Sygn. akt VIII U 459/25
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia (...) roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. stwierdził, że (...) Sp. z o.o. jako komplementariusz (...) Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w Ł. ponosi odpowiedzialność całym swoim majątkiem za zobowiązania spółki z tytułu nieopłaconych składek w łącznej kwocie (...) zł, w tym na:
- ubezpieczenia społeczne za (...) r., (...) r. - (...) r., (...) r.(...) r.
należność główna (...) zł
odsetki za zwłokę liczone na dzień (...) r. (...) zł
koszty egzekucyjne (...) zł
ogółem (...) zł
- ubezpieczenie zdrowotne za (...) r., (...) r. - (...) r., (...) r.(...) r.
należność główna (...) zł
odsetki za zwłokę liczone na dzień(...) r. (...) zł
koszty egzekucyjne (...)zł
ogółem (...) zł
- Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za (...) r., (...) r. - (...) r., (...) r. (...) r.
należność główna(...) zł
odsetki za zwłokę liczone na dzień (...) r. (...) zł
koszty egzekucyjne(...) zł
ogółem (...) zł.
(decyzja – k. 36 verte – 37 załączonych do sprawy akt organu rentowego)
Odwołanie od w/w decyzji złożyła spółka (...) Sp. z o.o. zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz odwołującego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji zarzucono:
- naruszenie art. 118 § 1 ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji o odpowiedzialności Odwołującego za zobowiązania (...) sp. z o.o. sp. k. po upływie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość, tj. decyzji obejmującej swoim zakresem zaległości z tytułu niepłaconych składek za rok 2018 i 2019, w sytuacji gdy przedmiotowa decyzja została doręczona odwołującemu dopiero w dniu(...)r.;
- naruszenie art. 107 § 1 i § 2 ordynacji podatkowej w zw. z art. 115 § 1 ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że możliwe jest wydanie decyzji o solidarnej odpowiedzialności Odwołującego, w sytuacji, w której nie została uprzednio na żadnym etapie ustalona wysokość zobowiązania składkowego (...) sp. z o.o. sp. k.;
- naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak sporządzenia prawidłowego uzasadnienia decyzji, a jedynie ograniczenie się przez organ w uzasadnieniu do wskazania podstaw prawnych bez ich kompleksowego wyjaśnienia, w tym braku wyjaśnienia na jakiej podstawie wyliczona została wysokość zobowiązania oraz brak wykazania terminy wymagalności poszczególnych składek za dane miesiące.
(odwołanie – k. 3-5)
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania oraz zasądzenie od odwołującego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
(odpowiedź na odwołanie - k. 8-9 verte)
W toku postępowania strony podtrzymały swoje stanowiska w sprawie. Na rozprawie z dnia 8.10.2025r. pełnomocnik ZUS wniósł o oddalenie odwołania i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego zgodnie z rozporządzeniem według wartości przedmiotu sporu.
(stanowisko strony - e-protokół z dnia 8.10.2025 roku – 00:01:01, 00:02:24 - płyta CD- k. 23)
Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 06.06.2017 r., w Krajowym Rejestrze Sądowym pod nr (...) została zarejestrowana spółka komandytowa, działająca pod firmą – (...) Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w Ł., ul. (...), Ł.. Komplementariuszem w spółce jest (...) Sp. z o.o.
(odpisy z KRS – k. 4-9, akt notarialny – k. 23-28 w aktach rentowych załączonych do sprawy)
W związku z prowadzeniem działalności gospodarczej w spółce (...) Sp. z o.o. Sp. k., komplementariusz miał ustawowy obowiązek opłacania składek z tytułu ubezpieczenia społecznego, ubezpieczenia zdrowotnego, Funduszu Pracy i Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. (...) Sp. z o.o. Sp.k. nie wywiązała się z obowiązku uregulowania tych należności. Na dzień wydania decyzji z dnia (...) roku wysokość należności składkowych wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami egzekucyjnymi wyniosła: (...) zł na ubezpieczenie społeczne,(...)zł na ubezpieczenie zdrowotne, (...) zł na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych w związku z figurującym na koncie spółki zadłużeniem wystawił 9.03.2020 r., 3.02.2021 r., 5.02.2021 r., 21.10.2021r., 8.12.2021 r. 23.05.2024 r. tytuły wykonawcze zawierające należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od 06/2018 do 07/2021 i następnie skierował je do przymusowej realizacji w trybie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Dyrektora I Oddziału ZUS w Ł..
