UZASADNIENIE
Formularz UK 2
IV Ka 386/25
Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:
1
1.
CZĘŚĆ WSTĘPNA
1.1.
Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji
Wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 25 lutego 2025 roku w sprawie II K 816/24.
1.2.
Podmiot wnoszący apelację
☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☒ obrońca
☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ inny
1.3.
Granice zaskarżenia
1.1.1.
Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☐
co do winy
☐
co do kary
☐
co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
1.1.2.
Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐
art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐
art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☒
art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒
art. 438 pkt 3 k.p.k.
– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☒
art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐
☐
brak zarzutów
1.4.
Wnioski
☐
uchylenie
☒
zmiana
2.
Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy
1.5.
Ustalenie faktów
1.1.3.
Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
2.1.1.1.
-------------------
----------------------------------------------------------
-------------
---------------
1.1.4.
Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
2.1.2.1.
-------------------
----------------------------------------------------------
-------------
---------------
1.6.
Ocena dowodów
1.1.5.
Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 2.1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
---------------
--------------------------------------------------------------
-----------------------------------------------
1.1.6.
Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
---------------
--------------------------------------------------------------
-----------------------------------------------
3.
STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków
Lp.
Zarzut
3.2.
Podniesione w apelacji obrońcy oskarżonego L. D. zarzuty:
1. Obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść skarżonego orzeczenia:
a) art. 4 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 7 k.p.k.
poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego i arbitralne uznanie, że zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona art. 300 § 2 k.k., podczas gdy brak jest winy i zamiaru, a działania oskarżonego nie doprowadziły do udaremnienia ani uszczuplenia zaspokojenia wierzyciela.
b) art. 410 k.p.k. poprzez brak analizy całokształtu materiału dowodowego, w szczególności pominięcie okoliczności związanych z darowizną oraz zaciągnięciem przez A. D. pożyczek na spłatę zobowiązań oskarżonego.
c) art. 7 k.p.k. poprzez wydanie orzeczenia na podstawie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, bez rozważenia wszystkich ujawnionych okoliczności, w konsekwencji błędne przyjęcie, że oskarżony doprowadził do udaremnienia lub uszczuplenia zaspokojenia wierzyciela.
d) art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez nieuzasadnione uznanie wyjaśnień oskarżonego za niewiarygodne, mimo że zostały potwierdzone zeznaniami świadka A. D. oraz dokumentami (umowy pożyczek, potwierdzenia przelewów).
2. Błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść skarżonego orzeczenia:
– polegający na dowolnym przyjęciu, że oskarżony udaremnił lub uszczuplił zaspokojenie wierzyciela, podczas gdy oskarżony podejmował działania zmierzające do spłaty zobowiązań,
– oraz na bezzasadnym uznaniu za niewiarygodne zeznań oskarżonego i świadka, mimo potwierdzenia ich wersji dowodami nieosobowymi.
3. Zarzut alternatywny – rażąca niewspółmierność kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, która nie odpowiada stopniowi winy i społecznej szkodliwości czynu, nie realizuje celów z art. 53 § 1 k.k., a tym samym, zasadnym było zastosowanie art. 37a k.k. i wymierzenie grzywny 200 stawek dziennych po 10 zł.
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny
Zarzuty podniesione w apelacji obrońcy okazały się bezzasadne w stopniu oczywistym i tym samym apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy, dokonując kontroli instancyjnej w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów (art. 433 § 1 k.p.k.), nie stwierdził uchybień, które miałyby wpływ na treść orzeczenia.
