Dział II. Warunki techniczne projektowania budowli morskiej
DZIAŁ II
Warunki techniczne projektowania budowli morskiej
Rozdział 1 Poziomy morza
1. Rzędne korony budowli morskiej oraz obciążenia hydrostatyczne i hydrodynamiczne tej budowli ustala się na podstawie poziomów morza.
2. Przez poziom morza rozumie się położenie zwierciadła wody w punkcie pomiarowym położonym jak najbliżej miejsca usytuowania budowli morskiej.
§ 7. Założenia projektowania i charakterystyczne poziomy morza
Przy projektowaniu budowli morskich:
1) polskie obszary morskie traktuje się jako bezpływowe;
2) uwzględnia się siedem podstawowych charakterystycznych poziomów morza:
a) WWW – najwyższy dotychczas zaobserwowany poziom morza, zwany dalej „bezwzględnie najwyższym poziomem morza”,
b) WW – najwyższy poziom morza zaobserwowany w danym okresie, zwany dalej „najwyższym poziomem morza”,
c) SWW – poziom średni z najwyższych rocznych poziomów morza zaobserwowanych w danym okresie, zwany dalej „wysokim poziomem morza”,
d) SW – poziom średni ze wszystkich zaobserwowanych poziomów morza w danym okresie, zwany dalej „średnim poziomem morza”,
e) SNW – poziom średni z najniższych rocznych poziomów morza zaobserwowanych w danym okresie, zwany dalej „niskim poziomem morza”,
f) NW – najniższy poziom morza zaobserwowany w danym okresie, zwany dalej „najniższym poziomem morza”,
g) NNW – najniższy dotychczas zaobserwowany poziom morza, zwany dalej „bezwzględnie najniższym poziomem morza”.
1. Poziomy morza WWW oraz NNW dotyczą całego okresu obserwacji poziomów morza w danym punkcie pomiarowym wybrzeża.
2. Poziomy morza, o których mowa w ust. 1, podaje się wraz z datą ich pomiaru.
1. Poziomy morza WW, SWW, SW, SNW i NW określa się dla ostatniego dostępnego dwudziestoletniego okresu obserwacji, z wyjątkiem ust. 4.
2. Poziomy morza, o których mowa w ust. 1, podaje się łącznie z zaznaczeniem w nawiasie okresu ich obserwacji.
3. Poziomy morza SWW, SW i SNW oblicza się jako średnią arytmetyczną z zaobserwowanych poziomów morza w danym okresie obserwacji.
4. W przypadku braku obserwacji w okresie, o którym mowa w ust. 1, projektant budowli morskiej może, na podstawie analizy zmian poziomu morza, uznać za wystarczające przyjęcie pomiarów z okresu nie krótszego niż 10 lat, jeżeli przemawiają za tym względy bezpieczeństwa.
1. Przy projektowaniu budowli morskiej należy każdorazowo zestawić podstawowe charakterystyczne poziomy morza, o których mowa w § 7 pkt 2, oraz poziom zerowy morza (P), do którego odniesiono i oznaczono rzędne konstrukcji budowli morskiej.
2. Na polskich obszarach morskich poziom zerowy morza (P) wyznacza geodezyjny układ wysokościowy PL-EVRF2007-NH, gdzie wysokości normalne są odniesione do średniego poziomu Morza Północnego wyznaczonego dla mareografu w Amsterdamie (Normal Amsterdam Peil), Holandia.
1. Przy określaniu obciążeń parciem wody na budowle morskie uwzględnia się charakterystyczne poziomy morza, sezonowość oraz prawdopodobieństwo występowania tych charakterystycznych poziomów morza.
2. Przy określaniu obciążeń, o których mowa w ust. 1, uwzględnia się łączne rozkłady prawdopodobieństwa występowania wysokich poziomów morza i sztormów.
Rozdział 2 Parametry kadłuba charakterystycznych jednostek pływających niezbędnych przy projektowaniu budowli morskiej
1. Dla określenia wielkości oddziaływania jednostki pływającej na budowlę morską przy projektowaniu budowli morskiej ustala się parametry kadłuba dla charakterystycznych jednostek pływających.
2. Parametry, o których mowa w ust. 1, wyraża się przez określenie:
1) pojemności brutto GT – dla statku pasażerskiego, drobnicowego, rybackiego i promu morskiego;
2) nośności DWT – dla zbiornikowca, masowca, gazowca, pojemnikowca, chemikaliowca;
3) wyporności D jednostki pływającej w tonach – dla wszystkich typów i rodzajów statków;
4) podstawowych wymiarów kadłuba jednostki pływającej.
