Art. 32. Wymagalność zobowiązań upadłego

§ 1. Zobowiązania pieniężne upadłego, których termin płatności nie nastąpił, stają się płatne z dniem ogłoszenia upadłości.

§ 2. Zobowiązania majątkowe niepieniężne zamieniają się z dniem ogłoszenia upadłości na pieniężne i z tym dniem stają się płatne, chociażby termin ich wykonania jeszcze nie nastąpił.

§ 3. Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do wierzytelności zabezpieczonych hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, wpisem w rejestrze statków lub prawem zatrzymania na rzeczach wchodzących w skład masy upadłości, w stosunku do których upadły nie jest dłużnikiem osobistym. Wierzytelności te podlegają zaspokojeniu z masy upadłości tylko w takim stopniu, w jakim wierzyciel nie uzyskał zaspokojenia od swojego dłużnika osobistego.

Komentarz do Art. 32.

Przepis nie obowiązuje. Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe. Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis przewidywał, że pieniężne zobowiązania upadłego, których termin płatności jeszcze nie nastąpił, stawały się płatne już w dniu ogłoszenia upadłości. Ogłoszenie upadłości przyspieszało więc termin zapłaty takich zobowiązań. Niepieniężne zobowiązania majątkowe zamieniały się natomiast tego samego dnia na zobowiązania pieniężne i również stawały się płatne, nawet jeśli wcześniej ustalony termin ich wykonania jeszcze nie nadszedł. Te zasady stosowało się odpowiednio do wierzytelności zabezpieczonych hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, wpisem w rejestrze statków albo prawem zatrzymania. Dotyczyło to sytuacji, w których upadły nie był osobistym dłużnikiem, lecz składnik jego majątku stanowił zabezpieczenie cudzego długu. Samo zabezpieczenie nie oznaczało wtedy, że wierzyciel mógł uzyskać pełną zapłatę z masy upadłości. Wierzytelność podlegała zaspokojeniu z masy upadłości tylko w takim zakresie, w jakim wierzyciel nie otrzymał zapłaty od swojego dłużnika osobistego. Jeżeli więc dłużnik osobisty spłacił część długu, z masy upadłości można było uzyskać tylko pozostałą część. Przepis wiązał zatem możliwość zaspokojenia z masy upadłości zarówno z ogłoszeniem upadłości, jak i z wysokością wcześniejszego zaspokojenia uzyskanego od właściwego dłużnika.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 1934 r. poz. 834.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

zobowiązanie pieniężne

termin płatności

zobowiązanie majątkowe niepieniężne

wierzytelność zabezpieczonamasa upadłości dłużnik osobisty

Art. 31.Art. 33.