Sygn. akt: KIO 1006/26
WYROK
Warszawa, dnia 26 marca 2026 r.
Krajowa Izba Odwoławcza - w składzie:
Przewodniczący:Ryszard Tetzlaff
Protokolant: Patryk Pazura
po rozpoznaniu na rozprawie 24 marca 2026 r. odwołania wniesionego do Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej w dniu4
marca 2026 r. przez wykonawcę: Sp-instal Sp. z o.o., ul. Długa 6/5, 95-100 Zgierz w postępowaniu prowadzonym przez
Gmina Wolbórz, Pl. Jagiełły 28, 97-320 Wolbórz
orzeka:
1. oddala odwołanie,
2.
kosztami
postępowania
obciąża
wykonawcę: Sp-instal Sp. z o.o., ul. Długa 6/5, 95-100 Zgierz i
2.1. zalicza na poczet kosztów postępowania odwoławczego kwotę 10 000, 00 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych zero
groszy) wniesioną przez wykonawcę Sp-instal Sp. z o.o., ul. Długa 6/5, 95-100 Zgierz tytułem uiszczonego wpisu oraz
kwotę 3 600 zł 00 gr (słownie: trzy tysiące sześćset złotych zero groszy) poniesioną przez Sp-instal Sp. z o.o., ul. Długa
6/5, 95-100 Zgierz tytułem wynagrodzenia pełnomocnika Odwołującego.
Na orzeczenie - w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia - przysługuje skarga za pośrednictwem Prezesa
Krajowej Izby Odwoławczej do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Zamówień Publicznych.
Przewodniczący:
………………………………
Sygn. akt KIO 1006/26
Uzasadnienie
Postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego w trybie podstawowym bez negocjacji pn.: „Budowa
oświetlenia ulicznego w Janowie” (nr postępowania: ZP.271.42.2025), zostało wszczęte ogłoszeniem opublikowanym w
Biuletynie Zamówień Publicznych: 2025/BZP 00487186 z 21.10.2025 r. przez: Gmina Wolbórz, Pl. Jagiełły 28, 97-320
Wolbórz zwany dalej: „Zamawiającym”. Do ww. postępowania o udzielenie zamówienia zastosowanie znajdują przepisy
ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1320), zwana dalej: „ustawy
Pzp” albo „Pzp”.
W dniu 27.11.2025 r. (za pośrednictwem przy użyciu środków komunikacji elektronicznej) Zamawiający
poinformował o wyborze oferty najkorzystniejszej firmy - B.G. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą E.B.,ul.
Topolowa 5 lok. 25, 97-200 Tomaszów Mazowiecki zwanej dalej: „E.B.”. Drugą pozycje w rankingu zajął - Sp-instal Sp. z
o.o., ul. Długa 6/5, 95-100 Zgierz zwany dalej: - „Sp-instal Sp. z o.o.” albo „Odwołującym”.
W dniu 24.02.2026 r. (za pośrednictwem przy użyciu środków komunikacji elektronicznej) Zamawiający
poinformował, że w związku z wyrokiem KIO z 21.01.2026 r. (sygn. akt: KIO 5417/25) unieważnił czynność z 27.11.2025 r.
wyboru oferty najkorzystniejszej Wykonawcy E.B. i odrzucił ofertę E.B. na podstawie art. 224 ust. 6 w zw. z art. 226 ust 1
pkt. 8 ustaw Pzp.
W dniu 27.02.2026 r. (za pośrednictwem przy użyciu środków komunikacji elektronicznej) Zamawiający
poinformował o unieważnieniu postępowania zgodnie z dyspozycją art. 255 pkt 3 ustawy Pzp. W przedmiotowym
postępowaniu cena najkorzystniejszej oferty przewyższa kwotę, którą zamawiający zamierza przeznaczyć na
sfinansowanie zamówienia; Zamawiający nie może zwiększyć środków na sfinansowanie zamówienia, dlatego zasadne
jest unieważnienie postępowania na podstawie art. 255 pkt 3 ustawy Pzp.
Dnia 04.03.2026 r. (przez dostawcę usługi e-Doręczenia) odwołanie względem czynności z 27.02.2026 r. złożyła
Sp-instal Sp. z o.o. Wnoszę odwołanie od niezgodnej z przepisami ustawy czynności podjętej przez Zamawiającego w
przedmiotowym postępowaniu, tj. unieważnienia postępowania o udzielenie zamówienia w okolicznościach, gdy cena
najkorzystniejszej oferty (tj. Odwołującego) przekracza o 10 zł kwotę, jaką Zamawiający zamierza przeznaczyć́ na
realizację zamówienia, przy czym Zamawiający może zwiększyć kwotę do ceny najkorzystniejszej oferty (co Odwołujący
wykazie i uzasadni w dalszej części Odwołania), czym Zamawiający naruszył art. 255 pkt 3 Pzp. W związkuz opisanymi
wyżej naruszeniami, wnosił o uwzględnienie odwołania w całości i unieważnienie czynności unieważnienia postępowania
oraz nakazanie Zamawiającemu dokonania wyboru najkorzystniejszej oferty złożonej przez Odwołującego. Odwołujący
wnosił o zasądzenie od Zamawiającego na rzecz Odwołującego kosztów postępowania zgodnie ze spisem kosztów
przedstawionym na rozprawie. Ponadto Odwołujący wnosił o przeprowadzenie dowodu dokumentu potwierdzenia
transakcji bankowej - na okoliczność wpłaty darowizny na rzecz Zamawiającego w wysokości 20 zł tytułem pokrycia
brakujących środków przeznaczonych na realizację przedmiotowego zamówienia. Dnia 27.11.2025 r. Zamawiający
przekazał informację, że dokonał wyboru najkorzystniejszej oferty złożonej przez E.B.. Cena oferty Odwołującego wynosi
230 010,00 zł brutto. Kwota jaką Zamawiający zamierza przeznaczyć́ na realizację zamówienia wynosi 230 000 zł. W dniu
26.01.2026 r. Pani E.R. ze swojego rachunku bankowego przekazała darowiznę na rzecz Zamawiającego tytułem:
„Darowizna od S.P. na postępowanie pt. Budowa oświetlenia ulicznego w Janowie. Znak sprawy ZP.271.42.2025”. W dniu
27.02.2026 r. Zamawiający unieważnił niniejsze postępowanie na podstawie art. 255 pkt 3 Pzp, wskazując na brak
