Postanowienie V CNP 62/09

Sygn. akt V CNP 62/09 POSTANOWIENIE Dnia 26 października 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Lech Walentynowicz w sprawie ze skargi W.K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 4 czerwca 2007 r., sygn. akt [...] w sprawie z wniosku Z.N. i T.N. przy uczestnictwie W.K., S.K. i J.K. o zniesienie współwłasności, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 października 2009 r., odrzuca skargę. 2 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2007 r. Sąd Okręgowy w K. odrzucił apelację uczestniczki postępowania W.K. od postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia 20 lutego 2007 r. w sprawie o zniesienie współwłasności. Uczestniczka postępowania W.K. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wskazanego wyżej postanowienia Sądu Okręgowego, zarzucając naruszenie prawa procesowego – art. 368 § 1 k.p.c. w związku z art. 3701 k.p.c. i art. 373 k.p.c., art. 176 ust. 1 Konstytucji i art. 177 Konstytucji, a także naruszenie art. 5 k.c. w związku z art. 206 k.c. i art. 207 k.c., art. 211 k.c., art. 212 k.c. i art. 3571 k.c. Skarżąca stwierdziła, że podłożem niniejszej skargi jest bezzasadne pozbawienie i uniemożliwienie kontroli instancyjnej orzeczenia Sądu I instancji. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje wtedy, gdy przez wydanie prawomocnego orzeczenia niezgodnego z prawem stronie wyrządzona została szkoda. Zaskarżone postanowienie – jak słusznie wywodzi skarżąca - zamknęło uczestniczce postępowania tylko możliwość kontroli instancyjnej (apelacyjnej) postanowienia sądu pierwszej instancji. W konsekwencji istnieje postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 20 lutego 2007 r., korzystające z waloru prawomocności i powagi rzeczy osądzonej (art. 365 k.p.c. i 366 k.p.c.). Nie zostało ono zakwestionowane również w tej skardze, zatem nie może podlegać jakiejkolwiek weryfikacji w sprawie skargowej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lipca 2006 r., V CNP 86/06, OSNC 2007/3/47). Należy podkreślić, że skarżąca – w następstwie procesowego ukształtowania swojej skargi – została pozbawiona możliwości dowodzenia, że wynik postępowania odwoławczego byłby dla niej korzystny. Sąd Najwyższy nie ma uprawnienia do zastępowania sądu drugiej instancji i rozstrzygania, jakiej treści orzeczenie odwoławcze powinno zapaść w następstwie nie odrzucenia apelacji 3 (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2006 r., V CNP 79/05, niepubl.). Zaskarżając jedynie postanowienie o odrzuceniu apelacji, skarżąca nie uprawdopodobniła, gdyż nie mogła uprawdopodobnić, powstania szkody (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Mając powyższe na względzie, należało skargę odrzucić (art. 4248 § 1 k.p.c.).