Postanowienie Ts 63/12

841/II/B/2014 POSTANOWIENIE z dnia 23 września 2013 r. Sygn. akt Ts 63/12 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Zbigniew Cieślak, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Z.B. w sprawie zgodności: art. 3981 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej z 7 marca 2012 r. Z.B. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 3981 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji. Skarga konstytucyjna została sformułowana na podstawie następującego stanu faktycznego. Wyrokiem z 15 grudnia 2005 r. (sygn. akt I C 1074/03) Sąd Okręgowy w Siedlcach uznał bezskuteczność umowy dożywocia z 3 lipca 2002 r., zawartej pomiędzy skarżącym i A.B., w części dotyczącej przeniesienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości. Postępowanie prowadzone było przez sędziego Sądu Rejonowego delegowanego, na okres od 1 stycznia 2005 r. do 31 grudnia 2005 r. do Sądu Okręgowego w Siedlcach. Skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania, w której zarzucił, że w składzie sądu zasiadała osoba nieuprawniona. Sąd Okręgowy w Siedlcach postanowieniem z 20 września 2011 r. (sygn. akt I C 1303/10) odrzucił skargę, uznał bowiem, że skarżący nie wykazał, aby dochował ustawowego terminu dopuszczającego możliwość złożenia skargi o wznowienie postępowania. Zażalenie na powyższe postanowienie Sąd Apelacyjny w Lublinie oddalił (postanowienie z 29 listopada 2011 r., sygn. akt I Acz 992/11). W ocenie skarżącego zakwestionowany przepis przez to, że wyłącza wniesienie kasacji od orzeczenia wydanego przez Sąd Apelacyjny w Lublinie (sygn. akt I ACz 992/11), pozwala sądom na całkowitą dowolność przy rozpatrywaniu zażaleń, ignorowanie istotnych okoliczności danej sprawy i doświadczenia życiowego oraz ignorowanie zasady, że wszelkie wątpliwości powinny być rozstrzygane na korzyść skarżącego. Tym samym zaskarżona regulacja narusza zasadę demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji) oraz prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy (art. 45 ust. 1 Konstytucji). Zarządzeniem sędziego Trybunału z 5 czerwca 2012 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez wyjaśnienie, czy sporządził rozpatrywaną skargę konstytucyjną w imieniu skarżącego – Z.B., a w przypadku udzielenia pozytywnej odpowiedzi na powyższe pytanie do: nadesłania pięciu podpisanych egzemplarzy skargi konstytucyjnej oraz czterech kopii załączników nadesłanych wraz ze skargą, wskazania daty doręczenia ostatecznego – w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji – rozstrzygnięcia sądu lub organu władzy publicznej, z wydaniem którego skarżący łączy zarzut naruszenia przysługujących mu konstytucyjnych wolności lub praw; dokładnego określenia przedmiotu skargi przez wykazanie, że art. 3981 § 1 k.p.c. stanowił podstawę ostatecznego rozstrzygnięcia oraz wskazania, jakie wolności lub prawa skarżącego wynikające z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji oraz w jaki sposób zostały naruszone przez wydanie tego orzeczenia. Pismem z 19 czerwca 2012 r. adwokat Stanisław Rogala poinformował, że nie sporządził, nie podpisał ani też nie wniósł w imieniu skarżącego analizowanej skargi konstytucyjnej. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) wynika przymus adwokacko-radcowski w zakresie sporządzenia skargi konstytucyjnej oraz sporządzenia zażalenia na postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu. W niniejszej sprawie skarżący wniósł samodzielnie skargę konstytucyjną, wskazując (w jej treści) na udzielone profesjonalnemu pełnomocnikowi pełnomocnictwo do jej sporządzenia. W związku z niepodpisaniem analizowanej skargi, umocowany przez skarżącego – jak wynikało z treści skargi – adwokat został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej, m.in. przez wyjaśnienie, czy rozpatrywana skarga została wniesiona przez uprawniony podmiot. Mając na uwadze, że braki te nie zostały usunięte w terminie, gdyż skarga nie została wniesiona przez uprawniony podmiot, na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 49 i w związku z art. 36 ust. 3 ustawy o TK Trybunał odmówił nadania analizowanej skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Ze względu na powyższe, należało orzec jak w sentencji.