Art. 30. Godność człowieka

Przyrodzona i niezbywalna godność człowieka stanowi źródło wolności i praw człowieka i obywatela. Jest ona nienaruszalna, a jej poszanowanie i ochrona jest obowiązkiem władz publicznych.

Komentarz do Art. 30.

Przepis wskazuje, że każdy człowiek ma przyrodzoną godność. Oznacza to, że godność jest związana z samym faktem bycia człowiekiem. Nie zależy od decyzji władz publicznych ani od tego, czy została komuś przyznana. Jest podstawą wolności oraz praw człowieka i obywatela, a więc stanowi ich źródło. Godność jest także niezbywalna. Człowiek nie może jej skutecznie przekazać, oddać ani się jej pozbyć. Przepis podkreśla ponadto, że godność jest nienaruszalna. Nie wolno jej naruszać, a jej znaczenie nie może być pomijane przy odnoszeniu się do człowieka oraz jego wolności i praw. Z przepisu wynika obowiązek władz publicznych. Mają one szanować godność człowieka i zapewniać jej ochronę. Poszanowanie oznacza uznawanie jej znaczenia, natomiast ochrona wskazuje na obowiązek władz publicznych podejmowania działań, które służą zabezpieczeniu godności. Obowiązek ten dotyczy godności każdego człowieka.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 1997 r. poz. 483.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

godność człowieka

prawa obywatela

władza publicznaochrona

Art. 29.Art. 31.