1. Przy projektowaniu budowli morskiej usytuowanej w obszarze akwenu żeglugowego, portowego i stocznio-wego stosuje się parametry, o których mowa w § 12, zwłaszcza przy ustalaniu:
1) długości stanowiska postojowego;
2) długości linii cumowniczej;
3) głębokości akwenu żeglugowego;
4) rozstawu i wielkości obciążeń wszystkich urządzeń cumowniczych;
5) liczby oraz nośności dalb i wysp: cumowniczej, odbojowej i cumowniczo-odbojowej;
6) średnicy obrotnicy statków.
2. Przy projektowaniu budowli morskiej usytuowanej w obszarze, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się okoliczności mogące wpływać na właściwe wymiarowanie tej budowli oraz rodzaj i parametry jednostek pływających, takich jak:
1) statku odlichtowanego większego od statku charakterystycznego;
2) statku nietypowego o dużej sylwetce bocznej kadłuba;
3) żaglowca;
4) okrętu wojennego.
§ 14. Wymiary i współczynnik pełnotliwości kadłuba
Wielkościom danego typu jednostki pływającej odpowiadają, określone w metrach, parametry kadłuba, do których zalicza się:
1) L – całkowitą długość kadłuba od dziobu do rufy;
2) L – długość kadłuba między pionem dziobowym i rufowym;
3) B – całkowitą szerokość kadłuba;
4) T – największe dopuszczalne zanurzenie kadłuba równomiernie całkowicie załadowanej jednostki pływającej w konstrukcyjnym stanie pływania – do poziomu letniej linii ładunkowej znaku wolnej burty;
5) H – wysokość boczną kadłuba, mierzoną między płaszczyzną podstawową przechodzącą przez najniższy punkt podwodzia i linią pokładu, w płaszczyźnie owręża;
6) δ – współczynnik pełnotliwości kadłuba.
§ 15. Ustalanie parametrów kadłubów statków morskich
Ustalenia parametrów kadłuba charakterystycznych statków morskich dokonuje się na podstawie analizy parametrów kadłubów różnych typów statków morskich projektowanych, budowanych i eksploatowanych, o jednakowej nominalnej wielkości, zestawionych w odpowiednich rejestrach towarzystw klasyfikacyjnych statków.
1. Statek odlichtowany traktuje się jako statek charakterystyczny w odniesieniu do długości, szerokości i wysokości bocznej kadłuba przy zredukowanym zanurzeniu i zmniejszonej wyporności.
2. Wartość zredukowanego zanurzenia kadłuba statku odlichtowanego (T), o której mowa w ust. 1, wynika z:
1) przepisów wydanych na podstawie art. 47 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej i art. 84 ust. 2–4 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. z 2024 r. poz. 1068 i 1933) (przepisy portowe) albo
2) głębokości istniejących w danym porcie albo przy danej budowli morskiej, uniemożliwiających przyjęcie statku z pełnym ładunkiem, przy zachowaniu wymaganych rezerw nawigacyjnych
z uwzględnieniem przepisów rozdziału 3.
3. Wartość zmniejszonej wyporności (D) statku wyrażonej w tonach, o której mowa w ust. 1, oblicza się jako iloczyn (L), (B), (T), (δ) i ciężaru objętościowego wody (T/m).
Rozdział 3 Głębokości akwenów przy budowli morskiej oraz sumaryczny zapas głębokości wody pod stępką kadłuba jednostki pływającej
1. Dla każdej budowli morskiej określa się następujące trzy głębokości wody:
1) głębokość techniczną (H);
2) głębokość projektowaną (H);
3) głębokość dopuszczalną (H).
2. Głębokości wody nanoszone na plany batymetryczne sprowadza się do poziomu zerowego morza (P) i podaje z dokładnością do 0,1 m.
1. Przez plan batymetryczny w sąsiedztwie budowli morskiej rozumie się plan sporządzony w skali 1:1000 albo 1:500 albo 1:250, obejmujący szerokość pasa dna do 50 m, mierząc od danej budowli.
2. Plan batymetryczny obejmujący tory wodne sporządza się w skali 1:2000.
1. Pomiary głębokości wody w profilu sondażowym prostopadłym do odwodnej linii budowli morskiej wykonuje się w następujący sposób:
1) pierwszy punkt pomiaru – bezpośrednio przy budowli morskiej;
2) drugi punkt pomiaru – w odległości 1 m od pierwszego punktu pomiaru;
3) trzeci punkt pomiaru – w odległości 2 m od drugiego punktu pomiaru;
4) czwarty i następne punkty pomiaru – w stałej odległości co 5 m.
