Postanowienie II CZ 53/07

Sygn. akt II CZ 53/07 POSTANOWIENIE Dnia 10 sierpnia 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Tadeusz Żyznowski (przewodniczący) SSN Maria Grzelka (sprawozdawca) SSN Iwona Koper w sprawie z wniosku Zakładu Energetycznego Spółki Akcyjnej przy uczestnictwie J.W. i L.W. o stwierdzenie zasiedzenia służebności gruntowej , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 sierpnia 2007 r., zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 16 marca 2007 r., sygn. akt [...], uchyla zaskarżone postanowienie. 2 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 17 listopada 2006 r. Sąd Rejonowy w Ł. oddalił wniosek Zakładu Energetycznego SA o stwierdzenie nabycia przez zasiedzenie służebności gruntowej polegającej na korzystaniu z nieruchomości w Ł. przy ul. G. 31. Sąd Rejonowy uznał, że wnioskodawca nie wykazał, iż linie wysokiego napięcia, o których mowa w dokumentach załączonych do wniosku stanowią dokładnie te linię, która prowadzi przez nieruchomość uczestników postępowania, oraz na czym polegało jego władztwo co do gruntu i co do słupa wysokiego napięcia, w każdym zaś razie nie wykazał swojego posiadania w rozumieniu art. 336 k.c. Ponadto Sąd Rejonowy wskazał, że wnioskodawca nie sprecyzował konkretnej treści służebności ograniczając się do stwierdzenia o korzystaniu z nieruchomości uczestników postępowania. W apelacji wnioskodawca zarzucił powyższemu postanowieniu naruszenie art. 292 k.c. przez błędną wykładnię i art. 352 § 1 k.c. przez nie zastosowanie. Stwierdził, że na nieruchomości uczestników postępowania wybudował trwałe i widoczne urządzenie w postaci słupa energetycznego wysokiego napięcia, że korzysta z tego urządzenia w celu przesyłu prądu co jest faktem notoryjnym, że konserwuje słup i dokonuje okresowych oględzin oraz, że powyższe okoliczności wynikają z przeprowadzonych, wymienionych przez skarżącego, dowodów. Ponadto, wskazał, że wbrew stanowisku Sądu Rejonowego, w odniesieniu do posiadania służebności nie ma zastosowania art. 336 k.c. lecz art. 352 k.c. w związku z czym wnioskodawca nie był zobowiązany wykazywać czynności właścicielskich w stosunku do działki gruntu, na której posadowiony został słup, samo zaś korzystanie ze słupa rozpoczął co najmniej od dnia 7 kwietnia 1975 r. i wykazał to w postępowaniu przed Sądem I instancji. Zaskarżonym postanowieniem, wydanym po przeprowadzeniu rozprawy, Sąd Okręgowy w Ł. odrzucił apelację, orzekł o zawiadomieniu Okręgowej Izby Radców Prawnych o odrzuceniu apelacji radcy prawnego E.J. i rozstrzygnął o kosztach postępowania odwoławczego. Sąd Okręgowy uznał, że w apelacji nie zostały wskazane zarzuty stawiane zaskarżonemu orzeczeniu. Nie może być 3 uznany za prawidłowo sformułowany zarzut apelacyjny sprowadzający się do stwierdzenia „naruszenie art. 292 k.c. poprzez błędną wykładnię”, „nie zastosowanie art. 352 § 1 k.c.” bez wskazania na czym ma polegać błędna wykładnia i jakie okoliczności wskazywały na potrzebę zastosowania art. 352 § 1 k.c. Sąd odwoławczy nie jest obowiązany domyślać się przedmiotu zarzutów apelacyjnych, powinny być one sformułowane w sposób umożliwiający ich ocenę. Rozpoznając zażalenie wnioskodawcy Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Przewidziany w art. 368 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. wymóg przedstawienia i uzasadnienia zarzutów dotyczy twierdzeń skarżącego, że zaskarżony wyrok jest wadliwy i w czym się wadliwość wyroku wyraża, oraz powołania się na konkretne okoliczności, które zarzucaną wadliwość w rozpatrywanej sprawie – w ocenie skarżącego – mają uzasadniać. Apelacja nie musi zawierać wskazania przepisów prawa materialnego, które w zaskarżonym wyroku zostały naruszone ani formy ich naruszenia; wystarczy, że z jej treści choćby wyartykułowanej przy użyciu języka potocznego, że nie przyznanie racji skarżącemu, występującemu w roli powoda lub pozwanego, nie znajduje uzasadnienia w przytoczonych przez niego okolicznościach faktycznych i wyprowadzanych z nich wnioskach, natomiast rzeczą sądu odwoławczego jest przyporządkowanie wskazywanych w apelacji wad orzeczenia sądu pierwszej instancji do określonych naruszeń prawa materialnego i ocena pod tym kątem apelacji jako zdatnej do wzruszenia orzeczenia sądu pierwszej instancji w kierunku wnioskowanym przez skarżącego. Jeśli wnoszącym apelację jest profesjonalny pełnomocnik procesowy należy oczekiwać, że zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego zostaną sformułowane w nawiązaniu do postaci tego rodzaju uchybienia i adekwatnie uzasadnione argumentami natury jurydycznej. Krytyczna w tym zakresie ocena sądu pierwszej lub drugiej instancji nie może jednak prowadzić do wniosku, że apelacja nie zawiera przedstawienia zarzutów, jeśli konkretne wady orzeczenia sądu pierwszej instancji zostały przedstawione w inny sposób i poddają się ocenie sądu odwoławczego. W rozpoznawanej sprawie z treści apelacji wynika jednoznacznie, że skarżący zarzuca orzeczeniu Sądu Rejonowego błędne ustalenia, co do wybudowania linii wysokiego napięcia, co do korzystania przez wnioskodawcę 4 z w/w urządzenia oraz, co do charakteru tego korzystania jako prowadzącego do nabycia służebności gruntowej przez zasiedzenie, jak również błędne rozumienie posiadania służebności i odpowiedniego stosowania przepisów o nabyciu przez zasiedzenie własności nieruchomości. W tej sytuacji nie sposób uznać, że apelacja nie zawiera przedstawienia zarzutów, aczkolwiek trzeba się zgodzić, że nie zostały one sformułowane w sposób, jakiego należałoby oczekiwać od profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone postanowienie (art. 386 w zw. z art. 3941 § 3 i 39821 k.p.c.). O kosztach postępowania zażaleniowego przed Sądem Najwyższym orzeknie Sąd Okręgowy lub Sąd Rejonowy w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie (art. 108 § 1 k.p.c.).