Zagadnienie prawne przedstawione Sądowi Najwyższemu:
Czy osoba powołana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego sądu powszechnego w następstwie procedury zainicjowanej obwieszczeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 lutego 2018 r. o wolnych stanowiskach sędziego m. in. w Sądzie Rejonowym w Zgorzelcu (M. P. z 2018 r. poz. 256) jest osobą nieuprawnioną do orzekania w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k., mając na uwadze, że w procesie powołania uczestniczyła Krajowa Rada Sądownicza, której skład osobowy został ukształtowany w wyniku wyboru przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej piętnastu sędziów w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3 z późn. zm.) i której działania budzą wątpliwości co do jej niezależności od władzy ustawodawczej i wykonawczej przy wykonywaniu zadań powierzonych jej na mocy art. 186 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i polegających na staniu na straży niezależności sądów i niezawisłości sędziów, co może prwadzić do naruszenia wynikającego z art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284) prawa do sądu oraz zasady skutecznej ochrony prawnej z art. 19 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. U. załącznik nr 2 z 2004 r., nr 90 poz. 864, zw zm.)?
Sygn. akt I KZP 1/20
POSTANOWIENIE
Dnia 25 czerwca 2020 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Zbigniew Puszkarski (przewodniczący)
SSN Piotr Mirek (sprawozdawca)
SSN Marek Pietruszyński
Protokolant Ewa Sokołowska
przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Roberta Tarsalewskiego
w sprawie D. S.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 25 czerwca 2020 r.,
przekazanego na podstawie art. 441 § 1 k.p.k. przez Sąd Okręgowy w J.,
postanowieniem z dnia 17 grudnia 2019 r., sygn. akt VI Ka (...), zagadnienia
prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:
„Czy osoba powołana przez Prezydenta Rzeczypospolitej
Polskiej do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego sądu
powszechnego w następstwie procedury zainicjowanej
obwieszczeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 lutego
2018 r. o wolnych stanowiskach sędziego m. in. w Sądzie
Rejonowym w Z. (M.P. z 2018 r. poz. 256) jest osobą
nieuprawnioną do orzekania w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 1
k.p.k., mając na uwadze, że w procesie powołania uczestniczyła
Krajowa Rada Sądownictwa, której skład osobowy został
ukształtowany w wyniku wyboru przez Sejm Rzeczypospolitej
Polskiej piętnastu sędziów w trybie określonym przepisami
ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r., o zmianie ustawy o Krajowej
Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018
r. poz. 3 z późn. zm.) i której działania budzą wątpliwości co do jej
2
niezależności od władzy ustawodawczej i wykonawczej przy
wykonywaniu zadań powierzonych jej na mocy art. 186
Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i polegających na staniu na
straży niezależności sądów i niezawisłości sędziów, co może
prowadzić do naruszenia wynikającego z art. 6 ust. 1 Konwencji o
Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz.U. z
1993 r. Nr 61, poz. 284) prawa do sądu oraz zasady skutecznej
ochrony prawnej z art. 19 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz.U.
załącznik nr 2 z 2004 r., nr 90 poz. 864 ze zm.)?”,
postanowił
odmówić podjęcia uchwały.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 18 lipca 2019 r., sygn. akt II K (...), Sąd Rejonowy w Z.
uznał oskarżonego D. S. za winnego popełnienia czynu z art. 62 ust. 3 ustawy z
dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, za który wymierzył mu karę 3
miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej,
kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie oraz
czynu z art. 178b k.k., za który wymierzył mu karę 5 miesięcy ograniczenia
wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele
społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie. Orzekł jednocześnie karę łączną 6
miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej,
kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie.
Wyrok ten, w części dotyczącej orzeczenia o karze, zaskarżony został na
niekorzyść oskarżonego apelacją prokuratora.
Sąd Okręgowy w J., do którego została wniesiona apelacja, stwierdzając, że
w wydaniu zaskarżonego wyroku brał udział sędzia D. P., powołany na urząd
sędziego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, przedstawiony Prezydentowi
Rzeczypospolitej Polskiej uchwałą nr (…)/2018, uznał, że przy rozpoznawaniu
środka odwoławczego wyłoniło się zagadnienie prawne wymagające zasadniczej
wykładni ustawy, wyrażające się w przytoczonym na wstępie pytaniu.
3
Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2019 r., Sąd Okręgowy, na podstawie art.
