Syndyk to podmiot wyznaczony przez sąd w postanowieniu o ogłoszeniu upadłości, który obejmuje zarząd masą upadłości, zabezpiecza ją przed zniszczeniem lub zabraniem przez osoby trzecie, przystępuje do jej likwidacji i zaspokaja wierzycieli.

Działa we własnym imieniu, lecz na rachunek upadłego. To rozwiązanie ma znaczenie praktyczne: syndyk jest stroną postępowań dotyczących masy, a skutki jego czynności obciążają masę, nie zaś jego osobisty majątek.

Do jego zadań należy sporządzenie spisu inwentarza i oszacowanie masy, sporządzenie listy wierzytelności, prowadzenie lub zamknięcie przedsiębiorstwa upadłego, sprzedaż składników masy oraz przygotowanie planu podziału. Działa pod nadzorem sędziego-komisarza i odpowiada za szkodę wyrządzoną wskutek nienależytego wykonywania obowiązków.

Art. 174 Kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c.) reguluje sytuacje, w których sąd jest zobowiązany do zawieszenia postępowania z urzędu. Przepis ten ma na celu zapewnienie, że postępowanie cywilne nie będzie kontynuowane w sytuacjach, w których dalsze prowadzenie sprawy byłoby niemożliwe lub niecelowe z powodu określonych zdarzeń.

### Komentarz do Art. 174 k.p.c.

#### § 1
Przepis ten wymienia konkretne przypadki, w których sąd ma obowiązek zawiesić postępowanie z urzędu:

1. **Śmierć strony lub jej przedstawiciela ustawowego, utrata zdolności procesowej, zdolności sądowej lub charakteru przedstawiciela ustawowego**:
   - Śmierć strony lub jej przedstawiciela ustawowego powoduje, że nie ma osoby, która mogłaby kontynuować postępowanie w imieniu zmarłego. Podobnie, utrata zdolności procesowej (np. w wyniku ubezwłasnowolnienia) lub zdolności sądowej (np. likwidacja osoby prawnej) uniemożliwia dalsze prowadzenie sprawy.

2. **Braki w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną**:
   - Jeżeli jednostka organizacyjna (np. spółka) nie może działać z powodu braków w składzie jej organów (np. brak zarządu), sąd zawiesza postępowanie, chyba że ustanowiono kuratora na podstawie art. 69 § 1 lub art. 42 § 1 Kodeksu cywilnego.

3. **Nadzwyczajne wydarzenia uniemożliwiające komunikację z sądem**:
   - Jeżeli strona lub jej przedstawiciel ustawowy znajduje się w miejscowości, która z powodu nadzwyczajnych wydarzeń (np. klęski żywiołowej) jest pozbawiona komunikacji z siedzibą sądu, postępowanie zostaje zawieszone.

4. **Postępowanie dotyczące masy upadłości, masy układowej lub masy sanacyjnej**:
   - W przypadku ogłoszenia upadłości, wszczęcia wtórnego postępowania upadłościowego lub ustanowienia zarządcy w postępowaniu restrukturyzacyjnym, sąd zawiesza postępowanie dotyczące majątku objętego tymi postępowaniami.

5. **Ustanowienie zarządcy przymusowego lub tymczasowego**:
   - Jeżeli ustanowiono zarządcę przymusowego w postępowaniu o ogłoszenie upadłości lub zarządcę tymczasowego w postępowaniu o otwarcie postępowania sanacyjnego, sąd zawiesza postępowanie dotyczące majątku objętego zabezpieczeniem.

6. **Zarząd sukcesyjny**:
   - Jeżeli zarządca sukcesyjny przestał pełnić tę funkcję albo zarząd sukcesyjny wygasł, a postępowanie toczyło się z jego udziałem, sąd zawiesza postępowanie.

#### § 2
W przypadkach wymienionych w § 1 pkt 1, 4 i 6, zawieszenie ma skutek od chwili zdarzeń, które je spowodowały. Oznacza to, że zawieszenie działa wstecznie od momentu wystąpienia zdarzenia, które je wywołało.

#### § 3
Sąd z urzędu uchyla orzeczenia wydane po nastąpieniu zdarzeń, które spowodowały zawieszenie, chyba że zdarzenia te nastąpiły po zamknięciu rozprawy. Jest to logiczne, ponieważ orzeczenia wydane po wystąpieniu zdarzeń uniemożliwiających dalsze prowadzenie postępowania są nieważne.

#### § 4
W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 4 i 5, sąd wezwie syndyka, zarządcę przymusowego, zarządcę tymczasowego albo zarządcę do udziału w sprawie. Jest to konieczne, aby zapewnić, że postępowanie będzie mogło być kontynuowane z udziałem odpowiednich osób zarządzających majątkiem objętym postępowaniem upadłościowym lub restrukturyzacyjnym.

