Środki komunikacji

„Środki komunikacji” to ogólne określenie sposobów, narzędzi lub kanałów przekazywania informacji między osobami, organami albo innymi podmiotami. Termin nie ma jednej, uniwersalnej definicji ustawowej. Jego znaczenie zależy od kontekstu przepisu i może obejmować zarówno komunikację bezpośrednią, jak i pisemną, telefoniczną, audiowizualną lub elektroniczną.

W praktyce wyróżnia się w szczególności:

• środki komunikacji elektronicznej, służące do przekazywania danych na odległość za pomocą urządzeń i systemów teleinformatycznych, na przykład poczty elektronicznej, formularzy internetowych, portali urzędowych lub połączeń umożliwiających udział w posiedzeniu;
• tradycyjne kanały komunikacji, takie jak pisma, prasa lub ogłoszenia;
• środki umożliwiające komunikację w czasie rzeczywistym, w tym udział w zgromadzeniu, posiedzeniu albo zebraniu, zabieranie głosu i wykonywanie prawa głosu na odległość.

W prawie podatkowym i administracyjnym środki komunikacji mogą służyć do doręczania pism, składania wniosków oraz przekazywania potwierdzeń i innych informacji. W prawie spółek oraz w regulacji dotyczącej fundacji rodzinnej umożliwiają zdalny udział w zgromadzeniach i posiedzeniach organów, a niekiedy także wykonywanie prawa głosu. W przepisach o scalaniu i wymianie gruntów mogą być wykorzystywane do udziału w zebraniu uczestników. W sprawach rodzinnych pojęcie komunikacji odnosi się natomiast do utrzymywania kontaktów między rodzicami a dzieckiem, niezależnie od władzy rodzicielskiej.

Znaczenie prawne danego środka wynika z wymagań określonych w konkretnym przepisie. Mogą one dotyczyć wskazania adresu lub kanału komunikacji, zapewnienia identyfikacji uczestnika, utrwalenia przebiegu czynności, dostępu do dokumentów, zachowania poufności albo spełnienia warunków technicznych. Z tego względu samo użycie środka komunikacji elektronicznej nie zawsze wywołuje skutek prawny, jeżeli przepisy wymagają określonej formy, sposobu potwierdzenia lub uprzedniego uregulowania zasad udziału.