Rozdział 2. Parametry kadłuba charakterystycznych jednostek pływających niezbędnych przy projektowaniu budowli morskiej
Rozdział 2
Parametry kadłuba charakterystycznych jednostek pływających niezbędnych przy projektowaniu budowli morskiej
1. Dla określenia wielkości oddziaływania jednostki pływającej na budowlę morską przy projektowaniu budowli morskiej ustala się parametry kadłuba dla charakterystycznych jednostek pływających.
2. Parametry, o których mowa w ust. 1, wyraża się przez określenie:
1) pojemności brutto GT – dla statku pasażerskiego, drobnicowego, rybackiego i promu morskiego;
2) nośności DWT – dla zbiornikowca, masowca, gazowca, pojemnikowca, chemikaliowca;
3) wyporności D jednostki pływającej w tonach – dla wszystkich typów i rodzajów statków;
4) podstawowych wymiarów kadłuba jednostki pływającej.
1. Przy projektowaniu budowli morskiej usytuowanej w obszarze akwenu żeglugowego, portowego i stocznio-wego stosuje się parametry, o których mowa w § 12, zwłaszcza przy ustalaniu:
1) długości stanowiska postojowego;
2) długości linii cumowniczej;
3) głębokości akwenu żeglugowego;
4) rozstawu i wielkości obciążeń wszystkich urządzeń cumowniczych;
5) liczby oraz nośności dalb i wysp: cumowniczej, odbojowej i cumowniczo-odbojowej;
6) średnicy obrotnicy statków.
2. Przy projektowaniu budowli morskiej usytuowanej w obszarze, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się okoliczności mogące wpływać na właściwe wymiarowanie tej budowli oraz rodzaj i parametry jednostek pływających, takich jak:
1) statku odlichtowanego większego od statku charakterystycznego;
2) statku nietypowego o dużej sylwetce bocznej kadłuba;
3) żaglowca;
4) okrętu wojennego.
§ 14. Wymiary i współczynnik pełnotliwości kadłuba
Wielkościom danego typu jednostki pływającej odpowiadają, określone w metrach, parametry kadłuba, do których zalicza się:
1) L – całkowitą długość kadłuba od dziobu do rufy;
2) L – długość kadłuba między pionem dziobowym i rufowym;
3) B – całkowitą szerokość kadłuba;
4) T – największe dopuszczalne zanurzenie kadłuba równomiernie całkowicie załadowanej jednostki pływającej w konstrukcyjnym stanie pływania – do poziomu letniej linii ładunkowej znaku wolnej burty;
5) H – wysokość boczną kadłuba, mierzoną między płaszczyzną podstawową przechodzącą przez najniższy punkt podwodzia i linią pokładu, w płaszczyźnie owręża;
6) δ – współczynnik pełnotliwości kadłuba.
§ 15. Ustalanie parametrów kadłubów statków morskich
Ustalenia parametrów kadłuba charakterystycznych statków morskich dokonuje się na podstawie analizy parametrów kadłubów różnych typów statków morskich projektowanych, budowanych i eksploatowanych, o jednakowej nominalnej wielkości, zestawionych w odpowiednich rejestrach towarzystw klasyfikacyjnych statków.
1. Statek odlichtowany traktuje się jako statek charakterystyczny w odniesieniu do długości, szerokości i wysokości bocznej kadłuba przy zredukowanym zanurzeniu i zmniejszonej wyporności.
2. Wartość zredukowanego zanurzenia kadłuba statku odlichtowanego (T), o której mowa w ust. 1, wynika z:
1) przepisów wydanych na podstawie art. 47 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej i art. 84 ust. 2–4 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. z 2024 r. poz. 1068 i 1933) (przepisy portowe) albo
2) głębokości istniejących w danym porcie albo przy danej budowli morskiej, uniemożliwiających przyjęcie statku z pełnym ładunkiem, przy zachowaniu wymaganych rezerw nawigacyjnych
z uwzględnieniem przepisów rozdziału 3.
3. Wartość zmniejszonej wyporności (D) statku wyrażonej w tonach, o której mowa w ust. 1, oblicza się jako iloczyn (L), (B), (T), (δ) i ciężaru objętościowego wody (T/m).
Pełna treść aktu: w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać morskie budowle hydrotechniczne i ich usytuowanie.