Ad 1. Zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób kompletny, ujawniając cały materiał dowodowy, a następnie dokonał jego oceny z poszanowaniem zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 7 k.p.k. Ocena ta została szczegółowo i logicznie uzasadniona w pisemnych motywach wyroku, a apelacja obrońcy w istocie sprowadza się do polemiki z tą oceną oraz do prezentowania własnej, odmiennej interpretacji zgromadzonych dowodów, co nie jest wystarczające do skutecznego podważenia rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniom obrony, Sąd I instancji nie dokonał oceny dowodów w sposób dowolny ani arbitralny. Przeciwnie — ustalenia faktyczne oparto na spójnym materiale osobowym i dokumentarnym, przy czym sąd w sposób wyraźny wskazał, którym dowodom i z jakich przyczyn dał wiarę, a którym wiary odmówił bądź ją ograniczył. Nie sposób również podzielić stanowiska obrońcy, jakoby zachowaniu oskarżonego nie można było przypisać winy i zamiaru. Zamiar ten został prawidłowo wywiedziony z całokształtu okoliczności sprawy, w szczególności z sekwencji zdarzeń poprzedzających dokonanie darowizny, świadomości oskarżonego co do toczących się przeciwko niemu postępowań sądowych oraz z faktu wyzbycia się jedynego składnika majątku, z którego możliwe było skuteczne przeprowadzenie egzekucji. Z uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego jednoznacznie wynika, że sąd ten uwzględnił okoliczności związane z zaciągnięciem przez A. D. pożyczek oraz z dokonywaniem przez nią spłat części zobowiązań oskarżonego. Okoliczności te zostały potwierdzone dokumentami w postaci umowy pożyczki oraz potwierdzeń przelewów i zostały przez sąd uznane za wiarygodne. Sąd I instancji trafnie jednak uznał, że okoliczności te nie niweczą zamiaru oskarżonego ani nie wyłączają realizacji znamion czynu z art. 300 § 2 k.k. Częściowe i incydentalne spłaty zobowiązań, dokonywane przez osobę trzecią, nie zmieniają faktu, że oskarżony dokonał darowizny składnika majątku zagrożonego zajęciem, doprowadzając w konsekwencji do bezskuteczności postępowań egzekucyjnych. Nie można zatem skutecznie twierdzić, że sąd pominął wskazywane przez obronę okoliczności — zostały one bowiem uwzględnione, lecz ocenione odmiennie, niż oczekiwałby tego skarżący. Sąd Rejonowy dokonał swobodnej, a nie dowolnej oceny materiału dowodowego. Ocena ta została przeprowadzona z uwzględnieniem całokształtu ujawnionych okoliczności, zasad logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego. Sam fakt, że obrona przedstawia alternatywną wersję zdarzeń, nie oznacza jeszcze, że ocena dowodów dokonana przez sąd I instancji narusza art. 7 k.p.k. W szczególności Sąd I instancji zasadnie uznał, że dokonanie darowizny udziału w nieruchomości, po uprzednim ustanowieniu rozdzielności majątkowej, w sytuacji toczących się postępowań o zapłatę i przy świadomości nieuchronności egzekucji, prowadziło do udaremnienia zaspokojenia wierzyciela. Twierdzenia obrony, jakoby oskarżony podejmował rzeczywiste działania zmierzające do spłaty wierzyciela, pozostają w sprzeczności z ustalonym stanem faktycznym, w szczególności z bezskutecznością prowadzonych postępowań egzekucyjnych oraz z brakiem regularnych, realnych spłat zadłużenia.
Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymogi określone w art. 424 § 1 k.p.k. Sąd Rejonowy w sposób jasny i logiczny przedstawił tok swojego rozumowania, wskazując przyczyny, dla których uznał wyjaśnienia oskarżonego oraz zeznania A. D. za wiarygodne jedynie w części. Sąd trafnie zwrócił uwagę na sprzeczności w relacjach świadka dotyczących motywów zawarcia umowy darowizny oraz na ich nieprzystawalność do zasad doświadczenia życiowego i chronologii zdarzeń. Okoliczność, że część twierdzeń świadka znalazła potwierdzenie w dokumentach, nie obligowała sądu do uznania za wiarygodne całej prezentowanej przez nią wersji wydarzeń. Chybiony jest zatem zarzut związany w tym względzie ze sposobem sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Po pierwsze, dokument ten zawiera wszystkie niezbędne elementy przewidzianej przez prawo procesowe, spełniając w wystarczającym stopniu kryteria przewidziane przez ustawę. Po drugie, uzasadnienie wyroku (w przeciwieństwie do uzasadnienia postanowienia) nie stanowi jego integralnej części i jest sprawozdaniem z intelektualnego procesu wyrokowania, zatem powstaje po wydaniu wyroku i ma charakter do niego wtórny, jako takie nie może więc mieć wpływu na jego treść w rozumieniu art. 438 pkt 2 k.p.k.
Ad 2. Zarzuty te stanowią w istocie powielenie argumentacji podniesionej w ramach zarzutów procesowych i nie wykazują rzeczywistego błędu w ustaleniach faktycznych. Ustalenia Sądu Rejonowego są logiczne, spójne i znajdują pełne oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Sąd prawidłowo przyjął, że oskarżony, dokonując darowizny udziału w nieruchomości będącej jedynym realnym składnikiem majątku podlegającym egzekucji, działał w celu udaremnienia zaspokojenia wierzyciela. Nie ma znaczenia dla bytu przestępstwa z art. 300 § 2 k.k., że w chwili dokonania darowizny nie istniały jeszcze prawomocne orzeczenia zasądzające należność. Wystarczające jest istnienie roszczenia oraz świadomość dłużnika co do realnej groźby wszczęcia i prowadzenia egzekucji, co w niniejszej sprawie zostało bezspornie wykazane.
Ad 3. Zarzut ten jest oczywiście bezzasadny. Orzeczona kara 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby dwóch lat nie nosi cech rażącej niewspółmierności. Sąd I instancji w sposób wyważony uwzględnił zarówno wysoki stopień winy oskarżonego, jak i znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu, polegającego na naruszeniu interesów majątkowych wierzyciela oraz powagi orzeczeń sądowych. Jednocześnie sąd uwzględnił okoliczności łagodzące, w tym dotychczasową niekaralność oskarżonego, jego trudną sytuację życiową, finansową i zdrowotną, odstępując od orzeczenia kary grzywny. Zastosowanie art. 37a k.k. byłoby w realiach niniejszej sprawy niecelowe i pozostawałoby w sprzeczności z celami kary, o których mowa w art. 53 § 1 k.k.
