Postanowienie Ts 51/08

758/II/B/2014 POSTANOWIENIE z dnia 24 lutego 2009 r. Sygn. akt Ts 51/08 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Bohdan Zdziennicki, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej R. i L. Ch. w sprawie zgodności: art. 74 § 2 pkt 2 i art. 202 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.) z art. 30, art. 31, art. 40, art. 41, art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej z 11 lutego 2008 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 74 § 2 pkt 2 i art. 202 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) z art. 30, art. 31, art. 40, art. 41, art. 45 ust. 1 Konstytucji. Skarga konstytucyjna została złożona w oparciu o następujący stan faktyczny. Postanowieniem z 21 stycznia 2008 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa – XIV Wydział Karny (sygn. akt XIV K 550/07) dopuścił dowód z opinii dwóch biegłych lekarzy psychiatrów na okoliczność poczytalności skarżących, występujących jako oskarżeni w postępowaniu karnym. Skarżący zarzucili w skardze konstytucyjnej, że art. 74 § 2 pkt 2 i art. 202 k.p.k., w zakresie, w jakim nie przewidują możliwości wniesienia zaskarżenia na postanowienie o dopuszczenie dowodu z opinii biegłych, naruszają godność jednostki (art. 30 Konstytucji), wolność człowieka i nietykalność osobistą (art. 31 i art. 41 Konstytucji), prawo do sprawiedliwego i niezawisłego sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji) oraz prowadzą do poniżającego traktowania jednostki (art. 40 Konstytucji). Zdaniem skarżących zaskarżone przepisy niezgodne są nadto z art. 6 i art. 13 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Skarżący złożyli także wniosek o wydanie postanowienia tymczasowego o zawieszeniu wykonania postanowienia o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłych. Zarządzeniem z 3 września 2008 r. skarżący zostali wezwani do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez: a) wskazanie, którym przepisom art. 202 k.p.k. zarzucają niezgodność z Konstytucją; b) dokładne określenie sposobu naruszenia konstytucyjnych praw i wolności skarżących, wyrażonych w art. 30, art. 31, art. 40, art. 41 i art. 45 ust. 1 Konstytucji, przez przepisy art. 202 k.p.k.; c) dokładne określenie sposobu naruszenia konstytucyjnych praw i wolności skarżących, wyrażonych w art. 30, art. 31, art. 40, art. 41 i art. 45 ust. 1 Konstytucji, przez zaskarżony przepis art. 74 § 2 pkt 2 k.p.k. Zarządzenie sędziego Trybunału Konstytucyjnego przesłane zostało 4 września 2008 r. na adres wskazany przez pełnomocnika skarżących. Zarządzenie wysłane za potwierdzeniem odbioru, awizowane powtórnie 15 września 2008 r. jako niepodjęte w terminie zostało zwrócone do Trybunału 25 września 2008 r. Ponowne wysłanie zarządzenia nastąpiło 30 września 2008 r. 13 października skarżąca R.Ch., występująca jednocześnie jako pełnomocnik L.Ch., została poinformowana o ponownym przesłaniu zarządzenia na wskazany przez nią w skardze konstytucyjnej adres do doręczeń. 13 października 2008 r. ponownie zostało złożone pismo oznaczone jako skarga konstytucyjna, stanowiące kopię skargi konstytucyjnej z 13 lutego 2008 r., które zostało dołączone do akt skargi o sygnaturze Ts 51/08. Zarządzenie przesłane ponownie 30 września 2008 r. nie zostało odebrane przez pełnomocnika, awizowane powtórnie 15 października 2008 r. zostało zwrócone do Trybunału jako niepodjęte w terminie 27 października 2008 r. Zgodnie zatem z art. 20 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.) w zw. z art. 139 § 1 i 2 w zw. z art. 136 § 1 i 2 k.p.c. Trybunał uznał, że za datę skutecznego doręczenia zarządzenia należy przyjąć dzień 22 października 2008 r., w którym minął termin odbioru pisma awizowanego powtórnie 15 października 2008 r. Do 27 stycznia 2009 r. skarżący nie uzupełnili wskazanych braków. Zgodnie z art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym nieusunięcie braków skargi konstytucyjnej w ustawowym terminie 7 dni stanowi samoistną podstawę odmowy nadania biegu skardze. Trybunał Konstytucyjny nie znalazł również podstaw do uwzględnienia wniosku skarżących w przedmiocie wydania postanowienia tymczasowego o zawieszeniu wykonania postanowienia o wyznaczeniu biegłych na okoliczność poczytalności skarżących, występujących jako oskarżeni w postępowaniu karnym. Mając powyższe na względzie, należało orzec jak w sentencji.