Wyrok II AKa 39/15

Teza

1. Zaświadczenie lekarskie wystawione przez lekarza sądowego, mające na celu usprawiedliwienie nieobecności oskarżonego na rozprawie nie może być odgórnie traktowane jako niewiarygodne, bowiem podlega swobodnej ocenie tak jak każdy dowód w postępowaniu karnym (tak samo Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 25 lipca 2013 r., II AKa 218/13, LEX nr 1356736). Bez należytej oceny takiego dowodu Sąd I instancji podjął więc pochopnie decyzję o możliwości kontynuowania rozprawy pod nieobecność oskarżonego A. K. (1) na podstawie art. 376§2 k.p.k. 2. Dopuszczenie się bowiem przez sprawcę kilku bądź więcej przestępstw jednorazowych (tu: z art. 286§1 k.k.) oraz czynów ciągłych (tu: z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.) samo przez się nie wyklucza możliwości przyjęcia w odniesieniu do wszystkich tych przestępstw konstrukcji ciągu przestępstw, o którym mowa w art. 91§1 k.k. (por. wyrok SN z dnia 24 listopada 2005 r., WA 32/05, OSNKW 2006/1/11; postanowienie SN z dnia 28 marca 2006 r., IV KK 451/05, LEX nr 610974). Przepis art. 12 k.k. nie wpływa bowiem na zmianę przepisu statuującego konkretne przestępstwo, gdyż zarówno w przypadku przestępstwa jednorazowego, jak i czynu ciągłego pozostają niezmienne znamiona przestępstwa oszustwa z art. 286§1 k.k. i to na podstawie tego właśnie przepisu orzeka się jedną karę.