środków przeznaczonych na realizację zamówienia oraz jednocześnie na brak możliwości zwiększenia środków o 10 zł,
tj. do wysokości ceny oferty Odwołującego. Przepis art. 255 pkt 3 Pzp stanowi: „Zamawiający unieważnia postępowanie o
udzielenie zamówienia, jeżeli (…) cena lub koszt najkorzystniejszej oferty lub oferta z najniższą ceną przewyższa kwotę,
którą zamawiający zamierza przeznaczyć na sfinansowanie zamówienia, chyba że zamawiający może zwiększyć tę kwotę
do ceny lub kosztu najkorzystniejszej oferty”. Z treści ww. przepisu jednoznacznie wynika uprawnienie Zamawiającego do
unieważnienia postępowania, jeśli kumulatywnie zostaną spełnione następujące przesłanki: po pierwsze (1) cena
najkorzystniejszej oferty przewyższa kwotę przeznaczoną na realizację zamówienia, po drugie (2) Zamawiający nie może
zwiększyć́ kwoty przeznaczonej do ceny lub kosztu najkorzystniejszej oferty. W okolicznościach niniejszej sprawy nie
została spełniona druga przesłanka warunkująca unieważnienie przedmiotowego postępowania. Zamawiający otrzymał
bowiem darowiznę na pokrycie brakujących środków na realizację przedmiotowego zamówienia- zgodnie z dokumentacją
postępowania, kwota przeznaczona to 230 000 zł, cena oferty wynosi 230 010,00 zł, kwota darowizny - 20 zł. A zatem bez
żadnych wątpliwości można stwierdzić́ , że po dodaniu wartości darowizny do kwoty przeznaczonej, Zamawiający
dysponuje środkami na realizację zamówienia. W tym miejscu Odwołujący wskazuje, że Pzp nie przewiduje ograniczeń́
co do źródła dodatkowych środków przeznaczonych na inwestycje. O ile zamawiający może realnie i legalnie
przeznaczyć́ uzyskane środki na zamówienie, nie zachodzi przesłanka z art. 255 pkt 3 Pzp.
Tak więc samo pojawienie się środków (takich jak darowizna) po otwarciu ofert obliguje zamawiającego do korekty
budżetu i kontynuowania procedury a nie do unieważnienia postępowania. Odwołujący podnosi dodatkowo, że żaden
przepis nie zakazuje jednostce samorządu terytorialnego przyjmowania darowizny, a wręcz przeciwnie, kwestia darowizn
została uregulowana w art. 5 ust. 2 pkt 5 ustawy o finansach publicznych, zgodnie z którym: „Dochodami publicznymi są
spadki, zapisy i darowizny w postaci pieniężnej na rzecz jednostek sektora finansów publicznych”. Co więcej, darowizna
została udzielona Zamawiającemu na realizację celu zgodnego z ustawowymi zadaniami gminy.
Wobec powyższego nie ma żadnych podstaw by Zamawiający nie wykorzystał tych środków zgodnie z wyraźnie
zdefiniowanym celem darowizny (wyartykułowanym w tytule przelewu). Odwołujący podkreśla, że sposób zastosowania
przez Zamawiającego art. 255 pkt 3 Pzp w niniejszym postępowaniu nosi znamiona wykorzystania tego przepisu w
sposób rażąco sprzeczny z jego społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Ratio legis wskazanego unormowania
polega na ochronie Zamawiającego przed koniecznością zaciągania zobowiązań́ przekraczających posiadane środki
finansowe, a nie na umożliwieniu arbitralnego unieważniania postępowania w sytuacji, gdy oferta wykonawcy –
spełniającego wszystkie warunki udziału oraz wobec którego nie zachodzą podstawy wykluczenia – nie jest z innych
względów preferowana przez Zamawiającego.
W realiach sprawy trudno uznać́ za racjonalne i zgodne z zasadą efektywności wydatkowania środków
publicznych twierdzenie, że Zamawiający nie jest w stanie zabezpieczyć́ dodatkowej kwoty rzędu 10 zł niezbędnej do
realizacji inwestycji. Tak nieproporcjonalna reakcja, polegająca na unieważnieniu całego postępowania z powodu
symbolicznej różnicy finansowej, prowadzi do wniosku, że przepis art. 255 pkt 3 Pzp został użyty instrumentalnie – nie w
celu ochrony budżetu, lecz jako narzędzie umożliwiające uniknięcie zawarcia umowy z Odwołującym. Takie działanie
narusza podstawowe zasady systemu zamówień́ publicznych, w szczególności zasadę uczciwej konkurencji, rwanego
traktowania wykonawców oraz zasadę proporcjonalności. W ocenie Odwołującego, okoliczności sprawy wskazują na
nadużycie prawa poprzez zastosowanie instytucji unieważnienia postępowania w sposób nieuzasadniony, niecelowy i
sprzeczny z intencją ustawodawcy.
Zamawiający w dniu 05.03.2026 r. (za pośrednictwem przy użyciu środków komunikacji elektronicznej) wezwał
wraz kopią odwołania, w trybie art. 524 Pzp, uczestników postępowania przetargowego do wzięcia udziału w
postępowaniu odwoławczym. Żadne zgłoszenie przystąpienia nie miało miejsca.
W dniu 13.03.2026 r. (przez dostawcę usługi e-Doręczenia) Zamawiający wobec wniesienia odwołań do Prezesa
KIO wniósł na piśmie, w trybie art. art. 521 Pzp,odpowiedź na odwołanie, w której wnosiło oddalenie odwołanie w całości.
Zamawiający przed otwarciem ofert, zgodnie z art. 222 ust. 4 ustawy Prawo zamówień publicznych, poinformował, że na
sfinansowanie przedmiotowego zamówienia zamierza przeznaczyć kwotę 230 000,00 zł brutto. W przedmiotowym
postępowaniu wpłynęło 6 ofert. W toku badania i oceny ofert Zamawiający dokonał ich analizy zgodnie z przepisami
ustawy Prawo zamówień publicznych.