441 § 1 k.p.k., przedstawił to zagadnienie do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu.
W obszernym uzasadnieniu wydanego postanowienia, odwołującym się
orzecznictwa Sądu Najwyższego, Trybunału Konstytucyjnego, Trybunału
Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka,
Sąd Okręgowy stwierdził, że w kontekście konstytucyjnego i konwencyjnego prawa
do sądu, powziął wątpliwość co do znaczenia ewentualnej wadliwości procesu
nominacyjnego sędziego zasiadającego w składzie Sądu pierwszej instancji. W
ocenie Sądu Okręgowego istnieją wątpliwości, czy osoba powołana na stanowisko
sędziego sądu powszechnego w procesie nominacyjnym z udziałem Krajowej Rady
Sądownictwa, której skład osobowy został ukształtowany w wyniku wyboru przez
Sejm Rzeczypospolitej Polskiej piętnastu sędziów w trybie określonym przepisami
ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa
oraz niektórych innych ustaw, nabyła status sędziego. Zaznaczył również, iż
powzięta wątpliwość dotyczy problemu o charakterze systemowym, a jego
znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wynika z konieczności ustalenia, czy w
wydaniu zaskarżonego wyroku nie uczestniczyła osoba nieuprawniona od
orzekania w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. – tj. osoba, która nie nabyła
uprawnień sędziowskich.
W pisemnym stanowisku Prokuratury Krajowej odnoszącym się do
przedstawionego zagadnienia prawnego zaproponowano wydanie postanowienia
odmawiającego podjęcia uchwały, podsumowując obszerne uzasadnienie tego
stanowiska konstatacją, że z uwagi na niespełnienie warunku niezbędności, pytanie
Sądu Okręgowego w J. jest niedopuszczalne.
Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.
Stanowisko Prokuratury Krajowej co do rodzaju postulowanego
rozstrzygnięcia jest trafne. Wydanie przez Sąd Najwyższy postanowienia
odmawiającego podjęcia uchwały nie jest jednak dyktowane wyrażonym w tym
stanowisku stwierdzeniem, że rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego
przedstawionego Sądowi Najwyższemu przez Sąd Okręgowy w J. nie było
niezbędne (konieczne) do wydania orzeczenia w sprawie rozpoznawanej przez ten
Sąd, lecz podjęciem przez skład połączonych Izb: Cywilnej, Karnej, Pracy i
4
Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego uchwały z dnia 23 stycznia 2020 r.,
BSA I-4110-1/20 (OSNKW 2020, z. 2, poz. 7) wyjaśniającej wątpliwości, które w
ocenie Sądu odwoławczego wymagały dokonania zasadniczej wykładni ustawy.
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie
Najwyższym (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r., poz. 825), jeżeli skład Sądu Najwyższego
uzna, że przedstawione zagadnienie wymaga wyjaśnienia, a rozbieżności -
rozstrzygnięcia, podejmuje uchwałę, w przeciwnym razie odmawia jej podjęcia, a
jeżeli podjęcie uchwały stało się zbędne - umarza postępowanie.
W przypadku określonej w art. 441 § 1 k.p.k. instytucji tzw. pytania prawnego
konkretnego, przesłanką warunkującą podjęcie przez Sąd Najwyższy uchwały jest
stwierdzenie, że wątpliwości, które wyłoniły się przy rozpoznawaniu środka
odwoławczego, mają postać zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej
wykładni, a więc odnoszącej się do kwestii ważnych, mających podstawowe
znaczenie dla prawidłowego rozumienia i stosowania prawa (konkretnego przepisu
lub kompleksu powiązanych przepisów). Oznacza to, iż występujący z pytaniem
prawnym sąd odwoławczy musi wykazać, że oczekiwana przez niego odpowiedź
jest niezbędna dla rozstrzygnięcia konkretnej sprawy, ale jednocześnie będzie
konkluzją o charakterze generalnym. Niespełnienie tego warunku powinno
skutkować odmową podjęcia uchwały.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że ten rodzaj
rozstrzygnięcia jest również właściwy w przypadku dezaktualizacji wątpliwości
wyrażonych w zagadnieniu prawnym, potwierdzonej wiążącą wykładnią Sądu
Najwyższego. Dotyczy to w szczególności podjęcia po wydaniu przez sąd drugiej
instancji postanowienia o przedstawieniu Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia
zagadnienia prawnego uchwały mającej moc zasady prawnej, wyjaśniającej
wątpliwości będące podłożem wystąpienia z pytaniem prawnym (por. np.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 maja 2014 r., III CZP 101/13, OSNC-
ZD 2015, nr C, poz. 39).