Organ egzekucyjny na podstawie w/w tytułów dokonał zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty podatku w U. (...) oraz dokonał zajęcia rachunku bankowego w (...) Bank S.A. Czynności te okazały się bezskuteczne.
Postanowieniem z 25 maja 2023 r. Sąd Rejonowy (...)wŁ., (...) oddalił, złożony przez spółkę (...) Sp. z o.o. Sp. k. wniosek o ogłoszenie upadłości.
Postanowieniem z dnia (...) r. Dyrektor I Oddziału ZUS w Ł. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec (...) Sp. z o.o. Sp.k.
(tytuły wykonawcze, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności, postanowienia w aktach rentowych załączonych do sprawy)
W dniu(...)., organ rentowy skierował do odwołującego podmiotu zawiadomienie (odebrane (...) r..) o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie przeniesienia odpowiedzialności na (...) Sp. z o.o. jako komplementariusza F. (...) za jej zobowiązania obejmujące należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od grudnia 2018 r. do lipca 2021 r. Odwołujący został też poinformowany o prawie czynnego udziału w każdym stadium postępowania i możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz prawie wglądu w akta sprawy.
Z tej możliwości odwołujący nie skorzystał.
(zawiadomienie z 6.11.2024 r., potwierdzenie odbioru- k. 30 verte-31 załączonych do sprawy akt organu rentowego)
W dniu (...) ZUS zakończył postępowanie wyjaśniające prowadzone w sprawie przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania (...) Sp. z o.o. Sp. k. z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.
(zawiadomienie z 29.11.2024 r., potwierdzenie odbioru- k. 33-34 załączonych do sprawy akt organu rentowego)
Decyzją z dnia (...) r., wydaną na podstawie art. 83 ust 1 ustawy z
13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U.2024 r. poz. 479 ze zm.), art. 107 § 1, § 2 pkt 2 i 4, art. 108 § 1, art. 109 § 2 pkt 1 i art. 115 ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383) w zw. z art. 31 i 32 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych adresowaną do odwołującego Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł., stwierdził że (...) Sp. z o.o. jako komplementariusz F. (...) z siedzibą w Ł. ponosi odpowiedzialność całym swoim majątkiem za zobowiązania spółki z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, FP i FGŚP wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami egzekucyjnymi w łącznej kwocie (...) zł.
Przesyłka z decyzją została nadana w dniu (...) r.
Decyzja z (...) r. została doręczona odwołującemu w dniu (...) r.
(decyzja, potwierdzenie odbioru – k. 36 verte – 38 załączonych do sprawy akt organu rentowego)
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach ZUS załączonych do akt niniejszej sprawy, które nie były kwestionowane przez żadną ze stron, a Sąd nie znalazł z urzędu żadnych powodów, by tym dokumentom odmówić waloru wiarygodności i wartości dowodowej.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Na wstępie wskazać należy, że chybionym jest podniesiony w odwołaniu przez odwołującą spółkę zarzut przedawnienia dochodzonych należności.
Niezasadny jest zarzut wnioskodawcy jakoby organ rentowy naruszył prawo materialne poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 118 § 1 ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i wydał decyzję o odpowiedzialności odwołującego za zobowiązania spółki F. (...) z siedzibą w Ł. pomimo upływu terminu przedawnienia. Odwołujący podniósł zarzut naruszenia przepisu art. 118 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 31 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez wydanie decyzji z dnia (...) r., w sytuacji, gdy od końca roku kalendarzowego powstania zaległości podatkowej upłynęło 5 lat. Wnioskodawca wskazywał, że termin ten upłynął dnia (...) roku, zaś decyzję wydaną dnia (...) r. doręczono mu dnia(...) r.