Oferta z najniższą ceną, tj. 151 346,83 zł, została uznana przez Zamawiającego za ofertę mogącą zawierać
rażąco niską cenę w stosunku do przedmiotu zamówienia. W związku z powyższym Zamawiający przeprowadził
procedurę wyjaśnień w zakresie rażąco niskiej ceny, po której uznał złożone wyjaśnienia za wystarczające. Od powyższej
czynności odwołanie do Krajowa Izba Odwoławcza wniósł wykonawca Sp-instal spółka z o.o., który zakwestionował
prawidłowość oceny wyjaśnień dotyczących rażąco niskiej ceny. W wyniku rozpatrzenia odwołania Krajowa Izba
Odwoławcza nakazała Zamawiającemu unieważnienie czynności z 27.11.2025 r. wyboru oferty najkorzystniejszej- E.B.
oraz powtórzenie czynności badania i oceny ofert, w ramach której nakazała Zamawiającemu odrzucenie oferty E.B., ul.
Wrzosowa 58, 97-200 Tomaszów Mazowiecki na podstawie art. 224 ust. 6 w zw. z art. 226 ust 1 pkt. 8 ustaw Pzp, tj.
oferta wybranego Wykonawcy zawiera rażąco niską cenę. Zamawiający wykonał wyrok KIO. Kolejna najkorzystniejsza
oferta również budziła wątpliwości co do rażąco niskiej ceny. Zamawiający, zgodnie z art. 224 ust. 2 pkt 1 ustawy Pzp,
wezwał wykonawcę do złożenia stosownych wyjaśnień. Wykonawca nie złożył wymaganych wyjaśnień w wyznaczonym
terminie, co skutkowało odrzuceniem oferty na podstawie na podstawie art. 224 ust. 6 w zw. z art. 226 ust 1 pkt. 8 ustaw
Pzp. Po odrzuceniu powyższych ofert pierwszą ofertą niepodlegającą odrzuceniu była oferta Odwołującego, z ceną 230
010,00 zł brutto. Cena tej oferty przewyższa kwotę, jaką Zamawiający zamierzał przeznaczyć na sfinansowanie
zamówienia, tj. 230 000,00 zł brutto. W związku z powyższym Zamawiający był zobowiązany do unieważnienia
postępowania na podstawie art. 255 pkt 3 ustawy Pzp, zgodnie z którym Zamawiający unieważnia postępowanie o
udzielenie zamówienia, jeżeli cena najkorzystniejszej oferty przewyższa kwotę, którą zamierza przeznaczyć na
sfinansowanie zamówienia, chyba że może zwiększyć tę kwotę do ceny najkorzystniejszej oferty. Zamawiający
przeanalizował możliwość zwiększenia środków finansowych, jednak nie posiadał możliwości zwiększenia kwoty
zabezpieczonej na realizację zamówienia. Podkreślenia wymaga, że przepisy ustawy Prawo zamówień publicznych nie
nakładają na Zamawiającego obowiązku zwiększenia tej kwoty, a decyzja w tym zakresie należy wyłącznie do
Zamawiającego i zależy od jego możliwości finansowych. Przepisy Parwa zamówień publicznych nie dają Wykonawcy
uprawnienia do badania możliwości finansowych Zamawiającego. Wobec powyższego przesłanka unieważnienia
postępowania określona w art. 255 pkt 3 ustawy Pzp została spełniona. Co istotne, Odwołujący, składając ofertę z ceną
230 010,00 zł brutto, już przed otwarciem ofert miał świadomość, iż przekracza ona kwotę 230 000,00 zł brutto wskazaną
przez Zamawiającego jako kwotę przeznaczoną na sfinansowanie zamówienia. Wykonawca, składając ofertę
przewyższającą wskazany limit finansowy Zamawiającego, powinien liczyć się z możliwością unieważnienia
postępowania na podstawie art. 255 pkt 3 ustawy Pzp. Jednocześnie należy wskazać, że obecna sytuacja procesowa jest
konsekwencją wcześniejszego odwołania wniesionego przez Odwołującego, w wyniku którego Krajowa Izba Odwoławcza
nakazała Zamawiającemu unieważnienie czynności wyboru oferty najkorzystniejszej oraz ponowne przeprowadzenie
badania i oceny ofert w ramach której nakazała Zamawiającemu odrzucenie oferty E.B.. Zamawiający wykonał wyrok Izby i
dokonał ponownego badania oraz oceny ofert. W wyniku tych czynności ofertą najkorzystniejszą spośród ofert
niepodlegających odrzuceniu była oferta Odwołującego, której cena wynosiła 230 010,00 zł brutto i przewyższała kwotę
przeznaczoną przez Zamawiającego na sfinansowanie zamówienia. W konsekwencji Zamawiający był zobowiązany do
unieważnienia postępowania na podstawie art. 255 pkt 3 ustawy Pzp. Zamawiający wskazuje również, że Odwołujący
dokonał wpłaty na rzecz Gminy w wysokości 20,00 zł tytułem darowizny na cel związany z realizacją inwestycji.
Okoliczność ta pozostaje jednak bez znaczenia dla niniejszego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, gdyż
środki te nie stanowiły kwoty zabezpieczonej w budżecie Zamawiającego na realizację zamówienia i nie mogły wpływać
na ocenę ofert ani na decyzję Zamawiającego w zakresie wyboru oferty czy unieważnienia postępowania, które zostało
dokonane zgodnie z art. 255 pkt 3 ustawy Pzp. Zamawiający nie przyjął kwoty 20,00 zł. Darowizna jest umową
dwustronną, co oznacza, że do jej zawarcia wymagane jest oświadczenie obdarowanego o przyjęciu darowizny.
Skład orzekający Krajowej Izby Odwoławczej po zapoznaniu się z przedstawionymiponiżej dowodami, po
wysłuchaniu oświadczeń, jak i stanowisk stron (Zamawiający nieobecny – prawidłowo zawiadomiony o terminie
posiedzenia) złożonych ustnie do protokołu w toku rozprawy, ustalił i zważył, co następuje.
Skład orzekający Izby ustalił, że nie została wypełniona żadna z przesłanek skutkujących odrzuceniem odwołania na
podstawie art. 528 Pzp, a Wykonawca wnoszący odwołanie posiadał interes w rozumieniu art. 505 ust. 1 Pzp,
uprawniający do jego złożenia.
Skład orzekający Izby dopuścił w niniejszej sprawie dowody z: dokumentacji postępowania o zamówienie publiczne
nadesłanej przez Zamawiającego do akt sprawy w postaci elektronicznej.