Stanowisko to jest słuszne i znajduje zastosowanie w odniesieniu sytuacji
zaistniałej w niniejszej sprawie (podobnie ocenił je Sąd Najwyższy, który powołując
się na wymienioną wyżej uchwałę połączonych Izb Sądu Najwyższego,
5
postanowieniem z dnia 24 stycznia 2020 r., III CZP 94/19, odmówił podjęcia
uchwały w kwestii przedstawionego mu zagadnienia prawnego).
Powzięte przez Sąd odwoławczy wątpliwości interpretacyjne zostały
wyjaśnione uchwałą składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., BSA I-
4110-1/20, podjętą po rozpoznaniu wniosku Pierwszego Prezesa Sądu
Najwyższego z dnia 15 stycznia 2020 r., który obejmował swoim zakresem również
problem prawny tożsamy z tym stanowiącym istotę zagadnienia prawnego
przedstawionego do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu przez Sąd Okręgowy w
J., choć ze zrozumiałych względów ujęty w szerszym kontekście normatywnym.
Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego, dostrzegając rozbieżności w wykładni
przepisów prawa będących podstawą jego orzekania, na podstawie art. 83 § 1
ustawy o Sądzie Najwyższym, przedstawił wymienionemu wyżej składowi
połączonych Izb Sądu Najwyższego wniosek o rozstrzygnięcie zagadnienia
prawnego dotyczącego tego, „czy udział w składzie sądu powszechnego, sądu
wojskowego lub Sądu Najwyższego osoby powołanej do pełnienia urzędu na
stanowisku sędziowskim przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek
Krajowej Rady Sądownictwa, ukształtowanej w trybie określonym przepisami
ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa
oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 3 ze zm.), prowadzi do
naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 6 ust. 1
Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1993 r.
Nr 61, poz. 284 ze zm.) lub art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej i
art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej, wskutek czego, zależnie od rodzaju
rozpoznawanej sprawy:
a) w postępowaniu karnym - osoba taka jest nieuprawniona do orzekania
(art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k.) albo zachodzi przypadek nienależytej obsady sądu (art.
439 § 1 pkt 2 k.p.k.);
b) w postępowaniu cywilnym - skład sądu z udziałem tak powołanej osoby
jest sprzeczny z przepisami prawa (art. 379 pkt 4 k.p.c.)”.
Sąd Najwyższy, orzekając w składzie połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz
Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, uchwałą podjętą w dniu 23 stycznia 2020 r.,
6
rozstrzygnął przedstawione mu zagadnienie prawne, wyjaśniając tym samym
wątpliwości będące istotą pytania prawnego Sądu Okręgowego w J.
W myśl przepisów art. 87 § 1 i art. 88 ustawy o Sądzie Najwyższym, uchwała
ta z chwilą podjęcia uzyskała moc zasady prawnej wiążącej wszystkie składy Sądu
Najwyższego.
Niczego w tym zakresie nie zmienia to, że w treści wymienionej uchwały,
stwierdzającej w jej pkt 2, że: „nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1
pkt 2 k.p.k. albo sprzeczność składu sądu z przepisami prawa w rozumieniu art.
379 pkt 4 k.p.c. zachodzi także wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba
powołana na urząd sędziego w sądzie powszechnym albo wojskowym na wniosek
Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy
z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz
niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3), jeżeli wadliwość procesu
powoływania prowadzi, w konkretnych okolicznościach, do naruszenia standardu
niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji
Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz
art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności” skład
połączonych Izb Sądu Najwyższego nie wypowiedział się expressis verbis w kwestii
będącej przedmiotem pytania prawnego Sądu Okręgowego.
Oczywistym jest, że pogląd przedstawiony w uchwale nie musi odnosić się
bezpośrednio do każdego aspektu ujętej w niej problematyki interpretacyjnej i nie
musi wskazywać wprost wszystkich konsekwencji dokonanej wykładni. W
orzecznictwie Sądu Najwyższego słusznie podkreśla się, że związanie składów
Sądu Najwyższego uchwałą mającą moc zasady prawnej obejmuje nie tylko to, co
dana zasada prawna głosi, lecz także i to, co logicznie z niej wynika. (por. np.
uchwała Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2014 r., I KZP 27/13, OSNKW 2014,
z. 5, poz. 34).
