Przymusowe doprowadzenie

Przymusowe doprowadzenie to środek prawny polegający na fizycznym sprowadzeniu osoby, która ma obowiązek stawić się w określonym miejscu i czasie, lecz nie wykonała tego obowiązku. Jego celem jest zapewnienie obecności osoby przed sądem, prokuratorem, organem administracji albo innym uprawnionym organem, a nie ukaranie jej za samo niestawiennictwo.

Doprowadzenie jest zwykle zarządzane po bezskutecznym wezwaniu i braku usprawiedliwienia nieobecności. Może być wykonane przez Policję, a w określonych sytuacjach przez inne uprawnione służby. W ramach czynności funkcjonariusze mogą zastosować środki przymusu, jeżeli jest to konieczne do wykonania doprowadzenia, z zachowaniem zasad niezbędności i proporcjonalności. W niektórych postępowaniach doprowadzenie łączy się z zatrzymaniem, jednak nie jest z nim tożsame. Zatrzymanie pozbawia osobę wolności, natomiast doprowadzenie służy przede wszystkim jej dostarczeniu na oznaczone miejsce.

Instytucja występuje w różnych dziedzinach prawa, między innymi:

• w postępowaniu karnym, wobec świadka lub innej osoby zobowiązanej do stawiennictwa, a także w związku z wykonaniem określonych czynności procesowych;
• w postępowaniu w sprawach o wykroczenia, zwłaszcza wobec świadka, który bez usprawiedliwienia nie stawił się na wezwanie;
• w postępowaniu cywilnym, między innymi wobec dłużnika uchylającego się od złożenia wykazu majątku, przyrzeczenia lub odpowiedzi na pytania;
• w sprawach związanych z kwalifikacją wojskową i obowiązkową służbą wojskową, gdy osoba nie stawiła się bez uzasadnionej przyczyny;
• w związku z doprowadzeniem osoby do izby wytrzeźwień lub innego właściwego miejsca.

Niestawiennictwo może powodować także inne konsekwencje, takie jak grzywna, a w określonych przypadkach areszt. Na zarządzenie lub postanowienie o zastosowaniu środka mogą przysługiwać środki zaskarżenia, jeżeli przewidują je właściwe przepisy.