### Podsumowanie
Art. 174 k.p.c. jest kluczowym przepisem zapewniającym, że postępowanie cywilne nie będzie kontynuowane w sytuacjach, w których dalsze prowadzenie sprawy byłoby niemożliwe lub niecelowe. Przepis ten chroni interesy stron i zapewnia, że postępowanie będzie mogło być wznowione dopiero wtedy, gdy zostaną usunięte przeszkody uniemożliwiające jego kontynuowanie.

Kodeks postępowania cywilnego

Zakończenie bytu spółki nie kończy się na czynnościach rejestrowych. Przepis nakłada odrębny obowiązek informacyjny wobec organu podatkowego, obciążający osobę prowadzącą likwidację albo postępowanie upadłościowe.

### Najważniejsze punkty

- Obowiązek zawiadomienia spoczywa na likwidatorze albo na syndyku, a nie na wspólnikach ani na członkach zarządu.
- Zawiadomienie kieruje się do właściwego urzędu skarbowego.
- Do zawiadomienia dołącza się odpis sprawozdania likwidacyjnego, więc organ otrzymuje nie tylko informację, ale i dokument.
- Zdarzeniem uruchamiającym obowiązek jest rozwiązanie spółki, czyli moment zakończenia jej istnienia.
- Przepis nie przewiduje szczególnej formy ani terminu, liczy się skuteczne przekazanie informacji wraz z załącznikiem.

### W praktyce

Zawiadomienie urzędu skarbowego jest czynnością odrębną od obowiązków rejestrowych i nie zastępuje ich, tak jak wykreślenie z rejestru nie zastępuje informacji dla organu podatkowego. Za jego wykonanie odpowiada osoba pełniąca funkcję w chwili rozwiązania spółki.

Kodeks spółek handlowych (ksh)

Art. 109 ustawy o fundacji rodzinnej reguluje procedurę rozwiązania fundacji rodzinnej w przypadku jej upadłości, a także określa warunki, w których fundacja rodzinna nie ulega rozwiązaniu mimo wszczęcia postępowania upadłościowego. Przepis ten jest istotny z punktu widzenia ochrony interesów wierzycieli oraz zapewnienia przejrzystości i przewidywalności procedur związanych z upadłością fundacji rodzinnej.

1. **Rozwiązanie fundacji rodzinnej po zakończeniu postępowania upadłościowego**:
   - Zgodnie z art. 109 ust. 1, fundacja rodzinna ulega rozwiązaniu po zakończeniu postępowania upadłościowego, z chwilą wykreślenia z rejestru fundacji rodzinnych. Wniosek o wykreślenie składa syndyk. Jest to logiczne następstwo zakończenia postępowania upadłościowego, które prowadzi do likwidacji majątku fundacji i zaspokojenia wierzycieli. Wykreślenie z rejestru jest formalnym aktem potwierdzającym zakończenie bytu prawnego fundacji.

2. **Wyjątki od rozwiązania fundacji rodzinnej**:
   - Art. 109 ust. 2 przewiduje wyjątki, w których fundacja rodzinna nie ulega rozwiązaniu mimo wszczęcia postępowania upadłościowego. Są to sytuacje, gdy:
     a) Wszyscy wierzyciele zostali zaspokojeni w całości.
     b) Został zatwierdzony układ.
     c) Postępowanie upadłościowe zostało uchylone albo umorzone.
   - Te wyjątki mają na celu umożliwienie kontynuacji działalności fundacji rodzinnej w sytuacjach, gdy jej sytuacja finansowa uległa poprawie lub gdy doszło do porozumienia z wierzycielami.

3. **Obowiązki informacyjne syndyka lub likwidatorów**:
   - Art. 109 ust. 3 nakłada na syndyka lub likwidatorów obowiązek zawiadomienia właściwego urzędu skarbowego o rozwiązaniu fundacji rodzinnej oraz przekazania odpisu sprawozdania likwidacyjnego. Ponadto, syndyk lub likwidatorzy mają obowiązek zawiadomienia innych organów i instytucji określonych w odrębnych przepisach, przekazując im odpis sprawozdania likwidacyjnego na ich żądanie.
   - Ten obowiązek informacyjny ma na celu zapewnienie transparentności procesu likwidacji fundacji oraz umożliwienie organom publicznym i innym zainteresowanym podmiotom monitorowania tego procesu.