2. Odległość między profilami sondażowymi, o których mowa w ust. 1, wynosi:
1) 5 m – w przypadku stwierdzenia zagrożenia stateczności budowli morskiej lub nałożenia takiego obowiązku przez organ administracji architektoniczno-budowlanej;
2) 10 m – w pozostałych przypadkach.
3. Pomiary głębokości wody echosondami wielowiązkowymi wykonuje się w taki sposób, aby zapewnić pełne pokrycie dna.
4. Legenda zamieszczona w planie batymetrycznym określa:
1) kategorię pomiarów hydrograficznych;
2) odległości punktów pomiaru głębokości wody w profilach sondażowych oraz
3) odległości między profilami sondażowymi – w przypadku pomiarów echosondą jednowiązkową.
5. W obrębie wolno stojącej budowli morskiej plan batymetryczny obejmuje akwen o promieniu 50 m od tej budowli, z zachowaniem odległości punktów pomiaru głębokości wody w profilach sondażowych, o których mowa w ust. 1. Profile sondażowe rozchodzą się promieniście od budowli morskiej pod kątem od 10° do 15°.
6. Plany batymetryczne wymagają zatwierdzenia przez właściwy urząd morski albo Biuro Hydrograficzne Marynarki Wojennej.
1. Głębokość techniczna (H) jest podstawowym parametrem techniczno-użytkowym budowli morskiej, z uwzględnieniem § 24 ust. 9 i § 25 ust. 2, i stanowi ją, wyrażona w metrach, suma obliczona według wzoru: H= T + R gdzie: T – oznacza największe dopuszczalne zanurzenie kadłuba równomiernie całkowicie załadowanej jednostki pływającej w konstrukcyjnym stanie pływania – do poziomu letniej linii ładunkowej znaku wolnej burty; R – oznacza sumaryczny zapas głębokości wody pod stępką kadłuba statku charakterystycznego, umożliwiający, w miejscu usytuowania danej budowli morskiej, pływalność tego statku w najniekorzystniejszych warunkach hydrologicznych.
2. Głębokość techniczną, o której mowa w ust. 1, wykorzystuje się przy określaniu dla budowli morskiej:
1) wymaganego rozstawu i nośności urządzeń cumowniczych;
2) wymaganego rozstawu i nośności urządzeń odbojowych;
3) niezbędnej długości linii cumowniczej.
3. W przypadku uwzględnienia w projekcie budowlanym możliwości cumowania do budowli morskiej jednostki pływającej większej, niż wynika to z głębokości technicznej (H), w obliczeniach budowli morskiej uwzględnia się urządzenia cumownicze i odbojowe oraz oddziaływanie jednostek pływających na budowlę morską, tak jak dla głębokości technicznej właściwej dla zanurzenia tej jednostki pływającej w stanie całkowicie załadowanym (T), z uwzględnieniem wymaganego dla takiej jednostki zapasu głębokości wody pod stępką (R).