Zgodnie z treścią art. 118 § 1 ordynacji w związku z art. 31 ustawy systemowej nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat. Przepis powyższy wyraża zatem termin przedawnienia prawa do wydania decyzji (na mocy której powstaje odpowiedzialność osoby trzeciej). W przepisie niniejszym używa się określenia "wydanie decyzji". Ustawodawca podatkowy jednoznacznie wiąże skutki określone w tej regulacji z wydaniem decyzji, a nie jej wysłaniem. W prawie ubezpieczeń społecznych, przepis ten stosuje się odpowiednio na podstawie art. 31 ustawy systemowej. Organ nie może więc wydać decyzji o odpowiedzialności subsydiarnej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek zapłaty składek, upłynęło 5 lat.
Zagadnienie wykładni art. 118 § 1 ordynacji podatkowej w zakresie pojęcia "wydania" decyzji było wielokrotnie przedmiotem rozważań tak Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. uchwała NSA z 17 grudnia 2007 r., I FPS 5/07; uchwała NSA z 17 stycznia 2011 r., II FPS 2/10; wyrok NSA z 12 lipca 2016 r., II FSK 1544/14; wyrok NSA z 26 stycznia 2012 r., I FSK 556/11; wyrok NSA z 24 stycznia 2013 r., II FSK 1122/11, wyrok NSA z 18 lutego 2014 r., II FSK 819/12; wyrok NSA z 25 kwietnia 2006 r., II OSK 714/05; wyrok WSA we Wrocławiu z 26 lipca 2017 r., I SA/Wr 381/17), jak również Sądu Najwyższego (zob. np. postanowienie SN z 3 lutego 2012 r., II UK 263/11, LEX nr 1215441; wyrok SN z 7 kwietnia 2010 r., I UK 340/09, LEX nr 602209; wyrok SN z 16 listopada 2009 r., II UK 111/09, OSNP 2011/11-12, poz. 164; postanowienie SN z 2 grudnia 2011 r., III UK 56/11, LEX nr 1647079; wyrok SN z 22 listopada 2010 r., III UK 27/10, LEX nr 786815).
Wspomniany problem prawny nie był co prawda jednakowo rozstrzygany w judykaturze na przestrzeni lat, jednak w chwili obecnej w doktrynie i orzecznictwie dominuje pogląd, że wydanie decyzji w myśl ww. regulacji nie obejmuje obowiązku jej doręczenia.
W cytowanym wyżej postanowieniu dnia 3 lutego 2012 r. II UK 263/11 Sąd Najwyższy podkreślił, "że nie można już mówić o rozbieżności w orzecznictwie i braku utrwalonej wykładni art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej. Wniosek nie uwzględnia ostatniego orzecznictwa Sądu Najwyższego, które jedynie potwierdza wskazane w nim poprzednie wyroki tego Sądu (z 7 kwietnia 2010 r., I UK 340/09; z 16 listopada 2009 r., II UK 111/09; z 4 sierpnia 2009 r., I UK 85/09), przyjmujące, że określone w tym przepisie przedawnienie wiąże się tylko z wydaniem, a nie z doręczeniem decyzji. Sąd Najwyższy również w ostatnich wyrokach stwierdza, że pojęcie wydania decyzji, określonej w art. 118 § 1 nie oznacza jej doręczenia (wyroki z 22 listopada 2010 r., III UK 27/10, LEX nr 786815; z 16 marca 2011 r., I UK 330/10, LEX nr 848138). "
Sąd Okręgowy podziela powyższe poglądy.
Skoro zatem orzecznictwo jest w tym zakresie utrwalone, a odwołanie nie przedstawia tego rodzaju argumentacji, która by podważała przyjętą wykładnię lub prowadziła do innej wykładni, to uznać należało, że nie doszło do przedawnienia wydania decyzji z dnia (...) r.