Podsumowując, art. 109 ustawy o fundacji rodzinnej w sposób kompleksowy reguluje kwestie związane z rozwiązaniem fundacji rodzinnej w przypadku jej upadłości, zapewniając jednocześnie ochronę interesów wierzycieli oraz transparentność procedur likwidacyjnych. Przepis ten jest kluczowy dla prawidłowego funkcjonowania systemu prawnego w zakresie upadłości fundacji rodzinnych i stanowi istotny element ochrony prawnej zarówno dla wierzycieli, jak i dla samej fundacji.

o fundacji rodzinnej

Jeżeli syndyk odstępuje od umowy, druga strona nie może żądać zwrotu świadczenia, które już spełniła. Dotyczy to także sytuacji, gdy to świadczenie znajduje się w masie upadłości. Oznacza to, że samo pozostawanie świadczenia w masie upadłości nie daje drugiej stronie prawa do jego odzyskania na podstawie tego przepisu. Druga strona może jednak dochodzić należności związanych z wykonaniem zobowiązania oraz należności z tytułu poniesionych strat. Chodzi więc o możliwość zgłoszenia wierzytelności obejmujących zarówno wykonanie zobowiązania, jak i poniesione straty. Są one dochodzone w postępowaniu upadłościowym, a nie przez żądanie zwrotu spełnionego świadczenia. Aby dochodzić tych należności, druga strona powinna zgłosić je syndykowi za pośrednictwem systemu teleinformatycznego obsługującego postępowanie sądowe. Przepis wskazuje zatem zarówno skutek odstąpienia od umowy w zakresie zwrotu świadczenia, jak i sposób przekazania syndykowi informacji o wierzytelnościach wynikających z wykonania zobowiązania oraz poniesionych strat.

Prawo upadłościowe

**Przepis nie obowiązuje.** Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest [ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe](/prawo-upadlosciowe). Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis regulował sposób ogłaszania postanowienia o ogłoszeniu upadłości. Sąd miał niezwłocznie podać je do publicznej wiadomości w formie obwieszczenia w Monitorze Sądowym i Gospodarczym oraz w prasie lokalnej. Oznaczało to, że informacja o ogłoszeniu upadłości była kierowana nie tylko do konkretnych uczestników postępowania, lecz także do szerszego kręgu odbiorców. Postanowienie w przedmiocie ogłoszenia upadłości doręczano syndykowi, upadłemu albo jego spadkobiercy oraz wierzycielowi, który żądał ogłoszenia upadłości. Przepis wskazywał więc podstawowych adresatów doręczenia. Obejmował nimi zarówno osobę, której upadłość dotyczyła, jak i syndyka oraz wierzyciela inicjującego postępowanie. Dodatkowe doręczenia zależały od rodzaju upadłego podmiotu. Przy upadłości przedsiębiorstwa państwowego postanowienie doręczano także jego organowi założycielskiemu. Jeżeli upadłość dotyczyła podmiotu prowadzącego na podstawie właściwego zezwolenia rachunki papierów wartościowych, postanowienie doręczano również Komisji Papierów Wartościowych i Giełd. Takie doręczenie obejmowało w szczególności dom maklerski, bank prowadzący działalność maklerską, bank prowadzący rachunki papierów wartościowych oraz podmiot będący emitentem papierów wartościowych dopuszczonych do publicznego obrotu.

**Przepis nie obowiązuje.** Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest [ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe](/prawo-upadlosciowe). Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis określał podstawowe obowiązki upadłego związane z przekazaniem informacji i składników majątku. Upadły był obowiązany wskazać i wydać syndykowi cały swój majątek. Musiał także wydać księgi handlowe, korespondencję oraz inne dokumenty. Obowiązek obejmował więc zarówno rzeczy i prawa majątkowe, jak i dokumentację potrzebną do przeprowadzenia postępowania. Wykonanie tych obowiązków upadły potwierdzał pisemnym oświadczeniem składanym sędziemu-komisarzowi. Przepis wiązał z tym oświadczeniem rygor odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Upadły był również obowiązany udzielać sędziemu-komisarzowi i syndykowi wszelkich potrzebnych wyjaśnień dotyczących spraw objętych postępowaniem. Zakres obowiązku wyjaśnień miał jednak określoną granicę. Upadły nie miał obowiązku ujawniania technicznych sposobów produkcji, jeżeli stanowiły jego tajemnicę. Przepis przewidywał także ograniczenie swobody opuszczania miejsca zamieszkania. Upadły nie mógł wydalać się z tego miejsca bez zezwolenia sędziego-komisarza.