4. Dla statków odlichtowanych o zredukowanym zanurzeniu kadłuba (T) zamiast T uwzględnia się T.
5. Sumaryczny zapas głębokości wody (R) nie może być mniejszy od minimalnego sumarycznego zapasu głębokości wody (R), określonego w metrach, obliczonego według wzoru: R ≥ η × T gdzie: T – oznacza największe dopuszczalne zanurzenie kadłuba równomiernie całkowicie załadowanej jednostki pływającej w konstrukcyjnym stanie pływania – do poziomu letniej linii ładunkowej znaku wolnej burty, η – oznacza współczynnik bezwymiarowy, zależny od rodzaju akwenu lub toru wodnego, określony w tabeli nr 1. Tabela nr 1 Lp. Rodzaj akwenu lub toru wodnego η Akweny portowe osłonięte od falowania 0,05 Wewnętrzne tory wodne, obrotnice statków, baseny i kanały portowe, na których jednostki pływa- 0,05 jące korzystają z holowników Zewnętrzne tory podejściowe z morza do portów i przystani morskich 0,10 Otwarte akweny morskie 0,15
§ 21. Składniki sumarycznego zapasu głębokości wody
Minimalny sumaryczny zapas głębokości wody (R), wyrażony w metrach, składa się z rezerwy:
1) R na niedokładność hydrograficznego pomiaru głębokości wody;
2) nawigacyjnej R – to jest minimalnego zapasu wody pod stępką jednostki pływającej, umożliwiającego jej pływalność, zależnego od rodzaju gruntu dna akwenu lub sposobu umocnienia dna przy budowli morskiej;
3) R na niskie poziomy morza, przyjmowanej na podstawie:
a) krzywej sumy czasów trwania poziomów morza dla danego wodowskazu, sporządzonej na podstawie wieloletnich obserwacji, z wprowadzonym do obliczeń poziomem morza trwającym wraz z wyższymi poziomami morza przez 99 % okresu obserwacji lub
b) różnicy między poziomem morza SW i poziomem morza SNW;
4) R na spłycenie dna akwenu umożliwiającej pełną eksploatację akwenu w okresie między podczyszczeniowymi robotami czerpalnymi;
5) R na falowanie wody;
6) R na zwiększenie zanurzenia jednostki pływającej w wodzie słodkiej polskich obszarów morskich, wyrażonej w metrach, obliczonej według wzoru: R = 0,025 × T gdzie: T – oznacza największe dopuszczalne zanurzenie kadłuba równomiernie całkowicie załadowanej jednostki pływającej w konstrukcyjnym stanie pływania – do poziomu letniej linii ładunkowej znaku wolnej burty;
7) R na podłużne przegłębienie kadłuba (do 2°) i przechyły poprzeczne kadłuba (do 5°) jednostek pływających, wyrażonej w metrach, obliczonej według wzorów:
a) rezerwa na podłużne przegłębienia kadłuba jednostki pływającej: R = 0,0016 × L gdzie: L – oznacza całkowitą długość kadłuba od dziobu do rufy,
b) rezerwa na poprzeczny przechył kadłuba jednostki pływającej: R = 0,008 × B gdzie: B – oznacza całkowitą szerokość kadłuba. Do obliczeń głębokości wody przyjmuje się wartość rezerwy R, jako wartość większą z dwóch wartości, o których mowa w lit. a i b, lecz nie mniejszą niż R = 0,15 m;
8) R na przegłębienie rufy jednostki pływającej będącej w ruchu, uwzględnianej w obliczeniach głębokości wody torów podejściowych, torów wodnych, kanałów i basenów portowych oraz obrotnic statków;
9) R na osiadanie całej jednostki pływającej będącej w ruchu, określanej indywidualnie na podstawie badań modelowych i pomiarów dokonywanych na akwenach żeglugowych.
§ 22. Pogłębienie dna do głębokości technicznej
Dopuszcza się pogłębienie dna przy budowli morskiej do głębokości technicznej (H), bez uwzględnienia tolerancji bagrowniczej (t), o której mowa w § 23 ust. 2.
1. Głębokość projektowaną (H) stanowi, wyrażona w metrach, suma obliczona według wzoru: H = H + t gdzie: H – oznacza głębokość techniczną, t – oznacza tolerancję bagrowniczą.
2. Tolerancja bagrownicza (t) określa, wyrażoną w metrach, wartość głębokości, o jaką dopuszcza się przegłębienie dna akwenu w czasie prowadzenia robót czerpalnych, aby uzyskać dno akwenu o rzędnych nie wyższych niż głębokość techniczna (H).
3. Wartość tolerancji bagrowniczej przyjmowana do obliczeń budowli morskiej i projektowania robót czerpalnych, w zależności od miejsca prowadzenia robót czerpalnych, wynosi:
1) t = 0,3 m – przy robotach czerpalnych wykonywanych w portach morskich i przystaniach morskich;
2) t = 0,4 m – przy robotach czerpalnych wykonywanych na zewnątrz portów morskich i przystani morskich, w szczególności na redach, na torach podejściowych, na trasach układania kabli i rurociągów na morzu terytorialnym i na morskich wodach wewnętrznych oraz przy profilowaniu dna morskiego pod budowle morskie.
1. Głębokość dopuszczalną (H) stanowi, wyrażona w metrach, suma obliczona według wzoru: H = H + R gdzie: H – oznacza głębokość techniczną budowli morskiej, R – oznacza rezerwę na dopuszczalne przegłębienie dna w rejonie, w którym dno nie jest trwale umocnione, w trakcie całego okresu użytkowania budowli morskiej.
2. Głębokość dopuszczalną określa się na etapie projektowania, budowy albo przebudowy budowli morskiej i oznacza ona maksymalną głębokość akwenu przy danej budowli morskiej.
