Postanowienie II KK 147/13

Sygn. akt II KK 147/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 czerwca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 14 czerwca 2013 r., sprawy P. S., skazanego z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 282 kk z powodu kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 28 grudnia 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 2 kwietnia 2012 r., p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. kosztami postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego P. S. UZASADNIENIE Kasację obrońcy skazanego należało uznać za bezzasadną w stopniu oczywistym. Kasacja zawierała zarzut obrazy art. 7 i art. 410 k.p.k., polegającej na przyjęciu w wyroku Sądu Okręgowego, utrzymanym następnie w mocy przez Sąd Apelacyjny, że dwa identyczne zachowania skazanego w stosunku do tego samego pokrzywdzonego dokonane w tym samym czasie pozwalają na diametralną odmienność oceny prawnokarnej tych zachowań, poprzez skazanie za jedno i uniewinnienie za drugie, mimo oparcia tych rozstrzygnięć o ten sam niekonsekwentny i nie potwierdzony przed sądem dowód z przesłuchania 2 pokrzywdzonego. W konkluzji obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Kasacja jest oczywiście bezzasadna. Na wstępie Sąd Najwyższy pragnie podkreślić, że zestawione w treści zarzutu „dwa identyczne zachowania” skazanego stanowią bezsprzecznie odmienne zdarzenia faktyczne, poprawnie uczynione przez oskarżyciela przedmiotem odrębnych zarzutów. Podniesione w kasacji zarzuty nie odwołują się zresztą do naruszenia zasady ne bis in idem. Odnosząc się do treści kasacji należy zauważyć, że sąd odwoławczy nie mógł naruszyć przytoczonych wyżej przepisów prawa procesowego, a to art. 7 i art. 410 k.p.k., ponieważ w zakresie czynów zarzucanych skazanemu nie czynił własnych ustaleń faktycznych, lecz w pełni zaakceptował ustalenia sądu I instancji. Sąd Najwyższy uznał zatem, że zarzut kasacji, pod pozorem naruszenia prawa procesowego, odnosi się w istocie do ustaleń faktycznych dokonanych przez sąd I instancji i zaakceptowanych przez sąd odwoławczy. Stosownie do art. 523 § 1 k.p.k. tego rodzaju zarzut nie może być skutecznie podnoszony w postępowaniu kasacyjnym. Po drugie, zarzut kasacji jest w istocie powtórzeniem zarzutów podniesionych w apelacji, które zostały przez sąd odwoławczy rozpoznane należycie (por. rozważania dotyczące oceny zeznań pokrzywdzonego S. P. na s. 32-34 uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego; zresztą sam skarżący nie zarzuca w kasacji naruszenia przepisów regulujących standardy kontroli odwoławczej). Sąd odwoławczy rozważał też podniesioną w kasacji rzekomą sprzeczność ustaleń faktycznych, polegającą zdaniem skarżącego na przypisaniu skazanemu czynu zarzuconego mu w pkt XXIV aktu oskarżenia, tj. współudziału w przestępstwie z art. 13 § 1 w zw. z art. 282 k.k., i jednoczesnym uniewinnieniu go od zarzutu z pkt XXV aktu oskarżenia, kwalifikowanego z art. 282 k.k. Wobec faktu, że przedmiotem obu zarzutów są – jak wyżej zaznaczono – odrębne zdarzenia faktyczne, zgodzić należy się z argumentacją sądu odwoławczego, że ustalenia faktyczne w zakresie pierwszego z omawianych czynów nie mogą przesądzać o ustaleniach w zakresie drugiego z nich (s. 23 uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego). Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji. 3