Art. 19. Środki przymusu wobec upadłego

§ 1. Wydając postanowienie o ogłoszeniu upadłości, sąd może zastosować do upadłego środki przymusu, jeżeli zachodzi podejrzenie, że upadły ukrywa się albo ukrywa swój majątek.

§ 2. Na przedstawienie sędziego-komisarza sąd może również zastosować środki przymusu do upadłego, który uchybia swoim obowiązkom albo po ogłoszeniu upadłości dopuszcza się czynów mających na celu ukrycie majątku, obciążenie go pozornymi zobowiązaniami i w ogóle utrudnienie ustalenia majątku.

§ 3. Sąd uchyli środki przymusu, gdy ustanie potrzeba jego stosowania.

§ 4. Na postanowienia co do środków przymusu służy zażalenie.

§ 5. Do środków przymusu, o których mowa w paragrafach poprzedzających, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o egzekucji świadczeń niepieniężnych, z tym że grzywna, o której mowa w art. 1052 Kodeksu postępowania cywilnego, może być wymierzona jednorazowo do dziesięciu tysięcy złotych.

Komentarz do Art. 19.

Przepis nie obowiązuje. Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe. Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis przewidywał, że przy ogłaszaniu upadłości sąd mógł zastosować wobec upadłego środki przymusu, jeżeli istniało podejrzenie, że upadły ukrywał się albo ukrywał swój majątek. Środki te służyły więc zabezpieczeniu postępowania w sytuacji, gdy zachowanie upadłego mogło utrudnić ustalenie jego osoby lub składników majątkowych. Sąd mógł zastosować takie środki także później, jeżeli przedstawił to sędzia-komisarz. Dotyczyło to upadłego, który uchybiał swoim obowiązkom albo po ogłoszeniu upadłości podejmował działania zmierzające do ukrycia majątku, obciążenia go pozornymi zobowiązaniami lub ogólnego utrudnienia ustalenia jego majątku. Zastosowanie środków nie miało trwać dłużej, niż wymagała tego istniejąca potrzeba, ponieważ sąd uchylał je po jej ustaniu. Na postanowienia dotyczące środków przymusu przysługiwało zażalenie. Przy ich stosowaniu odpowiednio wykorzystywano przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o egzekucji świadczeń niepieniężnych. Przepis przewidywał jednak szczególną wysokość grzywny, która mogła zostać wymierzona jednorazowo do dziesięciu tysięcy złotych.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 1934 r. poz. 834.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

upadłośćśrodki przymususędzia-komisarzzażalenie grzywna majątek

Art. 18.Art. 19¹.