3. Do obliczeń odporu gruntu i obliczeń stateczności budowli morskiej przyjmuje się rzędną dna odpowiadającą głębokości dopuszczalnej (H).
4. Specjalna rezerwa na zwiększenie głębokości technicznej (H) jest zawarta w wartości głębokości dopuszczalnej (H), w przypadku spełnienia następujących warunków:
1) nośność urządzeń cumowniczych i odbojowych projektowanej budowli morskiej uwzględnia siły wywołane cumowaniem i dobijaniem przewidywanych jednostek pływających w stanie całkowitego załadowania;
2) długość linii cumowniczej i rozstaw urządzeń cumowniczych gwarantuje właściwe warunki do zacumowania przewidywanych jednostek pływających;
3) rezerwa na dopuszczalne przegłębienie dna w trakcie okresu użytkowania budowli (R) jest zrównoważona wykonaniem trwałego umocnienia dna, uniemożliwiającego powstanie przegłębień dna poniżej głębokości dopuszczalnej (H) oraz zapewniającego wymagany odpór gruntu dna akwenu, na rzędnej odpowiadającej głębokości dopuszczalnej (H).
5. R na dopuszczalne przegłębienie dna nie może być mniejsza niż 0,8 m.
6. Dla budowli morskiej, dla której zrezygnowano z wykonania trwałego umocnienia dna, minimalną R przyjmuje się następująco:
1) 0,8 m – dla budowli morskiej o głębokości technicznej (H) mniejszej niż lub równej 4 m;
2) 1,5 m – dla budowli morskiej o głębokości technicznej (H) równej lub większej niż 10 m;
3) dla budowli morskiej o głębokości technicznej (H) większej niż 4 m i mniejszej niż 10 m minimalną wartość R wyznacza się przez interpolację liniową w granicach od 0,8 do 1,5 m z zaokrągleniem do 0,1 m w górę;
4) 1,5 m – dla budowli morskiej usytuowanej w rejonie:
a) łuku wklęsłego ujść rzek lub cieśnin do morza,
b) przewężeń koryta akwenu,
c) występowania dużego falowania lub znacznych prądów wody przy dnie akwenu.
7. R na przegłębienie dna powstałe w wyniku oddziaływania strumieni zaśrubowych jednostek pływających na nieumocnione dno przy budowli morskiej ustala się indywidualnie w fazie projektowania tej budowli.
8. R obejmuje t.
9. Przy projektowaniu robót czerpalnych przy istniejącej budowli morskiej, dla której ze względów bezpieczeństwa są niedopuszczalne przegłębienia dna (t = 0) albo są dopuszczalne tolerancje bagrownicze (t) mniejsze niż określone w § 23 ust. 3, projekt robót czerpalnych przewiduje dopuszczalne niedogłębienie dna polegające na ustaleniu głębokości technicznej (H), wyrażonej w metrach, obliczonej według wzoru: H = H – t gdzie: H – oznacza głębokość dopuszczalną, t – oznacza zmniejszoną lub zerową tolerancję bagrowniczą.
10. W przypadku, o którym mowa w ust. 9, suma przegłębień i niedogłębień dna przyjęta w projekcie robót czerpalnych nie może przekroczyć wartości pełnej tolerancji bagrowniczej (t), o której mowa w § 23 ust. 3.
11. Przy projektowaniu budowli morskiej określa się szerokość pasa dna wzdłuż tej budowli, w którym ma być zachowana głębokość dopuszczalna (H).
1. Jeżeli posiadana dokumentacja techniczna dla istniejącej budowli morskiej określa tylko jedną głębokość akwenu, uznaje się ją za głębokość dopuszczalną (H).
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, głębokość techniczną (H), wyrażoną w metrach, oblicza się według wzoru: H= H – t gdzie: H – oznacza głębokość dopuszczalną, t – oznacza pełną tolerancję bagrowniczą.
§ 26. Głębokość nawigacyjna akwenu żeglugowego
Przez głębokość nawigacyjną (H) rozumie się różnicę rzędnych, mierzoną od średniego poziomu morza SW do płaszczyzny poziomej, która jest styczna do najwyżej położonego dna w akwenie żeglugowym.
1. Przez głębokość nawigacyjną aktualną (H) rozumie się głębokość nawigacyjną (H) odniesioną do aktualnego poziomu morza.
