← Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia.

Art. 50. k.p.s.w. Przymusowe doprowadzenie świadka. Odebranie przedmiotu przez Policję

§ 1. W razie niestawienia się świadka na wezwanie bez usprawiedliwienia można, niezależnie od nałożenia kary porządkowej, zarządzić jego zatrzymanie i przymusowe doprowadzenie przez Policję. Zatrzymanie i przymusowe doprowadzenie może być zarządzone także wobec osoby przesłuchanej w trybie określonym w art. 54 § 6, jeżeli nie stawiła się ona na wezwanie organu prowadzącego czynności wyjaśniające bez usprawiedliwienia. Przepis art. 47 stosuje się wówczas odpowiednio, z tym że zażalenie na zatrzymanie rozpoznaje sąd rejonowy miejsca prowadzenia postępowania lub prowadzenia czynności wyjaśniających, w ramach których zarządzono zatrzymanie w celu przymusowego doprowadzenia. Zatrzymanie może nastąpić na czas konieczny do wykonania zarządzenia o doprowadzeniu.

§ 2. W razie nieusprawiedliwionej odmowy okazania albo wydania przedmiotu oględzin lub dowodu rzeczowego można zarządzić jego odebranie przez Policję.

Komentarz do Art. 50. kpsw

Art. 50 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia (KPW) reguluje kwestie związane z niestawieniem się świadka na wezwanie organu prowadzącego postępowanie oraz konsekwencje takiego niestawienia się. Przepis ten ma na celu zapewnienie skuteczności postępowania poprzez umożliwienie organom ścigania i sądom podjęcia odpowiednich działań w przypadku, gdy świadek nie stawi się na wezwanie bez usprawiedliwienia.

Komentarz do Art. 50 KPW:

Niestawienie się świadka bez usprawiedliwienia:
- Przepis przewiduje, że w razie niestawienia się świadka na wezwanie bez usprawiedliwienia, organ prowadzący postępowanie może zarządzić jego zatrzymanie i przymusowe doprowadzenie przez Policję. Jest to środek mający na celu zapewnienie obecności świadka, który jest niezbędny do prawidłowego przebiegu postępowania.
Kara porządkowa:
- Niezależnie od możliwości zatrzymania i przymusowego doprowadzenia, organ prowadzący postępowanie może nałożyć na świadka karę porządkową. Kara ta ma charakter dyscyplinujący i ma na celu zmotywowanie świadka do stawienia się na wezwanie.
Osoby przesłuchane w trybie art. 54 § 6 KPW:
- Przepis odnosi się również do osób przesłuchanych w trybie art. 54 § 6 KPW, które nie stawiły się na wezwanie organu prowadzącego czynności wyjaśniające bez usprawiedliwienia. W takim przypadku również można zarządzić zatrzymanie i przymusowe doprowadzenie.
Zażalenie na zatrzymanie:
- Przepis art. 50 KPW odsyła do art. 47 KPW w zakresie zażalenia na zatrzymanie. Zażalenie na zatrzymanie rozpoznaje sąd rejonowy miejsca prowadzenia postępowania lub czynności wyjaśniających. Jest to istotne z punktu widzenia ochrony praw jednostki, gdyż umożliwia kontrolę sądową decyzji o zatrzymaniu.
Czas zatrzymania:
- Zatrzymanie może nastąpić na czas konieczny do wykonania zarządzenia o doprowadzeniu. Oznacza to, że zatrzymanie nie może trwać dłużej niż jest to niezbędne do przymusowego doprowadzenia świadka na wezwanie.
Odebranie przedmiotu oględzin lub dowodu rzeczowego:
- W razie nieusprawiedliwionej odmowy okazania albo wydania przedmiotu oględzin lub dowodu rzeczowego, organ prowadzący postępowanie może zarządzić jego odebranie przez Policję. Jest to środek mający na celu zabezpieczenie dowodów niezbędnych do prawidłowego przebiegu postępowania.

Wnioski:

Art. 50 KPW stanowi ważny instrument w rękach organów prowadzących postępowanie w sprawach o wykroczenia, umożliwiający skuteczne egzekwowanie obowiązku stawienia się na wezwanie oraz zabezpieczenie dowodów. Przepis ten równocześnie zapewnia mechanizmy ochrony praw jednostki, takie jak możliwość zażalenia na zatrzymanie, co jest istotne z punktu widzenia zasady proporcjonalności i ochrony praw obywatelskich.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

wezwanie świadka

kara porządkowa

przymusowe doprowadzenie

zatrzymanie świadka

organ prowadzący

czynności wyjaśniające

art. 54 § 6

zażalenie zatrzymanie

sąd rejonowy

prowadzenie postępowania

przedmiot oględzin

dowód rzeczowy

odebranie Policja

Art. 49.Art. 51.