Izba zaliczyła w poczet materiału dowodowego dowód załączony do odwołania przez Odwołującego na
okoliczność tam wskazaną:
·Potwierdzenie wpłaty darowizny z 26.01.2026 r. Pani E.R. ze swojego rachunku bankowego na rzecz Zamawiającego
tytułem: „Darowizna od S.P. na postępowanie pt. Budowa oświetlenia ulicznego w Janowie. Znak sprawy ZP.271.42.2025”,
Izba zaliczyła w poczet materiału dowodowego dowody załączone do odpowiedzi na odwołania przez
Zamawiającego na okoliczności tam wskazane:
1. Pismo Zamawiającego z 05.03.2026 r. skierowane do S.P. o nie przyjęciu darowizny;
2. Potwierdzenie zwrotu kwoty 20,00 zł.
Przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy skład orzekający Izby wziął pod uwagę argumentacje wynikającą z
odwołania oraz odpowiedzi na odwołanie, jak i stanowiska i oświadczenia stron (Zamawiający nieobecny – prawidłowo
zawiadomiony o terminie posiedzenia) złożone ustnie do protokołu.
Odnosząc się generalnie do podniesionych w treści odwołania zarzutów, stwierdzić należy, że odwołanie zasługuje
na oddalenie.
Odwołujący sformułował w odwołaniu zarzut:
·naruszenia art. 255 pkt 3 Pzp, tj. unieważnienia postępowania o udzielenie zamówienia w okolicznościach, gdy cena
najkorzystniejszej oferty (tj. Odwołującego) przekracza o 10 zł kwotę, jaką Zamawiający zamierza przeznaczyć́ na
realizację zamówienia, przy czym Zamawiający może zwiększyć kwotę do ceny najkorzystniejszej oferty.
Izba dokonała następujących ustaleń odnośnie do przedmiotowego odwołania.
W pierwszej kolejności Izba przywołuje stan faktyczny wynikający z treści odwołania oraz odpowiedzi na
odwołanie. Jednocześnie, podkreślając, że nie było sporu co do stanu faktycznego, ale oceny tego stanu przez
Zamawiającego.
W pozostałym zakresie Izba odniesie się przy rozpoznawaniu zarzutów.
Biorąc pod uwagę stan rzeczy ustalony w toku postępowania (art. 552 ust.1 Pzp), oceniając wiarygodność i moc
dowodową, po wszechstronnym rozważeniu zebranego materiału (art. 542 ust. 1 Pzp), Izba stwierdziła co następuje.
Odnośnie zarzutu odwołania, Izba uznała w/w zarzut za podlegający oddaleniu.
W pierwszej kolejności, Izba podnosi, że Odwołujący upatruje możliwość zwiększenia kwoty, jaką Zamawiający
zamierza przeznaczyć́ na realizację zamówienia do ceny najkorzystniejszej oferty Odwołującego w kwocie darowizny
jakiej dokonał na rzecz Zamawiającego z poleceniem zobowiązującym obdarowanego (Zamawiającego: Gmina Wolbórz)
do przeznaczenia darowizny na poczet postępowanie pt. Budowa oświetlenia ulicznego w Janowie. Znak sprawy
ZP.271.42.2025.
Należy zauważyć, że zgodnie bowiem z art. 888 § 1 Kodeksu Cywilnego przez umowę darowizny darczyńca
zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku, czyli innymi słowy o bycie
prawnym darowizny decyduje jej nieodpłatność. W związku z powyższym - umowa darowizny - w efekcie której
Zamawiający podpisałby umowę o zamówienie publiczne w zamian za zobowiązanie Wykonawcy do przekazania na
rzecz Zamawiającego, w tym wypadku gminy określonej sumy pieniężnej (różnicy między ceną oferty a kwotą, jaką
Zamawiający zamierzał przeznaczyć́ na realizację zamówienia) jest niedopuszczalne (nie stanowi, w ocenie Izby,
darowizny), a brak wystarczających środków w budżecie w tym wypadku gminy nie ma wpływu na ocenę
dopuszczalności takich działań. Izba jest świadoma tak brakującej kwoty (10 PLN), jak i kwoty darowizny (20 PLN),
jednakże dopuszczenie takiej możliwości skutkowałoby niebezpieczeństwem podobnych działań na większą skalę ze
strony innych Wykonawców w innych postępowaniach, którzy złożyli oferty na wartości przekraczające kwoty, jaką
Zamawiający zamierza przeznaczyć́ na realizację zamówienia. Prowadziłoby to do wypaczenia wyniku postępowania,
dało pole do manipulacji i stanowiłoby de facto modyfikacje zaoferowanej ceny po otwarciu złożonych ofert. Izba nie
neguje, że źródłami dochodów gminy są spadki, zapisy i darowizny na rzecz gminy (art. 4 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 13
listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego - Dz.U. z 2021 r. poz. 1672 z późn. zm.). Podobnie, art.
5 ust. 2 pkt 5 ustawy o finansach publicznych: „Dochodami publicznymi są spadki, zapisy i darowizny w postaci pieniężnej
na rzecz jednostek sektora finansów publicznych”. Jednakże, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, na tym etapie
postępowania, w świetle zasady uczciwej konkurencji oraz równego traktowania, jak i przejrzystości postępowania, uznaje
taką możliwość za niedopuszczalną.
Dodatkowo, Izba zauważa, że Zamawiający (Obdarowany) w ramach pismaz 05.03.2026 r. podpisanego przez
Burmistrza skierowanego do S.P. (Darczyńcy) oświadczył, że nie przyjmuje darowizny, co poparł potwierdzeniem zwrotu
kwoty 20,00 zł. Darowizna to umowa. Oświadczenie woli obdarowanego powszechnie określa się jako „przyjęcie
darowizny”. W gminie kompetencję do tego ma wójt, burmistrz, a nie rada gminy. Wynika to z art. 31 ustawy o
samorządzie gminnym. Z przedmiotowego stanu faktycznego wynika zatem, że Obdarowany nie przyjął darowizny.