2. Dopuszczalne zanurzenie jednostki pływającej na akwenie żeglugowym określa się, odejmując od głębokości nawigacyjnej aktualnej (H) wymagany w danych warunkach żeglugowych sumaryczny zapas głębokości wody pod stępką kadłuba jednostki pływającej (R).
Rozdział 4 Badania podłoża gruntowego dla posadowienia budowli morskiej
§ 28. Warunki geologiczno-inżynierskie i geotechniczne posadowienia
Warunki geologiczno-inżynierskie i geotechniczne dla posadowienia projektowanej budowli morskiej ustala się jak dla trzeciej kategorii geotechnicznej, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 34 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. ‒ Prawo budowlane, zwanej dalej „ustawą”.
§ 29. Wymagania wobec zmian podłoża gruntowego
Podłoże gruntowe pod wpływem wszystkich przyłożonych obciążeń nie może ulegać w założonym okresie użytkowania zmianom:
1) zagrażającym bezpieczeństwu budowli morskiej;
2) zagrażającym bezpieczeństwu ludzi i mienia składowanego albo posadowionego na budowli morskiej;
3) zakłócającym użytkowanie budowli morskiej.
1. Przy ustalaniu zakresu badań podłoża gruntowego dla posadowienia budowli morskiej stosuje się przepisy wydane na podstawie art. 34 ust. 6 pkt 2 ustawy.
2. Przy ustalaniu zakresu prac geologicznych dla posadowienia budowli morskiej stosuje się przepisy wydane na podstawie art. 79 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2024 r. poz. 1290).
§ 31. Głębokość badań podłoża gruntowego
Głębokość badań podłoża gruntowego określa się zgodnie z aktualnym poziomem wiedzy i techniki, w szczególności zgodnie z PN-EN 1997-2 Eurokod 7 – Projektowanie geotechniczne – Część 2: Rozpoznanie i badanie podłoża gruntowego.
§ 32. Aktualizacja dokumentów po upływie pięciu lat
Dokumenty opracowane zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 34 ust. 6 pkt 2 ustawy wymagają aktualizacji po 5 latach od dnia ich sporządzenia.
Rozdział 5 Obliczenia statyczne budowli morskiej
1. Obliczenia statyczne budowli morskiej zawierają:
1) zestawienie wymagań technologicznych i użytkowych budowli morskiej będącej przedmiotem obliczeń, które obejmuje wymagania mające wpływ na podstawowe wymiary i obciążenia tej budowli oraz metody obliczeń i jej wymiarowania;
2) obliczeniowe przekroje geotechniczne, w których są zawarte przyjęte do obliczeń właściwości fizyczne i mechaniczne gruntu, a także miarodajne poziomy morza w akwenie morskim oraz poziomy wód gruntowych i ich wzajemne powiązanie;
3) zestawienie obciążeń budowli morskiej z uwidocznieniem odległości i obszaru, w jakim obciążenia te występują, oraz danych wyjściowych, które stanowiły podstawę określenia tych obciążeń;
4) schematy obliczeniowe budowli morskiej w określonej skali, uwidaczniające podstawowe wymiary tej budowli i rzędne oraz układy działających obciążeń;
5) opis rozwiązań konstrukcyjnych budowli morskiej uwzględniający dane, które nie są uwidocznione na schematach obliczeniowych, oraz dane dotyczące poszczególnych etapów realizacji tej budowli z charakterystyką stanów obliczeniowych na danym etapie realizacji;
6) opis i uzasadnienie zastosowanych metod obliczeniowych z uwzględnieniem przyjętych współczynników bezpieczeństwa, jeżeli te obliczenia odbiegają od metod i zaleceń określonych w szczególności w normach dotyczących obliczeń statycznych (PN-EN 1990 Eurokod – Podstawy projektowania konstrukcji);
7) opis przebiegu badań i wyniki badań modelowych budowli morskiej, w przypadku gdy te badania stanowią podstawę określenia danych wyjściowych do projektu budowlanego tej budowli;
8) charakterystykę zastosowanych wyrobów, o których mowa w art. 10 ustawy.
2. We wszystkich obliczeniach statycznych uwzględnia się ocenę możliwych odchyleń oraz ocenę stopnia wiarygodności danych i parametrów wyjściowych przyjętych do obliczeń.
3. W przypadkach, w których podłoże na to pozwala, dla uzyskania rozwiązań ekonomicznych, wprowadza się układy statycznie niewyznaczalne.
4. Obliczenia statyczne wykonuje się z uwzględnieniem wariantów rozwiązań dla uzyskania optymalnego kształtu budowli morskiej i pełnego wykorzystania elementów budowli morskiej.
