Art. 214¹. k.p.c. Usprawiedliwienie niestawiennictwa

§ 1. Usprawiedliwienie niestawiennictwa z powodu choroby stron, ich przedstawicieli ustawowych , pełnomocników, świadków i innych uczestników postępowania, wymaga przedstawienia zaświadczenia potwierdzającego niemożność stawienia się na wezwanie lub zawiadomienie sądu, wystawionego przez lekarza sądowego.

§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się do osób pozbawionych wolności, których usprawiedliwianie niestawiennictwa z powodu choroby regulują odrębne przepisy.

Komentarz do Art. 214¹. kpc

Art. 214¹ Kodeksu postępowania cywilnego wprowadza szczegółowe zasady dotyczące usprawiedliwiania niestawiennictwa w sądzie z powodu choroby. Przepis ten ma na celu zapewnienie, że usprawiedliwienia są wiarygodne i pochodzą od uprawnionych osób, co ma zapobiegać nadużyciom i opóźnieniom w postępowaniach sądowych.

Komentarz:

Zakres zastosowania:
- Przepis dotyczy stron postępowania, ich przedstawicieli ustawowych, pełnomocników, świadków oraz innych uczestników postępowania. Oznacza to, że każda z tych osób, która nie może stawić się na wezwanie lub zawiadomienie sądu z powodu choroby, musi przedstawić odpowiednie zaświadczenie.
Wymóg zaświadczenia od lekarza sądowego:
- Kluczowym elementem przepisu jest wymóg przedstawienia zaświadczenia potwierdzającego niemożność stawienia się na wezwanie lub zawiadomienie sądu, wystawionego przez lekarza sądowego. Lekarz sądowy to lekarz, który posiada specjalne uprawnienia do wydawania takich zaświadczeń, co ma na celu zapewnienie ich wiarygodności.
- W praktyce oznacza to, że zaświadczenia od innych lekarzy, nawet specjalistów, nie będą wystarczające do usprawiedliwienia niestawiennictwa w sądzie. Strona musi udać się do lekarza sądowego, co może być dodatkowym obciążeniem, ale jednocześnie stanowi gwarancję rzetelności zaświadczenia.
Wyjątek dla osób pozbawionych wolności:
- Przepis wyraźnie wskazuje, że nie stosuje się go do osób pozbawionych wolności. Usprawiedliwianie niestawiennictwa tych osób z powodu choroby regulują odrębne przepisy. W praktyce oznacza to, że w przypadku osób przebywających w zakładach karnych lub aresztach śledczych, procedura usprawiedliwiania niestawiennictwa jest inna i dostosowana do specyficznych warunków, w jakich te osoby się znajdują.

Wnioski praktyczne:

Dla stron postępowania: Ważne jest, aby być świadomym wymogu przedstawienia zaświadczenia od lekarza sądowego w przypadku niemożności stawienia się w sądzie z powodu choroby. Należy z wyprzedzeniem dowiedzieć się, gdzie można uzyskać takie zaświadczenie i jakie są procedury jego uzyskania.
Dla pełnomocników: Pełnomocnicy powinni informować swoich klientów o konieczności uzyskania zaświadczenia od lekarza sądowego oraz pomagać w organizacji wizyty u takiego lekarza, jeśli zajdzie taka potrzeba.
Dla sądu: Sąd powinien rygorystycznie przestrzegać wymogu przedstawienia zaświadczenia od lekarza sądowego, aby zapobiegać nadużyciom i zapewnić sprawne prowadzenie postępowania.

Podsumowując, art. 214¹ Kodeksu postępowania cywilnego wprowadza istotne narzędzie mające na celu zapewnienie rzetelności usprawiedliwień niestawiennictwa w sądzie z powodu choroby, co ma kluczowe znaczenie dla sprawnego i efektywnego prowadzenia postępowań sądowych.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2023 r. poz. 1550.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

usprawiedliwienie niestawiennictwa

choroba stron

przedstawiciele ustawowi

pełnomocnicy

uczestnicy postępowania

zaświadczenie lekarskie

niemożność stawienia się

wezwanie sądu

zawiadomienie sądu

lekarz sądowy

osoby pozbawione wolności

odrębne przepisy

Art. 214.Art. 215.