← Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia.

Art. 22. k.p.s.w. Obrona z urzędu

Gdy wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości, obwinionemu, który nie ma obrońcy z wyboru, wyznacza się na jego wniosek obrońcę z urzędu, jeżeli w sposób należyty wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów obrony bez poważnego uszczerbku dla niezbędnego utrzymania siebie i rodziny. Podstawą odmowy wyznaczenia obrońcy z urzędu nie może być skorzystanie przez obwinionego z nieodpłatnej pomocy prawnej lub nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego, o których mowa w ustawie z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nieodpłatnej pomocy prawnej, nieodpłatnym poradnictwie obywatelskim oraz edukacji prawnej (Dz. U. z 2021 r. poz. 945). Przepis art. 78 § 2 Kodeksu postępowania karnego stosuje się.

Komentarz do Art. 22. kpsw

Art. 22 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia (k.p.w.) jest istotnym przepisem, który reguluje kwestie związane z wyznaczaniem obrońcy z urzędu dla obwinionego. Przepis ten ma na celu zapewnienie równości stron w postępowaniu oraz zagwarantowanie prawa do obrony, co jest fundamentalnym elementem sprawiedliwego procesu.

Komentarz do Art. 22 k.p.w.

1. Warunki wyznaczenia obrońcy z urzędu

Przepis ten stanowi, że obwinionemu, który nie ma obrońcy z wyboru, może być wyznaczony obrońca z urzędu na jego wniosek, pod warunkiem, że wykaże on, iż nie jest w stanie ponieść kosztów obrony bez poważnego uszczerbku dla niezbędnego utrzymania siebie i rodziny. Oznacza to, że obwiniony musi przedstawić odpowiednie dowody na swoją trudną sytuację finansową, co może obejmować dokumenty potwierdzające dochody, wydatki oraz inne zobowiązania finansowe.

2. Dobro wymiaru sprawiedliwości

Wyznaczenie obrońcy z urzędu jest uzależnione od oceny, czy wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości. Oznacza to, że sąd musi ocenić, czy w danym przypadku obecność obrońcy jest niezbędna dla zapewnienia prawidłowego przebiegu postępowania oraz ochrony praw obwinionego.

3. Nieodpłatna pomoc prawna

Przepis wyraźnie wskazuje, że skorzystanie przez obwinionego z nieodpłatnej pomocy prawnej lub nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego, o których mowa w ustawie z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nieodpłatnej pomocy prawnej, nieodpłatnym poradnictwie obywatelskim oraz edukacji prawnej, nie może stanowić podstawy do odmowy wyznaczenia obrońcy z urzędu. Jest to istotne zabezpieczenie, które ma na celu zapewnienie, że obwiniony nie zostanie pozbawiony prawa do obrony tylko dlatego, że skorzystał z innej formy pomocy prawnej.

4. Odniesienie do Kodeksu postępowania karnego

Przepis odsyła do art. 78 § 2 Kodeksu postępowania karnego (k.p.k.), co oznacza, że zasady dotyczące wyznaczania obrońcy z urzędu w postępowaniu karnym mają odpowiednie zastosowanie również w postępowaniu w sprawach o wykroczenia. Art. 78 § 2 k.p.k. stanowi, że obrońca z urzędu może być wyznaczony także wtedy, gdy sąd uzna to za konieczne ze względu na okoliczności sprawy, nawet jeśli obwiniony nie złożył wniosku o wyznaczenie obrońcy.

Podsumowanie

Art. 22 k.p.w. jest kluczowym przepisem, który ma na celu ochronę prawa do obrony obwinionego w postępowaniu w sprawach o wykroczenia. Zapewnia on, że osoby, które nie są w stanie ponieść kosztów obrony, mogą liczyć na pomoc prawną z urzędu, co jest istotnym elementem sprawiedliwego procesu. Przepis ten również chroni obwinionych przed odmową wyznaczenia obrońcy z urzędu z powodu skorzystania z nieodpłatnej pomocy prawnej, co dodatkowo wzmacnia ich prawo do obrony.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2022 r. poz. 1124.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

dobro wymiaru

obrońca z urzędu

koszt obrony

niezbędne utrzymanie

pomoc prawna

poradnictwo obywatelskie

edukacja prawna

kodeks postępowania

wniosek obwinionego

odmowa wyznaczenia

uszczerbek finansowy

rodzina obwinionego

ustawa 2015

przepis kodeksu

Art. 21.Art. 23.