1. Rozwiązania konstrukcyjne budowli morskiej uzależnia się od parametrów wytrzymałościowych podłoża gruntowego, stanowiącego podłoże fundamentowe tej budowli, oraz od obciążeń zewnętrznych mających w dużej ich części charakter obciążeń losowych.
2. Metodę obliczeń statycznych przyporządkowuje się rodzajowi budowli morskiej, z uwzględnieniem charakteru obciążeń oraz oddziaływania tej budowli i podłoża.
1. Obliczenia statyczne budowli morskiej przeprowadza się według metody stanów granicznych, rozróżniając grupy stanów granicznych:
1) nośności i związane z nimi obciążenia obliczeniowe oraz
2) użytkowania i związane z nimi obciążenia charakterystyczne.
2. Obliczenia statyczne budowli morskiej wykazują, że na etapie realizacji budowy i użytkowania, są spełnione warunki sprawdzanych stanów granicznych.
§ 36. Rodzaje i kombinacje obciążeń budowli morskiej
Rodzaje, wartości, współczynniki oraz kombinacje obciążeń budowli morskiej ustala się i przyjmuje zgodnie z wymogami określonymi w dziale IV.
§ 37. Uwzględnienie współczynnika konsekwencji zniszczenia
W obliczeniach statycznych budowli morskiej, przy wyznaczaniu obciążeń obliczeniowych w metodzie stanów granicznych, uwzględnia się współczynnik konsekwencji zniszczenia (γ), stanowiący mnożnik zwiększający obciążenia tej budowli, pozwalający na uwzględnienie skutków ewentualnej katastrofy.
§ 38. Wartości współczynnika konsekwencji zniszczenia
Współczynnik konsekwencji zniszczenia (γ) przyjmuje następujące wartości:
1) od 1,1 do 1,3 – zgodnie z klasą chronionego obszaru określoną w § 39 – dla budowli morskiej obciążonej falowaniem morskim, której zniszczenie pociągnęłoby za sobą zatopienie obszarów chronionych oraz katastrofalne skutki materialne i społeczne;
2) 1,1 – dla budowli morskiej obciążonej falowaniem morskim, której awaria nie powoduje skutków, o których mowa w pkt 1;
3) 1,05 – dla budowli morskiej obciążonej dynamicznie;
4) 1,0 – dla budowli morskiej ustawionej na innej budowli morskiej i nienarażonej na oddziaływanie falowania morskiego;
5) 1,0 – dla budowli morskiej obciążonej statycznie oraz dla pozostałych budowli morskich.
§ 39. Klasy chronionego obszaru dla współczynnika konsekwencji zniszczenia
Wartość współczynnika konsekwencji zniszczenia (γ) dla budowli morskiej, o której mowa w § 38 pkt 1, w zależności od klasy chronionego obszaru, jest określona w tabeli nr 2. Tabela nr 2 Klasa chronionego obszaru Współczynnik konsekwencji zniszczenia γ I 1,3 II 1,2 III 1,15 IV 1,1 gdzie poszczególne klasy oznaczają: klasa I – zatopiony obszar o powierzchni ponad 300 km albo liczbę zaginionej ludności ponad 300 osób; klasa II – zatopiony obszar o powierzchni ponad 150 km do 300 km albo liczbę zaginionej ludności od 81 do 300 osób; klasa III – zatopiony obszar o powierzchni ponad 10 km do 150 km albo liczbę zaginionej ludności od 11 do 80 osób; klasa IV – zatopiony obszar o powierzchni do 10 km albo liczbę zaginionej ludności do 10 osób.
1. Model obliczeniowy budowli morskiej odwzorowuje istotne parametry i czynniki mające wpływ na zachowanie tej budowli w określonym stanie granicznym, w tym w szczególności obciążenia i oddziaływania, właściwości wyrobów, o których mowa w art. 10 ustawy, cechy geometryczne oraz sztywność elementów budowli morskiej, połączeń i więzi podporowych.
2. Do wyznaczenia obciążeń budowli morskiej dla metody stanów granicznych częściowe współczynniki bezpieczeństwa oraz parametry geotechniczne podłoża przyjmuje się według aktualnego poziomu wiedzy i techniki, w szczególności zgodnie z PN-EN 1990 Eurokod – Podstawy projektowania konstrukcji, PN-EN 1991 Eurokod 1 – Oddziaływania na konstrukcje (norma wieloczęściowa), PN-EN 1997 Eurokod 7 – Projektowanie geotechniczne (norma wieloczęściowa).
