Sygn. akt V Ua 62/23
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 stycznia 2024 r.
Sąd Okręgowy w Opolu
V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: sędzia Joanna Górka- Czerwiak
po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2024r. w Opolu
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z wniosku L. M. ( M.)
przeciwko Wojewódzkiemu Zespołowi do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w O.
o ustalenie stopnia niepełnosprawności
na skutek apelacji wnioskodawcy
od wyroku Sądu Rejonowego w Opolu Wydziału IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
z dnia 30 października 2023r. sygn. akt IV U 105/22
oddala apelację.
na oryginale właściwy podpis
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Opolu Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 30.10.2023 roku sygn. akt IVU 105/22) oddalił odwołanie L. M. od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w O. z dnia 9.02.2022 r. (znak: (...)) o ustalenie stopnia niepełnosprawności.
Wnioskodawca wniósł apelację od w/w wyroku, w której zaskarżył orzeczenie w całości, wnosząc o jego zmianę i ustalenie umiarkowanego- w miejsce przyjętego lekkiego- stopnia niepełnosprawności. Jednocześnie wnioskodawca złożył wniosek o dopuszczenie dowodu z kolejnej opinii biegłych sądowych z zakresu psychiatrii na okoliczność oceny stanu jego zdrowia oraz uznania, że pozostaje osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym.
W uzasadnieniu apelujący podniósł, iż od 2004 r. leczy się psychiatrycznie. Choruje równie na schorzenia kardiologiczne( od 10 lat, bierze leki na nadciśnienie). Wnioskodawca miał w przeszłości stwierdzony umiarkowany stopień niepełnosprawności. Zdaniem wnioskodawcy powyższe okoliczności w pełni uzasadniają przyjęcie, iż stan jego zdrowia kwalifikuje go do przyjęcia wnioskowanego stopnia niepełnosprawności.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jest bezzasadna.
Sąd Okręgowy podziela ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji, jak również przyjętą ocenę prawną. Należy podkreślić, iż zgromadzone w sprawie dowody są wystarczające i nie wymagają dodatkowej weryfikacji, a Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych i wyczerpujących ustaleń faktycznych. W tych okolicznościach Sąd Okręgowy przyjął te ustalenia faktyczne na podstawie art. 382 k.p.c. jako własne.
Sąd I instancji przeprowadził prawidłowe postępowanie dowodowe, właściwie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy nie przekraczając granic wyznaczonych dyspozycją art. 233 § 1 k.p.c., wyciągnął na tej podstawie trafne i przekonywujące wnioski oraz zastosował właściwą podstawę prawną rozstrzygnięcia i wydał wyrok odpowiadający prawu.
Apelacja skarżącego sprowadza się w istocie do polemiki z rozstrzygnięciem Sądu Rejonowego. Skarżący nie przedstawił w niej takich zarzutów, które mogą zniweczyć ustalenia i rozważania Sądu Rejonowego. Sąd Okręgowy nie dopatrzył się w postępowaniu przed Sądem I instancji naruszenia przepisów prawa materialnego czy przepisów postępowania, skutkujących koniecznością zmiany czy uchylenia zaskarżonego wyroku.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie było ustalenie, czy stan zdrowia wnioskodawcy uzasadnia zaliczenie go do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności
Okolicznością bezsporną pozostawał fakt, iż orzeczeniem z dnia 22.12.2021 r. Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w N. (znak: (...)) zaliczył wnioskodawcę L. M. do lekkiego stopnia niepełnosprawności, o symbolu 02-P, 11-I, wskazując że orzeczenie wydaje się do 30.09.2023 r., niepełnosprawność istnieje od 41-go roku życia, zaś ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 1.12.2021 r. Wskazano m.in., że w zakresie odpowiedniego zatrudnienia wnioskodawca może być zatrudniony na otwartym rynku pracy, przy czym przeciwskazana jest praca wymagająca nadmiernej koncentracji i uwagi, wnioskodawca wymaga szkolenia, w tym specjalistycznego, wymaga konieczności zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne, ułatwiające funkcjonowanie danej osoby (punkt 5 wskazań). Wskazano, że nie wymaga korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji przez co rozumie się korzystanie z usług socjalnych, opiekuńczych, terapeutycznych i rehabilitacyjnych świadczonych przez sieć instytucji pomocy społecznej, organizacje pozarządowe i inne placówki, jak i nie wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.
