Art. 5. Działania wprowadzające w błąd

Brzmienie obowiązuje od 27 września 2027 r. Zmiana obejmie: pkt 5, pkt 6, pkt 7, pkt 2. Podstawa: Ustawa z dnia 4 września 2026 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym oraz ustawy o prawach konsumenta – Dz.U. 2026 poz. 1353.

Zobacz zapowiedziane brzmienie

Ten tekst jeszcze nie obowiązuje. Zacznie obowiązywać 27 września 2027 r.

6) formułowanie twierdzeń środowiskowych związanych z efektywnością środowiskową, która ma zostać osiągnięta w przyszłości, bez jasnych, obiektywnych, publicznie dostępnych i weryfikowalnych zobowiązań przyjętych w szczegółowym i realistycznym planie wykonania, który obejmuje wymierne i określone w czasie cele oraz inne odpowiednie elementy niezbędne do wsparcia jego realizacji, takie jak przydział zasobów, i który jest regularnie weryfikowany przez niezależnego eksperta zewnętrznego, którego ustalenia są udostępniane konsumentom;

7) reklamowanie korzyści dla konsumentów, które są nieistotne i nie wynikają z żadnej cechy produktu lub działalności przedsiębiorcy.

1. Praktykę rynkową uznaje się za działanie wprowadzające w błąd, jeżeli działanie to w jakikolwiek sposób powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął.

2. Wprowadzającym w błąd działaniem może być w szczególności:

1) rozpowszechnianie nieprawdziwych informacji;

2) rozpowszechnianie prawdziwych informacji w sposób mogący wprowadzać w błąd;

3) działanie związane z wprowadzeniem produktu na rynek, które może wprowadzać w błąd w zakresie produktów lub ich opakowań, znaków towarowych, nazw handlowych lub innych oznaczeń indywidualizujących przedsiębiorcę lub jego produkty, w szczególności reklama porównawcza w rozumieniu art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2022 r. poz. 1233);

4) nieprzestrzeganie kodeksu dobrych praktyk, do którego przedsiębiorca dobrowolnie przystąpił, jeżeli przedsiębiorca ten informuje w ramach praktyki rynkowej, że jest związany kodeksem dobrych praktyk;

5) każdy rodzaj wprowadzenia na rynek w co najmniej jednym państwie członkowskim towaru jako identycznego z towarem wprowadzonym na rynki w innych państwach członkowskich, mimo że towar ten w sposób istotny różni się składem lub właściwościami, chyba że przemawiają za tym uzasadnione i obiektywne czynniki.

3. Wprowadzające w błąd działanie może w szczególności dotyczyć:

1) istnienia produktu, jego rodzaju lub dostępności;

2) cech produktu, w szczególności jego pochodzenia geograficznego lub handlowego, ilości, jakości, sposobu wykonania, składników, daty produkcji, przydatności, możliwości i spodziewanych wyników zastosowania produktu, wyposażenia dodatkowego, testów i wyników badań lub kontroli przeprowadzanych na produkcie, zezwoleń, nagród lub wyróżnień uzyskanych przez produkt, ryzyka i korzyści związanych z produktem;

3) obowiązków przedsiębiorcy związanych z produktem, w tym usług serwisowych i procedury reklamacyjnej, dostawy, niezbędnych usług, części, wymiany lub naprawy;

4) praw konsumenta, w szczególności prawa do naprawy lub wymiany produktu na nowy albo prawa do obniżenia ceny lub do odstąpienia od umowy;

5) ceny, sposobu obliczania ceny lub istnienia szczególnej korzyści cenowej;

6) rodzaju sprzedaży, powodów stosowania przez przedsiębiorcę praktyki rynkowej, oświadczeń i symboli dotyczących bezpośredniego lub pośredniego sponsorowania, informacji dotyczących sytuacji gospodarczej lub prawnej przedsiębiorcy lub jego przedstawiciela, w tym jego imienia i nazwiska (nazwy) i majątku, kwalifikacji, statusu, posiadanych zezwoleń, członkostwa lub powiązań oraz praw własności przemysłowej i intelektualnej lub nagród i wyróżnień.

4. Przy ocenie, czy praktyka rynkowa wprowadza w błąd przez działanie, należy uwzględnić wszystkie jej elementy oraz okoliczności wprowadzenia produktu na rynek, w tym sposób jego prezentacji.

Komentarz do Art. 5.

Praktyka rynkowa jest działaniem wprowadzającym w błąd, jeżeli może spowodować, że przeciętny konsument podejmie decyzję dotyczącą umowy, której w innych okolicznościach by nie podjął. Nie jest konieczne, aby do takiej decyzji rzeczywiście doszło. Wystarczy, że działanie może wywołać taki skutek. Wprowadzać w błąd może między innymi rozpowszechnianie informacji nieprawdziwych albo przedstawianie informacji prawdziwych w sposób, który może zniekształcać ich odbiór. Znaczenie może mieć także sposób prezentacji produktu, jego opakowanie, oznaczenia, nazwa handlowa lub znak towarowy. Przepis obejmuje również nieprzestrzeganie kodeksu dobrych praktyk, jeżeli przedsiębiorca informuje, że jest nim związany. Za wprowadzające w błąd może zostać uznane także przedstawianie w różnych państwach członkowskich istotnie różniących się towarów jako identycznych, chyba że istnieją uzasadnione i obiektywne przyczyny takiego działania. Informacje mogą dotyczyć między innymi istnienia, rodzaju, dostępności, jakości, składu, pochodzenia, ceny i sposobu obliczania ceny produktu. Mogą też odnosić się do jego zastosowania, wyników badań, zezwoleń, nagród, ryzyka i korzyści. Znaczenie mają również informacje o obowiązkach przedsiębiorcy, dostawie, serwisie, reklamacji oraz prawach konsumenta, takich jak naprawa, wymiana, obniżenie ceny lub odstąpienie od umowy. Przy ocenie bierze się pod uwagę wszystkie elementy praktyki i okoliczności wprowadzenia produktu na rynek, w tym sposób jego prezentacji.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2023 r. poz. 845.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

praktyka rynkowa

Art. 4.Art. 6.