Wszystkie zarzuty apelacji obrońcy okazały się bezzasadne i stanowią jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami oraz oceną dowodów dokonaną przez Sąd Rejonowy. Zaskarżony wyrok odpowiada prawu i podlegał utrzymaniu w mocy.
Wniosek
Wniosek o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o zmianę wyroku i wymierzenie kary grzywny200 stawek dziennych po 10 zł na podstawie art. 37a k.k.
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
Wniosek jest niezasadny z przyczyn wskazanych szczegółowo powyżej.
4.
OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU
4.1.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
5.
ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO
1.7.
Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji
5.1.1.
Przedmiot utrzymania w mocy
Utrzymanie w mocy wszystkich rozstrzygnięć zawartych w wyroku.
Zwięźle o powodach utrzymania w mocy
Prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu I instancji w zakresie ustalenia sprawstwa oskarżonego L. D., kwestii jego winy i kwalifikacji prawnej przypisanego mu czynu, a także wymierzonej mu kary.
Sąd Okręgowy podziela ocenę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd Rejonowy w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu, jak i odtworzony na podstawie tego materiału stan faktyczny. Kontrola odwoławcza wykazała wszak, że Sąd Rejonowy dokonując ustaleń faktycznych w tym względzie działał w zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, w ramach i na podstawie obowiązującego prawa oraz zasad doświadczenia życiowego. Stąd też rozumowanie Sadu Rejonowego, które doprowadziło do dokonania ustaleń faktycznych na kanwie przedmiotowej sprawy w tym zakresie, znajduje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia, w którym Sąd Rejonowy w sposób syntetyczny i trafny odniósł się do poszczególnych dowodów, a Sąd odwoławczy w pełni ocenę tą aprobuje.
Brak stwierdzenia uchybień wskazanych w środku odwoławczym w tym zakresie, a także uznania zasadności podniesionych zarzutów oraz uwzględnienia sformułowanych wniosków. Zarzuty zawarte w złożonej apelacji oraz zaprezentowane twierdzenia w tej części, stanowią polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji. Skarżący prezentuje w apelacji obszerny, aczkolwiek własny, subiektywny punkt widzenia odnośnie meritum sprawy bez uwzględnienia rzeczywistej treści dowodów i wymowy całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności.
1.8.
Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji
5.2.1.
Przedmiot i zakres zmiany
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Zwięźle o powodach zmiany
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
1.9.
Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji
1.1.7.
Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia
5.3.1.1.1.
-----------------------------------------------------------------------
☐ art. 439 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
5.3.1.2.1.
Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości
Zwięźle o powodach uchylenia
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
5.3.1.3.1.
Konieczność umorzenia postępowania
☐ art. 437 § 2 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
5.3.1.4.1.
-----------------------------------------------------------------------
Zwięźle o powodach uchylenia
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
1.1.8.
Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
1.10.
Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
-----------------
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
6.
Koszty Procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
2.-5.
Zgodnie z treścią art. 636 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 633 k.p.k. i art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 1983 r., Nr 49 poz. 223 ze zm.) w związku z nieuwzględnieniem środków odwoławczych wniesionych przez oskarżyciela publicznego, pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego i prokuratora, Sąd Odwoławczy:
- zasądził od oskarżonego L. D. na rzecz oskarżyciela posiłkowego (...) Spółki z o.o. reprezentowanej przez F. W. kwotę 840 złotych tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżycielowi posiłkowemu w postępowaniu przed sądem odwoławczym;
- zasądził od oskarżyciela posiłkowego (...) Spółki z o.o. reprezentowanej przez F. W. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 złotych tytułem opłaty za drugą instancję oraz kwotę 6,67 tytułem zwrotu wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym;
- zasądził od oskarżonego L. D. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 złotych tytułem opłaty za drugą instancję oraz kwotę 6,67 tytułem zwrotu wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym;
- kosztami sądowymi w części dotyczącej skargi apelacyjnej prokuratora obciążył Skarb Państwa.
7.
PODPIS
0.1.1.3. Granice zaskarżenia
Kolejny numer załącznika
1
Podmiot wnoszący apelację
Obrońca oskarżonego L. D..
Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja
Wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 25 lutego 2025 roku w sprawie II K 816/24.
0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒w całości
☐ w części
☐
co do winy
☐
co do kary
☐
co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐
art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐
art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☒
art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒
art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☒
art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐
art. 439 k.p.k.
☐
brak zarzutów
0.1.1.4. Wnioski
☐
uchylenie
☒
zmiana