3. Do przeprowadzenia obliczeń stateczności i wytrzymałości budowli morskiej metodą naprężeń dopuszczalnych stosuje się współczynniki pewności i stateczności oraz współczynniki bezpieczeństwa, w szczególności według PN-EN 1997 Eurokod 7 – Projektowanie geotechniczne (norma wieloczęściowa).
4. Siły przekrojowe i przemieszczenia budowli morskiej lub elementów budowli morskiej wyznacza się metodami mechaniki budowli.
5. W przypadku wątpliwości co do wyników analizy obliczeniowej siły przekrojowe i przemieszczenia wyznacza się na podstawie badań doświadczalnych.
1. W celu niedopuszczenia do nadmiernych ugięć, przemieszczeń lub drgań, utrudniających lub uniemożliwiających prawidłowe użytkowanie budowli morskiej, sprawdza się stany graniczne jej użytkowania.
2. Do obliczeń stanów granicznych użytkowania budowli morskiej przyjmuje się wartości obciążeń charakterystycznych.
3. Przy obliczaniu ugięć i przemieszczeń budowli morskiej lub elementów budowli morskiej nie uwzględnia się współczynników dynamicznych.
4. Różnica częstotliwości drgań wzbudzanych i drgań własnych budowli morskiej lub elementów budowli morskiej narażonych na oddziaływania falowania morskiego w postaci obciążeń dynamicznych wielokrotnie zmiennych powinna wynosić co najmniej 25 % częstotliwości drgań własnych.
1. Stateczność budowli morskiej w metodzie stanów granicznych wymaga spełnienia następującej zależności: E≤ m × E gdzie: E – oznacza obliczeniową wartość efektu oddziaływania destabilizującego, E – oznacza obliczeniową wartość efektu oddziaływania stabilizującego, m – oznacza współczynnik korekcyjny zależny od rodzaju sprawdzanego warunku stateczności, rodzaju konstrukcji i przyjętej metody obliczeń konstrukcji.
2. Współczynnik korekcyjny (m) przyjmuje następujące wartości przy sprawdzaniu:
1) przekroczenia obliczeniowego oporu granicznego podłoża:
a) m = 0,9 – gdy stosuje się rozwiązanie teorii granicznych stanów naprężeń,
b) m = 0,8 – przy przybliżonych metodach oznaczenia parametrów gruntu;
2) poślizgu po podłożu – m = 0,8;
3) poślizgu w podłożu:
a) m = 0,8 – gdy stosuje się kołowe linie poślizgu w gruncie,
b) m = 0,7 – gdy stosuje się uproszczone metody obliczeń;
4) stateczności na obrót – m = 0,8.
3. Obliczeniowe wartości efektów oddziaływania destabilizującego (E) i efektów oddziaływania stabilizującego (E) określa się dla obciążeń obliczeniowych.
1. Obciążenia obliczeniowe dla budowli morskiej oblicza się jako iloczyn obciążenia charakterystycznego oraz współczynników obciążenia (γ), współczynnika konsekwencji zniszczenia (γ) i współczynnika jednoczesności obciążeń zmiennych (ψ).
2. W przypadku wyznaczania obciążenia od falowania metodami probabilistycznymi wartość współczynnika obciążenia (γ) wynosi 1,0.
3. Wartość współczynnika jednoczesności obciążeń zmiennych (ψ) przyjmuje się zgodnie z § 113 ust. 3 i 4.
4. Wartość współczynnika konsekwencji zniszczenia (γ) przyjmuje się zgodnie z § 38 i § 39.
§ 44. Usytuowanie wypadkowej sił w rdzeniu przekroju budowli blokowej
Przy projektowaniu budowli morskiej stawianej z bloków obliczeniowa wypadkowa wszystkich sił poziomych i pionowych działających na tę budowlę, odniesiona do dowolnego przekroju poziomego, w tym do podstawy tej budowli, ma mieścić się w rdzeniu przekroju.
§ 45. Nieuwzględnianie obciążeń od uderzeń jednostek w zwykłej sytuacji obliczeniowej
Projektowanie budowli morskiej nie uwzględnia w zwykłej sytuacji obliczeniowej obciążeń od uderzenia jednostek pływających spowodowanych awarią tych jednostek, niewłaściwym ich manewrowaniem oraz kolizją z innymi jednostkami.
Pełna treść aktu: w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać morskie budowle hydrotechniczne i ich usytuowanie.