**Przepis nie obowiązuje.** Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest [ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe](/prawo-upadlosciowe). Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis regulował sytuację, w której spadek przypadał osobie będącej upadłym. Spadek przyjmował syndyk, a jego oświadczenie musiało ograniczać odpowiedzialność masy upadłości wobec wierzycieli spadku. Odpowiedzialność ta obejmowała więc najwyżej wartość majątku spadkowego. Wierzyciele spadku nie mogli żądać zaspokojenia z masy upadłości ponad tę wartość. Osoby zainteresowane mogły zwrócić się do sędziego-komisarza o wyznaczenie terminu. W tym terminie syndyk był obowiązany złożyć oświadczenie, czy spadek przyjmował. Przepis nie wskazywał zamkniętego katalogu osób zainteresowanych, lecz przyznawał im możliwość doprowadzenia do określenia czasu na podjęcie decyzji przez syndyka. Rola sędziego-komisarza polegała na wyznaczeniu tego terminu. Spadek, którego syndyk nie przyjął, nie wchodził do masy upadłości. Samo przypadające upadłemu dziedziczenie nie wystarczało zatem do objęcia spadku masą upadłości. Decydujące znaczenie miało przyjęcie spadku przez syndyka, dokonane z ograniczeniem odpowiedzialności masy wobec wierzycieli spadku do wartości majątku spadkowego.

**Przepis nie obowiązuje.** Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest [ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe](/prawo-upadlosciowe). Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis przewidywał, że rzeczy, które nie należały do upadłego, były wyłączane z masy upadłości i wydawane osobie mającej do nich prawo. Oznaczało to, że sama obecność rzeczy w majątku objętym upadłością nie pozbawiała właściciela lub innej uprawnionej osoby prawa do jej odzyskania. Jeżeli upadły zbył cudzą rzecz i otrzymał w zamian świadczenie, świadczenie to było wydawane osobie uprawnionej do rzeczy. Było to możliwe wtedy, gdy znajdowało się w masie upadłości oddzielnie od pozostałego majątku. Przepis wiązał więc wydanie uzyskanej korzyści z jej wyodrębnieniem w masie. Odrębne zasady dotyczyły sytuacji, w której rzecz zbył syndyk. Osoba mająca do niej prawo mogła wtedy żądać wydania świadczenia wzajemnego uzyskanego przez masę upadłości. Jeżeli syndyk wiedział, że rzecz podlegała wyłączeniu, osoba uprawniona mogła dodatkowo żądać odszkodowania. Gdy masa upadłości nie otrzymała należnego świadczenia, prawo do tego świadczenia było przelewane na osobę mającą prawo do rzeczy.

**Przepis nie obowiązuje.** Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest [ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe](/prawo-upadlosciowe). Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis przewidywał szczególny sposób rozpoznawania żądania, jeżeli było ono oparte na przepisach trzech poprzedzających artykułów. Sprawę rozpoznawał sędzia-komisarz. Przed wydaniem postanowienia wysłuchiwał syndyka, który przedstawiał swoje stanowisko w sprawie żądania. Z przepisu wynikało więc, że syndyk musiał otrzymać możliwość wypowiedzenia się przed rozstrzygnięciem sprawy. Jeżeli sędzia-komisarz oddalał żądanie, wydawał postanowienie oddalające. Na takie postanowienie nie przysługiwało zażalenie. Osoba, której żądanie zostało oddalone, nie mogła zatem podważyć tego rozstrzygnięcia za pomocą tego środka. Brak zażalenia nie zamykał jednak drogi do dochodzenia roszczenia. Przepis wyraźnie przewidywał, że roszczenie mogło być dochodzone w drodze powództwa przeciwko masie upadłości. Powództwo stanowiło więc odrębną drogę dochodzenia roszczenia, niezależną od zaskarżenia postanowienia oddalającego żądanie.

**Przepis nie obowiązuje.** Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest [ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe](/prawo-upadlosciowe). Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis przewidywał, że jeżeli syndyk odstępował od umowy, druga strona nie mogła żądać zwrotu tego, co wcześniej świadczyła. Zakaz ten obejmował także świadczenie, które znajdowało się już w masie upadłości. Oznaczało to, że samo pozostawanie przedmiotu świadczenia w masie upadłości nie dawało drugiej stronie prawa do jego odzyskania. W zamian druga strona mogła zgłosić do masy upadłości swoją wierzytelność. Obejmowała ona należność za dokonane świadczenie oraz poniesioną stratę. Przepis nie gwarantował jednak, że wierzytelność zostanie zaspokojona w całości, ponieważ określał jedynie możliwość jej zgłoszenia do masy upadłości. Szczególną zasadę przewidywał dla umów obliczonych wyłącznie na różnicę cen. W takim przypadku druga strona nie mogła żądać odszkodowania.

Syndyk

Syndyk - definicja

Syndyk w przepisach

Kodeks postępowania cywilnego2 przepisy

Kodeks spółek handlowych (ksh)6 przepisów

o fundacji rodzinnej1 przepis

Prawo upadłościowe1 przepis

Prawo upadłościowe6 przepisów