Art. 155. k.c. Umowa przenosząca własność

§ 1. Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba żeprzepisszczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.

§ 2. Jeżeli przedmiotem umowy zobowiązującej do przeniesienia własności są rzeczy oznaczone tylko co do gatunku, do przeniesienia własności potrzebne jest przeniesienie posiadania rzeczy. To samo dotyczy wypadku, gdy przedmiotem umowy zobowiązującej do przeniesienia własności są rzeczy przyszłe.

Komentarz do Art. 155. kc

Art. 155 Kodeksu cywilnego jest kluczowym przepisem regulującym zasady przeniesienia własności rzeczy w polskim prawie cywilnym. Przepis ten wprowadza rozróżnienie między rzeczami oznaczonymi co do tożsamości a rzeczami oznaczonymi co do gatunku oraz rzeczami przyszłymi.

1. Przeniesienie własności rzeczy oznaczonych co do tożsamości

Zgodnie z art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego, umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy oznaczonej co do tożsamości przenosi własność na nabywcę. Oznacza to, że w momencie zawarcia umowy, własność rzeczy przechodzi na nabywcę, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej lub strony umowy postanowiły inaczej. Przykładem przepisu szczególnego może być art. 158 Kodeksu cywilnego, który wymaga formy aktu notarialnego dla umowy przenoszącej własność nieruchomości.

2. Przeniesienie własności rzeczy oznaczonych co do gatunku oraz rzeczy przyszłych

W przypadku rzeczy oznaczonych co do gatunku oraz rzeczy przyszłych, art. 155 § 2 Kodeksu cywilnego wprowadza dodatkowy wymóg przeniesienia posiadania rzeczy. Oznacza to, że sama umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nie jest wystarczająca do przeniesienia własności; konieczne jest również faktyczne przekazanie rzeczy nabywcy. Przykładem rzeczy oznaczonych co do gatunku mogą być towary masowe, takie jak zboże, ropa naftowa czy węgiel, które są identyfikowane przez swoje cechy gatunkowe, a nie indywidualne.

3. Znaczenie praktyczne

Przepis ten ma istotne znaczenie praktyczne, ponieważ określa moment, w którym dochodzi do przeniesienia własności rzeczy. W przypadku rzeczy oznaczonych co do tożsamości, przeniesienie własności następuje z chwilą zawarcia umowy, co może mieć znaczenie dla ustalenia momentu, od którego nabywca ponosi ryzyko przypadkowej utraty lub uszkodzenia rzeczy. W przypadku rzeczy oznaczonych co do gatunku oraz rzeczy przyszłych, przeniesienie własności następuje dopiero z chwilą przeniesienia posiadania, co może wpływać na obowiązki stron umowy, takie jak obowiązek ubezpieczenia rzeczy czy odpowiedzialność za jej stan.

4. Wyjątki i modyfikacje

Strony umowy mogą postanowić inaczej, co oznacza, że mogą w umowie określić inny moment przeniesienia własności. Przykładem może być umowa sprzedaży z zastrzeżeniem własności, w której strony postanawiają, że własność rzeczy przejdzie na nabywcę dopiero po zapłaceniu pełnej ceny.

Podsumowanie

Art. 155 Kodeksu cywilnego wprowadza jasne zasady dotyczące przeniesienia własności rzeczy, różnicując między rzeczami oznaczonymi co do tożsamości a rzeczami oznaczonymi co do gatunku oraz rzeczami przyszłymi. Przepis ten ma istotne znaczenie dla praktyki obrotu cywilnoprawnego, wpływając na moment przeniesienia własności oraz związane z tym ryzyka i obowiązki stron umowy.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2023 r. poz. 1610.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

umowa sprzedaży

umowa zamiany

umowa darowizny

przeniesienie własności

przepisy szczególne

rzeczy oznaczone

przeniesienie posiadania

rzeczy przyszłe

nabywca

strony umowy

własność rzeczy

Art. 154.Art. 156.