem zatrzymania. Dotyczyło to sytuacji, w których upadły nie był osobistym dłużnikiem, lecz składnik jego majątku stanowił zabezpieczenie cudzego długu. Samo zabezpieczenie nie oznaczało wtedy, że wierzyciel mógł uzyskać pełną zapłatę z masy upadłości. Wierzytelność podlegała zaspokojeniu z masy upadłości tylko w takim zakresie, w jakim wierzyciel nie otrzymał zapłaty od swojego dłużnika osobistego. Jeżeli więc dłużnik osobisty spłacił część długu, z masy upadłości można było uzyskać tylko pozostałą część. Przepis wiązał zatem możliwość zaspokojenia z masy upadłości zarówno z ogłoszeniem upadłości, jak i z wysokością wcześniejszego zaspokojenia uzyskanego od właściwego dłużnika.

**Przepis nie obowiązuje.** Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest [ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe](/prawo-upadlosciowe). Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis przewidywał, że potrącenie nie było dopuszczalne w sytuacji, gdy wierzyciel stał się dłużnikiem masy upadłości. Oznaczało to, że osoba mająca wierzytelność wobec upadłego nie mogła pomniejszyć swojego zobowiązania wobec masy upadłości przez powołanie się na wzajemne rozliczenie. Sam fakt występowania wierzytelności wierzyciela nie wystarczał, aby takie potrącenie było możliwe. Regulacja koncentrowała się na szczególnym układzie ról. Wierzyciel, który wcześniej był uprawniony do żądania świadczenia, stawał się jednocześnie dłużnikiem masy upadłości. W takim przypadku przepis wyłączał potrącenie, a więc nie pozwalał na rozliczenie obu zobowiązań przez ich wzajemne odjęcie. Znaczenie przepisu sprowadzało się do ochrony odrębnego rozliczania zobowiązania wobec masy upadłości, gdy wierzyciel uzyskiwał status jej dłużnika.

**Przepis nie obowiązuje.** Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest [ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe](/prawo-upadlosciowe). Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis przewidywał, że masa upadłości nie była związana ofertą złożoną przez upadłego, jeżeli przed ogłoszeniem upadłości upadły nie otrzymał zawiadomienia o jej przyjęciu przez drugą stronę. Oznaczało to, że samo złożenie oferty przez upadłego nie wystarczało, aby oferta wiązała masę upadłości po ogłoszeniu upadłości. Znaczenie miało to, czy upadły otrzymał informację o przyjęciu oferty jeszcze przed ogłoszeniem upadłości. Reguła odnosiła się do określonej sytuacji: oferta musiała pochodzić od upadłego, druga strona musiała ją przyjąć, a zawiadomienie o tym przyjęciu nie mogło dotrzeć do upadłego przed ogłoszeniem upadłości. Jeżeli wszystkie te okoliczności wystąpiły, masa upadłości nie była ofertą związana. Z przepisu nie wynikało natomiast, jakie dalsze czynności mogła podjąć druga strona ani jakie roszczenia mogły jej przysługiwać. Przepis określał wyłącznie brak związania masy upadłości taką ofertą.

**Przepis nie obowiązuje.** Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest [ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe](/prawo-upadlosciowe). Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis przewidywał, że jeżeli syndyk odstępował od umowy, druga strona nie mogła żądać zwrotu tego, co wcześniej świadczyła. Zakaz ten obejmował także świadczenie, które znajdowało się już w masie upadłości. Oznaczało to, że samo pozostawanie przedmiotu świadczenia w masie upadłości nie dawało drugiej stronie prawa do jego odzyskania. W zamian druga strona mogła zgłosić do masy upadłości swoją wierzytelność. Obejmowała ona należność za dokonane świadczenie oraz poniesioną stratę. Przepis nie gwarantował jednak, że wierzytelność zostanie zaspokojona w całości, ponieważ określał jedynie możliwość jej zgłoszenia do masy upadłości. Szczególną zasadę przewidywał dla umów obliczonych wyłącznie na różnicę cen. W takim przypadku druga strona nie mogła żądać odszkodowania.

Masa upadłości

Masa upadłości - definicja

Masa upadłości w przepisach

Kodeks postępowania cywilnego1 przepis

Prawo upadłościowe1 przepis

Prawo upadłościowe14 przepisów