Odnośnie, zaś samej kwestii unieważnienia postępowania na podstawie art. 255 pkt 3 Pzp, Izba podkreśla za
orzecznictwem (wyrok KIO 15.05.2024 r., sygn. akt: KIO 1407/24):„(…) że możliwość unieważnienia postępowania na
podstawie art. 255 pkt 3 ustawy Pzp, nie jest warunkowana "istotnością" przekroczenia zakładanego budżetu
zamawiającego. Przepis ten stanowi bowiem o przewyższaniu kwoty którą zamawiający zamierza przeznaczyć na
sfinansowanie zamówienia. Zatem możliwe będzie unieważnienie postępowania tej podstawie nawet w przypadku
nieznacznego przekroczenia budżetu zamawiającego. Istotność przekroczenia może mieć oczywiście w indywidualnej
sprawie wpływ na decyzję zamawiającego w przedmiocie ewentualnego zwiększenia przedmiotowej kwoty, jednakże
podjęcie takiej decyzji stanowi uprawnienie zamawiającego, z którego może ale nie musi korzystać. (…)”. Podobnie, w
wyroku KIO z dnia 30.01.2024 r., sygn. akt: KIO 68/24, jak i w wyroku KIO 15.07.2025 r., sygn. akt: KIO 2405/25.
Zgodnie z dyspozycją art. 255 pkt 3 Pzp: "Zamawiający unieważnia postępowanie o udzielenie zamówienia, jeżeli: 3)
cena lub koszt najkorzystniejszej oferty lub oferta z najniższą ceną przewyższa kwotę, którą zamawiający zamierza
przeznaczyć na sfinansowanie zamówienia, chyba że zamawiający może zwiększyć tę kwotę do ceny lub kosztu
najkorzystniejszej oferty." Bezsporne było w sprawie, że cena oferty najkorzystniejszej przekracza, choć minimalnie,
kwotę podaną przez Zamawiającego bezpośrednio przed otwarciem ofert. Izba podzieliła przy tym zarówno poglądy
doktryny, jak i orzecznictwa Izby i Sądu Zamówień Publicznych. Niewątpliwie, zaznaczenia wymaga przede wszystkim, że
przesłanek unieważnienia postępowania nie można interpretować rozszerzająco. Wywodzenie więc z ww. cytowanego
zdania obowiązków Zamawiającego, które wprost nie zostały w przepisie nałożone przez Ustawodawcę stanowi właśnie
niedozwoloną wykładnię rozszerzającą. Zamawiający może zwiększyć kwotę przeznaczoną do ceny najkorzystniejszej
oferty, co jednoznacznie świadczy o przyznaniu Zamawiającemu uprawnienia, którego brak powodowałby kategoryczny
nakaz unieważnienia postępowania. Zamawiający pomimo posiadania w budżecie dodatkowych środków finansowych nie
mógłby zwiększyć kwoty przeznaczonej i wybrać oferty. Postępowanie musiałoby zostać unieważnione, a jego cel
zniweczony. Izba w całości podziela stanowisko wyrażone w wyroku KIO z 21.10.2024 r., sygn. akt: KIO 3537/24, w
którym Izba sięgnęła do uzasadnienia do nowelizacji przesłanki unieważnienia postępowania zasadnie wskazując:
"Zdaniem izby uszedł uwadze odwołującego cel regulacji. W uzasadnieniu do nowelizacji art. 93 ust. 1 pkt 4 ustawy Pzp z
2004 r., będącego odpowiednikiem art. 255 pkt 3 Pzp, wskazano wyraźnie na powody wprowadzanej regulacji: Inne
proponowane przepisy mają na celu jednoznaczne przyznanie zamawiającemu uprawnienia do zwiększenia kwoty, którą
przeznaczy na sfinansowanie zamówienia w porównaniu z kwotą, którą podał bezpośrednio przed otwarciem ofert (art. 93
ust. 1a). Rozwiązanie to służyć ma wyeliminowaniu wątpliwości interpretacyjnych, które zaistniały w orzecznictwie
sądowym, zgodnie z którymi - wbrew literalnemu brzmieniu art. 86 ust. 3 i art. 93 ust. 1 pkt 4 ustawy - na zamawiającym
ciąży obowiązek unieważnienia postępowania, jeżeli najkorzystniejsza oferta zawiera cenę wyższą od kwoty, którą
zamawiający podał bezpośrednio przed otwarciem ofert. Kwota, którą zamawiający podaje bezpośrednio przed otwarciem
ofert, jest jedynie jego deklaracją na temat środków finansowych, jakie w danym momencie zamierza przeznaczyć na
sfinansowanie zamówienia. W trakcie postępowania kwota środków znajdujących się w jego dyspozycji może jednak ulec
zmianie. W szczególności, po otwarciu ofert, zamawiający będzie mógł zwiększyć ilość środków przeznaczonych na
sfinansowanie zamówienia, jeżeli deklarowana przez niego wcześniej kwota odbiega od ceny oferty najkorzystniejszej (por
druk sejmowy nr 2310 w ramach prac nad ustawą o zmianie ustawy - Prawo zamówień publicznych oraz niektórych innych
ustaw z dnia 2 grudnia 2009 r. (Dz.U. Nr 223, poz. 1778, za stroną sejm.gov.pl). Jak wynika z powyższego, wyłącznym
celem ustawodawcy było wyeliminowanie przymusu unieważnienia postępowania i przyznanie zamawiającemu uprawnienia
do zwiększenia kwoty przeznaczonej na sfinansowanie zamówienia, z którego może, lecz nie musi korzystać. W
szczególności zaś celem tym nie było zmuszanie zamawiającego niejako do skutku do poszukiwania możliwości
zwiększania finansowania do ceny oferty najkorzystniejszej. Odwołujący w proponowanej przez siebie wykładni przepisu
pominął zatem reguły wykładni autentycznej prawa, a więc wykładni prawa przeprowadzanej przez samego ustawodawcę."
Na taką interpretację art. 255 pkt 3 Pzp wskazała Izba też w wyroku z 30.01.2024 r., sygn. akt: KIO 68/24:"Przepis
ten wyraźnie wskazuje na możliwość zwiększenia kwoty przeznaczonej na sfinansowanie zamówienia, zatem ustawodawca
decyzję w tym zakresie pozostawił wyłącznie zamawiającemu. Nie nakłada on również na zamawiającego obowiązku
zwiększenia kwoty przeznaczonej na sfinansowanie zamówienia. Ewentualne zwiększenie kwoty, którą zamawiający
zamierza przeznaczyć na sfinansowanie zamówienia do ceny lub kosztu najkorzystniejszej oferty jest uprawnieniem, a nie
obowiązkiem zamawiającego (tak również wyrok KIO z 14 marca 2014 r., KIO 392/14 oraz wyrok KIO z 16 sierpnia 2016 r.,
KIO 1413/16). Podkreślić przy tym należy, że Zamawiający ma pełną autonomię co do podjęcia decyzji o poszukiwaniu
dodatkowych środków na realizację zamówienia. Odmowa zwiększenia kwoty nie może stanowić podstawy jakichkolwiek
roszczeń i nie stanowi uzasadnionej podstawy do kwestionowania czynności unieważnienia przedmiotowego postępowania
(wyrok KIO z 22.01.2019 r. sygn. akt KIO 2608/18). W ocenie Izby fragment ww. przepisu w brzmieniu: "chyba że
zamawiający może zwiększyć tę kwotę do ceny najkorzystniejszej oferty" umożliwia odstępstwo od kategorycznego
nakazu, jaki wynika z poprzedzającego go sformułowania, obligującego zamawiającego do unieważnienia postępowania.