Zarówno w trakcie postępowania przed Sądem I instancji, jak i w swojej apelacji wnioskodawca konsekwentnie podnosił, że stan jego zdrowia powoduje, że powinien być zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły zatem przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.
Podkreślić należy, iż art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych wyróżnia trzy stopnie niepełnosprawności: znaczny, umiarkowany i lekki.
Przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 4 powołanej
do lekkiego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę o naruszonej sprawności organizmu, powodującej w sposób istotny obniżenie zdolności do wykonywania pracy, w porównaniu do zdolności, jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną, lub mająca ograniczenia w pełnieniu ról społecznych dające się kompensować przy pomocy wyposażenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub środki techniczne, natomiast
do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych.
Przesłanki, jakie bierze się pod uwagę przy orzekaniu o stopniu niepełnosprawności określa rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz.U. tj. z 2018 r,. poz.2027). Stosownie do § 29 powołanego wyżej rozporządzenia standardy w zakresie kwalifikowania do znacznego stopnia niepełnosprawności zawierają kryteria określające skutki naruszenia sprawności organizmu powodujące:
1) niezdolność do pracy - co oznacza całkowitą niezdolność do wykonywania pracy zarobkowej z powodu fizycznego, psychicznego lub umysłowego naruszenia sprawności organizmu;
2) konieczność sprawowania opieki - co oznacza całkowitą zależność osoby od otoczenia, polegającą na pielęgnacji w zakresie higieny osobistej i karmienia lub w wykonywaniu czynności samoobsługowych, prowadzeniu gospodarstwa domowego oraz ułatwiania kontaktów ze środowiskiem;
3) konieczność udzielania pomocy, w tym również w pełnieniu ról społecznych - co oznacza zależność osoby od otoczenia, polegającą na udzieleniu wsparcia w czynnościach samoobsługowych, w prowadzeniu gospodarstwa domowego, współdziałania w procesie leczenia, rehabilitacji, edukacji oraz w pełnieniu ról społecznych właściwych dla każdego człowieka, zależnych od wieku, płci, czynników społecznych i kulturowych.
Z kolei zgodnie z § 30 standardy w zakresie kwalifikowania do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zawierają kryteria określające naruszenie sprawności organizmu powodujące:
1) czasową pomoc w pełnieniu ról społecznych, co oznacza konieczność udzielenia pomocy, o której mowa w § 29 ust. 1 pkt 3, w okresach wynikających ze stanu zdrowia;
2) częściową pomoc w pełnieniu ról społecznych, co oznacza wystąpienie co najmniej jednej okoliczności, o których mowa w § 29 ust. 1 pkt 3.
Zgodnie z art. 233 § 1 k.p.c., Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. W myśl tego przepisu sąd dokonując analizy materiału dowodowego powinien prowadzić taki tok rozumowania, na skutek którego dojdzie do sformułowania logicznie poprawnych wniosków składających się w jedną spójną całość, zgodną z doświadczeniem życiowym. Sądy są obowiązane rozważyć materiał dowodowy w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny jako całość, dokonując wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność, a także odnosząc je do pozostałego materiału dowodowego. Obraza przez sąd art. 233 § 1 k.p.c. może polegać albo na przekroczeniu granic swobody oceny wyznaczonej logiką, doświadczeniem, czy zasadami nauki, albo na niedokonaniu przez sąd wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego sprawy. W tym drugim przypadku wyciągnięte przez sąd wnioski mogą być logiczne i zgodne z doświadczeniem życiowym, jednakże poczynione są w oparciu tylko o część materiału dowodowego, z pominięciem pozostałej części tego materiału, która pozwoliłaby na wyciągnięcie innych wniosków (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 1999 r., II UKN 685/98; także wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 26 kwietnia 2018 r., V AGa 130/18; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2019 r., I ACa 563/18).