Zaskarżona decyzja obejmuje nieopłacone składki: 1) na ubezpieczenie społeczne za (...) r., (...) r. - (...) r., (...) r.(...) r.; należność główna (...) zł; odsetki za zwłokę liczone na dzień (...) r. (...) zł; koszty egzekucyjne (...) zł; ogółem (...) zł; 2) na ubezpieczenie zdrowotne za (...) r., (...) r. - (...) r., (...) r.(...) r.; należność główna (...) zł; odsetki za zwłokę liczone na dzień (...) r. 21 755,00 zł; koszty egzekucyjne 2297,16 zł; ogółem (...) zł; 3) na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za (...) r., (...) r. - (...) r., (...) r. -(...) r.; należność główna(...) zł; odsetki za zwłokę liczone na dzień (...) r. (...) zł; koszty egzekucyjne (...) zł; ogółem (...) zł. Zatem najstarsza należność z tytułu składek dotyczy (...) r. Początek biegu terminu, o którym mowa w przepisie art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej, powiązany jest z datą wymagalności zaległości składkowej, biegnie od końca roku kalendarzowego, w którym to zdarzenie miało miejsce i trwa nieprzerwanie aż do upływu 5 lat. Zatem w tym przypadku końcem terminu do wydania decyzji o odpowiedzialności osób trzecich będzie ostatni dzień grudnia piątego roku po roku, w którym była wymagalna zaległość podatkowa. Składka za miesiąc (...) r., zgodnie z art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych była wymagalna w terminie do (...) r. Termin zaległości z płatnością składki za miesiąc (...) r. zaczął biec spółce od dnia (...) r. Wobec tego dzień (...) r. był ostatnim do wydania spornej decyzji o odpowiedzialności za składki należne za najwcześniejszy miesiąc – (...) r. Zaskarżona decyzja została wydana (...) r., czyli przed upływem tego terminu.
Sąd Okręgowy nadto wskazuje, że nie ma racji skarżący, jakoby decyzja o odpowiedzialności osoby trzeciej wydana na podstawie art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej miała charakter konstytutywny. Sąd Najwyższy w wyroku z 25.02.2010 r., II UK 226/09 wskazał, że zasada, iż orzeczenie o odpowiedzialności osoby trzeciej musi być poprzedzone wydaniem i doręczeniem decyzji podatkowej podmiotom odpowiadającym za zobowiązania podatkowe przed osobą trzecią, nie ma zastosowania do należności z tytułu składek. Jak wyjaśniono w orzecznictwie Sądu Najwyższego, należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne wynikają ze zobowiązania powstającego z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy prawa ubezpieczeń społecznych łączą powstanie takiego zobowiązania. Obowiązek samoobliczenia i opłacenia składek na ubezpieczenie społeczne powstaje z mocy prawa za każdy okres ubezpieczenia (miesiąc kalendarzowy), a ewentualna decyzja organu ubezpieczeń społecznych ustalająca wysokość zobowiązania składkowego lub zaległości z tytułu nieopłaconych w terminie zobowiązań składkowych ma charakter wyłącznie deklaratoryjny. Oznacza to w szczególności, że zaległości w opłacaniu składek na ubezpieczenie społeczne powstają każdorazowo w datach zaktualizowania się obowiązku samoobliczenia i opłacenia składki na ubezpieczenie społeczne w terminach określonych w przepisach prawa ubezpieczeń społecznych. Inaczej rzecz ujmując, nieopłacona w ustawowo określonym terminie składka na ubezpieczenie społeczne powoduje powstanie od tej daty zaległości składkowej z mocy samego prawa (por. wyrok Sądu Najwyższego z 23.10.2006 r. I UK 126/06; wyrok Sądu Najwyższego z 30.01.2008 r. I UK 187/07, uchwała składu
7 sędziów Sądu Najwyższego z 13.05.2009, I UZP 4/09).
Stanowisko odwołującego co do meritum zaś, w ocenie sądu nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 31 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U.2025.0.350), do należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, zastosowanie znajduje m.in. art. 115-117 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Jak zaś stanowi art. 32 ustawy systemowej przepisy dotyczące składek na ubezpieczenia społeczne mają odpowiednie zastosowanie do składek na Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i Fundusz Emerytur Pomostowych oraz na ubezpieczenie zdrowotne w zakresie: ich poboru, egzekucji, wymierzania odsetek za zwłokę i dodatkowej opłaty, przepisów karnych, dokonywania zabezpieczeń na wszystkich nieruchomościach, ruchomościach i prawach zbywalnych dłużnika, odpowiedzialności osób trzecich i spadkobierców oraz stosowania ulg i umorzeń.