Należy go interpretować jako uprawnienie zamawiającego. Oznacza to, że to do zamawiającego należy ocena jego
ewentualnych możliwości zwiększenia środków finansowych na dany cel, a decyzja w tym zakresie zależy od swobodnego
uznania zamawiającego (tak też wyrok KIO z dnia 29 marca 2022 r., KIO 718/22)."Podobnie w wyroku z 15.04.2024 r.,
sygn. akt: KIO 1040/24. Izba także podkreśla za wyrokiem KIO z 12.04.2013 r., sygn. akt KIO 728/13: "Nawet gdyby
zamawiający mógł przeznaczyć dodatkowe środki na sfinansowanie zamówienia, to decyzja o zwiększeniu kwoty
przeznaczonej na sfinansowanie zamówienia jest suwerenną decyzją zamawiającego i brak jest podstaw do nakazania
zamawiającemu podjęcia takiej decyzji. Brak jest także podstaw do zobowiązania zamawiającego, aby w celu zwiększenia
środków przeznaczonych na sfinansowanie zamówienia dokonał przesunięć z innych pozycji swojego budżetu.". Zgodnie,
zaś z wyrokiem KIO 01.02.2024 r., sygn. akt: KIO 79/24: "decyzja zamawiającego o zwiększeniu kwoty środków
przeznaczonych na realizację zamówienia jest jego decyzją suwerenną i ewentualne zmiany, co do możliwości zwiększenia
kwot przeznaczonych na sfinansowanie zamówienia są uprawnieniem Zamawiającego, a nie jego obowiązkiem i w
zależności od statusu prawnego jednostki zamawiającej podlegają decyzji własnej zamawiającego lub są uzależnione od
innych podmiotów, w szczególności od dysponentów budżetowych określonego stopnia. Zatem, Zamawiający nie ma
obowiązku poszukiwania dodatkowych środków finansowych na sfinansowanie zamówienia ponad kwotę, którą zamierza
przeznaczyć na sfinansowanie zamówienia. Art. 255 pkt 3 ustawy Pzp dopuszcza więc wprost możliwość unieważnienia
postępowania przez Zamawiającego, po samym tylko ustaleniu, że oferta z najniższą ceną przewyższa kwotę, którą
Zamawiający zamierza przeznaczyć na sfinansowanie zamówienia. Przepis art. 255 pkt 3 ustawy Pzp nie nakłada na
Zamawiającego szczególnego ciężaru dowodowego, w szczególności przedstawiania dowodów na okoliczność podjęcia
prób pozyskania dodatkowych środków, czy dodatkowych źródeł finansowania zamówienia, jako warunku skutecznego
podjęcia decyzji o unieważnieniu postępowania na tej podstawie.".
W tym samym duchu, wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z 22.07.2022 r., sygn. akt: XXIII Zs 73/22:"Sąd
Okręgowy uznał, że skarżący błędnie interpretuje normę zawartą w art. 93 ust. 1 pkt 4 pzp2004 (...) decyzja co do
możliwości zwiększenia kwot przeznaczonych na sfinansowanie zamówienia należy do zamawiającego, bowiem to
zamawiający podejmuje decyzję o wszczęciu postępowania i o budżecie na ten cel przeznaczony, a kwestia faktycznych
zasobów finansowych zamawiającego nie ma w tej kwestii znaczenia (...) ewentualne zmiany co do możliwości zwiększenia
kwot przeznaczonych na sfinansowanie zamówienia są czynnościami leżącymi po stronie zamawiającego i w zależności od
jego statusu prawnego podlegają decyzji własnej zamawiającego lub są uzależnione od innych podmiotów, w szczególności
od dysponentów budżetowych określonego stopnia. Określenie przez zamawiającego kwoty, jaką zamierza on
przeznaczyć na realizację zamówienia ogłaszanej w trybie art. 86 ust. 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień
publicznych mieści się, co oczywiste, w kompetencjach zamawiającego, a przepisy art. 86 ust. 3 oraz art. 93 ust. 1 pkt 4
Prawa zamówień publicznych tych kompetencji nie ograniczają. Ten ostatni przepis dopuszcza wprost możliwość
unieważnienia postępowania przez zamawiającego, po samym tylko ustaleniu, że oferta z najniższą ceną przewyższa
kwotę, którą zamawiający zamierza przeznaczyć na sfinansowanie zamówienia.
Możliwość podwyższenia kwoty, jaką zamawiający zamierza przeznaczyć na sfinansowanie zamówienia stanowi
jego uprawnienie, a nie obowiązek. Zmiana przepisu z przyjęciem treści obecnie obowiązującej dała zamawiającemu
uprawnienie do podjęcia decyzji uzasadnionej jego celem podstawowym. To uprawnienie nie oznacza jednak nałożenia na
zamawiającego obowiązku korygowania uprzednio ustalonych i ogłoszonych zamiarów co do kwoty przewidzianej do
wydatkowania. Zatem zamawiający nie ma obowiązku poszukiwania dodatkowych środków finansowych na sfinansowanie
zamówienia ponad kwotę, którą zamierza przeznaczyć na sfinansowanie zamówienia. (…) "dowód na posiadanie środków
finansowych przez Zamawiającego jest nieistotny dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż samo posiadanie środków finansowych,
będących różnicą między środkami przeznaczonymi przez Zamawiającego na sfinansowanie zamówienia a ceną oferty,
nie świadczą o niemożliwości unieważnienia postępowania na podstawie art. 93 ust. 1 pkt 4 pzp2004, a zatem przedmiotowy
wniosek dowodowy jest wynikiem błędnej interpretacji przez skarżącego przesłanek unieważnienia postępowania z art. 93
ust. 1 pkt 4 pzp2004. Nie ma podstaw, aby Wykonawca skutecznie mógł się domagać w niniejszej sprawie wykazywania
przez Zamawiającego, jak się przedstawia jego sytuacja finansowa i dlaczego podejmuje określone decyzje biznesowe. W
związku z tym oczekiwanie, że Zamawiający będzie udowadniał, iż jego możliwości finansowe nie pozwalają na zwiększenie
środków na realizację przedmiotowego zamówienia, nie jest uzasadnione. Z tych względów podnoszony zarzut, że w
uzasadnieniu czynności unieważnienia postępowania Zamawiający nie zawarł stwierdzenia, że nie może zwiększyć budżetu
na ten cel, jak też nie przedstawił uzasadnienia dlaczego nie ma takiej możliwości, nie zasługuje na uwzględnienie.".