W ocenie Sądu Okręgowego postępowanie dowodowe przeprowadzone przez Sąd Rejonowy odpowiadało powyższym wytycznym. Apelujący nie wykazał natomiast, aby Sąd Rejonowy nieprawidłowo ocenił dowody, bądź też dopuścił się uchybień, których skutkiem byłoby nienależyte rozpoznanie okoliczności mogących mieć znaczenie w niniejszym postępowaniu.
Przypomnieć należy, że sprawy o ustalenie stopnia niepełnosprawności są sprawami, dla rozstrzygnięcia których niezbędna jest ocena stanu zdrowia ubezpieczonego. Sąd nie jest władny oceniać tej okoliczności samodzielnie. Stan zdrowia osoby ubezpieczonego bezsprzecznie jest okolicznością, dla której ustalenia, niezbędne są wiadomości specjalne w rozumieniu art. 278 § 1 k.p.c., wymagające udziału w procesie biegłych lekarzy sądowych. Kluczowa dla tego rodzaju spraw okoliczność stanu zdrowia oraz ocena stopnia niepełnosprawności - w przypadku sporu co do tej okoliczności - nie może być ustalana przez sąd samodzielnie lub wyłącznie na podstawie innych dowodów zgłaszanych przez strony postępowania. Na tym tle wskazać należy, iż Sąd I instancji swoje ustalenia w sprawie oparł na opinii biegłych psychiatry, diabetologa, kardiologa tj. biegłych o specjalności odpowiadającej schorzeniom rozpoznanym w wnioskodawcy.
Biegła sądowa psychiatra A. N. stwierdziła na podstawie analizy całości zgromadzonej dokumentacji w aktach sprawy, dostarczonej w dniu badania i po przeprowadzeniu jednorazowego badania psychiatrycznego, że L. M. nie wykazuje objawów choroby psychicznej i nie jest upośledzony umysłowo. W trakcie badania przez biegłą L. M. był w kontakcie słownym logicznym. Bez istotnych zaburzeń komunikacji werbalnej. Bez lęku, niepokoju, bez objawów psychotycznych. Bez cech zaburzeń myślenia. Napęd, nastrój wyrównany. W wywiadzie skargi na zaburzenia snu, natłok myśli, myśli rezygnacyjne, smutek, zaburzenia pamięci.
Obecnie L. M. jest osobą z naruszoną sprawnością organizmu w takim stopniu, który daje podstawę do zaliczenia go do osób niepełnosprawnych w stopniu lekkim. Wnioskodawca jest osobą mającą naruszoną sprawność organizmu powodującą obniżenie zdolności do pracy w porównaniu do zdolności jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną. Zatem kwalifikuje się do ustalenia lekkiego stopnia niepełnosprawności do 30.09.2023r. Symbol przyczyny niepełnosprawności : 02-P, 11-1. Niepełnosprawność istnieje od 41-go roku życia. Ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 1.12.2021r.
Biegła na chwilę obecną nie znalazła przesłanek aby zmienić powyższe ustalenia. Wnioskodawca nie jest osobą mającą naruszoną sprawność organizmu w stopniu powodującym niezdolność do pracy albo zdolność do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych, a zatem nie kwalifikuje się do ustalenia umiarkowanego stopnia niepełnosprawności.
Biegła z zakresu diabetologii i chorób wewnętrznych J. O. wskazała, iż wnioskodawca nie może być zakwalifikowany do wyższego niż lekki stopnia niepełnosprawności. Symbol 11-1. Brak podstaw do negowania opinii WZONu wnioskodawcy istnieje cukrzyca typu 2 skojarzona z otyłością (jakkolwiek takową rozpoznaje tylko lekarz WZON z dn. 9.02.2022r). Poza tym wnioskodawca prezentuje typowy zespół metaboliczny (współistnienie cukrzycy oraz nadciśnienia tętniczego, hiperlipidemii, hiperurykemii), a także przywołane są problemy kardiologiczne (migotanie przedsionków, arytmia), które jednak są zupełnie nieudokumentowane. Zatem całość dostępnej dokumentacji wskazuje na stabilny przebieg cukrzycy, w leczeniu stosowana jest niewielka dawka pojedynczego leku o słabym działaniu antyhiperglikemicznym, nie rozwinęły się powikłania swoiste, stąd brak podstaw do orzekania wyższego niż lekki stopnia niepełnosprawności. Załączony poziom TSH (nieznacznie powyżej wartości prawidłowych) wskazuje na niewielką, prawdopodobnie subkliniczną niedoczynność tarczycy, co wymaga jedynie przyjmowania stosownej dawki tyroksyny.