Oznacza to konieczność odczytania znaczenia uchwały z dnia 23 stycznia
2020 r. przez pryzmat treści wniosku Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego
określającego zakres przedmiotowy zagadnienia prawnego rozstrzyganego przez
skład połączonych Izb Sądu Najwyższego, a także rodzaju zależności występującej
między ewentualnymi skutkami procesowymi naruszenia wymienionych we wniosku
7
przepisów prawa. Przystąpienie do badania, czy naruszenie tych przepisów
prowadzi do nienależytej obsady sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
wymagało wcześniejszego udzielenia negatywnej odpowiedzi na pytanie, czy może
być ono postrzegane w kategoriach bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art.
439 § 1 pkt 1 k.p.k. Do takiej właśnie konkluzji doszedł skład połączonych Izb:
Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego,
opierając stanowisko wyrażone w podjętej uchwale na założeniu, że osoby, które
zostały powołane do pełnienia urzędu po przeprowadzeniu postępowań
ukształtowanych ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej
Radzie Sądownictwa, formalnie uzyskały status sędziów. W uzasadnieniu uchwały
zaznaczono, że „przesłanka braku uprawnienia do orzekania zawarta w art. 439 § 1
pkt 1 k.p.k. ma charakter czysto formalny i jest związana ze spełnieniem
przewidzianych w ustawie warunków uzyskania statusu sędziego. Odnosi się ona
do uprawnień o charakterze generalnym, uzyskanych bezpośrednio na podstawie
ustawy”, zastrzegając jednocześnie, iż „te generalne uprawnienia nie przesądzają
jednak jeszcze tego, że udział danej osoby w składzie sądu, w określonym
kontekście sytuacyjnym, oznacza należytą obsadę tego sądu”.
Powyższe przesądziło o odmowie podjęcia uchwały i zwolniło Sąd
Najwyższy z obowiązku szerszego analizowania problematyki spełnienia przez
pytanie Sądu Okręgowego w J. warunków określonych w art. 441 § 1 k.p.k.
Prowadzenie takich rozważań w sytuacji obligującej Sąd Najwyższy do wydania
postanowienia odmawiającego podjęcia uchwały, niezależnie od tego, czy
przedstawione mu do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne wymagało zasadniczej
wykładni ustawy, stało się bezprzedmiotowe. Niemniej jednak, trudno byłoby
odmówić wątpliwościom powziętym przez Sąd odwoławczy takiego charakteru,
skoro leżący u ich podłoża problem został dostrzeżony zarówno w orzecznictwie
sądów powszechnych, jak i Sądu Najwyższego, czego wyrazem są liczne
postanowienia przedstawiające Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia
odpowiednie zagadnienia prawne (np. Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2019 r.,
III KO 154/18; Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 11 grudnia 2019 r., V AGa
380/18), a w końcu stał się przedmiotem wykładni dokonanej przez skład
połączonych Izb Sądu Najwyższego.
8
Sąd Najwyższy, orzekając w niniejszej sprawie, nie tracił z pola widzenia –
co oczywiste – zmian legislacyjnych, do których doszło już po wydaniu przez Sąd
odwoławczy postanowienia o przedstawieniu do rozstrzygnięcia Sądowi
Najwyższemu zagadnienia prawnego oraz po podjęciu przez skład połączonych
Izb: Cywilnej, Karnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego
uchwały z dnia 23 stycznia 2020 r., związanych z wejściem w życie w dniu 14
lutego 2020 r. przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 2019 r., o zmianie ustawy –
Prawo o ustroju sądów powszechnych, ustawy o Sądzie Najwyższym oraz
niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 190).
Ustawa ta nie wprowadziła jednak rozwiązań, które w odniesieniu do
przedstawionego Sądowi Najwyższemu zagadnienia prawnego wyłączałyby
właściwość Izby Karnej, bądź też skutkowały koniecznością umorzenia
postępowania z powodu, o którym mowa w art. 86 § 1 ustawy o Sądzie
Najwyższym.
Z uwagi na charakter problemu prawnego ujętego w pytaniu zawartym w
postanowieniu Sądu odwoławczego, stwierdzić należy, że w rozpoznawanej
sprawie nie zaistniała sytuacja określona w art. 82 § 2 wymienionej ustawy.