Co do zasady za zobowiązania podatkowe w świetle ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa odpowiedzialny jest podatnik, płatnik lub inkasent. Jednak w celu ochrony interesu wierzyciela podatkowego, krąg osób odpowiedzialnych za zobowiązania podatkowe został rozszerzony. Przepisy działu III rozdział 15 cytowanej ustawy wprowadziły kategorię tzw. osób trzecich, które odpowiadają podatkowo za cudzy dług podatkowy. Jak stanowi art. 107 § 1 Ordynacji podatkowej, w przypadkach i w zakresie przewidzianych w niniejszym rozdziale za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Odpowiedzialność ta obejmuje też odsetki za zwłokę i koszty postępowania egzekucyjnego (art. 107 § 2 Ordynacji podatkowej).
Zgodnie z art. 115 § 1 Ordynacji podatkowej wspólnik spółki cywilnej, jawnej, partnerskiej oraz komplementariusz spółki komandytowej albo komandytowo-akcyjnej odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i z pozostałymi wspólnikami za zaległości podatkowe spółki.
Solidarna odpowiedzialność za zobowiązania spółki nie może być ograniczona ani wyłączona w umowie spółki skutecznie względem wierzycieli (komentarz do kodeksu cywilnego pod red. K. Pietrzykowskiego, wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 1998 r.).
Zgodnie z definicją spółki komandytowej zawartej w art. 102 k.s.h. jest nią spółka osobowa mająca na celu prowadzenie przedsiębiorstwa pod własną firmą, w której wobec wierzycieli za zobowiązania spółki co najmniej jeden wspólnik odpowiada bez ograniczenia (komplementariusz), a odpowiedzialność co najmniej jednego wspólnika (komandytariusza) jest ograniczona. Odpowiedzialność komandytariusza jest ograniczona do wysokości sumy komandytowej. Jest on jednak zwolniony od odpowiedzialności w granicach wartości wkładu wniesionego do spółki. W przypadku zwrotu wkładu w całości albo w części odpowiedzialność zostaje przywrócona w wysokości równej wartości dokonanego zwrotu (art. 111 i 112 § 1 i 2 k.s.h.). Zasadą jest reprezentacja spółki przez komplementariuszy (art. 117 k.s.h.) - komandytariusz może reprezentować spółkę tylko jako jej pełnomocnik (art. 118 k.s.h.).
Wskazać należy, że ogólne zasady odpowiedzialności komandytariusza za zobowiązania spółki są złożone i uzależnione od kilku czynników. Doktryna jest jednak zgodna co do tego, że Ordynacja podatkowa w ogóle nie reguluje kwestii odpowiedzialności komandytariusza, co wskazuje na wyłączenie go z odpowiedzialności za zaległości podatkowe wspólników spółki komandytowej. Odpowiedzialność za te zaległości ponosić może jedynie wspólnik lub były wspólnik będący komplementariuszem (vide C. Kosikowski, H. Dzwonkowski, A. Huchla, Ustawa Ordynacja podatkowa. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2003, wyd. III; C. Kosikowski., L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Lex 2009, wyd. III).
Również art. 31 ustawy systemowej nie zawiera żadnych odesłań do przepisów Kodeksu spółek handlowych, które mogłyby uprawniać do przenoszenia ogólnych regulacji odpowiedzialności komandytariusza za zobowiązania spółki na grunt zobowiązań z tytułu zaległych składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i FGŚP.
Sąd Okręgowy podkreśla w szczególności, że w postępowaniu administracyjnym, odwołujący był informowany o możliwości złożenia wyjaśnień w sprawie przeniesienia odpowiedzialności na (...) Sp. z o.o. jako komplementariusza F. (...). za jej zobowiązania obejmujące należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od (...) r. do (...) r. W piśmie zatytułowanym: zawiadomienie o wszczęciu postępowania, organ rentowy pouczył odwołującego o prawie czynnego udziału w każdym stadium postępowania i możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz prawie wglądu w akta sprawy. Również w piśmie zatytułowanym zawiadomienie o zakończeniu postępowania dowodowego, organ rentowy pouczył odwołującego o przysługującym prawie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
Sąd Okręgowy wskazuje, że stosownie do treści art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy uznał, iż organ rentowy prawidłowo prowadził postępowanie administracyjne. W ocenie Sądu Okręgowego, stanowisko odwołującego zaprezentowane w odwołaniu jest całkowicie bezzasadne. Organ rentowy dokonał wszelkich czynności umożliwiających stronie czynny udział w postępowaniu administracyjnym. Sąd Okręgowy w oparciu o stanowisko Sądu Apelacyjnego w Olsztynie, zawarte w wyroku z dnia 19 grudnia 2013 r. w sprawie sygn. akt II SA/01 1045/13, zważył, iż warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest bowiem wykazanie, że takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie uchybienie proceduralne na które powołuje się strona odwołująca nie miało miejsca.