Jak wynika z akt sprawy w postępowaniu przed Sądem I instancji dopuścił dowód z opinii uzupełaniającej biegłej diabetolog wobec przedłożenia dokumentacji lekarskiej wnioskodawcy dotyczącej leczenia w poradni diabetologiczne (...).
Biegła w opinii uzupełniającej podniosła, iż przedłożona dokumentacja, zwłaszcza z leczenia u LPOZ i w Poradni Diabetologicznej, potwierdza wnioski zawarte w opinii głównej z 4.01.2023r. Przebieg cukrzycy skojarzonej z otyłością jest stabilny, nie udokumentowano rozwoju swoistych powikłań. W leczeniu stosowany jest od kilku lat pojedynczy lek o dość słabym działaniu antyhiperglikemicznym, w dodatku jak dotąd nie w maksymalnej dawce, a dopiero w ostatnim zaświadczeniu odnotowano włączenie do leczenia mieszanki insulin (także w małej dawce) z adnotacją o dobrym wyrównaniu cukrzycy.
Do powyższej opinii wnioskodawca wniósł zastrzeżenia, iż stan zdrowia się pogorszył, dalej się leczy jak dotychczas i nie daje żadnej poprawy
Biegły kardiolog K. P. również wskazał, iż wnioskodawca jest osobą niepełnosprawną w stopniu lekkim. Nie ma podstaw by negować stopień niepełnosprawność jej symbole, czas trwania oraz wskazania orzeczone przez Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności. W aktach nie ma dokumentacji z leczenia kardiologicznego wnioskodawcy w późniejszym okresie po 2014 r., jest natomiast dokumentacja z regularnych wizyt wnioskodawcy w poradni (...) (karty akt sprawy 95-100).
Z adnotacji dokonywanych przez lekarkę diabetolog wynika, że wnioskodawca leczony jest na nadciśnienie tętnicze. Nadciśnienie nie ma ciężkiego przebiegu, a terapia jest efektywna o czym świadczą odnotowane w kartotece wartość ciśnienia tętniczego. Co istotne w trakcie kolejnych wizyt dokonywana jest ocena funkcji układu krążenia i jej wynik jest korzystny (wydolny krążeniowo, obrzęki nieobecne, akcja serca miarowa, tony serca dźwięczne). Podczas wizyt nie odnotowano epizodów arytmii serca (migotania przedsionków).
Również „historia wizyt” , które wnioskodawca odbywa w placówce POZ (...) nie zawiera adnotacji o problemach związanych z terapią nadciśnienia tętniczego lub problemach dotyczących układu krążenia.
W aktach sprawy znajduje się opis badania usg tętnic kończyn dolnych, które wnioskodawcy wykonano w marcu 2021 roku. W badaniu nie wy kazano nieprawidłowości poza zaburzeniem przypływaj w obwodowym odcinku prawej tętnicy piszczelowej przedniej, co może świadczyć o występowaniu w naczyniu zmian miażdżycowych. W aktach sprawy brak dokumentacji wskazujących by wnioskodawca z tej przyczyny poddawany był dalszej diagnostyce bądź leczony.
Do powyżej opinii wnioskodawca ponownie wniósł zastrzeżenia , iż nie zgadza się z opinia, gdyż nadal jest ciężko chory i stan zdrowia się pogarsza.
