← Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia.

Art. 23. k.p.s.w. Organ wyznaczający obrońcę z urzędu

§ 1. Obrońcę z urzędu wyznacza prezes lub referendarz sądowy sądu właściwego do rozpoznania sprawy. Na zarządzenie prezesa o odmowie wyznaczenia obrońcy przysługuje zażalenie do sądu właściwego do rozpoznania sprawy.

§ 1a. Ponowny wniosek o wyznaczenie obrońcy, oparty na tych samych okolicznościach, pozostawia się bez rozpoznania.

§ 2. Przepis art. 81a Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.

Komentarz do Art. 23. kpsw

Art. 23 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia (k.p.w.) reguluje kwestie związane z wyznaczaniem obrońcy z urzędu w postępowaniach dotyczących wykroczeń. Przepis ten ma na celu zapewnienie oskarżonemu prawa do obrony, co jest fundamentalnym elementem sprawiedliwego procesu.

Wyznaczenie obrońcy z urzędu

Zgodnie z art. 23 k.p.w., obrońcę z urzędu wyznacza prezes lub referendarz sądowy sądu właściwego do rozpoznania sprawy. Oznacza to, że decyzja o wyznaczeniu obrońcy z urzędu leży w gestii organów sądowych, które mają bezpośredni kontakt z daną sprawą. Wyznaczenie obrońcy z urzędu może być konieczne w sytuacjach, gdy oskarżony nie jest w stanie samodzielnie zapewnić sobie obrony, na przykład z powodu trudnej sytuacji finansowej.

Odmowa wyznaczenia obrońcy i zażalenie

Jeżeli prezes sądu odmówi wyznaczenia obrońcy z urzędu, oskarżonemu przysługuje prawo do złożenia zażalenia do sądu właściwego do rozpoznania sprawy. Jest to istotne zabezpieczenie praw oskarżonego, umożliwiające mu kwestionowanie decyzji o odmowie wyznaczenia obrońcy. Procedura zażalenia pozwala na ponowne zbadanie sprawy przez sąd, co zwiększa szanse na sprawiedliwe rozstrzygnięcie.

Ponowny wniosek o wyznaczenie obrońcy

Przepis stanowi również, że ponowny wniosek o wyznaczenie obrońcy, oparty na tych samych okolicznościach, pozostawia się bez rozpoznania. Oznacza to, że oskarżony nie może wielokrotnie składać wniosków o wyznaczenie obrońcy z urzędu, jeżeli nie przedstawia nowych okoliczności, które mogłyby wpłynąć na decyzję sądu. Ma to na celu zapobieganie nadużyciom i przeciążeniu sądów nieuzasadnionymi wnioskami.

Odpowiednie stosowanie art. 81a Kodeksu postępowania karnego

Art. 23 k.p.w. odsyła do odpowiedniego stosowania art. 81a Kodeksu postępowania karnego (k.p.k.). Przepis ten reguluje kwestie związane z wyznaczaniem obrońcy z urzędu w postępowaniach karnych, w tym warunki, jakie muszą być spełnione, aby obrońca został wyznaczony, oraz procedurę postępowania w przypadku odmowy. Odpowiednie stosowanie art. 81a k.p.k. oznacza, że zasady i procedury określone w tym przepisie mają zastosowanie również w postępowaniach dotyczących wykroczeń, co zapewnia spójność i jednolitość w zakresie wyznaczania obrońców z urzędu.

Podsumowanie

Art. 23 k.p.w. jest kluczowym przepisem zapewniającym oskarżonym w postępowaniach o wykroczenia prawo do obrony. Wyznaczenie obrońcy z urzędu przez prezesa lub referendarza sądowego, możliwość złożenia zażalenia na odmowę oraz odpowiednie stosowanie przepisów k.p.k. gwarantują, że oskarżony ma realną możliwość skorzystania z pomocy prawnej, co jest fundamentem sprawiedliwego procesu.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2022 r. poz. 1124.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

obrońca z urzędu

prezes sądu

referendarz sądowy

zarządzenie prezesa

odmowa wyznaczenia

zażalenie do sądu

ponowny wniosek

te same okoliczności

bez rozpoznania

przepis art. 81a

Kodeks postępowania karnego

Art. 22.Art. 24.