Zagadnienie prawne przedstawione przez Sąd Okręgowy dotyczy jedynie wykładni
pojęcia osoby nieuprawnionej do orzekania w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k., a
kwestia ta, jak wynika z łącznego odczytania przepisów art. 29 § 3 i art. 82 § 2
znowelizowanej ustawy o Sądzie Najwyższym, nie jest zagadnieniem, które
należałoby rozstrzygać w trybie przewidzianym w tym ostatnim przepisie.
Nie została również spełniona wskazana w przepisie art. 86 § 1 ustawy o
Sądzie Najwyższym przesłanka „zbędności” podjęcia uchwały.
Zgodnie z wypracowanym w judykaturze Sądu Najwyższego stanowiskiem,
jedną z okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie art.
86 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym, jest nastąpienie po przekazaniu do
rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu zagadnienia prawnego wymagającego
zasadniczej wykładni ustawy takiej zmiany stanu prawnego, że podjęcie uchwały
staje się zbędne (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 19 stycznia 2012
r., I KZP 21/11, OSNKW 2012, z. 1, poz. 5; z dnia 12 grudnia 2019 r., I KZP 14/18).
Tego rodzaju sytuacja w toku postępowania wywołanego postanowieniem Sądu
9
Okręgowego w J. nie zaistniała. Przepisy wymienionej wyżej ustawy z dnia 20
grudnia 2019 r., o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, ustawy
o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw nie zmieniły ani zasad
powoływania sędziów sądów powszechnych, ani zasad kształtowania składu
Krajowej Rady Sądownictwa.
Wydane w niniejszej sprawie postanowienie o odmowie podjęcia uchwały nie
narusza określonego w art. 29 § 3 znowelizowanej ustawy o Sądzie Najwyższym
zakazu ustalania lub oceny przez Sąd Najwyższy lub inny organ władzy zgodności
z prawem powołania sędziego lub wynikającego z tego powołania uprawnienia do
wykonywania zadań z zakresu wymiaru sprawiedliwości.
Zauważyć trzeba, że ustawa wprowadzająca ten zakaz nie przewidziała w
tym zakresie żadnych szczególnych rozwiązań intertemporalnych, wpływających na
tok postępowań wszczętych przed wejściem w życie znowelizowanych przepisów
ustawy o Sądzie Najwyższym. Nie zmieniła też określonego w art. 86 § 1 ustawy o
Sądzie Najwyższym zamkniętego katalogu rozstrzygnięć kończących postępowanie
w przedmiocie dokonania wykładni prawa lub rozstrzygnięcia rozbieżności jego
wykładni.
Powyższe sprawia, że na gruncie niniejszej sprawy, przewidziany w art. 29 §
3 ustawy o Sądzie Najwyższym zakaz należy rozumieć jako podstawę odmowy
podjęcia uchwały, jeżeli jej podjęcie prowadziłoby do ustalenia lub oceny zgodności
z prawem powołania sędziego lub wynikającego z tego powołania uprawnienia do
wykonywania zadań z zakresu wymiaru sprawiedliwości. W postępowaniu
zainicjowanym postanowieniem Sądu Okręgowego w J. podstawa ta nie uaktualniła
się, gdyż przesłanka stanowiąca podstawę wydania postanowienia odmawiającego
podjęcia uchwały wystąpiła jeszcze przed wejściem w życie ustawy z dnia 20
grudnia 2019 r., o zmianie ustawy – Prawo o ustroju Sądów powszechnych, ustawy
o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw. Co więcej, uwzględniając treść
przedstawionego Sądowi Najwyższemu zagadnienia prawnego, określającego
przedmiot jego orzekania, a także treść uchwały składu połączonych Izb: Cywilnej,
Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego, w której, w
zakresie mającym znaczenie dla wykładni przepisu art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k., nie
zakwestionowano statusu i uprawnień osoby powołanej na urząd sędziego sądu
10
powszechnego w warunkach określonych w przedstawionym przez Sąd
odwoławczy zagadnieniu prawnym, stwierdzić trzeba, że wiążący charakter tej
uchwały nie dawał nawet Sądowi Najwyższemu pola do dokonywania ustaleń i
ocen uznanych przez przepis art. 29 § 3 ustawy o Sądzie Najwyższym za
niedopuszczalne.
Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.