Analizując treść opinii biegłych, Sąd Rejonowy – w ocenie Sądu II instancji - prawidłowo doszedł do przekonania, że stanowią one miarodajny i wiarygodny dowód w sprawie. Podzielić należy stanowisko Sądu Rejonowego, że tezy biegłych są logiczne, zaś ich ocena została dokonana niewątpliwie w oparciu o posiadane wiadomości specjalne z zakresu wiedzy medycznej dotyczącej schorzeń, na które cierpi wnioskodawca. Przedłożone opinie zostały sporządzone przez biegłych lekarzy o wieloletnim doświadczeniu w orzekaniu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, wysokich kwalifikacjach zawodowych, na podstawie analizy całości zgromadzonej w sprawie dokumentacji medycznej. W ocenie Sądu Okręgowego ocena medyczna została dokonana niewątpliwie w oparciu o posiadane wiadomości specjalne, z powołaniem wyników obiektywnych badań. Opinie biegłych pozostają szczegółowe i precyzyjnie udzielają odpowiedzi na postawione pytania oraz zostały sporządzona przez kompetentne i uprawnione do tego osoby, z wysokim poziomem wiedzy specjalistycznej właściwym sposobem motywowania oraz stopniem stanowczości wyrażanych w niej wniosków. Sąd nie znalazł podstaw do zanegowania bezstronności biegłych jak i ich rzetelności przy wydaniu opinii. Uzyskane od biegłych wiadomości specjalne oparte zostały na wnikliwej analizie całokształtu dokumentacji medycznej. W ocenie Sądu Okręgowego, biegli w pełni ustosunkowali się do postawionej tezy dowodowej oraz zastrzeżeń, powołując dowód z dokumentacji medycznej i wiadomości specjalne. Prawidłowo zatem Sąd Rejonowy uznał, że wyrażone w nich oceny i wnioski są nie tylko stanowcze, ale i zgodne z zasadami logiki oraz w należyty sposób umotywowane.
Zastrzeżenia skarżącego zgłaszane do treści opinii w/w biegłych Sąd I instancji słusznie uznał za bezzasadne, albowiem nie wskazywały one na wewnętrzne sprzeczności, nieścisłości opinii, nie wykazały w opinii braku logiki lub zgodności z specjalistyczną wiedzą medyczną.
Sąd Rejonowy nie dopuścił dowodów z opinii innych biegłych z zakresu psychiatrii, diabetologii i kardiologii wnioskowanych w toku procesu, jednakże precyzyjnie wyjaśnił, dlaczego uznał, że dotychczas zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala rozstrzygnąć ją co do istoty. Sąd Rejonowy prawidłowo wskazał, iż wniosek ten jako zbędny pominął, gdyż dotychczas wydane w sprawie opinie biegłych z powołanych specjalizacji były pełne, logiczne i jasne, wobec czego przeprowadzanie ponownie takich samych dowodów było nieuzasadnione. W piśmie z dnia 6.06.2023 r. wnioskodawca wnosił o wydanie opinii przez innego biegłego z zakresu diabetologii aniżeli J. O.. Mając jednak na uwadze treść pisma wnioskodawcy i brak merytorycznych zarzutów do opinii, wniosek ten Sąd Rejonowy zasadnie pominął jako zbędny dla rozstrzygnięcia. Podkreślić trzeba, że biegła wydała opinię na podstawie pełnej, zgromadzonej przez Sąd dokumentacji leczenia wnioskodawcy w związku ze schorzeniem cukrzycy, uwzględniając włączenie insulin do leczenia. Opinia uwzględniała aktualny stan wnioskodawcy.
Sąd Rejonowy, a za nim i Sąd Okręgowy, w pełni przypisał opiniom przymiot wiarygodności, czyniąc ją podstawą ustaleń faktycznych. Argumentacja biegłych są w ocenie Sądu, przekonujące z tego też względu, że wnioskodawca był zbadany osobiście przez biegłą psychiatrę A. N., zaś z uwagi na brak możliwości dojechania do biegłych z zakresu diabetologii i kardiologii do W. (wcześniej do G.), opinia diabetologa/internisty oraz kardiologa/internisty została wydana na podstawie pełnej dokumentacji medycznej wnioskodawcy, o jaką zwrócił się Sąd do placówek medycznych, w których leczeniu podlegał wnioskodawca. Na terenie O., jak i N. brak było biegłych powyższych specjalności, którzy mogliby wydać opinię, stąd opinie zostały wydane przez biegłych pozostających na liście biegłych sądowych przy Sądzie Okręgowym we Wrocławiu.