Sąd dostrzegł na etapie niniejszego postępowania sądowego, bierną postawę odwołującego, dochodzącego jak wskazał w treści odwołania — uchylenia zaskarżonej decyzji. Odwołujący wezwany, nie stawił się na terminie rozprawy, ani również nie złożył żadnych wniosków dowodowych.
Sąd zwraca uwagę, że stosownie do dyspozycji art. 232 k.p.c., a także do zasady wyrażonej w art. 6 k.c. to na odwołującym spoczywał ciężar dowodu, że jako komplementariusz F. (...) z siedzibą w Ł. nie ponosi odpowiedzialność całym swoim majątkiem za zobowiązania spółki z tytułu nieopłaconych składek w łącznej kwocie (...) zł. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Apelacyjnego w Łodzi zawartym w wyroku z dnia 7 października 2013 r. w sprawie sygn. akt III AUa 27/13, podzielanym przez tutejszy Sąd Okręgowy: z chwilą wniesienia odwołania (odwołujący -na gruncie niniejsze sprawy) stał się stroną procesu, a organ rentowy jej przeciwnikiem procesowym. Podporządkowanie się obowiązującym w procesie cywilnym zasadom, w tym zasadzie kontradyktoryjności, wymaga, aby strony powoływały dowody na poparcie swych twierdzeń, albowiem sądy ustalają fakty na podstawie dowodów. Bierność w tym zakresie nie zobowiązuje sądów do poszukiwania dowodów z urzędu, gdyż w myśl zasady kontradyktoryjności ciężar dowodu spoczywa na stronach. To strony są dysponentem toczącego się postępowania dowodowego i to one ponoszą odpowiedzialność za jego wynik. Powyższe jasno wynika z art. 3 k.p.c., który wskazuje, że to na stronach spoczywa obowiązek dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i przedstawiania dowodów na ich poparcie.
W treści odwołania, odwołujący podniósł również zarzut związany z naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego – art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu kwestie dotyczące ewentualnego naruszenia przez organ rentowy przepisów prawa administracyjnego nie miały wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. Powszechne jest w orzecznictwie stanowisko, że podstawą rozstrzygnięcia sądowego w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych mogą być tylko przepisy prawa materialnego i ewentualnie postępowania cywilnego, a nie przepisy procedury administracyjnej (wyroki Sądu Najwyższego z dnia 23 kwietnia 2010 r., II UK 309/09 oraz z dnia 2 grudnia 2009 r I UK 189/09). Oznacza to, że postępowanie sądowe w sprawach z zakresu prawa ubezpieczeń społecznych, skupia się na wadach wynikających z naruszenia prawa materialnego, a kwestia wad decyzji administracyjnych spowodowanych naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, pozostaje w zasadzie poza przedmiotem tego postępowania ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt II UK 336/09). Wobec powyższego wszelkie zarzuty dotyczące wadliwego zastosowania przez organ rentowy przepisów kodeksu postępowania administracyjnego pozostawały w istocie poza istotą sporu, która skupiała się na wyłącznie na prawidłowości subsumpcji przepisów prawa materialnego.
Wobec treści powołanych przepisów oraz niewątpliwych ustaleń, że komplementariuszem w spółceF. (...). jest (...)., Sąd Okręgowy w Łodzi na podstawie art. 477
(
14) § 1 k.p.c. oddalił odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddziału w Ł. z dnia (...) r.
O kosztach zastępstwa procesowego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie- art. 98 § 1
1 k.p.c., tutejszy sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).