W następstwie uznania, że zwiększenie środków finansowych pozostaje w sferze swobodnej, autonomicznej
decyzji Zamawiającego, Izba stoi na stanowisku, że Zamawiający nie musiał poczynić starania celem uzyskania
dodatkowego finansowania inwestycji i wykazać, że takie działania zostały podjęte. Nie jest przy tym wiadome jak daleko
posunięte musiałaby być to działania i kiedy można by było uznać, że były one wystarczające dla uzasadnienia
unieważnienia postępowania. Izba zauważa, że przepis nie nakłada na Zamawiającego takiego obowiązku. Odmienna
interpretacja powodowałaby konieczność poddawania każdorazowo kontroli całej gospodarki finansowej Zamawiającego
celem ustalenia czy Zamawiający posiadał środki na zwiększenie kwoty przeznaczonej, a które mogłyby zostać
przesunięte w budżecie na wykonanie danej realizacji. Nie jest jednak rolą Izby przeprowadzanie takiej weryfikacji, która
musiałaby odbywać się również w zakresie celowości i gospodarności wydatkowania środków. Izba bada wyłącznie
prawidłowość czynności bądź zaniechań Zamawiającego pod względem zgodności z ustawą pzp (tak też rozważania
Izby w wyroku KIO z dnia 21 października 2024 r., sygn. akt: KIO 3537/24). Podobnie, Izba w wyroku z 30.05.2025 r., sygn.
akt: KIO 1665/25: "nie można wymagać od zamawiającego, aby dokonywał przesunięć swoich środków finansowych,
rezygnując z zadań, które ma zaplanowane do wykonania w ramach danego okresu budżetowego i przeznaczyć uzyskane
stąd kwoty na jedne zakupy kosztem drugich albo też nakazywanie mu wydania na dane zamówienie kwoty, którą
zamierzał wydać na coś innego lub którą zamierzał zaoszczędzić. Przepisy nie przyznają wykonawcom uprawnień do
żądania ingerencji w budżet zamawiającego pod kątem wydatkowania przez niego środków budżetowych, a także kontroli
tych wydatków w zakresie celowości i gospodarności. Kontrolę prawidłowości wydatków zamawiającego sprawują powołane
w tym celu instytucje. Taką instytucją nie jest Krajowa Izba Odwoławcza, gdyż Izba nie jest uprawniona do ingerencji w
gospodarkę finansową Zamawiającego i nie może też nakazać zwiększenia środków przeznaczonych na realizację
zadania.".
Z kolei w doktrynie: "Celem takiego uregulowania jest ochrona zamawiającego przed roszczeniem o zawarcie
umowy w przypadku braku środków finansowych. Informacja o kwocie, jaką zamawiający zamierza przeznaczyć na
sfinansowanie zamówienia, podawana jest przez zamawiającego najpóźniej przed otwarciem ofert. Zgodnie z art. 222 ust. 4
Pzp zamawiający, najpóźniej przed otwarciem ofert, udostępnia na stronie internetowej prowadzonego postępowania
informację o kwocie, jaką zamierza przeznaczyć na sfinansowanie zamówienia. W jednostkach sektora finansów
publicznych kwota ta, w przeciwieństwie do wartości zamówienia i zaoferowanej ceny, ma swoje źródło w planie finansowym
lub w dokumentach planowania wieloletniego. Jest to wiążąca deklaracja na temat minimalnej sumy gwarantowanej, która
stanowi dodatkowy warunek zamówienia. Udostępnienie informacji o minimalnej sumie gwarantowanej, najpóźniej przed
otwarciem ofert, zapobiega bezzasadnemu unieważnieniu postępowania z powodu rzekomego braku środków. Przez
złożenie oświadczenia w sprawie deklarowanej kwoty zamawiający zobowiązuje się przyjąć ofertę najkorzystniejszą, jeśli
zaoferowana cena lub koszt nie przekroczy tej kwoty. Kwota, jaką zamawiający zamierza przeznaczyć na sfinansowanie
zamówienia, odnosi się zarówno do ceny, jak i - jeżeli dotyczy - kosztu. Kwota, jaką zamawiający zamierza przeznaczyć na
sfinansowanie zamówienia, może zostać ujawniona przed upływem lub po upływie terminu składania ofert, lecz przed
otwarciem ofert (art. 222 ust. 4 Pzp). Ustawodawca wyraźnie dopuścił możliwość zwiększenia kwoty pokrycia finansowego
w związku z wyborem oferty. Decyzja o zwiększeniu tej kwoty jest oparta na swobodnym uznaniu zamawiającego.
Wyrażenie "może zwiększyć tę kwotę do ceny lub kosztu najkorzystniejszej oferty" należy interpretować jako uprawnienie
zamawiającego i to do jego decyzji należy kwestia możliwości zwiększenia środków finansowych na dany cel. Zatem
zamawiający nie ma obowiązku poszukiwania dodatkowych środków finansowych na sfinansowanie zamówienia ponad
kwotę, którą zamierza przeznaczyć na sfinansowanie zamówienia. (...) Hołdując racjonalności, przesłanka ta zakłada
unieważnienie postępowania bez konieczności badania i oceny ofert w celu wyboru oferty najkorzystniejszej, w sytuacji gdy
od początku wiadomo, że cena żadnej oferty nie zmieści się w ustalonym limicie, a zamawiający tego limitu nie zmieni.
Sformułowanie przepisu ("zamawiający unieważnia") prowadzi do wniosku, że ustawowy przymus unieważnienia
postępowania zachodzi od razu, gdy tylko okaże się, że zachodzi jedna z dwóch alternatywnych przesłanek, a zamawiający
nie może lub nie chce zwiększyć kwoty pokrycia finansowego." (tak też: Prawo zamówień publicznych. Komentarz,
wydanie II, pod redakcją Huberta Nowaka Mateusza Winiarza, Urząd Zamówień Publicznych, Warszawa 2023).