Istotne jest przy tym, iż wnioskodawca nie wniósł żadnych merytorycznych zarzutów, w szczególności nie podnosił, aby postawione przez nich rozpoznanie było niepełne i pomijało jakieś istotne okoliczności. Również obecnie apelujący nie wykazał żadnych merytorycznych zarzutów do opinii biegłych, które pozwalałyby podważyć zasadniczą tezę jej opinii, że wnioskodawca nie kwalifikuje się do ustalenia umiarkowanego ani znacznego stopnia niepełnosprawności.
Sąd Okręgowy zatem pominął wniosek o dopuszczenie dowodu z kolejnych opinii biegłego z zakresu psychiatrii. W tym zakresie Sąd Okręgowy wyjaśnia, że w przyjętym systemie apelacji, w którym celem postępowania apelacyjnego jest ponowne wszechstronne zbadanie sprawy pod względem faktycznym i prawnym, regułą jest dopuszczalność nowego materiału procesowego przed sądem apelacyjnym, jednak z ograniczeniem wynikającym z art. 381 k.p.c. Sąd apelacyjny jest zobowiązany na wniosek strony materiał ten uzupełnić, jeżeli jest to konieczne dla rozstrzygnięcia sprawy, może jednak pominąć nowe fakty i dowody zgłoszone dopiero w postępowaniu apelacyjnym, jeżeli strona mogła je powołać w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, chyba że potrzeba powołania się na nie powstała później (wyr. SN z 27.3.2014 r., III CSK 94/13, Legalis). Sąd Okręgowy w pełni podziela przy tym pogląd wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 23 czerwca 2017 r., I CSK 627/16, LEX nr 2333045, że dopuszczenie dowodu z dodatkowej opinii biegłych może być uzasadnione jedynie "w razie potrzeby" (art. 286 k.p.c.), która nie może być wynikiem wyłącznie niezadowolenia strony z niekorzystnej dla niej opinii już przeprowadzonej. Chodzi tu o potrzebę podyktowaną rzeczową i umotywowaną krytyką opinii dotychczasowej, nasuwającą wątpliwości co do trafności zawartych w niej konkluzji. W przeciwnym razie sąd byłby zobligowany do uwzględniania kolejnych wniosków strony dopóty, dopóki nie złożona zostałaby opinia w pełni ją zadowalająca. Podkreślić należy, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wbrew zarzutom apelacji został przez sąd I instancji prawidłowo oceniony, co znalazło odzwierciedlenie w treści orzeczenia. Apelujący w treści środka odwoławczego de facto polemizuje jedynie z argumentacją biegłych, niezasadnie uznając argumenty medyczne oparte na wiedzy i wieloletnim doświadczeniu autorów opinii sporządzonych w sprawie.
Apelacja wnioskodawcy stanowi powtórzenie polemiki z ww. opiniami biegłych jaka miała miejsce w toku postępowania przed Sądem I instancji i opiera się na przekonaniu, iż ocena biegłych jest wadliwa z tego powodu, że stan zdrowia wnioskodawcy się pogarsza, zatem jego stan kwalifikuje go do ustalenie umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Argumenty apelacji nie były przy tym poparte żadnymi nowymi wywodami. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Okręgowy uznał, że przedłożone przez biegłych opinie jasno i jednoznacznie wskazują, iż stan zdrowia wnioskodawcy powoduje u niego lekki stopień niepełnosprawności.
W tej sytuacji zdaniem Sądu Okręgowego postępowanie dowodowe w sprawie nie wymagało uzupełnienia, zaś poczynione na podstawie zebranego materiału dowodowego ustalenia nie są błędne ani niewystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Z tych względów Sąd Okręgowy w toku kontroli instancyjnej nie dopatrzył się zatem uzasadnionych podstaw do uwzględnienia podniesionych przez apelującego zarzutów i w konsekwencji, wobec braku przyczyn zarówno do zmiany, jak i uchylenia wyroku Sądu I instancji, oddalił apelację.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawie powołanych wyżej przepisów i art. 385 k.p.c. orzekł jak w sentencji wyroku.
sędzia Joanna Górka - Czerwiak