Biorąc powyższe pod uwagę, Izba uznała jak na wstępie.
Ponadto Izba zauważa, że zgodnie z art. 555 Pzp "Izba nie może orzekać co do zarzutów, które nie były zawarte w
odwołaniu", a "zarzut tworzą okoliczności faktyczne i prawne wskazujące na naruszenie przepisów ustawy w związku z
dokonaną czynnością lub zaniechaniem czynności, do której zamawiający był zobowiązany na podstawie ustawy" (tak w
uzasadnieniu wyroku KIO z 01.02.2022 r., sygn. akt: KIO 124/22). Dokonując przedmiotowej oceny, Izba może więc
orzekać wyłącznie w granicach przedstawionych w odwołaniu okoliczności faktycznych i prawnych, wskazujących na
naruszenie w związku z przedmiotowym działaniem przepisów Pzp, których naruszenie zarzucono w odwołaniu. Izba stoi
na stanowisku, że brak jest w petitum odwołania zarzutu naruszenia art. 16 Pzp, a stwierdzenie, że: „(…) art. 255 pkt 3
Pzp został użyty instrumentalnie – użyty instrumentalnie – nie w celu ochrony budżetu, lecz jako narzędzie umożliwiające
uniknięcie zawarcia umowy z Odwołującym. Takie działanie narusza podstawowe zasady systemu zamówień́ publicznych,
w szczególności zasadę uczciwej konkurencji, równego traktowania wykonawców oraz zasadę proporcjonalności. W ocenie
Odwołującego, okoliczności sprawy wskazują na nadużycie prawa poprzez zastosowanie instytucji unieważnienia
postępowania w sposób nieuzasadniony, niecelowy i sprzeczny z intencją ustawodawcy. (..)”, to zbyt mało. Kwestia, zaś
braku dostatecznego uzasadnienia faktycznego czynności unieważnienia postępowania, jak i kwestia przejrzystości
postępowania pojawiła się dopiero na etapie rozprawy, nie było jej zupełnie w odwołaniu. Jednakże celem uniknięcia
nieporozumień odniesie się do m.in. kwestii równego traktowania: "4. Zamawiający, najpóźniej przed otwarciem ofert,
udostępnia na stronie internetowej prowadzonego postępowania informację o kwocie, jaką zamierza przeznaczyć na
sfinansowanie zamówienia." Jak wskazano w wyroku z dnia 11 grudnia 2023 r. w sprawie o sygn. akt: KIO 3551/23: "kwota
podana na sfinansowanie zamówienia jest kwotą minimalną, którą zamawiający może przeznaczyć, a którą uprawniony
będzie zwiększyć do ceny najkorzystniejszej oferty. Określona i podana do publicznej wiadomości kwota stanowi gwarancję
dla wykonawców, że w przypadku, gdy cena oferty najkorzystniejszej będzie niższa to zamawiający zawrze z wykonawcą
umowę. Przepis służy więc realizacji zasad zamówień publicznych, jest gwarancją jawności, przejrzystości i uczciwej
konkurencji w postępowaniu oraz równości. Kwota ujawniona w trybie art. 222 ust. 4 ustawy pzp wiąże więc zamawiającego
w tym sensie, że zamawiający nie będzie uprawniony unieważnić postępowania w sytuacji, gdy cena oferty
najkorzystniejszej mieści się w podanej kwocie. Nie jest to natomiast kwota, której zamawiającemu nie wolno przekroczyć.
Zamawiający w toku postępowania może pozyskać dodatkowe środki i z ich pomocą sfinansować zamówienie." Nie jest
więc celem podawania przed otwarciem ofert kwoty przeznaczonej na sfinansowanie zamówienia dostosowywanie cen ofert
przez wykonawców do tej wartości, czy też możliwość podjęcia przez nich na tej podstawie decyzji co do udziału w
postępowaniu, jak zdaje się sugerował Odwołujący. Regulacja określona dyspozycją art. 222 ust. 4 ustawy pzp realizuje
zasadę przejrzystości w tym sensie, że eliminuje możliwość po stronie zamawiającego manipulacji tą kwotą po otwarciu
ofert w sytuacji, gdy zamawiający nie będzie zainteresowany rozstrzygnięciem postępowania. Zamawiający bezpośrednio
przed otwarciem ofert poinformował wykonawców o kwocie przeznaczonej na sfinansowanie zamówienia zgodnie z art. 222
ust. 4 ustawy pzp, stąd Izba nie stwierdziła naruszenia przepisów ustawy pzp w tym zakresie.” (za wyrokiem KIO z
15.07.2025 r., sygn. akt: KIO 2405/25). Odnośnie kwestii proporcjonalności, Izba wskazuje na przytoczone powyżej, jak i
poniżej orzecznictwo, co do tego, że możliwość unieważnienia postępowania na podstawie art. 255 pkt 3 Pzp, nie jest
warunkowana "istotnością" przekroczenia zakładanego budżetu Zamawiającego - w wyroku KIO z 30.01.2024 r., sygn. akt:
KIO 68/24, wyroku KIO 15.05.2024 r., sygn. akt: KIO 1407/24, jak i w wyroku KIO 15.07.2025 r., sygn. akt: KIO 2405/25.
Biorąc powyższe pod uwagę, Izba uznała jak na wstępie.
W tym stanie rzeczy, Izba oddaliła odwołanie na podstawie art. 553 zdanie pierwsze i art. 554 ust. 1 pkt 1 Pzp oraz orzekła
jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono z uwzględnieniem przywołanych poniżej przepisów, w tym także w oparciu o
§ 8 ust. 2 pkt 1) rozporządzenia wskazanego poniżej. Jednocześnie, obciążając kosztami Odwołującego.
O kosztach postępowania orzeczono stosownie do wyniku na podstawie art. 557 Pzp oraz art. 575 Pzp, z
uwzględnieniem postanowień Rozporządzenia Prezesa Rady Ministróww sprawie szczegółowych rodzajów kosztów
postępowania odwoławczego, ich rozliczania oraz wysokości i sposobu pobierania wpisu od odwołania z dnia 30 grudnia
2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 2437).
Przewodniczący:
………………………………